brzydkie kaczątka

[fugitive]

w jezycjadzie powtarza się często motyw brzydka nastolatka- piękna
kobieta. najbardziej spektakularna jest oczywiście Ida, ale tez
Nutria i cos pewnie by sie znalazło jeszcze. Czytałam ostatnio opis
Idy w KK. coś tam było o małych oczkach i płaskim nosie chyba ( tak
sobie przypominam).I tak mi się wydaję, że to raczej nie mozliwe, że
w wieku 14 - 16 lat nasze rysy sa juz tak mocno ukształtowane, że
jak ktoś urodą nie grzeszy to na pewno pięknością juz nie zostanie.
Owszem może później zostać lepiej "zrobionym" ale szans na
drastyczne zmiany juz nie ma. Tak że w życiu ta Ida z KK nie byłaby
tą pieknością z dalszych częsci ani Nutria z wystającymi zębami tą
zjawiskową kobietą z NN. a jake jest Wasze zdanie?

[metwoh]

Coś w tym jest. Jako stary belfer potwierdzam, że są takie
metamorfozy. A Nutria może była u ortodonty.

[onion68]

Cześć :-)
Ida w KK miała płaską twarz. A jak tak porównuję ryciny z wizerunkiem Idy w KK i
IS z tymi np. w CzP to wydaje mi się, że takie zmiany (oczek małych i okrągłych
w skośne przykładowo) są możliwe tylko przy pomocy skalpela ;-) Wydaje mi się
też, że bardzo szczupłe kobiety rzadko miewają wybitny biust.
Natomiast przemiana brzydkiego kaczątka w piękną kobietę jest możliwa (i nie
taka rzadka, wydaje mi się). Wiele można zdziałać przy użyciu odpowiednio
dobranych ciuchów, kosmetyków, makijażu (do pewnego stopnia korygować kształt
oczek chociażby, ale nie do tego stopnia, jak to widzimy u Idy). Można nawet
cechy uznawane w okresie nastolatkowym za wady przekuć w zalety i tu widzę
właśnie większy potencjał u Natalii - te wystające zęby i szczupła figura
kojarzą mi się z takim wdziękiem chłopięcym.
W ogóle podobają mi się kobiety o takim kolorycie jak Ida i Natalia.

[ananke666]

Ze zmianą okrągłych oczu na skośne to faktycznie przesada. Nie ma szans.
Natomiast dementuję pogląd, jakoby szczupłe kobiety nie miewały czy rzadko miewały wybitny biust. Na gazecie jest forum Lobby Biuściastych, gdzie żaden rozmiar nie dziwi i szczuplaczków z dużym biustem jest dużo. Chude też potrafią mieć taki, duży i bardzo duży (F-J na przykład).
Ja widziałam piękniejące takie sobie nastolatki, acz nie jest ich dużo. Grunt, że są :) W drugą stronę też to działa, śliczne trzynastki i czternastki wyrastające na bardzo przeciętne.
Nutria chyba nie miała wystających zębów, tylko duże :)

[onion68]

Chyba masz rację, przekopałam posiadane tomy i faktycznie, jest mowa jedynie o
dużych, białych siekaczach... Czyli wystające pewnie ja sama doimaginowałam
sobie przez skojarzenie z nutrią.

[dakota77]

Ja rowniez nie moge zgodzic sie ze stwierdzeniem, ze bardzo szczuple kobiety nie moga miec duzego biustu, bo jestem przykladem, ze jednak tak:-)

[onion68]

Ale nie napisałam, że nie mogą :-) Tylko że moim zdaniem zjawisko to występuje
rzadko (co, biję się w pierś, nie oznacza w takim razie, że Ida nie mogła mieć
takiej figury).
BTW, gratuluję :-)

[dakota77]

A dziekuje, gorzej ze za biustonoszami trzeba sie nachodzic, producenci nieraz zakladaja, ze jak ktos ma duzy biust, caly musi byc obszerny:-)

[ananke666]

Całe szczęście, że chociaż Anglicy mają w tym względzie inne poglądy :) dlatego za biustonoszami lepiej nie chadzać, tylko spokojnie zamówić w necie xD

[elwinga]

Nie tylko za biustonoszami, cholerni projektanci zakładają na ogół, że przy
dużym biuście trzeba mieć gigantyczny tyłek, a już obowiązkowo brak wcięcia w
talii. :(

[metwoh]

Jako męski szowinista, który widząc kobietę zawsze spojrzy na biust
stwierdzam, że za moich czasów, czyli tak 25 lat temu szczupłe
dziewczyny były bez biustu. Dzisiaj praktycznie dziewczyna bez
biustu w przyrodzie nie występuje. To się nazywa push-up, czy jakoś
tak. Co prawda jest sztywne niczym zbroja, ale skoro pomaga.

[ready4freddy]

uhmmm... nie wiem jak 25 lat temu, bo wtedy wszelkie otaczajace mnie dzieczyny
nie mialy absolutnie biustu, nawet w najsmielszych marzeniach :), ale tak
ogolnie to push-up sobie, a szczuple z duzym biustem sobie. to dwie rozne
sprawy. i nie wmawiajcie nam tu, obywatelu historyku, ze nie widzieliscie
szczuplej dziewczyny z duzym (nie podniesionym stanikiem, tylko duzym normalnie
i juz) biustem. kazdy widzial, chociaz jedna :)

[metwoh]

A czy ja coś wmawiam? Nawet sobie za żonę wziąłem szczupłą z
biustem. Napisałem tylko, że teraz praktycznie nie ma dziewczyn bez
biustu. Takich dla hecy-z tyłu plecy, z przodu plecy (tak mawiano 25
lat temu)

[ananke666]

Też nie wierzę, bo nastolatkowe zdjęcia dużo starszej siostry z koleżankami zdecydowanie temu przeczą ;)a o push-upach wtedy nikt nie słyszał. Ja sama 15 lat temu przy wadze 46 kg miałam nogi jak patyki, żebra na wierzchu i plaskaty tyłek, a wizyta w bieliźniarskim zaczynała się od pytania "co ma pani największego w siedemdziesiątkach?" Jak się trafił kiedyś jeden 70DD to święto było.

[metwoh]

W co nie wierzysz? Bo juz się pogubiłem

[ready4freddy]

ze nigdy nie widziales chudej baby z wielkim.. eee, biustem :)

[metwoh]

Przeczytaj uważnie. W następnym poście napisałem, że nawet moja
szczupła żona ma duży biust. Miałem na myśli, że wtedy istniały
szczupłe bez biustów (z biustami dużymi też), a teraz nie istnieją w
ogóle dziewczyny płaskie. I to jest skutek push up.

[ready4freddy]

"stwierdzam, że za moich czasów, czyli tak 25 lat temu szczupłe
dziewczyny były bez biustu." - wielkiego pola do interpretacji to tu nie ma :) a
push-up nie podniesie czegos, czego nie ma, koniec piesni. moze po prostu sie
znarowiles przez ten czas i na taka zupelnie bez biustu nawet nie spojrzysz, a
teraz teorie dorabiasz :PPP

[metwoh]

Znarowiłem się? W moim wieku? Sam mi sugerowałeś jakiś testosteron
na innym wątku. Ale push upów nie było kiedyś, to fakt. A te z małym
biustem miały swój urok, bo chodziły bez staników. A teraz-jak widzę
te ramiączka porozciągane...

[ready4freddy]

znarowic sie mozna w kazdym wieku :)
o tych ramiaczkach to mi wyobrazni braklo - rozumiem, gdyby sie rozciagaly pod
ciezarem biustow slusznego kalibru, ale tak to juz zupelnie nic nie rozumiem.
mniejsza z tym :)

[panna-lee]

aaale... ale z mniejszym biustem dużo wygodniej... to taka wątpliwa ozdoba moim zdaniem. duży biust. dźwigać trzeba. ramiączka się wrzynają. bez stanika ani przystąp. bieganie to walka z grawitacją. a już jazda konna...
ja do dziś polewam z tekstu który słyszałam mając lat 11, jak to niejaki tomasz [lubiany ogólnie] uczył jazdy pewną laskę [raczej nielubianą, która się do niego kleiła, taka typowa barbie] i próbowała ona jechać kłusem. szło jej niesporo. staliśmy sobie [banda szczeniaków] przy płocie i obserwowaliśmy. i każdemu pewien fakt doskwierał, panowało jednak milczenie do momentu, gdy niejaki jacek grobowym głosem wyrzekł te słowa: "Zaraz sobie cyckami oczy powybija".
w tym momencie przestałam rozpaczać nad moją płaską klatą :D i już przenigdy temat, jako bolączka, nie wrócił.

[aadrianka]

Jak si ramiączka wrzynają, trzeba zmienić obwód na ciaśniejszy:)

[tibarngirl]

Bzdura! sama jestem płaska jak deska i znam co najmniej 3 takie przypadki.

[minerwamcg]

A Wy same byłyście zjawiskowo piękne jako nastolatki? Podejrzewam, że jeko
dorosłe kobiety jesteście sto razy ładniejsze - bez trądziku i pochodnych,
umiejące się ruszać z wdziękiem, uczesane jak trzeba, z makijażem, nie garbiące
się aby ukryć biust (Ida), gdzie trzeba chude, gdzie trzeba okrągłe. No i
świadome swojej urody - to czyni cuda...

[onion68]

Ładniejsze nie znaczy jeszcze ładne ;-)

[panna-lee]

no i oczy z okrągłych i zabawnych zmieniły nam się w lekko skośne, to dopiero było! a jak powieki od tego swędziały :)

mnie to zawsze irytowało, szczerze mówiąc. tak jakby kwestia braku urody 15letniej Idy mogła zostać rozwiązana przez rozwinięcie większego poczucia włąsnej wartości, i od razu z chudego idusia o okrągłych oczkach i perkatym nosie wyrasta piękna, zgrabna skośnooka kobieta.... żeby nie te oczy to bym się nawet nie czepiała, wiecie? :)

to już z Aurelią było lepiej, chociaż nie czytałam tych tomów, gdzie jest z Koziem, tak sobie tylko przypominam z dziecka piątku - z okropnego dzieciaka wyrosła na oryginalnej urody dziewczę. ale nadal w typie "ciekawa brzydula" :)

kłamczucha tez jakoś nie zyskała na urodzie. co było w niej ładne, pozostało, a co nie [np nos] jakie było takie jest...

i pięknie wyrosła oczywiście Matylda z "opium w rosole" :)

ale mnie drażniła inna rzecz. przez całą młodość [i do pewnego stopnia również teraz] zmagałam się z baaardzo popularną dolegliwością: trądzikiem. i naprawdę nie była to rzadkość, teraz też nie jest.
żadna z bohaterek MM nie miałą trądziku. boginie, czy jak? pamiętam tylko szesnastoletnią Pyzę maskującą korektorem "dwa uparte pryszczyki koło ust". oszalałabym ze szczęścia, gdybym miała na twarzy dwa pryszczyki! Jedyną osobą dotkniętą tym problemem był Lelujka [albo jakieś jeszcze inne poboczne postacie, zazwyczaj albo niedźwiedziowato - poczciwe, jak Lelujka właśnie, zresztą pryszcze na twarzy Bernarda sugerują Lisieccy obelgami - Bernard tez taki miś, albo wręcz niesympatyczne, tak mi się to jakoś jawi].

to już jawna dyskryminacja... człowiek czytając czuł się momentami jak trędowaty w krainie elfów :P np taka cesia - niby taka felerna we własnych oczach, a buzia jaśniutka i rumiana. tylko pozazdrościć...

no i zęby oczywiście. obowiązkowo bielutkie. żadna z bohaterek nie uskarża się na zbyt ciemne zęby [a sporo osób ma takie zęby z żółtej kości i boleśnie to przeżywa w okresie dorastania], pewnie jeszcze parę rzeczy by się znalazło.

ktoś oprócz mnie to zauważył?

[onion68]

panna-lee napisała:

> no i oczy z okrągłych i zabawnych zmieniły nam się w lekko skośne, to dopiero b
> yło! a jak powieki od tego swędziały :)
>
> mnie to zawsze irytowało, szczerze mówiąc.

