Dlaczego narzekamy

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

Chcę tu zapytać o powody naszego narzekania na Jeżycjadę - ale nie te, których
dostarcza ona sama, tylko te z głębi naszego jestestwa. Bo gdy czyta się
książkę po prostu złą, to szybko się o niej zapomina i nie dyskutuje. A tutaj
- krytykujemy wiele, ale nie odrzucamy książek jako takich. Albo raczej: niby
jesteśmy fanami tych naszych fajnych książek, a krytykujemy je ile wlezie.
Dlaczego?

Czy nie jest to taki psychologiczny mechanizm: Za młodu ta książka była dla
nas rodzajem podręcznika życia, myśleliśmy, że dobre życie to takie jak tam
opisane... A potem okazało się, że życie całkiem inaczej wygląda i cały ten
elementarz słusznych idei okazuje się do bani. A myśmy w niego już zdążyli
uwierzyć. I teraz jest nam głupio, że wierzyliśmy w takie bzdury.

Np. gdy wg książki idealna rodzina powinna trzymać się razem, mieszkać
wspólnie z żonami, mężami i wnukami i jeszcze kochać się wzajemnie. A
tymczasem okazuje się, że to pozostałości naszych dziecinnych odruchów tak nam
przedstawiały słodką sytuację Borejków. I dziś widzimy, że taki układ rodzinny
jest z gruntu fałszywy. I chcemy się rozprawić z naszymi własnymi dawnymi
błędami...:-))) Zemścić się na naszych niegdysiejszych dziecinnych marzeniach
o mieszkaniu na kupie z dziadkami, ciociami i wujkami... Chyba coś w tym
rodzaju odczuwam.

Bo musi być coś w nas, co nam nie daje spokoju i każe krytykować Jeżycjadę,
zamiast spokojnie odstawić ją na półkę i zapomnieć. A może można to nazwać
poczuciem, że autorka nas oszukała? Wcisnęła nam dydaktyczną ciemnotę, a myśmy
dali się tak zrobić?


→ → → → → → → → → →
Odkryjmy Białoruś!
odkryjmybialorus.blox.pl

[emkz]

Ale dlaczego brać to aż tak do siebie? Autorka nigdy nas nie zapewniała, że
przedstawia rzeczywiste losy JAKIEJŚ rodziny Borejków. To, że Roosvelta 5
istnieje w Poznaniu naprawdę nic nie oznacza. Przecież te wszystkie losy
bohaterów to czysta fikcja. A ja osobiście lubię zagłębiać się w tę fikcję, bo
pozwala mi to na oderwanie się od życia codziennego i uwierzenie, że zdarzają
się cuda, jeśli tylko chcemy. To wszystko;-)

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

> uwierzenie, że zdarzają się cuda

A więc ty akurat wierzysz, że życie borejkowe jest w sumie idealne - tylko
idealnością niedosiężną.

Tymczasem ja mam inne zdanie: To co autorka przedstawia jako idealne (a w każdym
razie dobre) - w wielu wypadkach takie wcale nie jest.

Czy nie jest tak, że czujemy się przywiązani do musierycznej wizji tego co dobre
(bo tak nas zachwyciła w czasach młodości), a gdy teraz widzimy, że co innego
jest dobre, to ciężko nam się wyzbyć tych starych przywiązań... I mamy konflikt.
Pomiędzy naszym młodzieńczym, dość teoretycznym systemem wartości, a nowym,
dorosłym. To właściwie przypadek, że konflikt ten objawia się na tle książek
Musierowicz. U wielu ludzi objawia się np. na tle religijnym, albo w postaci
konfliktu z rodzicami itp.

Tylko wciąż dziwi mnie, że chcemy mieć ciastko i je zjeść jednocześnie. Jeśli
stary system wartości (w tym przypadku promowany przez Jeżycjadę) nam nie
odpowiada, to dlaczego czujemy się do niego wciąż jakoś przywiązani?

→ → → → → → → → → →
Odkryjmy Białoruś!
odkryjmybialorus.blox.pl

[emkz]

Ojej... Mi chodzi o to, że to czytsa FIKCJA. I jak ktoś nie chce to niech nie
czyta. Proste.

