Bernard Żeromski - mąż artystki i artysta

[sir.vimes]

Wtam wszystkich.
Podczytuję sobie, wpadłam niedawno by "donieść", że Croyance i Verdana nie
dostały wierszówki za słynny artykuł:)
Ale jak już raz się odezwałam to muszę i drugi.

Fascynuje mnie, że tak dużo osób nie znosi Bernarda.
I szczerze mówiąc
, nie rozumiem czemu. BBB to obok Szóstej Klepki moja ulubiona część cyklu - a
Bernard to mój faworyt.

Poza tym - najlepszy mąż i ojciec w całym cyklu.
Przeczytałam na forum, ze : nie jest atrakcyjny (jak to???), że irytuje, ze
głupek, że nie męski...

A dla mnie Bernard to "lepszy" odpowiednik Mili;). Mąż, artysta i feminista -
pracuje "chyłkiem", idealnie panuje nad swoimi dziećmi (oczywiście - trudno by
życzył sobie dzieci układnych i potulnych;), "idzie w komercję", by zarobić na
dom, o co ma spore pretense Kozio, tworzy nastrój (swieta w Noelce - chociażby).
Jest na tyle męski, że nie boi się robić z siebie idioty (by zdobyć Anielę),
nie boi się też "kobiecych" zajęć...

Każda "Aniela" zafiksowana na własnej sztuce i pracy twórczej wie jak miło
mieć takiego Bernarda, który zadba i doceni i sie zachwyci - i dopilnuje by w
domu pachniało ciasem , choinką, a dzieci nie przeszkadzały zajętej mamie;)

Oczywiście - jest też dość egotyczny (jak to artysta);) i ma wiele wad - ale
zdecydowanie jako ojciec , mąż i mężczyzna w Jeżycjadzie robi najlepsze wrażenie.

[szprota]

Bernard wypowiada się szalenie barokowo i myślę, że wiele osób to drażni. Mnie
nie. Ciekawa zresztą rzecz, bo to samo w wykonaniu Piotrusia jest już nieznośne
i mało realne.
Ogromnie lubię w Bernardzie ten leciutki dystans połączony z dużą dozą
serdeczności. Wspaniale spisał się w Imieninach podejmując interwencję między
siostrami Pyziakównami (wtedy, gdy Laura upierała się pójść bodaj na lody z
Luckiem i Różą). Jest aktualnie jedną z niewielu postaci w Jeżycjadzie, przy
której odautorski komentarz M.M. nie kłóci się (u mnie przynajmniej, podkreślam)
z odbiorem tejże postaci przez czytelnika.

[sir.vimes]

"Ogromnie lubię w Bernardzie ten leciutki dystans połączony z dużą dozą
serdeczności."

Oto, to.
jego popisy i monologi nie irytują tak jak np. monologi Ignacego (tez egotyka,
ale bez usprawiedliwienia) bo to jest dobry człowiek. Będzie się wygłupiał do
czasu - a jak naprawdę trzeba w czymś pomóc czy coś zrobić - to zrobi.

[szprota]

...na przykład zaoferuje własną pierś ;)
Właśnie zaczęłam czytać po raz kolejny Brulion Bebe B., tak, że będę miała
okazję się Bernardem nacieszyć ("Żeromski, jak Boga najszczerzej kocham. Ale to
nie ja napisałem te wszystkie bestsellery")

[sir.vimes]

I te jego cudowne happeningi:)

[szprota]

"-Jestem w pełni sił!
-To obal mury!- zaryczał Kozio."
Zauważmy, że Bernardowi się chce. Angażuje się. Gdy Kozio opowiada o incydencie
kolonijnym z Lisieckimi, ten mężczyzna z kitelkiem nie szczędzi sił, by dotrzeć
do złoczyńców i uświadomić im ohydę postępku, nawet za pomocą ojcowskiego
trzepnięcia po uchu. Mam wrażenie, że to nieco go odróżnia od, chociażby,
"krzepiącej" Mili Borejko, która wobec tonącej w depresji Pulpy jest w stanie
zdobyć się tylko na "może jej zimno" i podanie lodów (!) rodzinie.
(to są dzieje oddalone od siebie zaledwie o pięć lat - wcale niedużo jak na
wieloletniość Jeżycjady)

[sir.vimes]

> Zauważmy, że Bernardowi się chce. Angażuje się. Gdy Kozio opowiada o incydencie
> kolonijnym z Lisieckimi, ten mężczyzna z kitelkiem nie szczędzi sił, by dotrzeć
> do złoczyńców i uświadomić im ohydę postępku, nawet za pomocą ojcowskiego
> trzepnięcia po uchu.

Dokładnie.

Bernard działa.

[sir.vimes]

Poza tym - ma w sobie wiele ciepła, nie tylko "deklarowanego" przez autorkę (jak
np. u Mili, Gaby...). Drugą , podobnie ciepłą osobą jest mama Żakowa - wprawdzie
długo nie zauważająca harówki Cesi - ale jednak bardzo ciepła i kochająca.

[szprota]

Mama Żakowa jest roztargniona (jak to artystka. Ciekawa rzecz, że wielu mnie
znanych osób zajmujących się szeroko pojmowaną sztuką celuje raczej w
zorganizowaniu niźli roztargnieniu), ale gdy Cielęcina wybucha na nutę "Boże,
jaka ja jestem nieszczęśliwa, gdyż mi nie do twarzy w kolorach brunetki" nie
waha się przyjrzeć budżecikowi i wysupłać sumkę.
Tzn proszę mnie nie zrozumieć opacznie, nie zamierzam przeliczać Żaczych uczuć
na kwoty, uwypuklam tylko sytuację, w której nie mamy deklaracji odautorskiej, a
żywe działanie.
Jeszcze jedna dygresja mi się nasuwa (jeśli było, to dawno), podobnie w temacie,
że tak to ujmę, sprzeczności między deklaracjami narratorki a zachowaniem
opisywanej przez nią bohaterki. Tudzież może omal ich braku. Mówię tu mianowicie
o Julii, którą początkowo nam się przedstawia jako piękną i dość zapatrzoną w
siebie. Urody nie podważam. Natomiast ten rzekomy egocentryzm... Przecież Julia
wykonuje sporo serdecznych gestów w stronę Cesi. "Od dzisiaj pluj w swój własny
tusz" chociażby.

[sir.vimes]

Ciekawa rzecz, że wielu mnie
> znanych osób zajmujących się szeroko pojmowaną sztuką celuje raczej w
> zorganizowaniu niźli roztargnieniu

Wśród moich znajomych róznie. Ale do tylko jedna osoba jest idealnie
zorganizowana - niemalże jak zegarmistrz ze "Złodzieja Czasu" (tez ma pudełka
opisane jak należy - gdzie napisano śrubki, znajdziesz śrubki;)

gdy Cielęcina wybucha na nutę "Boże,
> jaka ja jestem nieszczęśliwa, gdyż mi nie do twarzy w kolorach brunetki" nie
> waha się przyjrzeć budżecikowi i wysupłać sumkę.

O to, to. Nie mówi niczego w stylu "Przeszkadza mi jak narzekasz na swą urodę,
bądź twarda niczym twa matka" tylko po prostu NATYCHMIAST w jakiś sposób stara
się rozwiązać problem i pocieszyć córkę.

Natomiast ten rzekomy egocentryzm... Przecież Julia
> wykonuje sporo serdecznych gestów w stronę Cesi. "Od dzisiaj pluj w swój własny
> tusz" chociażby.