Oprócz skośnych oczu, Ida w wieku dojrzałym dorobiła się jeszcze wystających
kości policzkowych ;-)
Mnie jej młodzieńcza metamorfoza tak nie drażni – w końcu modny ciuch, twarzowa
fryzura i zwycięski wyraz twarzy może rzeczywiście odmienić wizerunek osoby w
oczach otoczenia. Nie trzeba być idealnym, aby się komuś spodobać. O tym jest
między innymi IS.
Bardziej dziwi mnie to, że w wieku lat 40+ i pracując na trzech etatach, ona
wciąż wygląda jak modelka. Wiem z własnego doświadczenia, jak bardzo waży
wypoczynek na wyglądzie w okolicach tego wieku.
No i Gabrysi sportowa sylwetka – pisałam już o tym. Od lat nie uprawia sportu, a
wciąż ją ma. Zaznaczam, że moim zdaniem „sportowa” nie równa się po prostu
„szczupła”.

[ananke666]

Oczywiście, że się nie równa. Sportowa, to lekko lub mniej lekko ;) umięśniona. Nie da się utrzymać masy ani rzeźby mięśni bez ćwiczeń. Jakkolwiek "masa mięśniowa" w odniesieniu do kobiety brzmi dziwnie, to niestety tak już jest, że większość kobiet z wiekiem tę masę traci, za to albo obrasta w tłuszczyk, albo się zasusza ;) Chyba w okolicach dwudziestki jest ona największa.

Co do Idy, to mnie bardziej dziwi, po jakiego diabła ona pracuje na tych trzech etatach, mając dzieci. Mnie się to w głowie nie mieści, żeby kolejny etat był ważniejszy niż dziecko. Fajnie, że rodzina blisko i jest komu podrzucić, niemniej kontaktu z rodzicami nic nie zastąpi.

A propos rysunków. CzP nie widziałam, za to w Żabie uderzyła mnie obecność zmarszczek u osób młodych! Nieomal starczy Frycek i postarzona Aurelia (s. 165). Niby nic wielkiego tam nie ma, a kreska tak poprowadzona, że postaci wydają mi się grzybiejące. Jest rok starsza ode mnie, a ja cztery lata temu cienia zmarszczek nie miałam.

[verdana]

ja mam troje i trzy etaty. Cóż, dzieci lubia jeść, lubią wyjeżdżac,
niektore nawet chciałyby iść do szkoły w czymś na sobie.

[ready4freddy]

wytlumaczcie mi, co rozumiecie przez etat, bo zastanawiam sie jak mozna pracowac
24 godziny na dobe (pomnozylem sprytnie 8 przez 3 :)

[panna-lee]

ready4freddy: to samo mi się po głowie kołatało. chyba że co innego rozumiemy przez "etat"...... :-> może np etat = ćwierć etatu? :D no i są niby prace możliwe do wykonywania nocą, że i zdrzemnąć się można, ale nie posądzam forumowiczek.... :)

[ready4freddy]

podejrzewam, ze moze chodzic o etaty, ktore nie maja 40 godzin w 5-dniowym
tygodniu, tylko jakos inaczej. albo wchodzimy w inne wymiary, i wtedy to juz w
ogole jest latwiej :)

Wyjasnienie zagadki matematycznej

[verdana]

Proste jak budowa cepa.
Trzeba - jak Gabriela - byc docentem, albo nawet profesorem. Etat
profesorski 120 godzin w semestrze. Docenta - 180 godzin. Docenta w
PANI-ie - 8 godzin (miesiecznie, miesiecznie - nie dziennie!!!!).
Az takie piekne to nie jest, bo trzeba też cos pisać. Za darmo
zazwyczaj.

[idomeneo]

hm, ale to minimum 120-180h w semestrze to są tylko godziny dydaktyczne, a etat
pracownika naukowego obejmuje (w założeniu) głównie prowadzenie badań...

[verdana]

Toż się badania prowadzi. Ale zazwyczaj jedynie w głównym miejscu
pracy.
Oczywiście, w biologii czy fizyce doswiadczalnej może być gorzej.
Ale humanisci, jak Gabrysia czy niżej podpisana sobie radzą.

[mamalilki]

Mnie nie mowili ze jestem ladna. Toz mam oczy i sama widze jak jest. Za to mi
mowili ze jestem madra, bystra, dowcipna, ze dobrze w czyms wygladam, ze sie
fajnie smieje itd. Ogolnie komplementow bylo na tyle duzo ze jakos przetrwalam
bycie nastolatka. A teraz mam kogos, kto zanim wpadnie na to, ze nie jestem
ladna to mina cale lata - to moje corki rzecz jasna. Pamietacie mame Borejko?
Ida byla przekonana ze mama jest piekna. A ona na to: nie bylam i nie jestem. Bo
nie byla. Miala mase wdzieku i poczucie humoru. Wypiekniala dopiero w Kalamburce
bo w nowych tomach nie wypada byc brzydkim.

[szprota]

Z tym trądzikiem masz sporo racji. Miewały piegi, małe oczka, rześki zdrowy
wygląd stojący w kontraście do Romantycznego Motyla, ale trądzik tykał
wstydliwie tylko wybranych (a ja osobiście znam naprawdę niewiele osób, które
nie miały kompletnie żadnych problemów z cerą. Sama, dla przykładu, mam je do
tej pory, mimo skończonej trzydziestki). Mam tu na myśli młodszego Żeromskiego,
który wyskoczył z łazienki z wiadomym napisem i się później zakłopotany
tłumaczył przed Żabą, że właściwie to on trądziku nie ma (wtf?! toż żaden wstyd
przecież).
Z drugiej strony, teza postawiona w IS i kontynuowana przez większość Jeżycjady
- że się z brzydkiego kaczątka wyrasta - jest szalenie krzepiąca. Przynajmniej
dla nastolatki, bo trzydziestolatka już wie, że nie wyrośnie, co najwyżej
nabędzie umiejętności eksponowania tego, co ładne i tuszowania tego, co nieco
mniej. I rozpoznawania jednego od drugiego ;)

[tygrys2112]

> mnie to zawsze irytowało, szczerze mówiąc. tak jakby kwestia braku
urody 15letn
> iej Idy mogła zostać rozwiązana przez rozwinięcie większego
poczucia włąsnej wa
> rtości, i od razu z chudego idusia o okrągłych oczkach i perkatym
nosie wyrasta
> piękna, zgrabna skośnooka kobieta.... żeby nie te oczy to bym się
nawet nie cz
> epiała, wiecie? :)

to nie jest tyle rozwiązanie kwestii urody. raczej pokazanie, że
kiedy kobieta wierzy w swoją wartość, działa to na otoczenie. Bo tak
jest w rzeczywistości, co wielokrotnie obserwowałam. Największe
powodzenie mają wcale nie kobiety najpiękniejsze, ale te które
uważają się za piękne i są w naturalny sposób pewne siebie. I w
Idzie Sierpniowej ja to tak widziałam.

> to już z Aurelią było lepiej, chociaż nie czytałam tych tomów,
gdzie jest z Koz
> iem, tak sobie tylko przypominam z dziecka piątku - z okropnego
dzieciaka wyros
> ła na oryginalnej urody dziewczę. ale nadal w typie "ciekawa
brzydula" :)
w Żabie Aurelia jest akurat promieniującą nieśmiałą urodą kobietą.
Wcale nie brzydulą. Jest tam narysowana scena z udziałem pani
Sznytek i Aurelii i ja jej brzydactwa nie widzę.

> kłamczucha tez jakoś nie zyskała na urodzie. co było w niej ładne,
pozostało, a
> co nie [np nos] jakie było takie jest...
tu się zgodzę. ona zawsze świetnie uwodziła ze względu na swoje
przekonanie o własnej doskonałości. i to ją czyni piękną, nie sam
wygląd.

> i pięknie wyrosła oczywiście Matylda z "opium w rosole" :)
no ale w jej przypadku to było możliwe, bo u niej problem polegał z
nadwagą, którą można zrzucić. Nie wiemy, czy poza tym była brzydulą.
Moim zdaniem to nie jest fair, że Matyldę traktuje się tak źle. Bo
jeśli zeszczuplła, musiała w to włożyć wiele wysiłku i siły woli, a
to są cechy pozytywne. Róża, której ciągle tych cech brakuje jest
natomiast absolutnym wzorem.

[dakota77]

Matylde trudno postrzegac pozytywnie, niezaleznie od tego, czy wykazala sie samozaparciem w celu schudniecia czy tez zadzialaly tam tylko hormony. I tak jest falszywa, egoistyczna i pusta, a to musi wplywac na negatywne postrzeganie;-)

[tygrys2112]

to się zgadzam, tylko chodzi mi o to, że jest przedstawiona bardzo
jednostronnie, a poza tym jej zachowanie jest wyśmiane, a na
przykład Pulpy (identyczne) traktowane z pobłażaniem. Ale o tym już
była dyskusja :)

[dakota77]

No wiesz, Borejkownom wszystko sie wybacza, przez sam fakt, ze sa Borejkownami musza przeciez byc idelane;-)))

[minerwamcg]

Przepraszam, gdzie Pulpa wykazuje obrzydliwy minimalizm, przywiązanie wyłącznie
do wartości materialnych i skłonności do obgadywania chłopaków w komunikacji
miejskiej? Tudzież fatalną próżnośc i nieliczenie się z cudzymi uczuciami? Więc
dlaczego "identyczne"? Matylda IMHO jest próżna, nadęta gęś, do tego nielojalna
i wredna.

[ding_yun]

Była o tym kiedyś dyskusja. Pulpa może i nie okazuje skłonności do
obgadywania chłopaków w komunikacji miejskiej, ale z ich uczuciami
stanowczo się nie liczy, patrz: Marcelek. Był, owszem, typem
niestrawnym, ale nikt biednej Pulpie nie kazał z nim na Sylwestra
chadzać i robić chłopakowi nadziei. Reakcja na ofertę pomocy w
przygotowaniu do matury z matematyki - co najmniej niemiła.
Zachowanie w palmiarni i sposób odrzucenia prezentu - jak dla mnie
niedopuszczalne.

nadal nie rozumiem czemu

[sir.vimes]

nalezy współczuć Marcelkom i zabijać ich wszelkie zaloty jasną , najlepiej
publiczna odprawą.

Dopóki Marcelki nie ciągna przemocą do pojazdów - nic nie stoi na przeszkodzie
by wybierać się z nimi do kina.

Choćby po to by mieć jakiekolwiek kontakty (neutralne, konwersacyjne) z płcią
przeciwną a nie kisić się w haremie w oczekiwaniu na wymarzonego.

[onion68]

A ja uważam przestawanie w czasie prywatnym z nielubianymi osobami (co innego
tam, gdzie jesteśmy zmuszeni współżyć i współpracować - w szkole, w pracy) dla
jakichś praktycznych celów za formę duchowej prostytucji :-)
Kolega czy prywatny znajomy powinien być przynajmniej przez nas lubiany.

[sir.vimes]

No toz Marcelek jako znajomy do chodzenie do kina da się lubić.

Ale jako adorator już nie - czemu Patrycja daje wyraz wyśmiewając się z jego "to
by nas zbliżyło".

[onion68]

Może i się da, Marcelek też stworzenie boże.
Ale faktem jest, że Patrycja go nie lubiła, a wręcz przeciwnie - lekceważyła i
poniżała.

[ready4freddy]

onion68 napisała:

> (..) Marcelek też stworzenie boże. (...)


kochajcie Marcelka, dziewczeta.
kochajcie, do jasnej cholery!

:)

[metwoh]

A jeżeli jest to np. facet Twojej przyjaciółki? Albo ktoś z rodziny?
Wtedy-hipokryzja to haracz płacony cnocie. Udajemy, albo zmieniamy
przyjaciół. Ja udaję, i modlę się, żeby przyjaciel przejrzał na oczy.

[onion68]

Te sytuacje też zaliczam do siły wyższej, chociaż i tak jestem bardzo dobra w
miganiu się od takich kontaktów.
Nie dotyczy to jednak relacji Patrycja-Marcelek.

