Dziadek Metody

[amelia007]

Witam serdecznie i z gory przepraszam za brak polskich znakow.
Otoz, zaczela nurtowac mnie taka sprawa. Nieszczesna miagwa, Ignacy
Grzegorz, ma dwoch dziadkow. Zakladam, ze obie rodziny maja ze soba
kontakt (chociaz ostatnio chyba wspomina sie o tym w NiN, dobrze
mysle?). W Noelce Metody jawi nam sie jako sybaryta i egoista, ale w
sumie dosyc sympatyczny i raczej meski. Tymczasem jego wnuczek
(jedyny, jak na razie, zreszta, na ktorego punkcie "obie rodziny
zwariowaly ze szczescia") to okaz wszystkiego najgorszego. Czy
wyobrazacie sobie, jaki moglby byc Ignas, gdyby w jego wychowaniu
byl intensywniej obecny Metody? Albo nawet Cyryjek?

[monikate]

Wyobrażamy sobie. Rodzina Borejkow zapewne też i dlatego trzyma
słodkiego Ignasia z daleka od męskiego wpływu dziadków dwóch.

[verte34]

Za pozwoleniem, dlaczego "nawet" Cyryjek? To przecież bardzo
rozsądny i wartościowy człowiek, nie mówiąc już o tym że
kulturalny:) Jeżeli Elka nie wyrosła na kompletną hydrę, przepraszam
wydrę, przepraszam - harpię, to tylko jego zasługa?
A Ignaś... fakt, że zmanierowany do zwomitowania, ale przecież
nie "okaz wszystkiego najgorszego". Kto powiedział że chłopczyk musi
być męski? To już bardziej drażni mnie macho Józinek, którego
zakwitającą męskością MM wydaje się bałwochwalczo oczarowana:)

[monikate]

Męski nie męski... niechby właśnie nie był taki zmanierowany!
Niechby nie donosił! Fuj, wesz taka. Przy Metodym i Cyryjku miałby
normalną osobowość.

[onion68]

Myślę, że z Miągwą sytuacja jest bardziej skomplikowana, bo on wierzy w przewagę
mądrości, doświadczenia i dobrych intencji dorosłych - po prostu działa w dobrej
wierze. Jest ofiarą.

[onion68]

> być męski? To już bardziej drażni mnie macho Józinek, którego
> zakwitającą męskością MM wydaje się bałwochwalczo oczarowana:)

Ee, nie MM tylko raczej Mila i jak to się ma do jej miłości do Ignacego - czyżby
w ten sposób kompensowała sobie coś na starość?
Też nie przepadam za Józinkiem, nie bardzo trawię jednostki w 100% zadowolone z
siebie. Nie chodzi o skromność i takie tam, tylko jednak pewna doza
samokrytycyzmu i zwątpienia prowadzi do rozwoju.

[kaliope3]

Nie chodzi o skromność i takie tam, tylko jednak pewna doza
> samokrytycyzmu i zwątpienia prowadzi do rozwoju.

świetnie to ujęłaś-dokładnie tak samo myślę:)

[verte34]

> Nie chodzi o skromność i takie tam, tylko jednak pewna doza
> samokrytycyzmu i zwątpienia prowadzi do rozwoju.
Oczywiście, święte słowa.
Natomiast będę się upierać że to właśnie MM marzy sobie w cieniu
zakwitających chłopców, że się tak wyrażę. Pamiętacie te sceny, jak
to Józinek z ojcem gimnastykowali się, boksowali, i razem szli pod
prysznic? Rozsmakowanie przebijało z każdej sylaby;)

[idomeneo]

onion68 napisała:

> Ee, nie MM tylko raczej Mila i jak to się ma do jej miłości do
> Ignacego - czyżby w ten sposób kompensowała sobie coś na starość?

i tu, na myśl o Ignacym, przypomniał mi się stary wierszyk Załuckiego (pewnie
też nie bez związku z rosyjskimi mołojcami, co sromotnie dziś przegrali) - z
fragmentem:

Nie szukaj, córeczko, mołojca!
Nie trzeba - popatrz na ojca:
nikt się na oko nie wyzna,
a jednak mężczyzna.