No i koleżanką w trudnej sytuacji też jakoś potrafi się przejąć.
Julia unika domowych robót i prowadzi bogate życie towarzyskie, poza tym lubi i
umie się "stroić" - tyle jej "egocentryzmu"

[szprota]

Tak się ze sobą zgadzamy, że chyba zmienię nicka na lady.sybil ;)
(bez żadnych ubocznych myśli, rzecz jasna)

[sir.vimes]

:))))

[sir.vimes]

Swoją drogą cieszę się , że wreszcie ktoś lubi Julię.
Ja zawsze czułam do niej wielką sympatię - tez jestem starszą siostrą w stylu
zdecydowanie bardziej Julii niż Gaby - rozrzucanie ciuchów, anektowanie pokoju
dla swoich znajomych, uciekanie przed sprzątaniem... wiele juliowych "grzeszków" ...

[szprota]

Julia jest świadomą sybarytką, a to się mocno pokrywa z moją filozofią życiową.
Tylko nigdy nie miałam młodszej siostry do plwania mi w tusz ;)

[lezbobimbo]

Ja tez lubie Julie szalenie :-)
"Dulscy, Dulscy wokól mnie!", utrzymywanie sie z dekoracji i malarstwa,
niewymuszony wdziek i elegancja itp ;)
Do tego niezlomny duch "Julka jest ostra facetka. W razie czego sama
delikwentowi strzeli w zoladek" ;)

Tylko co ona nagle zaczela dla tego Toleda tak gotowac? Czy to byla mama Zakowa,
co przyrzadzala coq au vin? Skad te artystki nagle sie tak dobrze odnajduja w
kuchni?

[onion68]

Bo gotowanie to bezwzględnie rodzaj twórczości artystycznej :-)

[szprota]

Nie, to Julia gotowała. Oswajała Tolka wobec oświadczenia, że go kocha i
powinien się z nią ożenić.
Na tym etapie zakochania nie upatrywałabym w tym zakucia Julii w gary. Sama
miewałam zrywy kulinarne, gdy wybuchałam płomiennym afektem ;)

[sir.vimes]

Ona przede wszystkim starała się dorównać wytwornością mamie wybranka stąd te
kulinarne zrywy i serwis Nowakowskich (to wtedy pozyczono serwis, prawda?).

[szprota]

Na pierwszą wizytę rodziców Toleczka, tak.
Swoją drogą fantastyczni z Żaków rodzice, że się tak przejęli, złapali za
miotły, termos do przyniesienia lodów i suknię w krateczkę. Tak sobie myślę.
Kolejny przykład nie deklaracji, a spontanicznego wsparcia. Złośliwość pcha mi
przed oczy obraz Mili Borejko, która na słowa, że przyjdą rodzice wybranka
wnuczki, tym zajadlej klekocze laptopem. Bezpodstawnie, bo wszak gdy przychodzą
rodzice Fryderyka... (nie lubię CP i nie lubię tej sceny)

[sir.vimes]

I nie obrazili się ani trochę, że w przekonaniu Julii musza coś ze sobą zrobić
(nie pamietam - ubrać ładniej? posprzątać?) by nie musiała sie ich "wstydzić"
przed niezwykle imponującymi jej rodzicami Toleczka (którego mama wycinała
pierniki w sukni z aksamitu bodajże co Julię zachwyciło).
Pokpili sobie z niej odrobinkę - ale nie obrazili się. Dla mnie to fajne:)))

[szprota]

Na pewno zdradza przywoływany już tutaj dystans do siebie :)

[lezbobimbo]

szprota napisała:
> Nie, to Julia gotowała. Oswajała Tolka wobec oświadczenia, że go >kocha i
powinien się z nią ożenić.

Ale skad w takiej artystce z innego swiata nagle sie budzi lwica kuchenna? Musi
mieli dobra ksiazke kucharska ;)

> Na tym etapie zakochania nie upatrywałabym w tym zakucia Julii w
> gary. Sama > miewałam zrywy kulinarne, gdy wybuchałam płomiennym afektem ;)

Lo rety. Ja bym nawet dla najukochanszej osoby nie ugotowala (chyba z e w
sytuacjach ekstremalnych). Nie lubie, nie czuje do tego drygu, wolalabym
szczerze pozmywac ;)
Ale przede wszystkim NIE chcialabym, aby ktos zainteresowal sie mna ze wzgledu
na to, jak zajmuje sie chalupa. Nie jestem czyjas sluzaca i nie chcialabym
obslugiwac kogos cale zycie - a co gdybym przestala obslugiwac? Zostalabym
porzucona? Ble.

Toleczek ma zakochac sie w kims, dlatego, ze ona mu dobrze gotuje? Co to za
wiktorianskie zalozenie? Kucharki on chce? To do restauracji prosimy (zachecamy
do zupy pomidorowej).
Ja bym usilowala oczarowac wdziekiem osobistym, osobowoscia, humorem,
inteligencja, przymiotami ducha i ciala, seksapilem etc. ;)

Gotowanie pyszna rzecz i dobra umiejetnosc, ale nie powinno to byc kryterium
doboru partnera/partnerki.

[sir.vimes]

Toleczek ma zakochac sie w kims, dlatego, ze ona mu dobrze gotuje?

nie, bo dobrze gotuje...
Zważ, że Julii zaimponowała "matka - hrabina" i chciała tak samo - robić
wykwintne potrawy w aksamitnej sukni;) Makaronik z sosikiem wydawał się jej zbyt
"prostacki" dla hrabiowskiego potomka;)

[lezbobimbo]

Aaa juz pojmuje, snobizm ale gastronomiczny + wizualny.
Zaimponowali jej hrabia i aksamit.
A kto Dulszczyzne potem wypominal ;)

[sir.vimes]

Hehe,
Juleczka zmienna była;) i chyba celowała w takich chwilowych fascynacjach.

[szprota]

Myślę, że sir.vimes poniżej znakomicie oddała, o co szło w tym nagłym zamiłowaniu Julii do kuchni. Choć nie stronie i od opinii, że w przekonaniu autorki przez żołądek do serca i że istotnie Tolek miał pokochać w Julii kucharkę i dobrą panią domu. Wolę jednak myśleć, że Julia żyje własnym życiem, nie dała się znanewrowac w tę rolę i do tej pory jest uroczą "obijającą" się artystką :) btw, miło mi czytać, że jest tu jeszcze ktoś, kto buntuje się postrzeganiu roli kobiety przez pryzmat prowadzenia domu i wyłącznie po tych czynnościach oceniania jej wartości. Wiem, napisałam wcześniej o zrywach kulinarnych w moim wykonaniu, ale muszę przyznać, że nie czułam się dobrze w tej roli, a z racji dość jednak, jak to ujęłaś, wiktoriańskiego wychowania, miałam w związku z tym poczucie winy. Ech, temat na osobny wątek :)

[lezbobimbo]

szprota napisała:
> Wiem, napisałam wcześniej o zrywach kulinarnych w moim wykonaniu, ale
> muszę przyznać, że nie czułam się dobrze w tej roli, a z racji dość >jednak,
jak to ujęłaś, wiktoriańskiego wychowania, miałam w związku z >tym poczucie
winy. Ech, temat na osobny wątek :)

Nie czuj winy! Czuj sie Julia! Urocza i leniwa, wydymaj wargi i swiec gwiazdkami
w oczach :-) Badz z siebie zadowolona nawet we snie!
Zbijaj minimum jedna szklanke przy zmywaniu, zaraz powrócisz do równowagi, hi hi.