[ready4freddy]

ale Marcelek chyba raczej byl lubiany przez Pulpe, dopoki rzecz jasna nie okazal
sie oszolomem i maniakiem (co ciekawe, u Marcelka ewidentne maniactwo
przekreslilo go juz na amen, a u Nerwusa wcale a wcale, dopiero z czasem znikl z
widoku).

[onion68]

No może, ale tak wspominam sobie tę scenę z bujanym fotelem - jeżeli by go
lubiła, to myślę, że spróbowałaby jakoś rozładować tę sytuację (jakimś żartem
czy coś), a nie zostawiała go w głupiej roli na placu boju (wiem, że sam do niej
doprowadził, ale wydaje mi się, że wiele wybaczamy osobom, które lubimy i trochę
je chronimy przed odrzuceniem, śmiesznością). W ogóle koszmarny był ten
Sylwester - grupa antypatycznych osób zebranych w jednym miejscu, tak to wyglądało.

[metwoh]

Bo tak bywa. Często oceniamy nie za coć, tylko kogś? Romek
zmieniający lektury szkolne był niedobry, a obecna minister jest ok.
Oczywiście są jakieś reakcje, ale bez porównania. Marcelek był
potencjalnym gwałcicielem, a Nerwus po prostu namiętny (chociaż te
kajdanki, po 40tce zostanie perwersem :-)

[ready4freddy]

jak dla mnie obaj to psychole, przy czym Nerwus bardziej niebezpieczny - skoro
nosi przy sobie kajdanki, to moze i bron? no i na bezprawne pozbawienie wolnosci
sa paragrafy, cos mi sie wydaje. zreszta od poczatku tu pisze, ze to szajbus.

[ding_yun]

metwoh napisał:

> Bo tak bywa. Często oceniamy nie za coć, tylko kogś? Romek
> zmieniający lektury szkolne był niedobry, a obecna minister jest
ok.
> Oczywiście są jakieś reakcje, ale bez porównania. Marcelek był
> potencjalnym gwałcicielem, a Nerwus po prostu namiętny (chociaż te
> kajdanki, po 40tce zostanie perwersem :-)

Ciekawe spostrzeżenie. W czym kryje się nieuchwytny wdzięk Nerwusa?
Bo przystojniejszy? Bo artysta? Sama nie wiem. Nerwus chyba po
prostu był cały taki szalony, od początku do końca, jego zachowanie
wypływało jakby naturalnie z jego osobowości. U Marcelka natomiast z
frustracji odrzuconego chłopaka. Wątków o Nerwusie juz było mnóstwo,
więc się powtarzam, ale jakoś zaciekawiło mnie jego zestawienie z
Marcelkiem, nie dostrzegłam pewnych analogii między tymi postaciami.

[mamalilki]

Ja tez uwazam ze obaj sa psychopatyczni i na pewno zaden by mnie nie pociagal.
Zreszta malo ktory z Jezycjady by mnie pociagal, szczerze mowiac, najbardziej
rzecz jasna Baltona a zaraz po nim to chyba Pyziak.
Za zadne skarby nie chcialabym byc znowu nastolatka, zastanawiac sie co mam za
duze, co za male, za chude albo za grube i dlaczego nikt mnie nie kocha. Duzo
przyjemniej mi sie zyje majac trzydzieche :-). No ale jak wiemy kazdy kiedys
musial przejsc przez to pieklo zwane mlodoscia...

[tygrys2112]

kazdy kiedys
> musial przejsc przez to pieklo zwane mlodoscia...

Dmuchawiec! :D

[lezbobimbo]

Duchowa prostytucja - podoba mi sie strasznie to okreslenie! Droga
Oniono, czy moge to zaharapcic i uzywac w mej mowie wiazanej? :)

[onion68]

Ależ proszę Cię bardzo:) Tym bardziej, że jestem prawie pewna, że nie ja je
wymyśliłam, a gdzie nabyłam - nie pamiętam.

[ready4freddy]

mnie sie tylko przypomina matka Adriana Mole, Paulina, ktora (jego zdaniem)
prostytuowala umiejetnosc czytania, czytajac byle co, tabloidy bodaj :)

czy ktos wie jak ustawic odbior poczty gazecianej w t-birdzie? wybaczcie OT, ale
albo ja taki glupi jestem, albo instrukcje sa niejasne :S

[ding_yun]

Ta duchowa prostytucja (cudowne) kojarzy mi się z książką "Kochana
rodzinka i ja". Judyta rozważa wstąpienie do zakonu i mówi że
znajduje się "na dnie duchowego czegoś, co brzmi podobnie jak
prostytucja, ale znaczy coś zgoła przeciwnego. Aha, już wiem.
Prostracja"

[tygrys2112]

spoko, ale pod warunkiem, że dajesz jasno do zrozumienia, że facet
interesuje Cię tylko jako kolega, chyba, że nie wykluczasz czegoś
więcej.

z moim najlepszym kolegą umówiłam się np. ostatnio na kawę i
świetnie się z nim czułam, ale tylko jako kolegą. I ja i on wiemy,
że jesteśmy po prostu dobrymi znajomymi i każdy z nas traktuje to w
ten sam sposób. Oboje wiemy to bez słów, bo nikt z nas nie dał
drugiej stronie do zrozumienia, że jest szansa na coś więcej. Mam
również sporo innych kolegów i wszyscy wiedzą, że są tylko kolegami.

[ready4freddy]

tygrysie, a ty znowu zaczynasz akcje "transparency intersexual", co? :) o nie,
kochana, nie wmowisz nam tu, ze Pulpa to Matylda. w Pulpie (o malo co napisalem
Pupie, masz ci los...) zakochiwaly sie rozmaite Marcelki ot, tak, natomiast
Matylda zupelnie swiadomie i z wyrachowaniem lamala serca. efekt pewnie podobny,
ale intencje inne, ot co.

[anutek115]

ready4freddy napisał:

> w Pulpie (o malo co napisalem
> Pupie, masz ci los...)

Freudyzm, panie ja kogo, czysty freudyzm...

[ready4freddy]

pewnie tak, co sie bede wykrecac :)

[lezbobimbo]

Nie freudyzm ino freddiezm ;)

[ready4freddy]

tak, zupelny wieloryb. znaczy, tfu, zupelny fredyzm :D

[tygrys2112]

dobra, niech będzie nieco łagodniejszy tp matyldy :P ona tylko się
delektuje swoją lekką modliszkowatością :P matylda to modliszka z
krwi i kości. niech będzie. :)

[bisturi]

fugitive napisała: "ale mnie drażniła inna rzecz. przez całą młodość [i do pewnego stopnia również teraz] zmagałam się z baaardzo popularną dolegliwością: trądzikiem. i naprawdę nie była to rzadkość, teraz też nie jest.
żadna z bohaterek MM nie miałą trądziku. boginie, czy jak? pamiętam tylko szesnastoletnią Pyzę maskującą korektorem "dwa uparte pryszczyki koło ust". oszalałabym ze szczęścia, gdybym miała na twarzy dwa pryszczyki! Jedyną osobą dotkniętą tym problemem był Lelujka [albo jakieś jeszcze inne poboczne postacie, zazwyczaj albo niedźwiedziowato - poczciwe, jak Lelujka właśnie, zresztą pryszcze na twarzy Bernarda sugerują Lisieccy obelgami - Bernard tez taki miś, albo wręcz niesympatyczne, tak mi się to jakoś jawi]."


przyznam się, że z powodów o których piszesz zawsze dziko zazdrościłam Borejkównom urody. W ogóle nie rozumiałam problemów Idy (poza psychicznymi zahamowaniami) - dla mnie ładne, gęste włosy i ładna cera to są gwaranty pięknego wyglądu. Nigdy nie marzyłam o żadnej urodzie wielkiej gwiazdy ale uważałam (i do dziś tak w pewnym sensie uważam), że z każdej kobiety/dziewczyny można zrobić ładną osobę bez żadnego wysiłku o ile ma spełnione dwa powyższe kryteria. Ida była super, zwłaszcza w krótkiej fryzurze. Dodam, że dla mnie te kryteria są niespełnialne od zawsze i nadal zazdroszczę każdej niewieście, która może tak po prostu wstać, umyc zęby i wyjść z domu (żadnego makijażu, żadnego układania włosów na lokówkę itp). Znam obecnie taką szczęściarę (nauczycielkę mego syna) która pewnie wg ocen męskich nie ma zbyt ciekawej figury ale dla mnie jest cudem świata (idealna cera typu "krew z mlekiem" i włosy, po prostu umyte). Stara gropa jestem a czasem fantazjuję, że jestem nią (tak jak kiedyś Pulpą), zwłaszcza rano...

[ding_yun]

> nom urody. W ogóle nie rozumiałam problemów Idy (poza psychicznymi zahamowaniam
> i) - dla mnie ładne, gęste włosy i ładna cera to są gwaranty pięknego wyglądu.
> Nigdy nie marzyłam o żadnej urodzie wielkiej gwiazdy ale uważałam (i do dziś ta
> k w pewnym sensie uważam), że z każdej kobiety/dziewczyny można zrobić ładną os
> obę bez żadnego wysiłku o ile ma spełnione dwa powyższe kryteria.

Ale czy nie jest po prostu tak, że marzymy o tym czego nam (subiektywnie czy obiektywnie) brakuje? Znam całą masę dziewczyn, które mimo dosyć mizernych włosów uchodzą za bardzo atrakcyjne i seksowne. Za to nieludzko zazdroszczę posiadaczkom chudej, chłopięcej sylwetki i wiele bym oddała za wąskie biodra, niewielki biust i nogi jak zapałki. Uważam, że przy takiej figurze najłatwiej się ubrać i fantazjuję o równoległym wszechświecie w którym nie muszę spędzać nieludzkich ilości czasu polując na spodnie dające się przecisnąć przez dolne partie ciała, bluzkę dającą się zapiąć w strategicznym miejscu czy sukienkę nie wyglądającą jak namiot. Najlepiej wyglądam w eleganckich taliowanych sukienkach i kostiumach. Kiedy widzę się w jakichkolwiek spodniach mam ochotę wyć. Tematu tak zwanych strojów sportowych w ogóle nie poruszam.

O to, to!

[sir.vimes]

I na 100% połowa z nas mniemała, że ma za małe oczka, za grube łydki, jakies
wyimaginowane wady.

To samo dotyczy chłopców - znam pana cudnej urody, który jako dziecko był jakby
personifikacją klopsa w pomidorkach (chodził w ciemenoczerwonym dresiku) - teraz
jest dandysowatym, melancholijnym , wybitnie urodziwym mężczyzną.

A skąd

[sir.vimes]

w wieku 14 lat można miec małe oczka i np. za wielki nos - a pare lat później
twarz może do nosa sie dostosować...

Często dorastające osoby mają nieproprcjonalne nosy, dłonie, uszy - ciało jakos
potrafi to wyrównać:) Jasne, kształt uszu zostanie ten sam - ale ogólne
proporcje juz niekoniecznie.

Małe oczy - wrażenie za małych oczu moga wywoływać jasne rzęsy - 14 latka raczej
ich nie pomaluje - 17 latka juz spokojnie zrobi hennę/ kupi tusz i mankament
zniknie.

Wystające zęby można wyprostować aparatem - nawet jeśli nie stana sie idealne
jakas zmiana będzie - wprawdzie nie było o tym mowy ale można mniemać , ze
jednak do ortodonty Borejkowie dziecko zaprowadzili...