[freemanka]

> A Ignaś... fakt, że zmanierowany do zwomitowania, ale przecież
> nie "okaz wszystkiego najgorszego". Kto powiedział że chłopczyk
musi
> być męski? To już bardziej drażni mnie macho Józinek, którego
> zakwitającą męskością MM wydaje się bałwochwalczo oczarowana:)
No, ale Ignasiowi podoba się ciemnowłosa Czekoladka, a Józinkowi
niskawa Trolla w kapelusiku z peruką. I kto tu jest niemęski ja się
pytam?

[metwoh]

Że nie wspomnę, o ile starsza od niego. A macho raczej w małolaty
chyba powinien celować.

[ready4freddy]

to jakas oficjalna definicja macho? :) zreszta ona jest malolata, nawet jesli
starsza od Miagwy :)

[ananke666]

Dziadki, ojciec i ryby głosu nie mają.
Nie wiem jak dla was, ale dla mnie uderzająca w ogóle jest ziejąca dziura na linii ojciec-syn. Mało wiemy, jak miągwa patrzy na ojca, czy i o czym z nim rozmawia, co do niego czuje. I odwrotnie też. Żyją obok siebie, jakby Grześ był tylko facetem mamy, a nie tatą. I w drugą stronę: jakby miągwa był dzieckiem tylko Gaby, a nie synem Grzesia. Jakaś taka dal, obojętność zupełna. Dla mnie to nienormalne. Więcej wiadomo o linii ojczym-pasierbice.
Zaznaczam, że CP nie czytałam, może tam coś jest.

[anutek115]

A gdzie tam, nie ma nic. Jest nawet jeszcze gorzej, bo Grześ nie jest już nawet
facetem mamy, jest... sama nie wiem, kim. To w CzP jest scena, która mnie, osobę
łagodną... przeważnie... doprowadziła do furii -m scena niedoszłego slubu w
Śmiełowie, na którym zjawia się cała rodzina objuczona kwiatami (i nie zadająca
sobie żadnych pytań najwyraźniej, na przykład - jak Laura i Wolfi załatwili
wszelkie slubne formalności w tydzień?), wlokąc za sobą Pyziaka Janusza, którego
Laura widziała na oczy w życiu dwa razy, i którego być może nie życzyłaby sobie
na swym ślubie widzieć. I ten Janusz Pyziak idzie w, ze tak to ujmę, pierwszej
parze z Gabrielą, po Bożemu, jak trzeba, tatuś i mamusia, a Grześ pewnie wlecze
się gdzieś z tyłu, taki nikt, ni to ojczym, ni mąż mamusi, ni dochodzący pan,
człowiek, który (w domysle) wychowywał dziewczynki przez połowę ich życia
potraktowany został jak... nikt właśnie. Ja wiem, że miało to pokazac piękny
(też w domyśle) proces wybaczania i zaleczania ran, ale wyszło fatalnie.

Brak kontaktów na linii ojciec-syn może być tłumaczony doświadczeniami samej MM,
która takich doświadczeń (pozytywnych) nie miała. Więc pisze, co sobie wyobraża
(do pewnego momentu w Jeżycjadzie były same córki, więc te kontakty mogły być
inne. Odkąd pojawili się chłopcy, są one opisywane albo atawistycznie wręcz -
boksowanie i prysznice po meczykach, albo - wcale). Chociaz z drugiej strony
przecież JEJ dzieci miały ojca, zakładam, że normalnego, więc miała chyba z
czego czerpać?

A może MM jest przedstawicielką starej szkoły po prostu. Ostatnio poczytałam z
ciekawością "Małe dziecko" z wczesnych lat 70-tych, a tam z pełną powagą
naukowych autorytetów stało, że nie należy ojca dopuszczać do dziecka przez
pierwsze pół roku, no, cztery miesiące życia. Ojciec jest wtedy zbędny, dziecko
by się mogło wystraszyć, ojciec mógłby je upuścić, a zresztą co on ma do roboty?
Potem mówi się ojcu: "Idź, ja to zrobię szybciej, lepiej, ja wiem, ty nie", i
tak to leci...

[ginny22]

> To w CzP jest scena, która mnie, osobę łagodną... przeważnie...
doprowadziła do furii -m scena niedoszłego slubu w Śmiełowie, na
którym zjawia się cała rodzina objuczona kwiatami (i nie zadająca
> sobie żadnych pytań najwyraźniej, na przykład - jak Laura i Wolfi
załatwili wszelkie slubne formalności w tydzień?), wlokąc za sobą
Pyziaka Janusza, którego Laura widziała na oczy w życiu dwa razy, i
którego być może nie życzyłaby sobie na swym ślubie widzieć. I ten
Janusz Pyziak idzie w, ze tak to ujmę, pierwszej parze z Gabrielą,
po Bożemu, jak trzeba, tatuś i mamusia...