P.S. na Roosevelta Gabie marzy sie synek-sybaryta, machajacy pulchna nózka. Za
to Laura jest ta niedobra, bo nie wyrywa mamusi kazdej roboty z rak, jak
Pyzunia..echhh, gdziez nam zatracila Julia tamtych lat :-)

[szprota]

Z lenistwem idzie mi znakomicie, gorzej z resztą ;)

[croyance]

Nie... Julia zaczela gotowac w celach uwodzicielskich, jak juz
uwiodla, na pewno przestala. Uwielbiam ja zreszta.

[tygrys2112]

> No i koleżanką w trudnej sytuacji też jakoś potrafi się przejąć.
> Julia unika domowych robót i prowadzi bogate życie towarzyskie,
poza tym lubi i
> umie się "stroić" - tyle jej "egocentryzmu"

Z tą koleżanką to nie nazwałabym tego wielkim altruizmem. Zwróćcie
uwagę, że to Cesia głównie zajmowała się Irenką. Julka tylko dała
jej mieszkanie, zresztą Rodziców, nie swoje, a więc żadna
odpowiedzialność za wprowadzanie się Krystyny na nią nie spadła.
Trochę to łatwa uczynność.
Dla mnie Julka jest egocentryczką - zajętą własnymi sprawami i
narcystyczną, niemniej pełną uroku i sympatyczną, cokolwiek by nie
mówić. Całkiem lubię tę postać.

[sir.vimes]

"Julka tylko dała
> jej mieszkanie, zresztą Rodziców, nie swoje"'

Nie chodzi o to, że dała (zresztą - wcale Krystynie nie obiecywała, że
ktokolwiek z Żaków bedzie niemowlę niańczył)
tylko, że w ogóle zainteresowała się jej sytuacją i podjęła się namawiania
rodziców na udostępnienie Krystynie jakiegoś miejsca w mieszkaniu (sama zresztą
nie była pewna jakiego).
Wiele osób z Krystyną by miło pogadało, powspółczuło, pokiwało głowa nad
podłoscią pani, która wymówiła lokum i poszło w dobrym humorze do domu.
Julia BEZ ZASTANOWIENIA postanowiła, że trzeba działać.

[tygrys2112]

Tak, przyszła do domu z Krystyną i zaatakowała słownie rodzinę,
stawiając Żaków w jednoznacznej sytuacji.
A co mieli zrobić Żakowie? Nie wpuścić jej?
Gdyby miała takie całkiem czyste intencje, przyszłaby i spytała
dyskretnie, a nie wielka akcja niczym happening Bernarda

[sir.vimes]

Właśnie o tym pisze - Julia zareagowała spontaniczną pomocą.

Wiekszość osób nie zadałaby sobie dyskomfortu zaryzykowania awantuy z rodzicami
, chociażby.

Wiele osób po logicznym przemysleniu sprawy zdecydowałoby , ze nie ma prawa
zmuszać rodziców do itd dzięki czemu Krystyna mogłaby sobie spać pod mostem.

A że Julia jako osoba egzaltowana zrobiła z tego piekny popis - nic dziwnego.
Zresztą, mam wrażenie, ze tak właśnie Żakowie chcieli swoje córki wychować - na
osoby, które spontanicznie dzielą się tym co mają (nawet jeśli tym czymś jest
powierzchnia mieszkaniowa)

[tygrys2112]

Mi nie chodzi o awanturę z rodzicami, tylko o tym, że zostawiła
Rodzinę bez wyboru - nie mieli innego wyjścia, bo byli pod presją i
musieli przyjąć Krystynę.
Jestem pewna, że oni by ją przyjęli równie chętnie, gdyby zrobiła to
inaczej. Chodzi mi tylko o to, że się z nimi nie liczyła.

[sir.vimes]

Moze chciała właśnie zablokować możliwość odmowy?
Może chciała poczuć się "dramatycznie"?

Nie piszę, że Julia była uważającą , potulną i zawsze kulturalną dziewczyną:)
jak najbardziej nie.
Ale bardzo chciała Krystynie pomóc - i to jest ważne w kwestii Krystyny.

Co do robienia wielkiego wejścia, stawiania rodziny w dość specyficznej sytuacji
itp - kwestia charakteru.

Czy się "z nimi nie liczyła" - tak bym tego na pewno nie opisała. Potraktowała
ich odrobinę jak tło, wręcz sugerowała , ze się nie zgodzą zanim sami się do
końca wypowiedzieli (o ile dobrze pamiętam), to prawda.

[onion68]

> zostawiła
> Rodzinę bez wyboru - nie mieli innego wyjścia, bo byli pod presją i
> musieli przyjąć Krystynę.

E tam, bez wyboru. W końcu nie stała im ta Krystyna z miną Piotrowina nad
głowami, dyskretnie w drugim pokoju przebywała. Ponadto, jeżeli ktoś ceniłby
jednak swoją wygodę ponad wszystko, to jest bez znaczenia, czy Krystyna tam była
czy nie. Np. ja na 99% nie ugięłabym się, niestety.
"Czekają nas spore kłopoty, jeśli zaczniemy we wszystko wierzyć" - babcia Weatherwax

[tygrys2112]

moim zdaniem, nie wolno wymuszać w takich sytuacjach. to nie było
jej własne mieszkanie i nie jej konsekwencje.

[tygrys2112]

Ja nie mówię, że Julia ma być idealna. Gdyby Żakowie byli idealni,
byliby nudni. Tylko nie zgadzam się z tym, że należy piać nad nią z
zachwytu, jaka jest złota i dobra. No bez przesady.

[sir.vimes]

Owszem, Julia jest dobrą dziewczyną.

[tygrys2112]

Moim zdaniem nie jest dobrą, ale uważam, że dzięki temu jest barwna.
Podobnie jak Aniela itp.

[sir.vimes]

A kto jest twoim zdaniem dobry w Jeżycjadzie?

[tygrys2112]

Dla mnie nie ma osób jednoznacznie dobrych i złych. Ogólnie Julkę
widzę pomimo jej wad z sympatią. A np. nie przepadam za Gabrielą,
choć przecież jest kreowana na ideał. Do "dobrych" postaci, które
lubię, zaliczyłabym np. Kreskę.

[sir.vimes]

> Dla mnie nie ma osób jednoznacznie dobrych i złych.

A, bo jakoś miałam wrażenie, że zaliczasz Julię do "tych złych".

[tygrys2112]

No to miałaś złe wrażenie. To, że uważam, że Julka postąpiła w
jakiejś sytuacji wcale nie tak idealnie, jak twierdzicie, nie
znaczy, że jej nie lubię. Napisałam to wyraźnie w kilku innych
postach.

[tygrys2112]

Ja po prostu - nie idealizuję postaci.
Jedną z moich ulubionych postaci jest Tygrys (co zresztą widać po
nicku). Egocentryczka, niekiedy egoistka, jednak ma niezależny
charakter i osobowość i za to ją bardzo cenię.

[sir.vimes]

Nie zauważyłam u siebie tendencji do idealizowania postaci.

[tygrys2112]

Może, ale odniosłam takie wrażenie, że patrzysz na Julkę jak na
jakąś świętą: super szlachetna, dobra, altruistka i w ogóle. A ona
nie jest idealna, choć dla mnie właśnie na tej "mieszance
wybuchowej" jakim jest jej charakter polega jej urok.

[tygrys2112]

przepraszam za braki w przecinkach :)

[sir.vimes]

Hm, dyskutowałysmy ze Szprotą o tym, ze nie jest tak egocentryczna jak się
sugeruje. Widzisz w tym uświęcanie Julki?