[anutek115]

Mnie się te przemiany wydają o tyle wiarygodne, że dość dokładnie pamiętam
siebie w wieku lat 14. Biustu niet, talii niet, bioder niet. Ręce i nogi
przeraźliwej długości i chudości, nie miałam pojęcia, co z tym robic, dosłownie
się w nich plątałam. Włosy ni się zaczęły przetłuszczać, trądzik mnie tknął w
nieprzesadnym stopniu, ale jednak. Ubierałam się źle, bo jak znalazłam coś, co
pasowało na długość, to rękawy tego czegoś kończyły się w okolicy łokci, jak
rękawy były dobre, to to coś plątało mi się przy kolanach, natomiast nic nie
pasowało na szerokość - wisiało na mnie absolutnie wszystko. Makijażu sobie nie
robiłam, i chwała Bogu, bo z obserwacji wiem, że czternastolatki tego nie
potrafią. Teraz może ze mnie żadna piękność, ale figurę sobie chwalę, makijaż
umiem zrobić, ubrania na mnie pasują, a i usiąść potrafię nie przewracając się o
własne kończyny, co jest dużą ulgą :-).
Podejrzewam jednak, że ta moja nadzwyczaj dobra pamięć jest powodem, dla którego
wolę pierwsze tomy Jeżycjady. O, co to była za radość, poczytać o
rówieśniczkach, nie pięknych, nie zgrabnych, z "pychem czerwonym", z płaskimi
nosami i małymi oczkami, i z wielkimi zębami, które pomimo to ktoś lubił,
kochał, komus się podobały, i które potrafiły nabyć tej optymistycznej pewności
siebie!
Mnie naprawdę denerwują te bohaterki, które są takie piękne, ze do niczego się
przyczepić nie można i wcale tego "brzydkiego kaczątka" nie zaliczają - a
ostatnio pełno ich, jedna w drugą krasawice, cholera jasna psiakrew. Jak tu się
identyfikować z takim Tygryskiem, rasowym, tajemniczym i urodziwym niemal od
poczęcia?!
Na szczęście nie jestem już nastolatką :-).

[onion68]

> Podejrzewam jednak, że ta moja nadzwyczaj dobra pamięć jest powodem, dla któreg
> o
> wolę pierwsze tomy Jeżycjady. O, co to była za radość, poczytać o
> rówieśniczkach, nie pięknych, nie zgrabnych, z "pychem czerwonym", z płaskimi
> nosami i małymi oczkami, i z wielkimi zębami, które pomimo to ktoś lubił,
> kochał, komus się podobały, i które potrafiły nabyć tej optymistycznej pewności
> siebie!

Właśnie.

[mmaupa]

Wedlug mnie najbardziej "nastolatkowo" wygladala Roma. Duzo makijazu (zapewne
zeby zasmarowac pryszcze), chuda, w srednio twarzowych okularach, eksperymentuje
z ciuchami - ktora z Borejkowien sie przejmuje ubraniami? - wlosy stercza... Pol
mojego liceum to wlasnie takie ROmy byly. I co? I biedna Roma, ktora sie wrecz
nazywa brzydka, bez zadnych eufemizmow o oczkach i pychu czerwonym, wychodzi za
maz nie za ukochanego Baltone, a za jakiegos przypadkowego lekarza ktory i tak
pewnie polecial na koneksje w szpitalu, a nie bogate wnetrze dziewczyny. Przykre
to bardzo, zawsze strasznie zalowalam Romy. TYm bardziej ze to typ tak
powszechny, w odroznieniu od bosko pieknych Danusiek, Pulpecji, Roz, Tygrysow
czy innych Elek!

[panna-lee]

no właśnie! Roma była w porządku a jej jedynyn błędem życiowym było serdeczne przyjaźnienie się z Pulpecją :)
scenka o tym, że Roma wychodzi za mąż i za kogo, [Baltona zdaje się relacjonował to Pulpie] była dla mnie aż mrożąca i porażająco smutna..... pewnie dlatego Romcia zniknęła z horyzontu.
ciekawe swoją drogą, Tomek też pozostał nieładny [ale sympatyczny :)] a wzięcie spokojnie miał.
jakieś wnioski? :) żadnych? :)

[mmaupa]

Wnioski sa takie, ze dla kobiet liczy sie wnetrze, a dla mezczyzn, no coz - musi
byc sliczna i umiec gotowac. "Oni lubia sliczne". Niedoczekanie (chociaz gotowac
to Roma umiala).

[metwoh]

Taaaaa. Wnętrze.A te młode laski lecące na dziadków to z powodu
wnętrza. Wnętrza portfela, bryki czy chaty?

[mmaupa]

Mowimy o Tomciu, ktory nie byl dziadkiem, a wnetrze jego portfela przedstawialo
sie raczej nieciekawie (bo bryki i chaty raczej nie mial za czasow wczesnoelkowych).

[metwoh]

Ale brzmiało to ogólnie. A tak w ogóle, to zaleta umieć dobrze
gotować. Lepiej umieć, niż nie umieć, czyż nie?

[mmaupa]

No ba! I lepiej tez byc slicznym niz nieslicznym :).

[mamalilki]

Najlepiej byc slicznym jak budyń z soczkiem :-)

[onion68]

Albo melba :-)

[ready4freddy]

i umiec ugotowac budyn (z soczkiem) :)

czy co tam sie robi z budyniem, bo chyba ze 20 lat budyniu nie jadlem, tzn.
takiego o jakim mowa :)

[ready4freddy]

nie wiem jak dla was, ale dla mnie (napisalem i juz wiem, ze dla was zupelnie
inaczje niz dla mnie :) "sliczna" ma dosc skomplikowane znaczenie, ktore trudno
mi wylozyc, tudziez jak dotad nie znalazlem wlasciwego slowa w znanych mi
jezykach, ktore slicznosc (po mojemu) by oddawalo. jest ich bardzo niewiele,
tych slicznych (dla mua slicznych, rzecz jasna), bo to jest bardzo
skomplikowane. ale nie dalej jak dwa tygodnie temu bylem u lekarza i pani doktor
byla wlasnie przesliczna, o :) nie kazcie sobie tlumaczyc, na czym polega
slicznosc, bo sie zaplatam :)

[idomeneo]

ale jesteś wierny jednemu typowi urody (np. śliczne są cieliste blondynki w
typie Patrycji B. ;)), czy to raczej kwestia ogólnego wrażenia, przy różnych
warunkach wyjściowych niewiasty?

[ready4freddy]

absolutnie nie jestem :) ale raczej blondynki w typie Pulpy nie sa sliczne,
chyba, ze mowimy o Drew Barrymore :)

[onion68]

Moja pani doktor jest piękna (nie przepadam za słowem śliczna) - ma około 50,
malutka, drobniutka, ciemne włosy w kok i za okularami wesołe, mądre spojrzenie.
Ponadto ma zbliżone do mnie poglądy, bo sobie ucinamy czasami różne pogawędki w
tych niesprzyjających warunkach.
A Twoja jaka była?

[metwoh]

A ja jak trafiam do lekarza, to powiem szczerze, na ogól w takim
stanie jestem, że nie w głowie mi ocena urody pani doktor.
A tak w ogóle, to śliczna może być młoda dziewczyna. Kobieta 50
letnia może być ładna, nawet piękna. Ale śliczna?

[meduza7]

Porzucając na chwilę temat śliczności pań doktor ;) nie macie czasem takiego
wrażenia, że im starsze robią się nasze ulubione autorki, tym bardziej
ślicznieją ich bohaterki? "Wczesna" Musierowicz opisywała zwykłe dziewczyny z
różnymi mankamentami urody i kompleksami na tym tle (tylko dla kontrastu Bebe
była piękna, lecz za to wewnętrznie niepoukładana), natomiast faktycznie Róże i
Laury zwalają urodą z nóg ... Podobnie ma Chmielewska: kiedyś jej bohaterki to
były normalne kobiety, a później - same cuda urody, w dodatku utalentowane w
stopniu nieprzeciętnym (jakaś Dorotka, co w wieku dwudziestu lat znała ponad
dwadzieścia języków) i w dodatku obrzydliwie bogate (no, kiedyś głównie pisała w
pierwszej osobie, więc może głupio jej było przedstawiać się jako taka super
piękna i utalentowana).

[onion68]

Znak czasu... W amerykańskich telenowelach i niektórych filmach też wyłącznie
takie piękności, że aż plastikowe.
Chociaż Pyza nie taka znów nieskazitelna (lekka nadwaga), Bella przecież także
póki co.
A Dorotka-poliglotka to już naprawdę było przegięcie (ale harpie nadrobiły to
wdziękiem, szczególnie Sylwia z wielką łychą) :))

[anutek115]

Pyza miała nadwagę wyłącznie w swoich własnych oczach, odautorsko przedstawiana
jest chyba wyłącznie jako urodziwa, młoda kobieta. I faktycznie, poczytuję sobie
teraz "Kwiat kalafiora" i nie dam się zabić, ale słowo "ładna" w odniesieniu do
Gabrysi pada może z raz (o ile w ogóle), a gdzieś od połowy serii nie ma tomu,
by nie padło co drugą stronę.
Coś w tym jest, co pisze Meduza, może panie autorki z wiekiem widzą coraz więcej
tych ładnych młodych dziewczyn? Bo ja u siebie coś podobnego zauważam. Moje
uczennice wydaja mi się śliczne i dziwię się, że mają kompleksy (a wiem, że mają)...

[croyance]

Dorotka, czy jak jej tam, w wieku lat dwudziestu znala jezykow ze
30, i pamietam opis, jak - dreczona przez ciotki - na schodach przy
latarce robila tlumaczenia z greckiego na chorwacki (czy cos w tym
stylu). No po prostu ... Nie mam 16 lat, wiec traktuje to z
przymrozeniem oka, ale gdybym to przeczytala jako nastolatka,
moglabym sie niezle zdolowac.

[croyance]

Bardzo przepraszam, oczywiscie PRZYMRUZENIE oka. Oj, oj, oj.

[ready4freddy]

chyba ci sie watki posklejaly, "moja" pani doktor byla mlodsza ode mnie. ergo,
mogla byc przesliczna, a nie tylko "bardzo ladna", czy "atrakcyjna". a w stanie
bylem calkiem dobrym, to bylo tylko badanie w celach ubezpieczeniowych na
silowni :)

[ready4freddy]

raczej ponizej 30tki, niesamowicie zgrabna, ciemne wlosy, ogromne oczy (teczowki
niemal w kolorze zrenic, albo mialem halucynacje - u lekarza to mozliwe wszak :)
i ogolnie bardzo ladna i sympatyczna :)

[onion68]

Bardzo dziękuję za zaspokojenie mojej (bezinteresownej ) ;-) ciekawości.

[tygrys2112]

są mężczyźni, którzy nie mają porywająco pociągającej
powierzchowności, ale maja w sobie coś. Znam pewnego młodszego ode
mnie chłopaka, który jest dość przeciętny z wyglądu, ale ma bardzo
dużo nieśmiałego uroku, wiele łagodności i jest bardzo miły, a do
tego nie jest raczej typem podrywacza. i podoba się kobietom,
chociaż jest bardzo niepozorny. A znam innego szalenie
pociągającego, który jest kompletnym lowelasem i nie warto sobie nim
zawracać głowy. Wszystko zależy od tego na co się patrzy. Kobiety
patrzą na ogół (nie mówię że zawsze, ale częściej) trochę głęgiej
niż mężczyźni i widzą coś więcej niż opakowanie

[yowah76]

Eee, Danuska to byla bosko piekna tylko w oczach Cesi... Jane Birkin
to moze nie jest cud urody kobiecej a i Cesi rodzina niezbyt
pochlebnie sie do niej odnosila...

[tygrys2112]

z Tygrysem ja się identykuję - mam tzw charakterek i ostatnio robię
się coraz bardziej cięta i złośliwa :P Przyznaję się bez bicia. :) Z
tą różnicą że nie patrzę na ludzi z pogardą :)

[ginestra]

Tak zastanawiałam się czy i co napisać w tym wątku, bo od której by strony tego
nie ująć - będzie to dość osobiste ;)

Tak w głównym temacie, to pamiętam i ja, że miłe i krzepiące było czytać w
Jeżycjadzie (we wczesnych tomach) o przeżyciach nastolatek, niepewnych swojej
urody, które potem tej pewności siebie nabierają i mi też się to ogólnie bardzo
miło czytało - wówczas i teraz.:) Ja także widzę te pewne zgrzyty, w rodzaju
braku trądziku i prawdziwych podstaw do zmartwień u tych bohaterek, ale wiem, że
choćby samo porównywanie się z tymi wszystkimi "lodołamaczkami serc", zwłaszcza
ubranymi jak z żurnala, gdy się miało sytuację finansową taką jak u Borejków na
przykład, mogło zachwiać dziewczęcym poczuciem wartości, a więc te wszystkie
rozterki wydawały mi się i wydają nadal wiarygodne. No i typowe dla młodości ;)
Mnie także denerwuje ta późniejsza, trochę mało realistyczna, idealność tych
bohaterek, ale cóż poradzić - i tak je lubimy. I mnie także szkoda Romy, o czym
zresztą nie jeden raz pisałam i zgadzam się z postem o niej powyżej.