Daleka jestem od charakteru Laury - ale za zrobienie mi takiego
numeru przez mamę chyba bym ją zamordowała.

[ding_yun]

anutek115 napisała:
> Ostatnio poczytałam z
> ciekawością "Małe dziecko" z wczesnych lat 70-tych, a tam z pełną
powagą
> naukowych autorytetów stało, że nie należy ojca dopuszczać do
dziecka przez
> pierwsze pół roku, no, cztery miesiące życia. Ojciec jest wtedy
zbędny, dziecko
> by się mogło wystraszyć, ojciec mógłby je upuścić, a zresztą co on
ma do roboty
> ?
> Potem mówi się ojcu: "Idź, ja to zrobię szybciej, lepiej, ja wiem,
ty nie", i
> tak to leci...

Yyyy naprawdę?? Toż to koszmar jakiś. Zdawałam sobie sprawę, że te
30 lat temu inaczej podchodzona do tematu ojcostwa, ale nie
sądziłam, że nawet autorytety taką skrajną postawę promowały.

[metwoh]

Ciekawe, co za 30 lat napisza o porodach rodzinnych.

A propos porodów rodzinnych

[sir.vimes]

polecam smakowitą Krystynę córkę Lavransa, jakże chętnie czytaną przez Borejkówny.

[onion68]

Ejże, to nie były porody rodzinne, tylko domowe. Chyba że weźmiemy pod uwagę
pomoc kobiet z rodziny.
Erlend uczestniczył tylko w jednym porodzie Krystyny i tylko przez chwilę, gdyż
wg wierzenia ludowego, miało to ułatwić poród dziecka z nieprawego łoża (ich
pierworodnego, poczętego przed zawarciem małżeństwa).

[sir.vimes]

Strasznie lubię tamtą scenę porodu rodzinnego - gdy Erlend jest taki przerażony
cierpieniem Krystyny i bardziej zawstydzony tym, że wiadome wyszło na jaw niż
faktem , ze jest przy porodzie.

BTW - uczono mnie, że taki poród nie był żadnym ewenemntem - tam kobiety rodziły
klęcząc (sensowne) i podtrzymywać musiała osoba silna fizycznie, bez uprzedzeń
płciowych, mąż nadaje się w sam raz.

[lattina]

"I ten Janusz Pyziak idzie w, ze tak to ujmę, pierwszej
parze z Gabrielą, po Bożemu, jak trzeba, tatuś i mamusia, a Grześ
pewnie wlecze
się gdzieś z tyłu, taki nikt, ni to ojczym, ni mąż mamusi"



hej, z tego, co pamiętam, Pyziak idzie w ostatniej parze, trzymany
za rączkę przez Łusię.

[anutek115]

Poniósł mnie temperament :-). Ujęłam to bardziej w przenośni. Nie pamiętam CzP
za dokładnie, raz ją czytałam, ale zostało mi (może aż nazbyt silnie) wrażenie
niestosowności tego, że Pyziak W OGÓLE się tam znalazł.
A gdzie szedł Grześ? Czy w ogóle był wspomniany? Bo to o to mi głównie chodziło,
o ten brak, który mnie osobiscie bardzo drażni.

[metwoh]

No a kim jest Grześ dla Laury? Sorki, ale to obcy facet. Nawet
zwraca się do niego per Grzesiu.
Nie, żebym bronił tego pijaka Janusza, ale na weselu ojciec być
powinien, mimo wszystko.

[ginny22]

Skoro Grześ jest dla Laury obcym facetem, to kim jest dla niej
Janusz?

> Nie, żebym bronił tego pijaka Janusza, ale na weselu ojciec być
> powinien, mimo wszystko.

Bzdura. Nie powinien, jeśli panna młoda sobie tego nie życzy. A
Laura miałaby pełne prawo sobie nie życzyć.

[mankencja]

facet, który pełni - przynajmniej teoretycznie - funkcję jej ojca od
czasów wczesnej podstawówki, miałby być dla niej obcy? bardziej, niż
ten, który co prawda jest biologicznym ojcem, ale który nigdy nie
utrzymywal z nia kontaktu?