[tygrys2112]

No, widzisz. Ty odebrałaś moje posty jako nichęć ogólną wobec Julii,
a ja Twoje jako jej idealizację. :) Chyba obie się trochę źle
odczytałyśmy. Wyciągam białą chorągiew na znak pokoju :P ;)

[croyance]

Zawsze bardzo lubilam egocentrykow :-)

[tygrys2112]

Aha, jeszcze coś: To że uważam, że Julia nie jest dobrą dziewczyną,
nie znaczy też, że jest złą. Po prostu, jak większość normalnych
ludzi, jest gdzieś pośrodku. Poza tym, emanuje z tej postaci
naturalność - za to ją lubię. Tyle o Julce.

Artysci w Jezycjadzie i zmywanie

[lezbobimbo]

szprota napisała:
> Mama Żakowa jest roztargniona (jak to artystka. Ciekawa rzecz, że wielu mnie>
znanych osób zajmujących się szeroko pojmowaną sztuką celuje raczej w>
zorganizowaniu niźli roztargnieniu),

Jako sama artystka z rodziny artystycznej-rzemieslniczej-i-rekodzielnej spiesze
nadmienic, ze artysci zaprawde sa rózni a roztargnienie potrafi byc cecha
niemalze dziedziczna ;) Sama znalam tylko jednego zorganizowanego artyste, z
porzadkiem jak w wojsku, ale gdy chwytala go depresja to potrafil pic przez
kilka dni bez przerwy..

Ile mamy w koncu tych artystów w Jezycjadzie?
malarstwo (Julia, Toleczek (chyba), ciocia Lila, Bernard i Terpentula), rzezba
(mama Zakowa) teatr, ach teatr (Aniela, Józefina, Konrad), kino (Przeszczep z
tym malym ;), kabaret (Tomcio), poezja niespelniona (ciocia Wiesia) muzyka
(Tosia, mama Zaby, Wolfi i organista Filip) happeningi (Dambo z Bernardem etc).
Czy maja jakies cechy wspólne?
Utrzymuja sie ze swej sztuki albo musza dorabiac na inne sposoby albo nie
spelniaja sie. Sa roztargnieni, bywaja z glowami w oblokach, ale sa i nader
realistyczni.

ale gdy Cielęcina wybucha na nutę "Boże,
> jaka ja jestem nieszczęśliwa, gdyż mi nie do twarzy w kolorach brunetki" nie>
waha się przyjrzeć budżecikowi i wysupłać sumkę.

Ja tam nie wiem, czy mama Zakowa musiala sie przygladac budzecikowi. Ze wysuplac
sie nie wahala, to wrecz oczywiste dla roztargnionej ale serdecznej istoty ;)

> w temacie> że tak to ujmę, sprzeczności między deklaracjami narratorki a
zachowaniem> opisywanej przez nią bohaterki. Tudzież może omal ich braku. Mówię
tu mianowici
> e> o Julii, którą początkowo nam się przedstawia jako piękną i dość zapatrzoną
w> siebie. Natomiast ten rzekomy egocentryzm... Przecież Julia> wykonuje sporo
serdecznych gestów w stronę Cesi.

Mozemy to podciagnac pod deklaracje wbrew zachowaniu bohaterki, tylko ze
deklaracja lekko negatywna, natomiast bohaterka pyszna ;)
Lubie jej zdrowy egocentryzm "Julia szybko pojela, ze gdy stlucze minimum jedna
szklanke przy kazdym zmywaniu, to zaszczyt pomagania mamusi zostanie jej odjety"
bo ona w tym momencie opiera sie temu straszliwemu wyrokowi: "usilowano wdrozyc
ja w zestaw czynnosci bedacych _nieodlacznym_ skladnikiem losu _kazdej_
kobiety". Potem Cesia deklaruje, ze nigdy nie wyjdzie za maz, bo bedzie musiala
zmywac gary.. Cale szczescie, ze czasy sie zmienily i dzisiaj malzenstwo sklada
sie z czegos innego niz mama zmywa, rodzi i gotuje, tata zarabia i sie byczy.
Sami Zakowie tez dochodza do demokracyjnego consensusu po buncie Cesi: zmywaja
wszyscy po kolei, a kto sie wylamuje, placi :-)
Chociaz boje Ignacego ze zmywarka swiadczylyby o tym, ze gdzieniegdzie na
Jezycach zachowaly sie jeszcze wyspy konserwatyzmu w kwestiach podzial
obowiazków domowych ;)

[szprota]

lezbobimbo napisała:

[cytat ze mnie]
w temacie że tak to ujmę, sprzeczności między deklaracjami narratork i a
zachowaniem> opisywanej przez nią bohaterki. Tudzież może omal ich braku. Mówię
tu mianowicie o Julii, którą początkowo nam się przedstawia jako piękną i dość
zapatrzoną w siebie. Natomiast ten rzekomy egocentryzm... Przecież Julia
wykonuje sporo serdecznych gestów w stronę Cesi.
[ciach]
>
> Mozemy to podciagnac pod deklaracje wbrew zachowaniu bohaterki, tylko ze
deklaracja lekko negatywna, natomiast bohaterka pyszna ;)

O, to właśnie miałam na myśli. Że narratorka ocenia Julię (a czyni to o wiele
rzadziej niż względem innych bohaterów w późniejszych częściach) z lekka
negatywnie, tymczasem zachowania Julii wobec siostry wykazują, że jest osobą
serdeczną i wrażliwą.

> Lubie jej zdrowy egocentryzm "Julia szybko pojela, ze gdy stlucze minimum
jedna szklanke przy kazdym zmywaniu, to zaszczyt pomagania mamusi zostanie jej
odjety" bo ona w tym momencie opiera sie temu straszliwemu wyrokowi: "usilowano
wdrozyc ja w zestaw czynnosci bedacych _nieodlacznym_ skladnikiem losu _kazdej_
kobiety".

Jakże i dla mnie to zrozumiałe! :)
Generalnie czytając Jeżycjadę popadam czasem w poczucie winy ze względu na swoje
bałaganiarstwo i stronienie od garów, które wszak są nieodłącznym losem... a
figę, no.

[tygrys2112]

Nie wiem, czy autorka postrzega Julię negatywnie. Myślę, że Julka
jest po prostu barwna i naturalna, ma wady i zalety, jak wszyscy
Żakowie.

[sir.vimes]

Cóż, widzę, że nie szukałam jednak dokładnie - i watek o Bernardzie już był:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=25788&w=57054411&v=2&s=0
i pięknie tam został mój ulubieniec opisany.

Jednak twierdzę , że najjaskrawszą zaletą Bernarda jest nie kolekcja guzików,
talent i poczucie humoru tylko imponujace zaangażowanie w ojcostwo (imponujące
zwłaszcza na tle reszty bohaterów Jeżycjady).

Chociaż - może to właśnie zgadza się ze stereotypem szalonego artysty? Tak
szalonego, że aż gotować i wychowywać dzieci potrafi bez leku i zakłopotania?

[k_linka]

Z tym ojcostwem to racja. Mnie drazni ale jako osoba, a nie dlatego ze prowadzi
dom i malo meski jest. A jako ojciec spisuje sie wspaniale, wlasciwie jedyny
taki tata w Jezycjadzie.

PS. A skad wiesz kto dostal wierszowke? ;)

[sir.vimes]

Podejrzewam, ze pani, która przepisała teksty z forum.