[asiunia311]

Dobrze rozpracowane, anuszka;-))) Kiedyś - wieku wczesnoszkolnym - czytałam
JEŻYCJADĘ niemalże bezkrytycznie, teraz mam do niej inny stosunek. Może przez
to, że moje poglądy na życie są różne od tych prezentowanych w JEŻYCJADZIE o
180 stopni, a czasami chciałabym poczytać o bohaterze podobnym do mnie;-))
Drażnią mnie również niezrozumiałe - dla mnie przynajmniej - zabiegi autorki,
która usilnie stara się "wypromować" jakąś postać kosztem innej, o niebo
ciekawszej. Ale i to da się przeżyć;-)) Pomijając ten mój sceptycyzm w ww.
kwestiach, nie mogę zerwać z JEŻYCJADĄ, ot tak, po prostu;-))) To jest
silniejsze ode mnie;-))

[verdana]

Mnie to o tyle nie dotyczy, że ja mam bardzo zbliżona rodzinę do jeżycjadowych.
Artysci, naukowcy, bibliotekarze - wszystko jest. Nawet jestem matką z
habilitacją, pracownikiem naukowym z trojgiem dzieci - w tym jedno o wiele
młodsze. Moja rodzina jest nawet lepsza. Nikt się nie rozwodzi, mąz i corka
znaja łacinę, książki wylewają się z parapetu. I dlatego widzę, jak nierealna
jest rodzina Borejków.
Mnie ksiązki Musierowicz nie denerwowaly, póki autorka opisywała normalny dom -
lepszy, gorszy, z wadami i zaletami. Zaczynaja denerwowac od momentu, gdy pani
Musierowicz naczytała się recenzji - że przedstawia idealny model rodziny - i
uwierzyła. Bohaterowie zaczęli zmieniac charakter na anielski vide Gabrysia), a
uwagi odautorskie rażaco odbiegają od książkowej rzeczywistości.
Rodziny z sympatycznych, zwykłych, wcale nie idealnych, zaczęły zmieniać się w
oazy dobroci, otoczonej nienawistnym swiatem. No i ten snobizm - którego w
pierwszych tomach wcale nie było...

[anutek115]

Verdano, z ust mi to wyjęłaś! Przeczytałam bardzo niedawno "Szóstą klepkę" - i
nic. To znaczy - żadnego rozczarowania, żadnych wrażeń innych niż te, które
miałam, czytając ją po raz pierwszy (i wiele kolejnych razy). Nawet, jeśli teraz
uśmiecham się czytając o rozterkach Cesi dotyczących jej wyglądu (gdy czytałam
Klepkę po raz pierwszy, czułam się, jakbym czytała o sobie), to nie ma w tym ani
irytacji, ani zdenerwowania, ani rozczarowania. Rodziny Żaków i Borejków z
pierwszych tomów Jeżycjady to były rodziny byc może bardziej idealne niż te,
które nas otaczają w tzw. normalnym życiu, ale jednocześnie zwykłe, bardzo
sympatyczne, takie, z którymi chciałoby się zaprzyjaźnic. A potem to się zaczęło
zmieniac. Pojawił się "syndrom oblężonej twierdzy" - my kontra reszta świata.
Snobizmy - Cesia słuchała Drupiego, ale w żadnej z obecnych części nikt nie
słucha, no, bo ja wiem, chocby Myslowitz. Laura, która randki odkłada na
później, bo dziecinni koledzy z PODSTAWÓWKI nie słuchają jazzu nowoorleańskiego.
No, ja myślę, że nie słuchają (uczę w podstawówce, to wiem :-)). I tak dalej...

I dlatego narzekam - wcale nie dlatego, że życie mnie nauczyło, że tak bajkowo
nie może byc naprawdę. Mówiąc szczerze, uważam, że tak MOŻE byc - wierzę w takie
rodziny jak Żakowie. I żal mi po prostu, że im dalej w Jeżycjadę, tym mniej
rzeczy, w które mogę (i chcę) wierzyc.

A ciągle ją czytam, no bo ją kocham (kto mówi, że miłośc jest racjonalna?) i
ciągle gdzieś w głebi serca wierzę, że powróci do źródeł :-).