Jeśli chodzi o mnie, to miałam taki epizod w życiu jak Matylda Stągiewka :),
czyli, że byłam dość okrągłym dzieckiem od dziesiątego do czternastego roku
życia - a więc bardzo dobrze rozumiem co czuje taka młodziutka osoba, która
właśnie wchodzi w ten jakże delikatny wiek i przeżywa swoje braki urody (czy
dopasowania do kanonu urody) w tym zakresie (i z jakim niedowierzaniem, żalem i
rozdrażnieniem czyta o perypetiach bohaterek, które przejmują się swoją
nadmierną chudością!).Później jednakże własnym ogromnym wysiłkiem wyszczuplałam
i już jako piętnastolatka byłam dziewczyną z typu tych drobnych i zgrabnych (46
kg). I tak było, na szczęście, także przez cały czas liceum i dalej w życiu też,
mniej więcej w granicach dobrej, szczupłej figury (mimo urodzenia dzieci). Moje
spostrzeżenie w temacie urody i samopoczucia młodych dziewczyn (oraz tych
bohaterek książkowych) jest natomiast takie, że najlepiej mają te, którym
rodzina (zwłaszcza ojciec lub ważny mężczyzna w rodzinie!) czy inne bliskie,
ważne osoby, w tym właśnie krytycznym wieku, pomogły uwierzyć, że są ładne takie
jakie są. Zwłaszcza nie do przecenienia jest postać ojca, który wtedy mówi
córce: "jesteś śliczna!" (niezależnie od tego jak w istocie ona wygląda - daje
jej komunikat, że __jest śliczna__, bo to jest przecież __prawda__, czyż nie?)
Te dziewczyny zatem, niezależnie od tego jaki mają typ urody i czy mają tu czy
ówdzie za dużo czy za mało, są wtedy pewne siebie, czują się ładne i ponętne i
takim poczuciem epatują bezwiednie na świat. To jest takie "immanentne" poczucie
wartości i swojej urody, swojego ciała, niezależne od niczego zewnętrznego. Te
dziewczyny właśnie przyciągają chłopaków (jak w Jezycjadzie Patrycja, czy Gaba
czy Ida, a dziewczyny niepewne siebie raczej "odpychają" - jak np. Roma).
Jeśli chodzi o mnie, to wprawdzie Brulion przeczytałam już po trzydziestce, ale
byłabym w tamtym okresie odpowiednikiem Bebe (no, tyle, że trądzik, to niestety
miałam, mimo stosowania ciągłych wynalazków na tę przypadłość ;) ). Jednakże
chodzi mi o to, że właśnie nie miałam tej pewności siebie. Myślę sobie, że
owszem, byłam śliczna (tak bym siebie oceniła z dzisiejszej perspektywy,
oczywiście) i wiele osób to jakoś i wtedy zauważało, ale ja nie miałam tego
poczucia uwewnętrznionego w sobie, jakby to było "nie o mnie". Zupełnie jak
Bebe. No, potem trochę bardziej, stopniowo uczyłam się wierzyć w siebie, ale ten
czas młodości i rozterek i zakochań, na pewno nie był łatwy. ;)

Ach, i jeszcze w temacie tej rozmowy o pani doktor i o urodzie kobiet... Nie
wiem jak to wyrazić, żeby nikogo nie urazić ;), ale czuję, że jest coś w tym nie
tak. To znaczy ja kiedyś byłam typem kobiety, z którą każdy mężczyzna mógł
dowolnie rozmawiać o urodzie innych kobiet, zachwycać się, że tu czy tam, czy na
filmie itp. widział taką czy inną piękność i ja też ze zrozumieniem rozmawiałam
w tym duchu, że owszem, przecież na świecie jest tyle pięknych kobiet i aż chce
się o nich porozmawiać, zwłaszcza, że mężczyźni to uwielbiają i nic w tym złego.
Od jakiegoś czasu budzi to we mnie dziwną konsternację i nie mogę w takich
rozmowach brać udziału. Nie chodzi o to, że biorę to do siebie, bo nie. Nie
umiem tego nazwać, ale to mnie jakoś wyczula.
Może później lepiej to mi się uda zdefiniować. Może trochę ilustruje to taki
przykład, otóż pamiętam taki wywiad sprzed wielu lat z Tomaszem Lisem, który
mówił w tym wywiadzie jak kocha żonę i w ogóle i wspomniał coś takiego, że kiedy
ogląda jakiś film, to zawsze jest w tej bohaterce filmu zakochany i musi trochę
ochłonąć i dojść do siebie po filmie, ale na szczęście żona go zna i rozumie i
nie przeszkadza jej to. I pamiętam, że to w tym wywiadzie było dla mnie wielkim
dysonansem i jakąś sprzecznością - jakby kocha żonę, a tak mu się podobają inne
kobiety. I nie chodzi mi o żonatych mężczyzn, ale w ogóle, tak myślę, że
mężczyzna bardzo wyczulony na urodę, taki, któremu się ciągle w osobisty sposób
podobają piękne kobiety, powinien nad tym mocno pomyśleć i może popracować nad
tym, bo może to mieć i złe
strony. No więc nie wiem jak to określić, bo niby wszyscy mężczyźni uwielbiają
kobiety i definiują swój ulubiony typ urody, niby kobiety męski typ też, ale
mnie jakoś niepokoi jak mężczyźni wśród kobiet mówią o urodzie innych kobiet, w
jakichś takich wielkich superlatywach...
Zaplątałam się trochę, przepraszam jeśli to mogło kogoś urazić.
Pozdrawiam!

[onion68]

> ale
> mnie jakoś niepokoi jak mężczyźni wśród kobiet mówią o urodzie innych kobiet, w
> jakichś takich wielkich superlatywach...

O. Mnie to zupełnie nie przeszkadza (nawet u własnego męża), sama lubię patrzeć
na ładnych ludzi, niezależnie od płci. Może jestem naiwna.

[metwoh]

Z moich obserwcji mogę tylko stwierdzić, że teraz jest dużo mniej
pryszczatych, dużo mniej z krzywymi zębami, dużo mniej, bo prawie w
ogóle płaskich. Za to większość nastolatek z makijażem, sporo z
aparatami, włosy farbowane to też normalne.O push upach już pisałem.
Więc chyba ogólnie jest ładniej. A może starym zawsze młodość się
podoba?
Z zasady nie zachwycam się urodą innych kobiet w obecności żony.
Wyjątek stanowi córka, chociaż ona ma do swojejgo wyglądu
zastrzeżenia. Jak każda kobieta.

[ginestra]

metwoh napisał:


> Z zasady nie zachwycam się urodą innych kobiet w obecności żony.
> Wyjątek stanowi córka

zNo, to mi się podoba :)
Co do córki, to - jak pisałam powyżej - będzie to jej procentowało w życiu.

A o tym, co mówi Onion, to ja bym chciała dodać, że właśnie nie chciałam nikogo
urazić (nie tylko Ready4freddyego, który dał wyraz swoim zachwytom), ale tez
dziewczyn, bo wiem, że dużo forumowiczek ma mężów czy partnerów i być może oni
to właśnie też się zachwycają różnymi pięknościami przy kobietach. W samym
zachwycaniu nie ma zapewne nic złego, tylko ja jestem od pewnego czasu wyczulona
na to. Chodzi mi o taki osobisty sposób postrzegania tych pięknych kobiet przez
danego mężczyznę oraz o takie swobodne mówienie przy innej kobiecie o tym jaka
inna kobieta jest super. Może te wrażenia są u mnie akurat świeże, bo niedawno
uczestniczyłam w (a raczej "przysłuchiwałam się") takiej rozmowie (też
forumowej, na forum branżowym akurat) o urodzie kobiet i na przykład jedni
mężczyźni wypowiadali się na ten sam temat bardziej neutralnie, a inni bardziej
osobiście. No i jeden na przykład wypowiadał się nie tylko o konkretnych
aktorkach i o tym jakie są piękne i w wielkich szczegółach je opisywał, ale też
wspomniał, że on potrafi za piękną buzią nie tylko się obejrzeć, ale nawet
przejść na drugą stronę ulicy. I to tak pisał z wielkim entuzjazmem przy
kobietach, które też uczestniczyły w rozmowie, a one były w różnym wieku i w
ogóle. I tak się dziwnie wtedy z tym czułam.

Kobiety - z samej swojej natury - są tak stworzone, że są wyczulone o wiele
bardziej niż mężczyźni na sprawy swojej urody i mimo wszystko wolą kiedy
mężczyzna, jeśli mówi przy kobietach o urodzie kobiet, to żeby mówił w takim
duchu, żeby to właśnie te rozmówczynie czuły się w takiej rozmowie piękne i
docenione ;)

[onion68]

Ja nie bardzo rozumiem - czy chodzi o to, aby głaskać próżność kobiety na każdym
kroku, zawsze w kategoriach wyglądu i czy byłybyście w stanie uwierzyć, że
jesteście jedyną ładną kobietą na świecie?
Przepraszam, ale ja mam większe oczekiwania od partnerów, w życiu i w rozmowie.
Czy małżeństwo musi oznaczać ubezwłasnowolnienie drugiej osoby, nawet jeśli
chodzi o kierunek spojrzenia?
Dla mnie jest to normalne, że rozmawiam z mężem na różne tematy, między innymi
zdarza nam się komentować wygląd różnych osób, zarówno kobiet, jak i mężczyzn.
Po prostu nie odbieram tego jako zagrożenie, wydaje mi się, że zawsze szczerość
jest ważniejszą wartością w związku niż udawanie (nie wierzę, że żonaci nie
patrzą na inne kobiety, ale nie musi to zaraz oznaczać Bóg wie czego).
Ale faktycznie już dość tych osobistych wynurzeń.

[ready4freddy]

ginestro, ja bardzo chetnie daje upust zachwytom, zwlaszcza, ze jako ponurak i
pesymista, ktory widzi szklanke prawie pusta :) rzadko sie zachwycam. pewnie
dlatego, ze jestem w-yb-redny :) tak czy siak, jak sie zachwycam, to sie z wami
podziele.
mam nadzieje, ze nie poczulas sie "dziwnie" :( obiecuje, ze juz nie bede o
zadnych babach opowiadac :)

[ginestra]

Nie, no nie aż tak :)
Dziękuję za delikatność wobec mnie i w ogóle :) Nie przejmuj się. Ja zaraz
spróbuję to o co mi chodziło przybliżyć (i może nawet temat zostanie zamknięty?)

Jak wspomniałam wcześniej bardzo trudno jest mi opisać dokładnie w czym rzecz,
bo tu dużo zależy od indywidualnych odczuć. I chyba są tu dwie sprawy, a ja je
trochę połączyłam.

Pierwsza - do czego nawiązała Onion - dotyczy związków. i tego, że oczywiście
mężczyźni, którzy w tych związkach są, też zwracają uwagę na piękne kobiety,
które przecież istnieją i ich otaczają i to jest normalne, że zwracają uwagę i
zachwycają się i - powiem więcej - nie byłoby chyba wcale fajne być z mężczyzną,
który jest nieczuły na kobiece piękno albo który się nie podoba innym kobietom
(fajne jest jeśli się podoba innym kobietom i on o tym wie, ale oczywiście nic
sobie z tego nie robi i po nim widać tak __całościowo__, że kocha żonę i ona
jest dla niego najpiękniejsza :) ). Moim zdaniem, rzecz w tym, żeby właśnie
była ta pewność, że jest się dla niego najpiękniejszą i najwspanialszą, na co
nawet upływ czasu nie ma wpływu, i jeśli jest ten constans, to można sobie z nim
do woli pogadać o Paris Hilton czy o jakiejś pięknej sąsiadce, która się
wprowadziła czy o jego koleżankach z pracy itp. Taka kobieta czuje się wtedy
dobrze w każdych warunkach z nim, czy to na plaży gdzie wokół kobiety opalają
się topless czy to w kinie gdzie jest jakaś piękna aktorka na ekranie czy na
przyjęciu, czy nawet gdy nie są akurat razem, bo on wyjechał itp. I ta kobieta
jest spokojna, bo coś w jej podświadomości jej mówi, że ona jest dla niego NAJ.
Gorzej jest, jeśli taki mężczyzna w związku, kiedy widzi inną kobietę, to jest
jakoś emocjonalnie zaangażowany. Wówczas rozmowa z nim o tym wdzięku innych
kobiet nie jest już taka neutralna i jest to ten problem, na który wskazałam. Ja
potrafię poczuć tę różnicę, a nie potrafię jej słowami przekazać.