I bawi mnie to bo w życiu nie oparłabym sie pokusie napisania WŁASNEGO tekstu na
taki temat.
No, ale moze tekst powstawał na dwie godziny przed terminem oddania... W kazdym
razie wypadałoby się podzielić ze współautorkami, nieprawdaż?

[sir.vimes]

To była odpowiedź na PS.

A co do meritum - własnie nie uważam, ze Bernard jest mało "męski".
On się po prostu nie zastanawia nad takimi sprawami - damską bluzkę tez moze
założyć i nie stracić animuszu ;). Nie musi udowadniać , że jest mężczyzną -
więc i "zniewieścienie" w sferze domowej czy ubraniowej go nie przeraża.

[croyance]

Mnie na wierszowce nie zalezy. Mozecie mnie cytowac za darmo, kiedy
tylko chcecie :-D

[mankencja]

o ile bardzo lubię Bernarda z BBB, to już w póxniejszych częściach -
choćby w CzP, w scenie, gdzie wraca z synem od demntysty (urzekla
mnie w niej riposta Laury) - zaczyna mnie on delikatnie
denerwować... jego barokowe kwestie wypadają jakby mniej naturalnie,
daje się zauważyć jakiś brak wyczucia. pomimo to doceniam jego
postawę jako ojca :)

[sir.vimes]

daje się zauważyć jakiś brak wyczucia

Możliwe, ale nie odróżnia sie tym jakoś strasznie od wiekszości ludzi - i od
większości bohaterów Jeżycjady.

[mankencja]

fakt, co nie znaczy, ze nie moze mnie to lekko denerwowac

[sir.vimes]

ależ może:)

[ginny22]

Nie znoszę Bernarda! Żywiołowo. I najbardziej spośród
wszystkich "pozytywnych" bohaterów Jeżycjady. Ojcem może jest
świetnym, niemęskim też bym go nie nazwała, ale... Ta jego
barokowość stylu, samozachwyt, brak wyczucia chwili, przekonanie, że
wszyscy są nim zainteresowani... Brr. Nie znoszę takich typów, ni w
literaturze, ni w życiu. Przytłaczają swoją osobą wszystkich wokół,
nie zostawiając ani szczelinki przestrzeni życiowej dla innych.

[sir.vimes]

"Przytłaczają swoją osobą wszystkich wokół,
> nie zostawiając ani szczelinki przestrzeni życiowej dla innych."

Ogólnie wywnioskowałam, ze po prostu nie odpowiada ci taki styl. Ale co do tego
ostatniego - zdecydowanie nie zgadzam się. On , owszem, gada - ale nie chce
nikomu szkodzić, olśniewać czy - w żadnym razie - zajmować "przestrzeń życiową".

Raczej sypie anegdotkami niż anektuje, brak zainteresowani u słuchaczy nie
wyowułuje u niego gniewu czy pretensji, co zapewne miałoby miejsce gdyby był
taki jak sugerujesz.

osoby zajmujące "czyjąś przestrzeń życiowa" to dla mnie przede wszystkim :
babcia Jedwabińska , Kozio (chłopczyk skadinąd atrakcyjny i zabawny), i na pewno
ktos jeszcze - ale nie Bernard.

A Bernard to facet, który poza wszystkim co wymieniłam, jest "mentalnie" w
kawiarni dla bohemy gdzie można dowolnie długo gadać o czymkolwiek aż urodzi się
z tego jakiś twórczy pomysł.

[ginny22]

> Ogólnie wywnioskowałam, ze po prostu nie odpowiada ci taki styl.
> Ale co do tego ostatniego - zdecydowanie nie zgadzam się. On ,
> owszem, gada - ale nie chce nikomu szkodzić, olśniewać czy - w
> żadnym razie - zajmować "przestrzeń życiową"

Owszem, na taki styl mam reakcję alergiczną. I z kolei nie zgodzę
się z Tobą - gada i tym gadaniem niszczy randkę Grzesia i Gaby czy
tłumi przyjazd Natalii z Cypru. Jednostki mniej bujne i intensywne
przy nim giną. Tak to odbieram.

> brak zainteresowani u słuchaczy nie wyowułuje u niego gniewu czy
pretensji

Fakt, bo jego wcale nie interesuje, czy słuchacze są nim tak samo
zafscynowani jak on. :)

>Kozio (chłopczyk skadinąd atrakcyjny i zabawny)

Skoro już padło jego imię - Kozia uwielbiam. Jako artystę i jako
człowieka.

[sir.vimes]

> Skoro już padło jego imię - Kozia uwielbiam. Jako artystę i jako
> człowieka.
Kozio jako nastolatek w pewnym stopniu mnie bawi (ta poza poety przeklętego,
domowego Sartra w piżamce, udramatycznianie wszystkiego co sie da - znam) - ale
jako mężczyzna i człowiek dorosły nie odpowiada mi zupełnie.

Jeżeli choć trochę dojrzał - OK, ale tego rodzaju naburmuszenie u dorosłych
mężczyzn jest dość obrzydliwe.

[sir.vimes]

al
> e
> jako mężczyzna i człowiek dorosły nie odpowiada mi zupełnie.

Skrót myślowy.
Chodzi mi o to, że jeżeli jest taki dorosłym jakim był chłopcem.

[nighthrill]

Się skupiłyście na pierwszej części tematu wątku:-)
A jakim Bernard jest artystą? Bo po lekturze cyklu daje się zauważyć, że to
przede wszystkim on siebie jako artystę postrzega, kreuje się w pewnym sensie.
Ma dużo twórczego zapału, ale z wynikami jego realizacji jest różnie - vide
panneau na ścianie w "BBB", które nawet jego samego rozczarowało; czy obrazki,
które chce dać Elce i Tomkowi w zamian za wizytę, a widać na nich "jakieś
bladawe, anemiczne gałązki" i obdarowani jakoś nie wyrażają zachwytu.
Dopiero w "CP" Bernard łapie jakieś zlecenia, maluje ten portret chłopki z
bakłażanem:) Czy on w ogóle skończył studia artystyczne? Coś mi się kołacze, że
był z Anielą na roku?

Zarabia na tym

[sir.vimes]

Co do studiów - ja wnioskowałam, ze to typ wiecznego studenta , więc może i nie
skończył.

Ale z napomknień wiadomo, że zlecenia miał i wcześniej (co tak denerwowało
młodziutkiego Konrada, nie rozumiejącego, że jeść dzieci muszą;)

Poza tym - mozna tez łatwo wyobrazić sobie, że Bernard zajęty wychowaniem dzieci
i żoną na jakiś czas wycofuje się z branży.

Jeszcze jedno - on nie zajmuje się raczej tylko sztuką w sensie malarstwa ale
czymś wiecej (te happeningi) - sztuka totalną (ale nie mam na myśli "sztuki
totalnej" ze starego opowiadania "Pacykarz" Lewandowskiego;)).

[k_linka]

nighthrill napisała:

> Się skupiłyście na pierwszej części tematu wątku:-)
> A jakim Bernard jest artystą? Bo po lekturze cyklu daje się zauważyć, że to
> przede wszystkim on siebie jako artystę postrzega, kreuje się w pewnym sensie.
> Ma dużo twórczego zapału, ale z wynikami jego realizacji jest różnie - vide
> panneau na ścianie w "BBB", które nawet jego samego rozczarowało; czy obrazki,
> które chce dać Elce i Tomkowi w zamian za wizytę, a widać na nich "jakieś
> bladawe, anemiczne gałązki" i obdarowani jakoś nie wyrażają zachwytu.
> Dopiero w "CP" Bernard łapie jakieś zlecenia, maluje ten portret chłopki z
> bakłażanem:) Czy on w ogóle skończył studia artystyczne? Coś mi się kołacze, że
> był z Anielą na roku?
>
>


Wszak dziela wielu artystow nie zachwycaly, zwlaszcza niewyrobionych odbiorcow....
Aniela i Bernard ukonczyli (?) grafike - chyba tak jak autorka?