[alitzja]

Aż zajrzałam, mimo że CzP nie trawię.
"Kamienną drogą nadchodziła mama Laury.
(...) Za nią walił cały tłum (...) Pochód wiódł pan Borejko (...)
Trzymał za żonę wytworną żonę (...) Za nimi kroczyli rodzice
Wolfiego, wystrojeni i pełni powagi. Róża i Fryderyk szli razem,
dźwigając wspólnie nosidełko z małą Milą, a pan Grzegorz Stryba
obejmował za ramiona Ignasia i o czymś, idąc, żywo rozmawiali.
Orszak zamykały dzieci Pałysów: Józinek maszerował sam (...), a jego
siostra (...) dreptała obok Janusza Pyziaka. Szedł on dość potulnie,
z opuszczonym wzrokiem. Nie był może zachwycony tym, że Łusia
trzymała go za rękę, ale też wcale się nie wyrywał. W drugiej ręce
miał wielki bukiet czerwonych róż".

Fakt, ten Grześ tak mało zainteresowany - z boku i w przedostatniej
parze maszeruje:/

[anutek115]

Ale jednak jest ten Grześ wspomniany, w ogóle tego nie pamiętałam (nie trawienie
CzP musi tu miec coś na rzeczy). Mimo to ciągle jednak mam wrażenie, że na
przedzie pochodu powinna iść matka panny młodej i Grześ właśnie, a Pyziak nie
powinien był sie tam pojawić w ogóle.

[ananke666]

> siostra (...) dreptała obok Janusza Pyziaka. Szedł on dość potulnie,
> z opuszczonym wzrokiem. Nie był może zachwycony tym, że Łusia
> trzymała go za rękę, ale też wcale się nie wyrywał.

Hehe, niemal deja vu. Rudy drobiazg, który się przyczepił, patrz KK. W związku z tym obstawiam, że gość na okładce Sprężyny to Pyziak, laska to Laura, a w Łusia odegra w tym jakimś pojednaniu niebagatelną rolę.

[onion68]

> niestosowności tego, że Pyziak W OGÓLE się tam znalazł.

Wyskoczył jak dawno nie widziana i zapomniana siostra z "Dynastii", to fakt.
Chyba sobie CzP powtórzę. Może tym razem zdzierżę.

[metwoh]

Był wątek o Pyziaku. Ja akurat go nie broniłem, bo facet, który
nawet dziecka nie obejrzy, to padlina. I tyle.
Natomiast na weselu jest parę takich sytuacji, gdzie nieobecność
ojca powoduje dyskomfort. Te przyśpiewki, tanće tatusia i mamusi,
teści i teściowej itp.
Wniosek: nie rozwodzić się bez poważnego powodu, a wtedy nie ma
problemu, kto z kim i w której parze na ślubie dziecka.
A wracając do Laury i Grzesia-Grzesiu niegdy nie miał ambicji bycia
ojcem dla córek Gaby. Więc dlaczego miałby prowadzić do ołtarza
Laurę?
Zresztą nie znam się na tych postępowych układach. Bo ja z jedną
żoną jestem i nie mam dzieci poza rodziną. Ale jakoś nie żałuję.

[ginny22]

> Natomiast na weselu jest parę takich sytuacji, gdzie nieobecność
> ojca powoduje dyskomfort. Te przyśpiewki, tanće tatusia i mamusi,
> teści i teściowej itp.

O, to po ślubie laury i Wolfiego miało być wesele? Pomijam fakt, że
z tych tańców i przyśpiewek swobodnie można zrezygnować.

> Wniosek: nie rozwodzić się bez poważnego powodu, a wtedy nie ma
> problemu, kto z kim i w której parze na ślubie dziecka.

Również: nie umierać przed ślubem dziecka, z tego samego powodu. ;)

> Więc dlaczego miałby prowadzić do ołtarza Laurę?

Laury do ołtarza prowadzić nie trzeba, sama chętnie leciała.

[mmoni]

Zapomniałeś, że w polskiej tradycji pannę młodą do ołtarz prowadzi... pan młody,
a za nimi podążają świadkowie i rodzice. Prowadzenie panny młodej przez ojca
jest nowomodnym zwyczajem zaczerpniętym z tradycji anglosaskiej i jako takie
przez takiego zaprzysięgłego tradycjonalistę jak metwoh powinno być odrzucone z
niesmakiem.