[zuzannao]

To ja już nie napiszę o wyjmowaniu z ust, bo to chyba niehigieniczne tak sobie wyjmować i wkładać do
ust najsłuszniejsze nawet wypowiedzi:-) Ja też tęsknię za Żakami i wczesnymi Borejkami, z czasów,
kiedy jeszcze byli normalni. Aż mi się nie chce wierzyć, że anielska Gabrysia grała kiedyś w kosza i
mówiła "stary" do swoich kolegów! A teraz to nawet ta jej koszula w kratkę taka się zrobiła subtelna jak
najdelikatniejszy jedwab... Trochę mi też żal, że z biegiem lat wiele ciekawych, niejednoznacznych
postaci z powodu "telenowelowego" uproszczenia zmieniło się we własne karykatury ( np. Aniela,
Pyziak, Aurelia). Ale ja również ciągle mam nadzieję, chociaż z tomu na tom coraz słabszą...

[ci_i]

> później, bo dziecinni koledzy z PODSTAWÓWKI nie słuchają jazzu nowoorleańskiego

wyobraz sobie, ze istnieja na tym swiecie dzieci, ktore zamiast hiphopu sluchaja
wagnera i pykaja na pianinku rockowe wariacje nt etiudy rewolucyjnej - notabene
- fryderyka ;-))
i nie sa to odosobnione jednostki ;-)) poza tym, tak a propos wypomnienia
niesluchania myslovitz, o ilesie nie myle, przewijal sie tu gdzies rammstein,
nieprawdaz? ;-))
Pozdrawiam

[anutek115]

Dlaczego mam sobie nie wyobrażac, że takie dzieci istnieję? Wiem, że istnieją. I
wiem, że nie są to odosobnione jednostki (wśród moich uczniów naprawdę niwielu
słucha hiphopu). Mnie tylko chodzi o to, że ta cała, nie czyniąca tego reszta
przedstawiona jest w ostatnich tomach Jeżycjady jako ewidentnie gorsza. Nie
dosłownie, oczywiście - ale podtekst (ach, te prostackie małolaty z mojej
klasy!) jest aż nazbyt dobrze widoczny.
Ale nie ukrywam, że może w tym wypadku się czepiam :), bo jak już pisałam w
innych wątkach - najbardziej w nowej Jeżycjadzie drażnią mnie nadnaturalnie
inteligentne, sypiące łacińskimi sentencjami, dzieci.

[ci_i]

> przedstawiona jest w ostatnich tomach Jeżycjady jako ewidentnie gorsza.

no coz, Laura faktycznie demonem sympatii nie jest ;-))) Ja tam jakiegos
wartosciowania dzieci pod wzgledem sluchania jazzu nowoorleandzkiego czy tez
niesluchania u MM nie zauwazylam. To tylko bohaterka ksiazki tak mowi ;-))

Pozdrawiam

[anutek115]

Tyz prowda.

Chociaż (jesli już pozwolisz, że dalej się będę czepiac) można uznac, że autorka
ustami bohaterów daje nam do zrozumienia, co sama myśli.

[dakota77]

Moze wartościowanie wprost występuje tylko w wypowiedziach postaci, ale jest
wyrazne. Gabrysia szukajac laury i obdzwaniajac jej kolezanki mowi cos
takiego " Moj Boze, jakie to dziecko ma kolezanki"! Wciaz sie przewija watek
rodziny Kopcow z pretensjonalnymi imionami dzieci, ktore sa gorsze chyba tylko
dlatego, ze mieszkaja w blokowisku i nie mowia po lacinie.

[anutek115]

Wartościowanie występuje nie tylko w wypowiedziach - specjalnie przeczytałam
sobie scenę z "Tygrysa i Róży", tę przed ucieczką Laury z lekcji. I cóż tu mamy
- Kopiec Esmeraldę, ściągającą ("zwalającą", jak sama mówi) od Laury praktycznie
wszystkie zadania domowe. Ktoś beka, ktoś się ordynarnie wyraża, ktoś komuś daje
w łeb. W tym wszystkim kretynka nauczycielka, czytająca Harlequina (po tomiku na
lekcję), waląca linijką w stół, względnie przechadzająca się po klasie "w swojej
mini" i obrzucająca uczniów niechętnym (jakżeby inaczej) spojrzeniem. Nic
dziwnego, że w tych warunkach biedna Laura nie mogła się skupic nad lekturą
Seneki... ;-) No, jeśli to nie jest wartościowanie i przykład na syndrom
oblężonej twierdzy (my, Borejkowie, kontra ordynarny świat), to nie wiem, co by
nim mogło byc. A to tylko jeden przykład z jednego tomu.
Jeśli zaś chodzi o Kopców - to na początku przedstawieni byli jako miła rodzina,
po prostu bez wyższego wykształcenia. Geniusia zazdrościła Arletcie Kopiec, że
jej mama nie jest magistrem, jest za to uśmiechnięta i ma czas na smażenie
dzieciom placków ziemniaczanych. Jedyną słabością mamy Kopcowej były te imiona.
W karykaturę samej siebie ta rodzina też zmienia się dopiero w późniejszych
tomach - i ta zmiana też, niestety, potwierdza opinię Autorki (jak myślę) o
całym pozaborejkowym świecie.