Obrazki w Noelce

[sir.vimes]

zy obr
> azki,
> > które chce dać Elce i Tomkowi w zamian za wizytę, a widać na nich "jakieś
> > bladawe, anemiczne gałązki" i obdarowani jakoś nie wyrażają zachwytu.

Przede wszystkim obdarowani nie sa zachwyceni bo chyba Bernard próbuje im to
wcisnąć zamiast zapłaty w gotówce za wizytę Mikołaja. A gotówka jest dla
licealnej młodzieży zazwyczaj rzeczą istotną. W końcu oni nie byli tam
zwyczajnie z wizytą - tylko "służbowo".

[nighthrill]

No, niekoniecznie, bo po drodze Tomek mówi Elce "teraz idziemy do mojej kuzynki,
też za darmo, przepraszam cię, chyba że Anielka nam coś odpali. Ale może i nie
odpalić(...)"
Więc chyba się nie spodziewali kasy za przyjście. A obrazki w końcu przyjęli,
ale Bernard zaraz je odebrał, mówiąc, ze pogoda paskudna dla pasteli, a warto o
obrazki dbać, bo będą kiedyś warte tysiące dolarów:)
Więc chyba wierzył w swój talent...

[sir.vimes]

No chyba jednak się spodziewali:) Ja w wieku Noelki tez brałam się za podobne
zarobkowe przedsięwzięcia , i mimo deklaracji :) , zawsze liczyłam, ze rodzina
coś dorzuci. Niekoniecznie gotówkę - ale np. czekoladę;)

Brak kokieterii

[sir.vimes]

I jeszcze jedno - Bernard jest idealnie wierny i zdecydowany.
To nie jest mężczyna którego teściowa musi namawiać do slubu, nie kokietuje też
jak choćby Maciek, nie lęka się związku itd.

Po prostu - od kiedy zdaje sobie sprawę , że czuje coś do Anieli postanawia ją
zdobyć i stworzyć jej dom.
I barokowo bajdurząc, w fantazyjnym kitelku robi jakby mimochodem to, czego nie
potrafią inni faceci w Jeżycjadzie - umożliwia Anieli bycie i kobieta i matką i
artystką nie heroiczną wszystkoistyczną poświęcającą się Matka Polką.
Wystarczy wybobrazić sobie Kozia, też artystę, na miejscu Bernarda, by zrozumieć
, że to nie byle co. Albo przypomnieć sobie Kreskę - jedyną osoba która pamięta
i wspomina, że ona , tak jak mąż, jest uzdolniona, utalentowana itp itd jest
odrzucony absztyfikant.

Bardzo barokowy Bernard :)

[lezbobimbo]

Uwielbiam Bernarda z BBB - za bycie calkiem nowym osobnikiem w tomie, za
wszystkie slowa spelzajace z jego usciech, za caly styl wypowiedzi, szalone male
oczka i bycie warzecha w opozycji do zólwiów w majteczkach :D

Natomiast uwazam, ze w pózniejszych tomach jakos sie popsul. Najgorzej pamietam
go z Imienin: oto nagle okazuje sie plotkarka drobnoziarnista, a zamiast
rozsiewac artystyczny barok-slowotok i kulture to wyzera Lelujkom kolacje i
gwarzy na temat przepisów z mama Lelujkowa, a juz calkiem plame daje wpychajac
sie Gabie i Grzesiowi do malucha, chociaz jada na randke (potem spiewajac piesni
zolnierskie i opowiadajac Gabie cale swoje zycie)..
A zadnych innych hapeningów oprócz tego z BBB sam nie pamieta :/

Artystycznie - o ile pamiec mie nie zwodzi, Bernard w Zabie przeskoczyl swa
passe gastronomiczna i wreszcie maluje jakies freski czy cusik w tym stylu?
Rodzina mu pozuje w draperiach do czegos :) I jakimis obrazami do kosciola
równiez sie podnieca?
Podoba mi sie tez, jak w Noelce Bernard duma w jakich kolorach namalowalby Elke,
tudziez jak nazywa Nutrie Wenus Cypryjska w tych nieszczesnych Imieninach.

[sir.vimes]

Co do tej bardzo krytykowanej akcji z wproszeniem sie na randke Gabrysi i
Grzegorza - jakoś tak mi się zdaję , że we własnym mniemaniu Bernard spełniał
dobry uczynek...
Może bał się , że sami- bez niemowlaka, córek, Ignacego Borejki, zmywania itp -
zanudzą się na śmierć;)

Co do wyżerania - a to on jeden wyżera? W całej Jeżycjadzie bez orzerwy koś się
komuś niemal wpycha do lodówki - poczynając od Ignacego wpraszającego się na
obiad a kończąc na całej rodzinie, która pożera kolejne dania przygotowane przez
ciężarną Gabrielę dla siebie samej (strasznie irytująca scena w moim odczuciu).

Oczywiście , nie mam zamiaru Bernarda wybielać i bronić własną piersią. Ma on
wady, ma, jak zresztąwspomniałam w pierwszym poście.
Z tym, że jakies takie "mniej szkodliwe" niż większość bohaterów.

[lezbobimbo]

sir.vimes napisała:

> Co do tej bardzo krytykowanej akcji z wproszeniem sie na randke Gabrysi i
> Grzegorza - jakoś tak mi się zdaję , że we własnym mniemaniu Bernard spełniał>
dobry uczynek...

Musze zerknac do tych Jemienin. Cos tam bylo chyba takiego, ze on sie pyta,
gdziez to oni jada; odpowiada: jak cudownie, tez sie z wami zabiore, a oni na to
milcza - na co on cusik wyczuwa i sie pyta, czy aby nie bedzie przeszkadzac - a
oni zamiast sie jakos twórczo wykrecic (nie oczekuje wrecz asertywnosci od tych
dwoje;) albo dac cusik do zrozumienia, to zaciskaja zeby, wioza go na randke a
potem Grzegorz ciska w kuchni zmywakiem.. ale moge zle pamietac :)

> Może bał się , że sami- bez niemowlaka, córek, Ignacego Borejki, zmywania itp
-> zanudzą się na śmierć;)

Moze bal sie, ze taka idealna randka skonczy sie nastepnym niemowlakiem, wiec
postaral sie ulzyc nastepnego pologu Gabrieli;)

> Co do wyżerania - a to on jeden wyżera?

Ludzie tam przerazeni, festiwal mu wybuchl, dziecko nadal zaginione, a ten
wmiata czyjas jajecznice, zamiast dzwonic gdzie moze ;)

> a kończąc na całej rodzinie, która pożera kolejne dania >przygotowane przez>
ciężarną Gabrielę dla siebie samej (strasznie irytująca scena w moim odczuciu).

Ano i prawda. Podsumowanie tej sceny "musiala tylko ukryc przed reszta rodziny,
ze jej nic nie zostalo na kolacje" to wg. mnie nieco przerazajaca lekcja, jak
powinno sie byc swieta-nieistniejaca czyli szmateczka do podlogi, bez wlasnych
potrzeb :(

> Oczywiście , nie mam zamiaru Bernarda wybielać i bronić własną piersią. Ma on
> wady, ma, jak zresztąwspomniałam w pierwszym poście.
> Z tym, że jakies takie "mniej szkodliwe" niż większość bohaterów.