[metwoh]

Jako socjolożka chyba wiesz, ze wesele rządzi się swoimi prawami.
No, oczywiście zawsze można zwierzyć się grajkom przed weselem, że
sytuacja rodzinna jest skomplikowana, więc muszą repertuar zmienić i
broń Boże, teścia nie wspominać, bo zrobi się kwas.
Ale jeżeli Pyziak żył, to co szkodzi go zaprosić? Może to okazja do
pojednania?
A w ogole, to jeszcze Cz P nie czytałem, więc teoretyzuję.
Ale na weselach wielu byłem, więc wiem, jak to jest

[ginny22]

Primo, dziękuję za formę "socjolożka".
Secundo, jestem zdania, że tradycja jest dla ludzi, a nie ludzie dla
tradycji, więc jeśli sytuacja rodzinna jest skomplikowana (teściowie
po rozwodzie i patrzeć na siebie nie mogą, tatuś panny młodej olał
ją jeszcze przed narodzinami, rodzice obu stron patrzą na siebie
wilkiem etc. - kombinacji jest dużo, a będzie jeszcze więcej,
wchodzimy w epokę rodzin patchworkowych), to się tradycję zmienia.
Lepsze to niż kwasy na własnym weselu.
Tertio - coś takiego jak pojednanie Laury z Pyziakiem to jest rzecz
tak delikatna, że nie powinna być żadnej ze stron narzucana siłą,
jak to miało miejsce w CzP. Na miejscu Laury nie chciałabym tego
człowieka na ślubie. Zaraz - ja przecież jestem na miejscu Laury ;)

[metwoh]

Na pewno to sprawa delikatna. Ale skoro za plecami Laury uknuto tę
intrygę, to znaczy, że jednak na siebie i patrzą, i rozmawiają.
Akurat moje podejście do tradycji jest jak Teviego ze Skrzypka na
dachu. Po prostu przestrzegam tych tytuałów, jednych z większym,
innych z mniejszym entuzjazmem.
A propos socjolożka-cieszę się, że to doceniłaś. Chociaż myślę, że
jak zrobisz doktorat, to jednak nie będziesz chciała być doktorką;-)

[ginny22]

> Ale skoro za plecami Laury uknuto tę intrygę

I to mnie najbardziej boli, bo tu laury zdanie powinno być kluczowe,
a nikt jej o nie nie pytał.

> A propos socjolożka-cieszę się, że to doceniłaś. Chociaż myślę, że
> jak zrobisz doktorat, to jednak nie będziesz chciała być doktorką;-
)

Pażyjom, uwidzim, jak mawiali starożytni Grecy. W każdym razie w
dwudziestoleciu słowo "doktorka" (nie jako "naukowiec" wprawdzie,
tylko jako "lekarz") funkcjonowało oficjalnie i dobrze się miało,
dopiero po wojnie straciło na prestiżu.

[metwoh]

Bo doktorka jednak brzmiało mniej dostojnie niż pani doktorowa. Ale
moja śp. Babcia używała tej formy.

[mmaupa]

Ale doktorka/pani doktor to pani ze stopniem naukowym - a pani doktorowa to zona
pana doktora (moze byc po trzech klasach podstawowki).

[ssssen]

> Ale doktorka/pani doktor to pani ze stopniem naukowym - a pani
> doktorowa to zon a
> pana doktora (moze byc po trzech klasach podstawowki).

Racja, w skróci i cytując stary dowcip: "Pani doktor, w przeciwieństwie do
"doktorowej" zdobyła tytuł głową" ;)

[metwoh]

Myślisz, że doktora uwodzi się bez użycia głowy?

[ready4freddy]

pani doktorowa to zona pana doktora, nie "kobieta z tytulem doktora", obywatelu
historyku. wiec chyba pani doktor jednak, odmiany tytulow naukowych nie zadaja
chyba nawet najbardziej radykalne feministki?

[mmaupa]

Hehe, great minds think alike...

[ready4freddy]

najwyrazniej :) widac wszyscy znamy ten sam stary dowcip ;)

[ginny22]

> odmiany tytulow naukowych nie zadaja chyba nawet najbardziej
radykalne feministki?

Żebyś się nie zdziwił ;) Tzw. "doktorki" w znaczeniu naukowym
jeszcze nie widziałam, ale "adiunktkę" widziałam, i to nie jako
ćwiczenie dykcji dla studentów AT.