[klymenystra]

a dziadek Kopiec Arlety sie slini :)

[sevilay]

ci_i napisała:

>
> no coz, Laura faktycznie demonem sympatii nie jest ;-))) Ja tam jakiegos
> wartosciowania dzieci pod wzgledem sluchania jazzu nowoorleandzkiego czy tez
> niesluchania u MM nie zauwazylam. To tylko bohaterka ksiazki tak mowi ;-))
>
>

Pewnie mi nie uwierzycie ale ja jak miałam 15 lat to słuchalam dokładnie jazzu
nowoorleańskiego :)) Ale to dlatego,ze nasz tata lubi i czasami mu podbierałam
płyty(A mamie plyty z operami).
Z tym,ze oczywiście nie wyłącznie,jakichś ówczesnych modnych wyjców też
słuchałam i nie uważałam wcale za gorszej kolezanki,ktora uwielbiała New Kids On
The Block (pamietacie jeszcze?:))

[tygrys2112]

> Z tym,ze oczywiście nie wyłącznie,jakichś ówczesnych modnych wyjców też
> słuchałam i nie uważałam wcale za gorszej kolezanki,ktora uwielbiała New Kids
O
> n
> The Block (pamietacie jeszcze?:))

O tak! Nawet mam nagrane jeszcze ich dwie piosenki. Może i boysbandy czy
girlsbandy to chała, ale lubię sobie wracać do niektórych piosenek NKOTB, BSB,
Boyzone, East 17 czy Spice Girls. Z innych popularnych zespołów wracam też
niekiedy do Kelly Family. :)

[onion68]

Ja to dopiero jestem plebs. W latach licealnych słuchałam m.in. Modern Talking i
Limahla.

[tygrys2112]

U nas Modern Talking królowało swojego czasu na szkolnych dyskotekach. :)
Tańczy się do tego fajnie, co chcesz. :)

A kto pamięta jeszcze Mo-Do Eins-zwei-polizei? U mnie w podstawówce było to
kultowe na klasowych imprezach :))) ("Eins zwei Polizei/drei vier
Grenadier/fünf sechs alte Gags/sieben acht gute Nacht/Ja ja ja was ist los was
ist das..." :) )

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

Na wątku "Jeżycjadowe przykazania" Klymenystra pisze:

"przejelam te wszystkie prawdy, teraz czesci (ale tylko czesci) sie wyzbywam.
zyje dla siebie, nie dla innych, innym moge oddac duzo, ale nie wszystko, bo to
JA mam swoje zycie, oni maja swoje.
te wszystkie "przykazania", ktore odnosza sie do poswiecen moga powodowac
nieszczescie. tylko czlowiek zyjacy swoim zyciem, bedzie potrafil pomagac innym."

No właśnie. To jest jeden z powodów, że teraz krytykujemy Jeżycjadę: Okazuje się
na przykład u kogoś w życiu, że idea "zapomnienia o sobie i zajęcia się innymi"
jest destrukcyjna. (Mnie osobiscie ta usilnie promowana w książkach postawa
zawsze uwierała. Ale jednocześnie przez pewien czas uznawałam ją za ideał,
niestety niedościgniony dla mnie. ;) ) I teraz chcemy się jakoś odciąć od tego
dydaktycznego fałszu... A wbrew temu, co pisze Verdana, ten smrodek zalatywał
już i w początkowych tomach Jeżycjady.

Ale dlaczego po prostu nie rzucimy tych książek w kąt, nie przestajemy ich
kupować, nie odcinamy się od nich całkowicie???