Druga sprawa to rozmowy koleżeńskie. Nie musi tak być, oczywiście, zawsze i
wszędzie jak u mnie, ale ja spotkałam kilku mężczyzn, którzy korzystając z tego,
że byłam otwarta i taka trochę "kumpela" opowiadali przy mnie o różnych super
kobietach i ja w tym uczestniczyłam, tak jakbym była dla nich niemalże drugim
facetem. I teraz mam na tym tle pewien uraz, bo w czasie tych rozmów wydawało mi
się wszystko OK, że to jest właśnie taka koleżeńska szczerość, a potem nabrałam
nagle jakiejś innej świadomości i nagle zaczęło mi to przeszkadzać. ALE -
podkreślam - to może być taka indywidualna akurat sprawa u mnie. ;) Mówiłam
niejednokrotnie na forum, że sobie z zaciekawieniem obserwuję życie i związki i
"o co chodzi z tą chemią" i takie tam inne tematy, na pewno pamiętacie.. ;) I
sobie układam różne rzeczy dla siebie. I zauważam, że różnie mi się zmienia i
nie wiem czy to jest OK co odczuwam, jeśli z zewnątrz widziane, czy nie.
Więc nie przejmujcie się i miejcie własne zdanie. :)

A jeszcze powiem, że jak czytałam tamten wątek na moim forum branżowym o ideale
kobiecego piękna, to zwłaszcza dał mi do myślenia przykład tego pana, który
napisał, że on nawet przechodzi przez ulicę kiedy widzi jakąś super dziewczynę.
I on gdzieś też napisał, że oczywiście jego żona bardzo mu się podoba i ją
kocha. Ale jak sobie wyobrazić kiedy on tak przechodzi przez tę ulicę, to jest
to trochę dziwne, moim zdaniem obiektywnie... I nie najlepiej wróży dla ich
związku. I pomyślałam sobie, że jeśli mężczyzna tak bardzo i tak "osobiście"
ulega takim wrażeniom estetycznym, to może powinien nad sobą popracować, bo
może na przykład efekt uboczny będzie taki, że na dłuższą metę nie będzie mógł
docenić jednej kobiety, nie będzie mógł na przykład długo pozostawać w takiej
magii tego, że jakaś kobieta może traci urodę (z wiekiem czy coś), ale wciąż ma
ten najpiękniejszy uśmiech na świecie, który go kiedyś tak zaczarował, wciąż ma
takie piękne oczy i ma ten swój sobie tylko właściwy "look and feel" :) No, i
żadna nie może się z nią równać, po prostu żadna!

Takie sobie snuję rozważania w głowie i może trochę pochopnie to napisałam,
jakoś tak kategorycznie. Nie wiem po prostu czy inni tak mają czy tylko ja. Ja
jestem na takim trochę etapie, że milej mi jest przeczytać o takim nieuchwytnym
pięknie, wdzięku kobiety, który mężczyznę zachwyca, bo mogę się wówczas trochę z
tym opisem zidentyfikować i pomyśleć sobie, że oto może o mnie mój klient czy
ktoś z otoczenia też napisze na jakimś forum jaką to spotkał piękność ;)... No,
na pewno jest w tym jakaś próżność (tu: ikona na rumieniec).

A więc pozdrawiam Ciebie Ready4freddy i wszystkich! :)

[onion68]

Już rozumiem, Ginestro :-)

[sowca]

Bardzo mi się podoba ten wątek, może dlatego, że będąc parę lat
młodsza uwielbiałam właśnie ten motyw przemiany kaczątka w łabędzia.
Chwile, kiedy Cesia ubiera się w ciuchy Julii i Krystyny, a oczy jej
stają się "zagadkowo zamglone", albo kiedy Ida obcina włosy i wkłada
biała sukienkę uszytą przez mamę to moje ukochane fragmenty
Jeżycjady. Przyznam,że tak ten motyw lubię, że nawet Matylda - mimo
całej swojej paskudności, cynizmu i zimna - budzi we mnie jakiś
okruch sympatii.Nie mam wrażenia, że jest w tym jakaś przesada,
nawet te skośne oczy Idy jakoś mnie nie rażą. Sama mam w swoim
otoczeniu mnóstwo dziewczyn, które przeszły właśnie taką metamorfozę
i wierzcie mi, naprawdę może się zmienić w wyglądzie bardzo wiele. A
przyczyny przemiany? Ja widzę dwie. Po pierwsze, "brzydkie kaczątka"
opisywane są w wieku, kiedy naprawdę trudno ładnie wyglądać -
kompletnie nieproporcjonalna, na ogół chuda sylwetka,
przetłuszczające się włosy, trądzik, częśto garbienie się i tak
dalej. Nie znam dziewczyny, która by nie przechodziła przez ten
etap. Z czasem kaczątko ładnieje, figura staje się proporcjonalna,
dziewczyna odkrywa, ile mogą zdzialać kosmetyki, fryzura,
odpowiednie ciuchy - przede wszystkim, jak zauważyłam, tego typu
rzeczy po prostu zwiększają pewnośc siebie, a ta częstokroć bardzo
wpływa na urodę. Natomiast jest jeszcze jedna sprawa - widzę (także
po sobie...), że dziewczyna ładnieje, kiedy na jej drodze pojawia
się chłopak ;) te godziny spędzane w łazience przed lustrem,
wariowanie na punkcie ubran, no i ten błysk w oczach, który sprawia,
że nawet najbrzydsza dziewczyna zmienia się w piękność...
Mam wrażenie, że metamorfoza kaczątka w łabędzia jest ważna dla
każdej nastolatki. Jest optymistyczna, zachęca bowiem nie tylko do
pracy nad swoim wyglądam (w rodzaju: nowa sukienka, wyprostowane
plecy, lekki makijaż), ale i do uwierzenia w siebie. Nie będe
ukrywać, że i mnie bardzo ten motyw pomaga - bo sama też byłam takim
wlasnie brzydkim kaczątkiem i chociaz w moim przypadku nie można
mówić o przemianie w boskiego łabędzia, to nadal mam cichą nadzieję,
że może kiedyś... ;) pamiętam, że Natalia radykalnie wypiękniała na
1 roku studiów, czyli mam jeszcze 3 miesiące ;D

[panna-lee]

ginestra: heheh. ja dla mojego jestem tak dalece i bezkrytycznie najpiękniejsza, że aż mnie to męczy. mam wrażenie że on cierpi na jakiś rodzaj żeńślepoty, bo ja naprawdę piękna nie jestem, nawet ładna nie. a męczy mnie głównie dlatego, że ja potrafię docenić urodę przystojnych brzydali, i czuję się przez to nieco - hm - no jakby - nienormalna? :D wpędza mnie dosłownie w kompleksy bo jest taki - bezgraniczny.

ja to jeszcze o tym, co latał za babami. to też trochę kwestia podejścia żony. diego rivera też latał. i żona latała [nieraz latali nawet za tymi samymi babami]. a łomem byś ich od siebie nie oderwał.... dla mnie takie mocne więzi są podstawą. ogląda się, nie ogląda, niech se robi co chce - jeżeli jestem dla niego najważniejsza. mam wrażenie że większość awantur jakie robią mężom zazdrosne żony [ i vice versa!] bierze się z niedowartościowania własnej osoby w związku - z podejścia "na pewno mnie rzuci, trzeba go/jej pilnować, zabuja się i poleci".

jak się zabuja, to może poleci. a może mu przejdzie. a może się nie zabuja, za to zatruje sobie krew złą energią swojej drugiej połówkii wystrzępi język na tłumaczeniu się. nikt nie lubi być tak kurczowo trzymany.

ale pytanie - czy to jest naprawdę TO, coś wyjątkowego - czy tylko chemia, co przyszła i pójdzie? :) jeśli to TO, to nie ma się czego obawiać. choćbyśmy do końca życia nie wyrosły na łabędzie. jeśli facet [i kobieta :D] jest tym, co trzeba, będzie nam pieluchy zmieniał w chorobie i kochał coraz mocniej, nawet wyniszczone i np poamputowane. [nas kochał oczywiście. nie pieluchy. zostawiam, bo zabawnie wyszło :D]

czego nam wszystkim życzę - i dobranoc :)

[ginestra]

Panno-lee, zgadzam się z Tobą. Właśnie, i ja wierzę, że jak jest autentyczna
więź, miłość, to nie trzeba się obawiać, jest i zaufanie i ta spokojna pewność
co do drugiej osoby. I to, o czym mówiłaś, że i w nieszczęściu i w chorobie i
różnych trudnościach ta miłość jest.

Cieszę się czytając, że jesteś dla męża najpiękniejsza, i że dobrze Wam razem! A
myślę, że to, co piszesz o sobie, to trochę przewrotnie, choć nie podważam, że
szczerze piszesz, ale wiem, że na pewno masz fajną urodę (nie wiem czy mogę na
forum napisać, ale na zdjęciu, na którym widać Twoje szczurki masz przepiękne
dłonie) :)
Pozdrawiam!

PS. A film (Frida) o Diegu Rivierze i jego żonie (a raczej na odwrót) oglądałam
i bardzo mi się podobał! Dla mnie to trochę zagwozdka, bo oni rzeczywiście
akceptowali wiele rzeczy, które mi się nie mieszczą w głowie i muszę to przyjąć,
że nie każdy jest jak ja (jednakże i tam trochę zazdrości było i dramatów i
wytyczania granic, nawet w ramach tego "elastycznego" podejścia).
Pozdrawiam!

[metwoh]

Jest takie przysłowie -w domu powieszonego nie mów nawet o sznurze.
Oczywiście, że każdy facet jest wzrokowcem i spojrzy na zgrabną i
piękną kobietę. Ale robić to ostentacyjnie przy swojej kobiecie?
Podobnie chyba nie rozmawia się o fryzurach przy kimś po
chemioterapi, o butach przy osobie bez nóg itp. Mam ładną żonę,ale
jak każda kobieta w pewnym wieku zauważa czynnik przemijania więc
nie uważam, by zachwycanie się nogami innej, dużo młodszej
dziewczyny było dla niej czymś przyjemnym. Już kronikarze dawno,
dawno temu wiedzieli, że jak nie można pochwalić urody księżniczki,
to wychwala się, to, co można, czyli pobożność, roztropność, dobroć
serca itp.

[onion68]

Współczuję kobietom, które poczucie własnej wartości czerpią jedynie z wyglądu.
Tak czy siak, prędzej czy później, skazana są na frustrację.
Hmm, a czucie się obrażoną, że ktoś ma ładniejsze nogi...

[metwoh]

Zaraz tam obrażoną,nie ma o co, bo ja nie stawiam w takiej sytuacji.
A nie stawiam, bo sam się czuję niezręcznie, jak kogoś innego
wychwalają przy mnie.