Ano. Tez doceniam, ze przynajmniej sam gotuje i sprzata tudziez opiekuje sie
dziecmi, zamiast sie sybaryczyc lub bawic komputerem z innymi panami, podczas
gdy kobiety gotuja, jak to ma miejsce w gniezdzie szalejacego patriarchatu na
Roosevelta 5 (Imieniny-powrót Nutrii z Cypru) ;)
Co prawda w tych samych Imieninach, gdy wybuchaja fajerwerki, Bernard uroczo
scedywuje obowiazki organizatora na Aniele po tym pandemonium i podaza szukac
dzieciecia z Pyza. Ale wlasciwie przejmuje sie wtedy cudzym dzieckiem, wiec tez
nie tak zle z Bernardem Lwim Sercem, opiekujacym sie kazda drobina swiata tego ;)

[sir.vimes]

"Ano i prawda. Podsumowanie tej sceny "musiala tylko ukryc przed reszta rodziny,
ze jej nic nie zostalo na kolacje" to wg. mnie nieco przerazajaca lekcja, jak
powinno sie byc swieta-nieistniejaca czyli szmateczka do podlogi, bez wlasnych
potrzeb :("

Dla mnie to było zwyczajnie ohydne:(( tym bardziej w takiej niby-prorodzinnej
rodzinie gdzie szkatułka z cennym skarbem w środku powinna być chyba traktowana
z odrobinę większą troską... Celowo pisze szkatułka, bo nawet jeśli sama Gaba
nikogo specjalnie nie obchodziła to chociaż o rozwoju płodu można było pomyśleć
i zainteresować się czy i co pracowicie częstująca wszystkich Gaba zjadła...

[sir.vimes]

A jeszcze co do tej akcji z wpraszaniem - IMO więcej mówi ona na temat Grzegorza
niż Bernarda.

[lezbobimbo]

sir.vimes napisała:
> A jeszcze co do tej akcji z wpraszaniem - IMO więcej mówi ona na >temat
Grzegorza> niż Bernarda.

A sw. Gabriela to swieta? ;) Wiezie ja ukochany na randke, nagle wprasza sie
szaleniec, a ona sie potulnie na to godzi? Tak nie lubi wlasnego meza, ze woli
kolegów? ;)

Btw. nie wiem czemu, ale niezbyt prawdopodobna wydaje mi sie zazylosc Bernarda z
Gabriela.. ni stad ni zowad tacy swietni przyjaciele, a gdzie to sie poznali? Na
Rynku Jezyckim, gdy oboje kupowali specjaly dla swych glodnych dzieci? ;)

[sir.vimes]

> A sw. Gabriela to swieta? ;) Wiezie ja ukochany na randke, nagle wprasza sie
> szaleniec, a ona sie potulnie na to godzi?

No więc moze jednak im ten Bernard jakoś strasznie nie przeszkadza;)

Bo to "zamilknięcie" Gaby rzeczywiście jest dość dziwne i nie współgra z jej
portretem psychologicznym.
Rzecz byłaby zrozumiała gdyby chodziło o kogos bardzo bliskiego - np. Kreskę
(chociaż oczywiście Kreska nie wpraszałaby się w żaden sposób) - Gaba mogłaby
miec dylemat, że wprawdzie miała być randka ale z przyjaciółką tez fajnie...
odebrałam to jako jedną z wielu delikatnych sugestii, że Grzegorz to jednak
tylko nagroda pocieszenia po mrocznym, chmurnym i złym Pyziaku. Ale może sobie
wmawiam;)

[nighthrill]

No, Gaba już od '78 roku przyjaźniła się z Anielą, więc gdy tylko Aniela
zakochała się w Bernardzie, pojawił się on też w Gaby życiu, jako bliski znajomy.

[laura-gomez]

> Btw. nie wiem czemu, ale niezbyt prawdopodobna wydaje mi sie
zazylosc Bernarda
> z
> Gabriela.. ni stad ni zowad tacy swietni przyjaciele, a gdzie to
sie poznali?

Zapewne poznała ich ze sobą Aniela:)

[onion68]

Ha, taki fajny wątek mi przeleciał, kiedy niczym obłąkana samica oddawałam się
obowiązkom domowym :-)
Pozostaje mi tylko napisać, że całkowicie się z Tobą zgadzam - zarówno w sprawie
Bernarda, jak i Julii, czemu zresztą dawałam wyraz w innych wątkach.
Najbardziej lubię Bernarda w dniu panneau, kiedy dostaje chandry-gigant na myśl
o wszystkich nieszczęściach tego świata.

[sir.vimes]

> Ha, taki fajny wątek mi przeleciał

wszak wątek trwa:)

[onion68]

Tyż racja.

[tygrys2112]

Mnie ta postać denerwuje - jest gadatliwy, natrętny i za bardzo
żywiołowy. z takim mężczyzną bym się zamęczyła. (Piotrek irytuje
mnie w podobnym stopniu. Paweł jest właśnie ich przeciwieństwem - to
mnie w nim fascynuje, jest intrygujący i mniej zdecydowany, choć nie
jest "memeją".)

[sir.vimes]

no tak ale poza tym, ze nie lubisz mężczyzn gadatliwych i ekstrawertycznych to
widzisz jakieś cechy w Bernardzie? Złe lub dobre, nieważne, ale cokolwiek oprócz
gadatliwości i ekstrawertyczności?

[tygrys2112]

Przyznam szczerze, że te cechy rzucają mi sie na plan pierwszy.
Owszem, ma niekiedy dobre intencje, zgodzę się (np. Jak pomagał
Koziowi). Ale znowu - nie jest moim ideałem. Ani ze sposobu bycia,
ani z wyglądu.
Tyle, że w przypadku Bernarda to jest chyba kwestia indywidualna i
dość względna. Myślę, że to, co w jego przypadku postrzegam jako
wady (gadatliwość i nadmierna inicjatywa - co nie znaczy, że lubię
kompletny jej brak), dla innej kobiety może być zaletą. Dla mnie
jest to dlatego wadą, ponieważ sama nie lubię czuć się bezwolna, a
przy takim mężczyźnie jak Bernard natychmiast bym się wycofała i
przestała działać, co nie leży w mojej naturze.

[sir.vimes]

Aniela też nie była specjalnie milcząca.