→ → → → → → → → → →
Odkryjmy Białoruś!
odkryjmybialorus.blox.pl

[nighthrill]

Bo jesteśmy do nich przywiązane? Bo lubimy te postaci, mimo że większość z nich
stała się własnymi karykaturami i nie przypomina siebie z początków serii?
Nie wiem, ja w każdym razie nie rzucam w kąt z tych powodów, chociaż czytając
niektóre ustępy nowszych częsci zgrzytam zębami. Ale nie odmówię sobie
przyjemności zagłębienia się co jakiś czas w tę znaną rzeczywistość.

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

Ale powtarzam: Nawet w najstarszych częściach są dydaktyczne oszustwa!!! Nie
można usprawiedliwiać czytania Jeżycjady tylko tym, że te starsze tomy są OK, a
nowsze do kitu. Gdzie jak nie w "Idzie sierpniowej" Mila daje córce porady, żeby
zapomniała o sobie i zajęła się innymi ludźmi? Gdzie jak nie w "6. klepce" Cesia
jest wykorzystywana do wszystkich "babskich robót"? A gdzie jak nie w "Kwiecie
kalafiora" Gaba myśli z podziwem o matce, że jest "cichą domową bohaterką", bo
sama wykonuje wszystkie domowe roboty w 6-osobowej rodzinie?

→ → → → → → → → → →
Odkryjmy Białoruś!
odkryjmybialorus.blox.pl

[ci_i]

mielo wiele lat, tamte poglady byly na porzadku dziennym. na tym forum
wypowiadaja sie glownie osoby mlode, ktore rownouprawnienie uwazaja za rzecz
naturalna. MM jest z innego pokolenia i nadal uwaza, ze zmywanie garow po calej
rodzinie dzien w dzien to dla kobiety nobilitacja. Ma do tego prawo, bo to JEJ
KSIAZKI i moze je pisac, jak chce -)))
Pozdrawiam

[ida198511]

ci_i napisała:

> mielo wiele lat, tamte poglady byly na porzadku dziennym. na tym forum
> wypowiadaja sie glownie osoby mlode, ktore rownouprawnienie uwazaja za rzecz
> naturalna. MM jest z innego pokolenia i nadal uwaza, ze zmywanie garow po
calej
> rodzinie dzien w dzien to dla kobiety nobilitacja.

no u Borejków to akurat gary zmywał Grzegorz. on tez często gotował obiady

[sevilay]

Już moja mama nie uważała zmywania garów po całej rodzinie za nobilitację i
goniła do tego także moich braci.A i mój tata się udzielał w tej dziedzinie.A
moja mama,jak już kiedyś pisałam jest nie tak znowu dużo młodsza od MM.

A wiesz Ido,niedawno moja siostra mi opowiadała,że to potwierdzona teoria,że jak
facet musi w domu zmywać to zaraz kupuje zmywarkę-niby to dla zony.I tak samo
nie inaczej zrobił Grzegorz:) To znaczy, teoria jest prawdziwa:))

[mmoni]

anuszka_ha3.agh.edu.pl napisała:

>
> Gdzie jak nie w "6. klepce" Cesi
> a
> jest wykorzystywana do wszystkich "babskich robót"?

Co prawda "Szóstą klepkę" czytałam dość dawno, ale mam wrażenie, że jej
przesłaniem było właśnie to, ze czasem dobrze zamknąć się w wieżyczce i pozwolić
światu, aby sobie dawał radę sam bez naszej pomocy. Trochę zdrowego egoizmu,
którego, jak wynika z migawki w "BBB" jednak nie starczyło Cesi na długo.

[mankencja]

A wbrew temu, co pisze Verdana, ten smrodek zalatywał
> już i w początkowych tomach Jeżycjady.

owszem, ale zalatywał od postaci normalnych, nie anielskich.

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

Tym niemniej na tym forum narzeka się tak samo na stare tomy jak i na nowe, no
nie ściemniajmy!

→ → → → → → → → → →
Odkryjmy Białoruś!
odkryjmybialorus.blox.pl

[nighthrill]

Pewnie, że w starych tomach jest to widoczne, ale jakoś trochę inaczej -
postaci mają wady, nie wszystko im wychodzi. Teraz mam wrażenie jakbym,
czytając nowe tomy, jakbym oglądała przedstawienie. Czuje się, że to jest
SZTUCZNE. Pół biedy, gdyby MM dawała do zrozumienia, że wszystko w świecie
przedstawionym jest częściowo umowne. Ale nie daje, bo to przecież saga pisana
z dbałością o szczegóły - ma więc sprawiać autentyczne wrażenie. A nie sprawia
jakoś...