[ready4freddy]

faktycznie, wymowic nielatwo :) doktorka brzmi dziwnie, ale juz doktoorka (tzn.
o z kreska na drugim miejscu) jak najbardziej funkcjonuje u mnie w domu na
okreslenie naszej pani stomatolog :) skopiowalismy z jej pomocniczki, ktora tak
wlasnie szefowa tytuluje :)

[metwoh]

A magisterkę?:-)

[metwoh]

A czy ja ro kwestionuję? Moja babcia nazywała doktorką lekarkę.
Natomiast żona jednego z emerytowanych belfrów z mojej szkoły
(gospodyni domowa) odbierająć telefon przedstawiała się zawsze
profesorowa.......Pan profesor zaś nie był nawet magistrem, tylko po
liceum pedagogicznym.

[ginny22]

W ramach magisterkopisania trafiłam w literaturze na zapis dialogu z
serialu "Klan", w którym gosposia tytułuje swoją pracodawczynię
mianem "doktorowej". Dowcip sytuacyjny polega na tym, że
pracodawczyni, będąc żoną doktora, jest profesorem uniwersytetu (a
męża się "profesorowym" nie tytułuje). Bywa ;)
Natomiast sytuacja, którą opisujesz, mnie nie dziwi - ot,
podnoszenie prestiżu własnego w jakikolwiek możliwy sposób.

[czekolada72]

metwoh napisał:

> Natomiast na weselu jest parę takich sytuacji, gdzie nieobecność
> ojca powoduje dyskomfort. Te przyśpiewki, tanće tatusia i mamusi,
> teści i teściowej itp.

Bez przesady - to wylacznie kwestia klasy i zrozumienia! tego co sie
mowi "przed" przez grajkow. 1. co zrobic w sytuacji gdy jeden rodzic
nie zyje? tez nie da sie zrealizowac tancow tatusia i mamusi ;)
2. wystarczy powiedziec orkiestrze, jaka jest sytuacja i ze np nie
chcemy takowych tancow ; jest cos takiego jak podziekowania -
wystarczy, ze orkiestra ujmie to w odpowiedniej formie np dziekujemy
rodzicom , bez wymieniania, a np mlodzi sami mowia - dziekuje mamie
kasi, mamie zosi, dziekuje tacie jozkowi dziekuje Grzegorzowi, albo
bez prtzez nich wymieniania 3. no sorry, ale nikt mnie nie przekona,
ze facet, ktory by mnie praktycznie nie znal przez cale moje zycie,
nie utrzynywal ze mna zadnych kontaktow - nagle , na jednej z
najwazniesjszych moich zyciowych uroczystosci ma grac prawie ze
pierwsze skrzypce. To praktycznie tak samo jak bym byla adoptowana i
na weselu zjawili sie biologiczni rodzice, bo sa biologicznymi.
Paranoja.
A co do oltarza? Moze nie sam fakt, Grzesiowych ambijcji, ale fakt
bycia opiekunem sie liczy?
Szczerze mowiac to na miejscu Laury jednak wollalabym byc prowadzona
przez Grzesia - ojczyma

[metwoh]

Cyryjek, jak Cyryjek, ale te metody...

[amelia007]

Od razu zaznaczam, ze Cyryjka bardzo lubie, w ogole obaj dziadkowie
Strybowie sa w porzadku, wychowali (no, powiedzmy) Elke na normalna
osobe, dlatego czasem sie zastanawiam, co mysla o takim Ignasiu.
Pozdrawiam

[marajka]

A może nie żyje?

[amelia007]

Na pewno zyje :). Cos by MM wspomniala.

[jaswedrowniczek1]

Tak sobie myślę,że Miągwa wychowany przez duet Cyryjek & Metody byłby całkiem
fajnym dzieciakiem.Tylko,że wtedy,obawiam się,jego postać przerosłaby
MM,niestety.Nie byłby taki borejkowski,co moim zdaniem wyszłoby mu na
dobre.Gdyby każdy z jego trzech dziadków(jeśli Cyryjka też uznamy za dziadka)
przekazałby mu to najlepsze cechy,to naprawdę mogłabym go polubić;))

[uccello]

jaswedrowniczek1 napisała:

