Dziecko piątku

[frances-farmer]

Wydaje mi się, ze zawsze się trochę zapomina o tej ksiąące, a moim zdaniem to
jedna z najlepszych pozycji w calej Jeżycjadzie.
Bardzo lubię Aurelię i niesamowite jest to, że nawet po "własnej" książce ona
ciągle jest tajemnicza.
Poza tym "Dziecko piatku" porusza najtrudniejsze tematy, ktorych czasem
brakuje w pozostałych książkach, dla których nie ma miejsca - śmierć,
tęsknota i nieporozumienie.
W wątku "wybieramy najgorszą" kilka z Was napisało właśnie o "Dziecku piątku"
i tak mnie korci, zeby popisać o tej książce - bo na to zasługuje.
A właśnie - w kontekście tego jaka Aurelia jest w "Dziecku" i jak potem znika
w następnych powieściach, tym dziwniejsza wydaje mi się w "Żabie". To, że
wyszla za Konrada nie jest bardzo zaskakujące, nic w ogóle nie jest
zaskakujące, ale czegoś mi brakuje. Nie wiem czego, ale z Aurelii zrobiła się
taka standardowa jeżycjadowa postąc - praca, mąż, dziecko, wszystko jasne i
proste. No ale może się czepiam.
Liczę na dyskusję.

[lilith18]

A jakiej Aurelii oczekujesz?

[frances-farmer]

W ogóle ten wątek wydaje mi się troche na siłę wepchnięty do "Żaby". Jak już
jest to albo więcej, albo w ogóle. Czy "Żaba" jako książka straciłaby gdyby nie
było tam Aurelii? No, obawiam się, ze nie. POza tym, ze jest ona, jak się
okazuje , kariatydą koszmarnego gimnazjum.
Oczekuję Aurelii takiej jaka była - że choćby pojawila się na chwilę, jak
w "Noelce", to jej ślad zostaje. I jest ważny.
Aurelia była kiedyś bardziej absorbująca. Ciekawsza.
A teraz jest tylko. I jest taka sama jak wszyscy a jej siłą była
indywidualność, odrębność.

[ninaaaa]

W Żabie Aurelia pojawia się epizodycznie, trudno więc powiedzieć na jaką osobę
wyrosła. Ja odniosłąm wrażenie, że wiąż pozostał w niej lęk (miała przecież
nieszczęśliwe dzieciństwo), a teraz, spodziewając się własnego dziecka,
wszystkie obawy do niej wracają. Pojawiła się u Aurelii pewna nieśmiałość, brak
wiary we własne siły, brak siły przebicia (co widać w kontaktach z panią
Sznytek). Ale jednocześnie widać, że wyrosła na wrażliwą, dobrą osobę, i że
potrafiła ułożyć sobie życie, mimo tego wszystkiego, co przeżyła.

[dolmadakia]

Ja też b.lubię "Dziecko piątku" głównie ze względu na babcię Martę,która jest
wspaniałą,mądrą,ciepłą osobą o dużym poczuciu humoru.Ogólnie ta książka jest
smutna,ale czasem do niej wracam właśnie ze względu na mądrość.Lubię tę
scenę,gdzie babcia i Aurelia siedzą przy szyciu /cerowaniu?/ i rozmawiają.Jest
tam mowa o czasie,który ucieka i jednej i drugiej.A potem pan Bronisław,przy
którym babcia staje się znów kobietą rumieniącą się /sic!/...W ogóle i babcia i
Aurelia są jednymi z moich ulubionych postaci.A po Aurelii rzeczywiście można
było spodziewać się pewnej tajemniczości a nie takiej "asymilacji"z szarą
rzeczywistością.Może wyjazd na misje albo z wyprawą archeologiczną...albo
klasztor kontemplacyjny...rzeczywiście jakaś tajemnica...niedopowiedzenia... W
każdym razie do "Dziecka..." lubię wracać a do "Żaby" raczej nie będeę zbyt
często:-(

[fandzolka502]

Lubię czytać choć nie jest moją ulubioną.

[jessy3]

Aurelię z "Dziecka piątku" lubię, postać bliska mi i wczoraj aż chciałam
posluchać rad babci Jedwabińskiej.

[catinka1]

myslałam o tym i doszłam do wniosku, że Aurelia to najbardziej smutna postać w
Jeżycjadzie, nieodpowiedzialny ojciec, znerwicowana matka a potem nienajlepsza
macocha, dobrze, że w końcu pojawiła się babcia Jedwabińska z jej prostą
mądrością i miłością. Kiedy czytam te dwa tomy zawsze mi szkoda dziecka, które
szuka ciepła i miłości u obcych.

[czekolada72]

Aurela - faktycznie biedne dziecko, ktoremu brakuje milosci rodzicow, ale mimo
tpo dziecko barwne. Natomiast w Zabie pokazana jest jako kobieta o duzym sercu,
delikatna, wiotka, o ktora sie wszyscy troszcza, nawet uczniowie, bo inaczej
padnie. Wydawalo mi sie, ze wyrosnie z dziecka raczej energiczna kobietka-
chłopczyca, tryskajaca usmiechem, radoscia, checia zycia, taka ktora jakby
chciala nadrobic braki z dziecinstwa... O rany, mam nadzieje, ze zrozumiecie
mnie ;) W Zabie Aurelia kojarzy mi sie z taka XIX-wieczną mdlejącą leliją, ta
dorosła Zaba nie miałaby siły zapukac do obcych ludzi, nawet reki by nie miła
siły podniesc.