[tygrys2112]

No, wiem, ale tu podałaś Bernarda jako ideał mężczyzny. :) Anieli
nie postrzegam jako idealnego mężczyzny :), to o niej nie piszę. :)
U kobiet mi gadatliwość tak nie razi, o dziwo.
A jeśli chodzi Ci o dobór postaci literackich jako parę, to to jest
inna kwestia. Mi oni nigdy do siebie nie pasowali, ale na
zamierzenia autorki nie mam wpływu :)

[sir.vimes]

Ale to Aniela jest żoną Bernarda, nie ty:) dlatego ją przywołałam:)

[tygrys2112]

Wiem, ale ona jest jak na mój gust dla niego za silną kobietą. Ale
być może Ty postrzegasz Anielę inaczej. :)

[lezbobimbo]

tygrys2112 napisała:
> Wiem, ale ona jest jak na mój gust dla niego za silną kobietą. Ale
> być może Ty postrzegasz Anielę inaczej. :)

Na Bernarda nie ma mocnych! :)
Wielkie ego miedzynarodowej gwiazdy teatru Anielli dobrze da sobie rade z mocnym
i niezlomnym charakterem Bernarda.
Mysle, ze jak na Jezycjade to bardzo partnerski uklad: oboje sa równie "silni",
intensywni i barokowi - zadne z nich nie jest cichutka, subtelna myszka, co
wszystkim ustepuje i przeprasza ze zyje (Hiiillldeeegaaardoooo).
Oboje w parze Bernaniella to wielkie, czarnogrzywiaste lwy i za to ich lubie!
(wybaczajac Bernardowe ekscesy w Imieninach) :)

[tygrys2112]

Hm. Z tym partnerskim układem, jeśli chodzi o podział obowiązków
domowych, to racja. To bym Bernardowi zaliczyła na plus, owszem.
Ale co do tych silnych osobowości, to mi one do siebie nie pasują.
Dla mnie dom Bernarda i Anieli jest jakby odwrotnością domu np.
Borejków. W borejkowskich rodzinach kobieta się angażuje, wszystko
zapewnia i wypełnia dom, tutaj to Bernard wypełnia dom, a Aniela
jest gdzieś poza, daleko, jakby nie istniała. Przynajmniej ja mam
takie uczucie, jak czytam Jeżycjadę. Oni są dla mnie obok siebie, a
nie ze sobą.

[tygrys2112]

Dora, na dziś już kończę, możemy się posprzeczać jeszcze jutro. ;)
Dobrej nocy i owocnych dyskusji :) Trzymaj się. :)

[tygrys2112]

Dobra

[anchema]

a ja będę bronić Bernarda pełną piersią:)
i żałuję, że już zajęty, bo sama bym się za niego wydała

[sowca]

Ja lubię Bernarda, ale w ilościach ograniczonych. Był naprawdę fajny
w "Brulionie...", także w "Noelce", "Żabie" i "czarnej Polewce".
Natomiast w "Imieninach" był strasznie irytujący - IMHO było go tam
po prostu za duzo.

[onion68]

Czy on w "Noelce" piekł makowce? O tak, w takim razie mnie też się tam bardzo
podoba :-)

[the_dzidka]

> Fascynuje mnie, że tak dużo osób nie znosi Bernarda.
> I szczerze mówiąc
> , nie rozumiem czemu.

Z tego samego powodu, dla którego nie znoszę, powiedzmy, Kuby
Wojewódzkiego. Albo wujka mojej koleżanki.
Istnieją takie typy ludzkie, których sie nie lubi, bo nie podoba nam
sie ich styl zycia, poglądy, zachowanie. Ja organicznie nie znoszę
takich, za przeproszeniem, wioskowych głupków typu Bernard.
(Podobnie jak nie trawię błaznów i idiotów -> Wojewódzki, albo
starych narzekających zrzęd -> wujek koleżanki.) Nie lubię go i
wkurza mnie strasznie, i tyle, nie ma co dorabiac do tego ideologii.

[sir.vimes]

Co do tego, że każdy ma "swoje typy" - jak najbardziej się zgadzam. Zreszta -
tez nie lubie Wojewódzkiego ;)

"i tyle, nie ma co dorabiac do tego ideologii. "

Ale ideologii nie dorabiam, tylko staram się podyskutować o fikcyjnej postaci
literackiej z jej zwolennikami i przeciwnikami.

Do lubienia tych postaci, które ja lubię - nikogo nie zmuszam (a nawet jak bym
chciała jest to raczej niemożliwe) natomiast dyskusja o przyczynach lubienia
/nielubienia ideologią nie jest:)

[le-lutki]

Ja za Bernardem Zeromskim przepadam. W tej swojej ciapowatosci wg
mnie potrafi byc lepszym wsparciem od wszystkich pozostalych "mezow"
jezycjadowych razem wzietych. Uwazam go za cennego czlowieka.
le-lutki

[verdana]

Słuchajcie, bo ja już nie pamiętam?
Czy w ostatnich tomach Bernard w ogóle pracuje i zarabia, czy tez nie?

[anchema]

verdana napisała:

> Słuchajcie, bo ja już nie pamiętam?
> Czy w ostatnich tomach Bernard w ogóle pracuje i zarabia, czy tez nie?

No a te draperie dla kościoła i bakłażany na szyld, czy co to tam było, to nie
praca?
To chyba nie jest praca za Bóg zapłać?

[sir.vimes]

Wydaje mi sie , ze on bardziej pracował w późniejszych tomach niż w BBB - bo
tam, zaiste, nie przypominam sobie by w jakikolwiek sposób pracował zarobkowo.

[onion68]

Ale w BBB wrócił dopiero co z Francji, zawsze domniemywałam, że z saksów. Pewnie
był w trakcie przejadania i rozglądania się, co dalej.

[sir.vimes]

No racja!

[laura-gomez]

verdana napisała:

> Słuchajcie, bo ja już nie pamiętam?
> Czy w ostatnich tomach Bernard w ogóle pracuje i zarabia, czy tez
nie?

Ja mam wrażenie, że Bernard zaczął pracować i zarabiać dopiero w
ostatnich tomach:) Przedtem zajmował się domem, li i jedynie (chyba)

[lezbobimbo]

Auuu... podazylam, odszukalam te straszliwe Imieniny, i w akapicie, o którym
mowa, Bernard jest przewrotnym, bezczelnym i chamskim gburem, który szantazuje
ich emocjonalnie! Gaba i Grzegorz z zaskoczenia udowadniaja, ze nie sa
wielbladami, a potem tylko milczaco sie wsciekaja i spogladaja po sobie, podczas
gdy Pavarotti z tylu im dudni piesni patriotyczne z czasów PRL.
Ale potem oni posluszni i bezwolni, wioza go i wioza az do lasu, jak cielatka
rzeznika. Chociaz mogli tysiac razy wymyslic jakis wykret podczas jazdy jeszcze
w miescie, to pozwalaja mu zniszczyc cala randke az do konca.
Komentarze odautorskie poteguja zas ironie calej sytuacji, mam wrazenie, ze to
miala byc sytuacja komiczna, ale wychodzi upiornie, podobnie jak scena ze zmywarka.
Jaki z tej sceny z Bernardem wychodzi moral? Dobrze wychowani to znaczy
samounicestwiajacy sie, a Bernard to oblechorny paszczak (w tym tomie).

[sir.vimes]

No ja tez powtórzyłam sobie Imieniny.

I jak dla mnie - cała książka jest o psuciu czyichś przyjęć/celebracji przez
"postronnych" (Frycek psuje, Laura się "wpycha", i Ignacy wywołuje konflikt o
prezent...począwszy od samego przywitania Natalii przez mamę (Gaba!Gaba! Jakiż
dom jest pusty bez ciebie). Nawalony Bernard jest w sumie najmniej niegrzeczny -
bo nie psuje imprezy z premedytacją. Snuje się po mieście, spotyka znajomych,
pyta czy przeszkadza - po uzyskaniu informacji, że nie - proponuje swoje
towarzystwo... Ja bym zwyczajnie powiedziała - miło Cię spotkać ale dziś chcemy
byc sami.
A nie robiła dobrą minę do złej gry. Bo zważ, że oni chętnie zabierają go ze
sobą - a to, że później szuka dla siebie nakrycia jest jednak logiczne.
Chociaż rzeczywiście niegrzecznie jest wypić samemu całe podane wino :)))

[sir.vimes]

Swoja drogą - widać, ze Frycek był nie w porządku od zarania romansu.
To poczucie własności...