> Tak sobie myślę,że Miągwa wychowany przez duet Cyryjek & Metody
byłby całkiem
> fajnym dzieciakiem.Tylko,że wtedy,obawiam się,jego postać
przerosłaby
> MM,niestety.Nie byłby taki borejkowski,co moim zdaniem wyszłoby mu
na
> dobre.Gdyby każdy z jego trzech dziadków(jeśli Cyryjka też uznamy
za dziadka)
> przekazałby mu to najlepsze cechy,to naprawdę mogłabym go
polubić;))

No, patrz, a mnie się wydaje ,że ksiażki MM są o tym ,że warto
akceptować i próbować zrozumieć ludzi nawet jeśli nie są fajni,
uroczy i wdzięczni. Tacy na przykład jak mamisynkowaty Ignaś, albo
starzejący się , męczący Ignacy, albo Gaba nie radząca sobie z
dziećmi.

[mamapodziomka]

Uccello, trafilas mi wlasnie w czuly punkt ;)

Faktycznie tak sie ostatnio jakos zapedzilam w to ocenianie bohaterow, ze pora
troche spuscic z tonu... Miagwa tez ma swoje racje, a juz na pewno racje bytu.

Chociaz nadal brakuje mi jakos dynamizmu w tych postaciach. Taka chociazby Elka,
czy Bebe tez byly miejscami malo sympatyczne na poczatku, ale wskutek pojawienia
sie pewnych osob, czy okolicznosci cos sie w nich zmienilo... Nawet jesli to
byly zmiany niewielkie. Ale wlasnie o tym czytalo mi sie najprzyjemniej. Ze jak
sie ktos postara to mozna sie troche zmienic, inaczej spojrzec na swiat. Nie
chodzi o to, zeby zaraz stac sie kims innym i z rozintelektualizowanego Miagwy
zrobic mistrza boksu ;) Ale zdziebelko ewolucji pod wlasciwym wplywem czytalo by
sie po prostu lepiej i sympatyczniej, niz brniecie dalej w maliny...

[ginny22]

> No, patrz, a mnie się wydaje ,że ksiażki MM są o tym ,że warto
> akceptować i próbować zrozumieć ludzi nawet jeśli nie są fajni,
> uroczy i wdzięczni.

Hej, no, akceptować i próbować zrozumieć to jedno - i to się
faktycznie należy każdej istocie ludzkiej (poza wyjątkami, które się
własnymi czynami wykluczają z rodzaju ludzkiego), ale lubienie to
jest inna para kaloszy. Wszystkich lubić się nie da. "Wolę siebie
lubiącą ludzi niż siebie kochającą ludzkość", że zacytuję poetkę.

[uccello]

A ja w większości maili na temat Ignasia,czy Ignacego nawet próby
zrozumienia i akceptacji nie widzę.
Idzie mi o tolerancję- ale nie ową dyżurną: wobec mniejszości
seksualnych, czy subkultur, ale choćby wobec starości. Czy inności-
jak wobec mamisynkowatego, przemadrzałego Ignasia.

[jaswedrowniczek1]

Tolerancje wobec starości mam wielką,naprawdę.Pracowałam z ludźmi w przedziale
mniej więcej 75-100 lat i wiem,że można się starzeć na wiele sposobów.Wiele z
tych osób miało demencję-różne stadia,od minimalnej aż po ten ostatni
etap,niebywałe jak wiele z nich(i to tych bez demencji) miało skłonności
samobójcze,przeżyłam dwie próby,pech chciał,że akurat na mnie trafiło
znalezienie tych osób.Mnie starzenie się Ignacego,nawet jeśli stał się osobą
męczącą,nie denerwuje,zawsze może być gorzej.Ale Miągwa...naprawdę są takie
dzieci na świecie??;)

starość jest zapewne trudna

[sir.vimes]

ale stary Borejko jest zwyczajnie antypatyczny.

Nie jest jakimś apodyktycznym , złośliwym Mefistofelesem czy innym dziadkiem
Wolandem.

Jest antypatycznym gburem.

To juz pan Paszkiet - w założeniu staruszek prezentujący feerię stereotypowo
"późnoemeryckich" cech (znudzenie, czepliwość itp) wywołuje o niebo więcej
ciepłych uczuć.

[ginny22]

Ha! Pan Paszkiet przy wszystkich swoich wadach jest sympatyczny. A
stary Ignacy z młotkiem i histeriami z czarną polewką - nie.