[mankencja]

a czy ja mówię, ze nie? nowe są gorsze, to fakt, wiec na stare narzeka sie
mniej. ale jednak.

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

No dobrze. To dlaczego narzekacie na tomy stare???

Jeśli nowe są do bani, a stare też warte narzekania, to właściwie cały cykl jest
do niczego... Czyż nie?

To wcale nie jest tak, że w starych tomach chodzi o błędy i niedoskonałości
bohaterów!!! O nie!! Powtarzam po raz kolejny: Idea poświęcenia promowana przez
Milę nie jest przez autorkę przedstawiana jako błąd bohaterki. Ani nawet jako
rzecz neutralna. Musierowicz pokazuje tę postawę wręcz jako godną naśladowania!!!


→ → → → → → → → → →
Odkryjmy Białoruś!
odkryjmybialorus.blox.pl

[nighthrill]

Dlaczego narzekamy? Chyba z tych powodów, o których pisałaś na początku -
dorosłyśmy i zauważyłyśmy, że świat nie wygląda wcale tak, jak nam to usiłuje
prezentować szanowna pani M. Widzimy zgrzyty, niekonsekwencje, szycia, rzeczy,
które nam nie odpowiadają, a są w tych książkach promowane (mnie np. strasznie
drażni podkreślana katolickość bohaterów - choćby scena z papieżem
z "Kalamburki", po co to było?).
A dlaczego mimo to czytamy? Odpowiem wykrętnie : ja w ogóle mnóstwo czytam,
więc i na Jeżycjadę znajdę czas i miejsce...:)

nieno

[jottka]

ty (to znaczy ty, anuszka z długim ogonkiem:) chcesz na siłę dopasować różne
wypowiedzi, choćby verdany, do przyjętej przez ciebie z góry tezy, tak siem nie robi


na własnym przykładzie i paru osób zaprzyjaźnionych stwierdzam, że ani po
pierwszej lekturze książek z cyklu 'jeżycjady' na kolana powalona nie byłam, ani
też po latach nie odczuwam żalu do pani mm z powodu rozczarowania mych
panieńskich nadziei, gdyż życie okazało sie brutalne


jako pierwszą z cyklu czytałam chyba 'kwiat kalafiora', jako nastolatka starsza,
i szanowny tatuś be od razu mnie zajeżał, choć książka ogólnie mi sie podobała -
a potem rzeczywiscie znany podzial sie narzuca, 'nowej' jezycjady nie da sie
czytac:( czytam plus minus kolejne tomiki, ze tak ujme, z żądzy poznawczej, ale
na jednym przeczytaniu sie kończy


mnie sie podobal w dawnych ksiazkach ich jezyk, tyle ze nie poszczegolnych
postaci, bo pod tym wzgledem 'jezycjada' jest niemal w ogole niezroznicowana,
tylko - ze tak powiem - ogolnego komentarza odautorskiego - i nie chodzi mi tu o
teksty wprost dydaktyczne:) natomiast potem lekka ironia zmienila sie - w
sytuacjach skrajnych - w walenie czyms ciezkim po lbie i to męczy


zresztą cos podobnego stało sie z niziurskim, który też jest autorsko czynny do
tej pory - 'marek piegus', 'klub włóczykijów' czy inne 'jutro klasówki' są
boskie aż po dziś dzień, nowych przygód bąbla i syfona nie da sie czytać -
zniknęła dawna ciepła ironia i genialny język, jest ciężki styl, toporność i
świata, i postaci, buuu

[verdana]

Ja tam na starsze tomy nie narzekam. Pewne elementy, obecne w starszych tomach,
sa efektem nie "dydaktycznego smrodku", ani nie ukazywaniem "poświęcania się"
tylko innej rzeczywistosci. Np. Ignacy Borejko, który nie umie gotować, nie ma
pojęcia, jak zająć się dziećmi, w latach 70 to raczej norma - teraz juz nie.
Zresztą nie jest on wcale przedstawiany jako ideał... Nie przeszkadza mi też
trochę nienachalnej dydaktyki w książkach dla młodzieży - one, nie ukrywajmy,
powinny czasem przekazywać jakieś wartosci.
Ale z tomu na tom coraz bardziej "rozbiega" się moralizatorstwo i rzeczywisty
opis sytuacji. Coraz wiecej jest bohaterów negatywnych, których jedynym
zadaniem jest ukazywanie anielskości inteligenckiej rodziny. Coraz mniej mogę
zgodzić się z tym, co pani Musierowicz uważa za wartości - może własnie
najbardziej denerwuje mnie to ostatnie.
No i gdzieś szlag trafił po drodze tolerancję dla innego modelu życia...