[panna-lee]

ginestra: hehe :) a nawet kilka hehe.

diego i frida to byli bohemiarze :) dzieci-kwiaty właściwie. burżujskie tradycje i konwenanse leciały do kosza.
zadrażnień mieli mnóstwo, film jest bardzo mocno okrojony, ale pamiętam jak zamachowiec strzelał do pracowni diega, celując w postać na stołeczku, na którym zawsze siedziała frida. [wyjątkowo na stołęczku nie siedziała ona, a jej siostra]. diego skomentował to tak "ten zamachowiec wiedział, co robi. zabijając fridę, zabiłby we mnie wszelkie życie i chęć działania".

warto słuchać swojego serca przy wyborze partnera - niby banał, a jak wiele osób pozostawia decyzje osobom trzecim? :)

jeszcze a propos jeżycjady - ja zawsze uważałam, że to wieczne uciekalstwo Pyziaka jest mocno naciągane. serio. był bardzo w porządku w "Kwiecie kalafiora", trochę cyniczny - ale co z tego? w "Idzie" przyjechał za Gabunią jak ostatni pantoflarz - mam wrażenie, że MM chciała przestrzec dziewczyny przed "donżuanami" i zaprezentowała jego późniejsze zachowanie tak, jak zaprezentowała.... Pyziak oprócz kręcenia panienek nie przejawiał złych skłonności i był zakochany w Gabie - nie rozumiem tej wolty z nim do dziś.
[przypomnę przy tym, że taki Baltona też "do każdej dziewczyny pchał się co chwilę z dziobem" a okazał się być ok, zakochany w Pulpie, nie przejawiał złych skłonności - jak Pyziak, tyle że najwyraźniej autorka darzyła Baltonę większą sympatią :P w końcu to nasz swojski Bobcio, a nie jakiś tam obcy koszykarz spoza Borejkręgu.]

możliwe, że to nieodpowiedni wątek do poruszania tego tematu :D założyć nowy? :)

[kaliope3]

panna-lee napisała:



> jeszcze a propos jeżycjady - ja zawsze uważałam, że to wieczne uciekalstwo Pyzi
> aka jest mocno naciągane. serio. był bardzo w porządku w "Kwiecie kalafiora", t
> rochę cyniczny - ale co z tego? w "Idzie" przyjechał za Gabunią jak ostatni pan
> toflarz - mam wrażenie, że MM chciała przestrzec dziewczyny przed "donżuanami"
> i zaprezentowała jego późniejsze zachowanie tak, jak zaprezentowała.... Pyziak
> oprócz kręcenia panienek nie przejawiał złych skłonności i był zakochany w Gabi
> e - nie rozumiem tej wolty z nim do dziś.
> [przypomnę przy tym, że taki Baltona też "do każdej dziewczyny pchał się co chw
> ilę z dziobem" a okazał się być ok, zakochany w Pulpie, nie przejawiał złych sk
> łonności - jak Pyziak, tyle że najwyraźniej autorka darzyła Baltonę większą sym
> patią :P w końcu to nasz swojski Bobcio, a nie jakiś tam obcy koszykarz spoza B
> orejkręgu.]
>
> możliwe, że to nieodpowiedni wątek do poruszania tego tematu :D założyć nowy? :
> Panno-lee,o ile takowego już nie było,załóż proszę!

[tygrys2112]

dla mnie takie mocne więzi są pod
> stawą. ogląda się, nie ogląda, niech se robi co chce - jeżeli
jestem dla niego
> najważniejsza. mam wrażenie że większość awantur jakie robią mężom
zazdrosne żo
> ny [ i vice versa!] bierze się z niedowartościowania własnej osoby
w związku -
> z podejścia "na pewno mnie rzuci, trzeba go/jej pilnować, zabuja
się i poleci".
>
> jak się zabuja, to może poleci. a może mu przejdzie. a może się
nie zabuja, za
> to zatruje sobie krew złą energią swojej drugiej połówkii
wystrzępi język na tł
> umaczeniu się. nikt nie lubi być tak kurczowo trzymany.
>
> ale pytanie - czy to jest naprawdę TO, coś wyjątkowego - czy tylko
chemia, co p
> rzyszła i pójdzie? :) jeśli to TO, to nie ma się czego obawiać.
choćbyśmy do ko
> ńca życia nie wyrosły na łabędzie. jeśli facet [i kobieta :D] jest
tym, co trze
> ba, będzie nam pieluchy zmieniał w chorobie i kochał coraz
mocniej, nawet wynis
> zczone i np poamputowane. [nas kochał oczywiście. nie pieluchy.
zostawiam, bo z
> abawnie wyszło :D]

w 100% się zgadzam.

[elm_m]

Ginestro,
świetnie Cię rozumiem - też tak mam, że czuję się nieswojo, gdy
jakiś pan pieje przy mnie głośno nad urodą jakiejś pani (choćbym
jego zachwyt szczerze dzieliła).
Tłumaczę to sobie po trosze atawizmem (podświadomie rywalizujemy z
innymi kobietami), a trochę takim dziecinnym egocentryzmem i wieczną
potrzebą akceptacji. To mnie pochwalcie, MNIE! (a nie ją)
Ale zaobserwowałam, ze nie jest to przypadłość stricte kobieca.
Ostatnio przy koledze z pracy wygłaszałam peany na cześć (co prawda
inteligencji, a nie urody) naszego znajomego. Kolega markotniał
coraz bardziej, aż w końcu wypalił coś w tym stylu: "ale on nie jest
taki mądry sam z siebie! Widziałem, ze sprawdza coś ciągle na
Wikipedii, a potem się popisuje!"
Wtedy wreszcie załapałam o co chodzi i posmarowałam miodkiem ego
kolegi - od razu pojaśniał :)
Więc bądźmy wobec siebie delikatni i chociaż nasze "ega" są
okropnie śmieszne też je szanujmy :)

[ginestra]

Elm_m, no właśnie, zgadzam się. :)
Dodam jeszcze może, że "ego egiem", ale jest też taka sprawa niezależna od nas
(i tę sprawę Twój przykład z kolegą z pracy wspaniale ilustruje!)

Otóż zauważcie, że biologicznie rzecz ujmując, kobieta jest osobą przekazującą
życie. I z tej racji ogromne znaczenie, niezależnie od jej chęci, podświadomie,
ma dla niej wygląd zewnętrzny: to jej "zadaniem" jest przyciągnąć do siebie
mężczyznę, który to życie przekaże. A więc wszystko w niej nastawione jest na
bycie jak najatrakcyjniejszą, wabienie i przyciąganie (i to od najmłodszych
lat!). Dlatego na punkcie wyglądu jest ona bardzo wrażliwa - o wiele wrażliwsza
niż mężczyzna. Trudne jest dla niej także przemijanie urody oraz obawa o to, że
się przestanie podobać mężczyznom (a zwłaszcza swojemu mężczyźnie - jeśli tak
jest). Ale jeśli się podoba swojemu mężczyźnie, to dużo pogodniej przyjmuje
wszelkie aspekty przemijania czy też obecności innych pięknych kobiet itp.

Za to mężczyzna biologicznie nastawiony jest nie na wygląd, wabienie i nęcenie,
ale na __zdobywanie__ : zarówno kobiety, jak i pożywienia, przestrzeni, domu
itp. (ma być w oczach kobiety tym najlepszym kandydatem dla przekazania życia i
opiekowania się potem nią i potomstwem). Z tego powodu dla niego czułym punktem
jest co innego: zaradność (w tym zdobywanie pieniędzy) i sprawność (szeroko
rozumiana - również seksualna). Dlatego mężczyzna może powiedzieć: "phi, nie
przeszkadza mi jak kobiety w mojej obecności zachwycają się urodą Brada Pitta
czy innego pana" i rzeczywiście tak jest, że mu to nie przeszkadza. Na uwagę o
tym, że na przykład trochę przytył też zareaguje zapewne bardziej beztrosko niż
kobieta. Ale właśnie przytyk co do swoich kompetencji, inteligencji, zaradności
itp. może on dotkliwie przeżyć. Również przykre jest dla niego porównywanie się
z zaradniejszym czy bardziej kompetentnym innym mężczyzną. Mężczyzna również
mniej przejmuje się przemijaniem urody, natomiast wpada w kryzys jeśli widzi, że
przemijanie dotyka w jakiś sposób jego sprawności.

No, tak to chyba już jest..
Oczywiście nie sama biologia nami kieruje, ale pewne rzeczy gdzieś tam w nas
tkwią. ;)

Ja osobiście nie jestem aż tak bardzo przewrażliwiona na punkcie swojej urody
oraz takiego faktu, że ktoś zachwyca się inną kobietą - te aspekty, które mi
jakoś nie pasują w zachwycaniu się opisałam we wcześniejszych postach. Ogólnie,
z pogodą ducha znoszę to, że nie będę __nigdy__ wyglądała jak takie
spektakularne, dużo młodsze ode mnie ślicznotki, a jednocześnie czuję, że coraz
bardziej siebie lubię i podobam się sobie, i że kobiecość (również ta o
magnetycznych walorach) wyraża się na wiele sposobów.
Pozdrawiam!

czuły punkt

[uccello]

O tej męskiej drażliwości pisze pięknie Salinger w jednym z
opowiadań:
"Każdy mężczyzna chce wierzyć,że przez calutkie życie rzygałaś na
widok innych mężczyzn. Ja wcale nie żartuję. Och, możesz im
opowiadać przeróżne historyjki. Ale nigdy prawdy. Jak im powiesz ,że
znałaś kiedyś przystojnego chłopca, to jednym tchem musisz dodać, że
właściwie był nawet za przystojny. A jak powiesz ,że znałaś
dowcipnego, to zaraz dodaj, że był trochę przemądrzały albo że
zadzierał nosa. Bo jak tego nie zrobisz, to ci będą wykuwali oczy
biednym chłopaczyną, ile razy nadarzy się okazja.
(...)
Och-będą cię słuchali jak dorośli ludzie. Będą robić nawet diabelnie
inteligentne miny. Ale nie daj sobie zamydlić oczu. Wierz mi, czeka
cię piekło , jeśli dasz się nabrać na tę ich inteligencję. Wierz mi
na słowo."

[onion68]

:-))

[metwoh]

To się nazywa kult cnoty. Wolimy być pierwsi.

[tygrys2112]

zgodzę się częściowo z Tobą, Ginestro, z jedną różnicą. częściowo
jest to wynik biologii, ale myślę raczej, że w dużej mierze kultury.
są kobiety, które lubią zdobywać i mężczyźni, którzy mają cechy
psychiczne przypisywane kobietom. I nie da się tego do końca
logicznie wytłumaczyć. Może wpływem hormonów, takim czy innym
wychowaniem, znakiem zodiaku ;). Ale nie wiem, czy jest na to
wytłumaczenie. ale prawdą jest, że ludzie nie zawsze pasują do
teorii psychologicznych, biologicznych, ekonomicznych itp. stety czy
niestety, ale tak jest

[tygrys2112]

Ginestro, nie wiem czy znasz ten artykuł, tu jest fragment, ale to
jest a propos postawy ojców wobec córek. Myślę, że w tym jest dużo
prawdy. www.charaktery.eu/artykuly/Rodzina/185/Corki-i-ich-
ojcowie/

[sevilay]

O nagłym wypięknieniu bohaterek już kiedyś rozmawialiśmy:)

Mój mąż też powtarza z uporem,że nie ma piękniejszej kobiety niż ja:)
I wygląda na to,ze on w to wierzy:)

A jak już tu tak szczerze rozmawiamy-ja tez jako nastolatka miałam wielkie kompleksy i nawet trochę mi to do dzisiaj zostało.
Oczywiście uroda to nie jest najwazniejsza sprawa w życiu ale nie oszukujmy się-dla kobiety ważna.A już dla nastolatki bardzo ważna.
Ja sama pamiętam swoją wielką rozpacz-jak płakałam w poduszkę,że obiekt moich westchnień nie docenił mojego niby to bogatego wnętrza tylko wybrał "lalkę Barbi"bo się lepiej prezentowała.

Tata i bracia mi mówili,że jestem ładna ale ja im nie wierzyłam.Nawet byłam gotowa się na nich obrazić:)No, bo mówią tak tylko po to,żeby mnie pocieszyć niech się wypchają (bracia ,bo tata to wiadomo-dla każdego jego dziecko jest najpiękniejsze:)

Miałam jeszcze jedną toksyczną koleżankę,która mi z zazdrości wmówiła,że jestem brzydka (jak sie po latach sama przyznała).
Na skutek tego nie mialam powodzenia ale nie ze względu na urodę tylko przez to,ze byłam bardzo nieśmiała.I jak ktoś nawet by i chciał się mną zainteresować to go płoszyłam:)

Dlatego faktycznie może i podejscie z "Idy Sierpniowej" jest słuszne-wiara w siebie to połowa sukcesu:) Tylko czy tak łatwo ją nabyć? Ja jeszcze do tej pory mam kompleksy(jak już pisałam) chociaż mniejsze.