[ci_i]

Ja tego tak nie odbieram. Daleko mi do promowania pogladow, ktory przypisujecie
MM. Jednak dajmy prawo istnienia takim osobom (postaciom), jak Mila. Nie mozemy
zadac, zeby MM kreowala bohaterow na jedna modle...

[tygrys2112]

Zalatywał, ale np. w "Szóstej Klepce" promująca ofiarność Cesia w końu mówi nie
i pokazuje pazurki.

[tygrys2112]

Zalatywał, ale np. w "Szóstej Klepce" promująca ofiarność Cesia w końcu mówi
nie i pokazuje pazurki.

[k_linka]

Anuszka, mowiac szczerze, to stare jezycjadowe tomy sa fajne, ale one przeciez
nie sa "podrecznikiem dobrego zycia". Swaiat Borejkow (ale rowniez Zakow i
Kowalikow) jest bliski (wtedy jeszcze nie snobistyczny) i cieply. Ja sie do
bohaterow przywiazalam. Teraz czytam, jak to ktos ujal, "z zadzy poznania"
dalszych losow bohaterow, oraz , jak juz tez kto inny napisal - bo ja
generalnie duzo czytam, wiec i Jezycjade. A te nowsze tomy, coz, nie dorownuja
starszym. I ta krytyka wynika jednak glownie z tego, ze jest na co narzekac.
Drugim powodem dla ktorego pojawiaja sie te narzekania jest - istnienie forum.
Pisza tu osoby ktore znaja Jezycjade, lubia analizy i lubia dyskusje. A ilez
mozna zachwycac sie czy brac udzial w rankingach (kto najladniejszy, kto
najmniej ladny) - sila rzeczy pojawiaja sie wypowiedzi krytyczne. Wiec nie
doszukiwalabym sie zrodla krytyki w zawiedzionym mlodzienczym zaufaniu, w
rozczarowaniu.

Co do tej rodziny, co mieszka razem - "stara Jezycjada" pokazuje Borejkow -
rodzicow z 4 dzieci w 3 pokojach z wielka kuchnia - to nie jest jakas dziwna
sytuacja, ponadwymiarowi sa za to Zakowie - rodzina z 2 dzieci, dziadkiem,
przygarnieta ciotka rozwodka z przychowkiem (przy czym maja na to spora
powierznie... 4 pokoje+wiezyczka i kuchnia), do tego okresowo krystyna z
niemowlakiem. Jednak "Szosta klepka" nie przemilcza ciemnych stron zycia w
takim licznym skladzie. Patologicznie to robi sie dopiero pozniej (kiedy od
Zakow co prawda nie ma juz Krystyny, przybywaja natomiast 2 zieciowie i 5
dzieci =14 osob....)

[dakota77]

K_linko, zgadzam się w pełni z tym, co napisałaś:). U mnie to działa tak samo- przywiązałam się do
bohaterów przed laty, wciąż jestem ciekawa, co słychać u moich starych znajomych. Ale nowe części
czytam już tylko z rozpędu, to już nie to samo.
A krytyka jest naturalna, w końcu lubimy te książki, ale już nie patrzymy na nie przez różowe okulary.
Dyskusje uwielbiam, a nie byłyby możliwe, gdybyśmy się tu wszytskim zachwycały i we wszytskim
zgadzały:)

[klymenystra]

naleze do tych, ktore jednak nie narzekaja. czytam to forum z ciekawoscia, ale
tez z zaskoczeniem- podziwiam to krytyczne spojrzenie na Musierowiczowy swiat.
bo ja nigdy sie na nic takiego nie zdobylam. sa rzeczy, ktore mi sie nie
podobaja, ot- chocby ta lansowana filozofia poswiecenia- ale uznaje, ze ktos
moze tak myslec i czuc sie szczesliwy. ja nie moge. ale to tylko ja, a pani M,to
pani M. kocham jej ksiazki, bo pocieszaly mnie w najtrudniejszych chwilach- ten
idealizm czasem jest potrzebny, zeby spojrzec na swiat inaczej. chwilowe rozowe
okulary- ale cos z tego zostaje.