Tego samego dnia kiedy ja płakałam jak się oglądałam w lustrze (szpetna jestem jak dinozaur-mówiłam:) spotkałam po raz pierwszy swojego pzryszłego męża,którego pierwszą myślą ponoć było:"jaka śliczna dziewczyna":)))) I coś gada o wdzięku i charakterze jaki ponoć zobaczył(przestraszonego zająca chyba:)

I jemu dopiero uwierzylam,że może i rzeczywiście nie jestem taka brzydka jak myślałam:)I nic to,że trzech fotografow mi proponowało zdjęcia-im nie wierzyłam:)

Jak już uwierzyłam w to,że jakoś wyglądam to zaraz się i inni zaczęli za mną na ulicy oglądać-czyli sposób Idy działa tylko bodźca potrzebuje:)

I zgadzam się,że trochę szkoda,że ostatnio bohaterki MM tak pięknieją-tzn. są piękne prawie od urodzenia:)Przez to sie cieszę,ze już nie jestem nastolatką:)

[tygrys2112]

no ja też słyszałam o sobie niemiłe rzeczy. Dwie rzeczy, które do
dziś pamiętam, był moment, kiedy czekałam w kolejce pod prysznic z
koleżankami na obozie w podstawówce jedna zmierzyła mnie od stóp i
ależ Ty masz... i zaczęła wymieniać, co jej zdaniem mam krzywego
śmiesznego i w ogóle, choć sama nie była porywająca jakaś. w tej
chwili się nie przejmuję takimi rzeczami i mam to gdzieś, chociaż
zawsze mi takie rzeczy zostają i jakiś żal pod adresem takich
kobiet. Ale swoją wartość znam i wychodzę z założenia - jeśli ktoś
mnie doceni jako osobę, przejrzy mnie na wylot i naprawdę doceni -
takim człowiekiem się zainteresuję. Jeśli woli inne - mam go gdzieś
i nie zawracam sobie nim głowy. mam w tej chwili bardziej
pragmatyczne podejście do mężczyzn i myślę że tak jest lepiej

[metwoh]

No to padłaś ofiarą zwyczajnego chamstwa. Nie miałem pojęcia, że
kobiety sobie takie teksty puszczają.

[tygrys2112]

Puszczają i to niejednokrotnie. Może źle zrobiłam, że o tym
napisałam, ale tak mi się skojarzyło po tym co pisała Sevilay.
Myślę, że większość kobiet czegoś takiego doświadcza szczególnie w
młodości. To chyba normalne i nie trzeba się tym przejmować. Po
prostu być ponad to i nie dać się wytrącić z równowagi takimi
bzdurami.

[ginestra]

Witaj Tygrysie :) Dzięki za ciekawe spostrzeżenia i podzielenie się swoimi
przeżyciami i poglądami oraz za artykuł. Na pewno przeczytam, bardzo zawsze
chętnie czytam takie materiały, o dzieciństwie zwłaszcza. Ja także uważam, że
przytyki rówieśników niechcący potrafią zapaść głęboko, zwłaszcza w tym
wrażliwym wieku. Myślę, że nigdy za wiele mówienia naszym dzieciom, żeby tak nie
robiły wobec innych dzieci, no ale w każdej klasie czy środowisku jakieś wredoty
się znajdą i pewnie wiele zależy od rodziców żeby swoje dziecko uodpornili,
mówiąc mu, że niezależnie co usłyszy jest wspaniałe i śliczne. ;)
(Doda kiedyś powiedziała: "zawsze słyszałam od mamy, że jestem najpiękniejsza,
najzgrabniejsza i najmądrzejsza, a jeśli ktoś mi mówi, że jest inaczej, to po
prostu mi zazdrości" :) Ta postawa mi się dosyć podoba, w tym sensie, żeby to
dziecko nie wpadło w skrajność, ale idea jest dobra według mnie :)

Z tą biologią to ja też i w swoich postach napisałam, że to tylko częściowy
wpływ i też myślę tak jak Ty, że więcej rzeczy na nas wpływa, niemniej ta
biologia też gdzieś w nas także tkwi i bardziej lub mniej oddziałuje na nas. Ja
pisałam to raczej na dużym poziomie ogólności. Kobiety (a zwłaszcza te, które
dopiero muszą się określić - te młodziutkie - bardzo dużą wagę przywiązują do
wyglądu i ta teoria biologiczna tu się także sprawdza i wiele mówi o tym nasz
wątek "brzydkie kaczątka"). ;)

Co do zazdrości w związku, to ja też bym się zgodziła z Wami i też jestem
przeciwna temu, żeby być kontrolującym, podejrzliwym, zazdrosnym, złośliwym
wobec partnera itp., jeśli jest to wyimaginowane i odzwierciedla tylko problem
psychologiczny, który zazdrośnik (zazdrośnica) ma ze sobą samym (samą).

Jednakże bywa i tak, że niestety jest się w związku z kimś, kto przestaje
okazywać kobiecie, że jest dla niego NAJ, a okazuje to wszystkim innym kobietom
wokół. I wtedy to już nie jest problem tej osoby, która czuje się z tym źle.

No, ale nie będziemy roztrząsać tu szczegółowych przypadków. Po prostu bywa różnie.
Pozdrawiam serdecznie!

[tygrys2112]

myślę, że to kwestia czego innego niż wychowanie. w podstawółwce,
szczególnie tak od 4 klasy wzwyż, jest presja rówieśniczek jeśli
chodzi o kwestie chłopaków. Jest to absurdalne, ale właśnie wtedy
zaczynają się tematy atrakcyjności, chłopaków itp. Są rozmowy typu:
Czy masz już chłopaka? A Ty? Wiecie a ten się do mnie dostawia, a
ten na mnie spojrzał. Okres szpanowania fryzurami wyglądem przed
koleżankami, bo co niektóre chcą udowodnić że są lepsze. Kompeltne
głupoty, ale to jakoś wprowadza zazdrość u jednych i poczucie
wyższości u drugich, konkurencję i te sprawy. I kobiety w tym
okresie nastoletnim zaczynają sobie robić przytyki, jest najwięcej
antagonizmów i rywalizacji.
Myślę, że sporo z nas miało wówczas i nieco później rówieśniczkę,
która była pupilkiem otoczenia, w której podkochiwali się chłopcy i
wtedy wzbudzało to w nas zawiść. Ale takie kobiety mogą się przecież
pojawić na każdym etapie naszego życia i zasze budzą lekką zazdrość.
Zawiści nie ma jedynie wtedy, kiedy się wie na 100%, że to uczucie z
drugiej strony jest, bo takie rzeczy widać w zachowaniu mężczyzny po
prostu.

(Doda kiedyś powiedziała: "zawsze słyszałam od mamy, że jestem
najpiękniejsza,
> najzgrabniejsza i najmądrzejsza, a jeśli ktoś mi mówi, że jest
inaczej, to po
> prostu mi zazdrości" :) Ta postawa mi się dosyć podoba, w tym
sensie, żeby to
> dziecko nie wpadło w skrajność, ale idea jest dobra według mnie :)
Rzeczą która mi w niej niesamowicie imponuje jest jej niezwykła
pewność siebie. Cokolwiek o niej nie powiedzieć, ma niesamowitą
wewnętrzną siłę i myślę, że tacy ludzie najwięcej osiągają.

> Jednakże bywa i tak, że niestety jest się w związku z kimś, kto
przestaje
> okazywać kobiecie, że jest dla niego NAJ, a okazuje to wszystkim
innym kobietom
> wokół. I wtedy to już nie jest problem tej osoby, która czuje się
z tym źle.
To jest na pewno bardzo ważne. Ale musi być to sedno. Ja myślę, że
jeśli w mężczyźnie jest uczucie do kobiety, z którą jest w związku,
i mu na niej zależy, to będzie jej to okazywał siłą rzeczy.

[ginestra]

Zgadzam się z Tygrysem, że otoczenie (inne dziewczyny) i wszelkie takie
kulturowe uwarunkowania, presja żeby być modnym itp. mają wielki wpływ na młode
dziewczyny i ich podobanie się sobie, poczucie wartości.

Ja jednak bardziej ten czynnik determinujący poczucie wartości dziewczynki widzę
w relacji "ojciec-córka" - bardzo mi się również spodobał artykuł wklejony przez
Tygrysa. (Zamiast słowa "ojciec" może tu być opiekun, ważny mężczyzna w życiu
dziewczynki, jeśli ojciec nie był w jej życiu obecny, chociaż osobiście wiem, że
nawet pierwsze kilka lat czy pierwszy rok życia mają ogromne znaczenie - pisze o
tym również Alice Miller, o której czasem wspominałam; ona najbardziej chyba z
piszących psychologów zwraca uwagę na ten bardzo wczesny okres naszego życia).

Wklejam raz jeszcze link do artykułu Tygrysa, bo mi najpierw nie zadziałał i go
częściowo przeklejałam i częściowo wpisywałam z palca, ale w końcu artykuł
ukazał się i myślę, że jest on bardzo wart przeczytania, zwłaszcza, że dużo osób
na forum ma dzieci (córki!) lub będzie je miało i być może będzie to dla nich
ważna wskazówka.
www.charaktery.eu/artykuly/Rodzina/185/Corki-i-ich-ojcowie/
Artykuł, jak wspomniałam, wydał mi się bardzo trafny.
Jedyne z czym się nie chcę zgodzić (świadomie nie chcę, nie to, że się nie
zgadzam), to słowo "nigdy", które pada w podtytule i w końcowej części artykułu
- chodzi o tezę, że oto kobiety, które jako małe i dorastające dziewczynki nie
otrzymały od ojca potwierdzenia swojej wartości, nie otrzymały prawdziwego
wsparcia i czułości od niego (zwłaszcza w okresie kiedy ich seksualność
rozwijała się, czyli w wieku dojrzewania) - nigdy nie poczują się w pełni kobietami.
Nie chciałabym w to wierzyć, że nigdy, tylko chciałabym wierzyć, że może poczują
się, jeśli włożą wiele pracy w naprawienie i uzupełnienie skutków tego, co
zaniedbał lub źle zrobił ojciec albo, że pokonają to, jeśli coś się w ich życiu
bardzo dobrego wydarzy (na przykład, że spotkają bardzo akceptującego i dobrego
mężczyznę). W to chciałabym wierzyć.

A tak poza tym, to zgadzam się z artykułem.
Pozdrawiam!

[sevilay]

Nie wiem czy w kazdym przypadku.Na pewno masz rację Ginestro i autor artykułu również,że zachowanie ojca ma znaczenie.W pewnym jednak wieku,dla niektórych rówieśnicy są większym "autorytetem" niż rodzice.Potem się mądrzeje:)

Ja już pisałam wyżej-tata mi mówił,że jestem ładna zawsze.Ale ja mu nie wierzyłam bo go posądzałam o stronniczość:)Chociaż może jestem jakimś wyjątkiem:)

[tygrys2112]

Jeszcze a propos tego co piszesz, przypomniał mi się jeden świetny
film na podstawie książki - "Plac Waszyngtona" Agnieszki Holland.
Tam jest postać córki, która ma bardzo surowego ojca, który nigdy
nie okazuje jej akceptacji, na jej radosne pieszczoty reaguje
irytacją i jest bardzo chłodny.
I ta kobieta spotyka mężczyznę, który chce ją dla pieniędzy, ale ją
zwodzi. Ona się w nim bezgranicznie zakochuje, a on ją odrzuca kiedy
dowiaduje się, że ojciec nie da jej majątku.
I to odrzucenie, ona odbiera bardzo silnie. Ona nie kocha później
żadnego mężczyzny i w zasadzie ona przypisuje to zranieniu przez
mężczyznę, bo zadał jej bardzo silny cios; ale myślę, że ten ojciec
też się do tego przyczynił, bo też ją odrzucał.
Ten film jest chyba dobrą ilustracją tych naszych rozważań.