[jessy3]

Również nie narzekam, ani trochę. Jeszcze gorzej, będąc coraz starszą widzę, że
ci Borejkowie (i Gaba także, żeby nie było wątpliwości)całkiem realni są.
Kiedyś właśnie zarzucałam MM, że stworzyła takich idealnych ludzi, ja
uwierzyłam, że tacy istnieją, później się rozczarowałam, a teraz na nowo wierzę
i widzę, że tacy jednak istnieją. Są oczywiście rzeczy w Jeżycjadzie, któe mnie
denerwują, ale to szczególiki są. A żem ja idealistka straszna to i
te "przykazania" borejkowe przemawiają do mnie:)

[julinekk]

moze jestem dziwna ale nie narzekam. czytam MM od ponad 15 lat zauwazam
niescislosci, wpadki i dydaktyczny smrodek, ale przyjmuje wszystko z calym
dobrodziejstwem inwentarza. czytam, bo przypominam sobie klimat dziecinstwa,
wracam do tych mysli i uczuc ktore towarzyszyly mi kiedy po raz pierwszy
czytalam Jezycjade. kiedys sobie myslalam ze pewnego dnia moja rodzina okaze
sie tak fajna jak Borejkowie. nie okazala sie, ale zawsze milo bylo pomarzyc...
mam wrazenie, czytajac to forum, ze wiele osob zapomina, czym naprawde sa
ksiazki MM. to przeciez powiesci dla dorastajacych panienek, ktore przekazuja
jakis model rzeczywistosci, ktory autorka uwaza za idealny. to powiesci
konwencjonalne i dydaktyczne. maja na celu przekonanie ze zycie wedlug zasad
Borejkow jest OK. a ze nie wszystkim te zasady odpowiadaja, ze czasy sie troche
zmienily...dla mnie to troche tak jakbym czytala podrecznik zasad zycia
poboznego sprzed 200 lat (slowo daje - mam cos takiego w swojej biblioteczce) -
w wielu miejscach abstrakcja, w niektorych smiech na sali, ale przeciez autor
swiecie wierzyl ze propaguje sluszna ideologie i ja to szanuje. pozdrawiam.

[nula8]

Ja nie narzekam, tylko rozważam różne kwestie.
(narzekam tylko na Frycka).
A rozważam te kwestie dlatego, że mam z kim! Całe lata czytałam powieści MM i
miałam różne przemyślenia i nie miałam ich z kim omówić. Kiedy więc znalazłam
to forum, to po prostu olśniła mnie ilość tematów, na które właśnie mogę
porozmawiać.
Np. zawsze mnie wkurzał Igancy Borejk i miałam z tego powodu lekkie wyrzuty
sumienia, bo to przecież taka świetlana postać jest. A tu spotkałam ludzi,
których też wkurza i już nie mam wyrzutów sumienia! Wiem, że moje odczucia są
takie same jak innych, więc nie mam co się dręczyć, że jestem prostaczką i
ignorantką, która nie docenia wartości wynoszonych po prostu ze znajomości
kultury antycznej :)

[emae]

A mnie coraz bardziej dziwi spojrzenie na Jeżycjadę jako na:
1) poradnik wychowawczo-dydaktyczny
2) szczegółową kronikę rodziny Borejków
Gdy tymczasem mamy do czynienia z cyklem powieściowym... Z fikcją! Jestem
przekonana, że Pani Musierowicz nie zamierzała ukazywać prawdziwego świata ani
uczyć, jak żyć.

[lacitadelle]

wszystko - jak zwykle - zależy od osoby.

w moim przypadku sprawa jest banalnie prosta: jako nastolatka czytałam jeżycjadę
dla przyjemności, żaden tam podręcznik czy cuś, raczej właśnie romansidło dla
nastolatek. I te stare części wciąż chętnie czytam (pewnie z raz na rok), te
średnie wyrywkowo (ulubione fragmenty), a te najnowsze kupuję z ciekawości i
odstawiam na półkę. I jeżeli narzekam, to dlatego, że te nowe zakupy zamiast
przyjemności, sprawiają mi ogromny zawód i chyba wolałabym, żeby nie powstały i
nie obrzydzały mi ulubionych bohaterów.