[jaswedrowniczek1]

To nie chodzi o to,że wszyscy bohaterowie mają być fajni,uroczy i wdzięczni.Jako
tacy byliby szalenie męczący-takie wzory cnót wszelakich.Tylko,że według
mnie,Miągwa jest po prostu nieprawdopodobny.MM skupiła w nim wszystkie cechy
Borejków,a przecież coś z rodziny Strybów też musiał w prezencie genetycznym
dostać.I szkoda,że tego nie widać.

[ginny22]

Zaraz musiał coś odziedziczać, nie przesadzaj... Róża nic po Pyziaku
nie dostała i dlatego wszyscy w rodzinie ją kochają. Tygrysek miał
mniej szczęścia i źle na tym wyszedł. IG też reprezentuje chów
wsobny i póki co, źle mu z tym nie jest. Niestety.

[jaswedrowniczek1]

Może on po prostu nie wie jak mogłoby być,gdyby miał troszkę inny
charakter.Gdyby,jak w wątku założycielskim zostało podniesione,na jego
wychowanie miał też wpływ Metody & Cyryjek.No dobra,może nie wpływ na
wychowanie,ale jakiś czynny udział w jego życiu.Póki co jednak,zachowuje się
ohydnie.I najbardziej mnie boli,że rodzina uważa to jego
szpiegowanie,donosicielstwo za pozytywną cechę,Mila miała przebłysk surowości
wobec niego,ale jej słowa utonęły w dywagacjach rodzinnych.A tak w ogóle to mi
się wydaje,że największym "przestępstwem "Tygrysa jest jej wygląd,tak bardzo
przypominający wszystkim Pyziaka.I to też jest przykre.

[ginny22]

> A tak w ogóle to mi się wydaje, że
największym "przestępstwem "Tygrysa jest jej wygląd,tak bardzo
> przypominający wszystkim Pyziaka.I to też jest przykre.

To jest przykre jak cholera i dowodzi, yyy, bardzo dziwnych relacji
w tej rodzinie.

RANY BOSKIE

[mmaupa]

A co to bedzie, jesli mala Mila sie okaze podobna do Pyziaka? Przeciez to bylaby
kleska!

[metwoh]

Bo Cyryjek jest dziadkiem, tyle, że stryjecznym.

[verdana]

Nie, nie, nie - tolerancja nie musi i nie powinna obejmowac
absolutnie wszystkiego. Donosicielstwo, wścibstwo, i inne urocze
cechy Miagwy na żadną tolerancję nie zasluguja, jeno na wyplenienie
i wychowanie dziecięcia. Czym innym jest tolerancja dla cech
wynikajacych z wieku, choroby czy innej kultury, a co innego
tolerancja dla obrzydliwych wad charakteru. To nie tolerancja juz, a
pobłażanie.
Przy czym, ja sie całkowicie zgodzę z jednym - autorka nie ma
żadnego obowiazku opisywania wyłącznie osb sympatycznych. Tyle, ze
niesympatyczni powinni być jakos tam zrozumiali i prawdopodobni - a
Ignaś nie jest.

[onion68]

No dajcie spokój, zachowania Ignasia wynikają nie z wrodzonych złych cech jego
charakteru, tylko złego wpływu niektórych osób z rodziny (starego Ignacego),
którego przecież wszyscy w rodzinie uważają za wyrocznię w kwestii etyki,
kindersztuby, erudycji, itd. To co ma myśleć kilkuletnie dziecko?
Dla mnie jest on zresztą (mały Ignac) bardzo realistycznie przedstawioną
postacią - typowy stary-malutki, dziecko dużo przebywające wśród dorosłych, mało
wśród rówieśników.
A właśnie - czy Ignacy i Józinek chodzili do przedszkola?

[verdana]

E, nie jest realistyczny... takie dziecko dawno zostałoby albo
utemperowane, albo zniszczone przez rówieśnikow z klasy. Tymczasem
Ignaś jest nadal pewny siebie i nie zmienia zachowania - a w
normalnej szkole nie mialby zadnych szans.
I on wcale nie przebywa wsrod doroslych - ma ciotecznego brata, ma
jednak jeszcze nie do końca dorosle siostry.

[onion68]

Tak, tylko rodzeństwo raczej stroni od niego, bo jest benjaminkiem i ulubieńcem.
A w warunkach szkolnych może przecież funkcjonować w zupełnie inny sposób.
I co rozumiesz przez zniszczony?

[ginny22]

Miałam w klasie w liceum jednego takiego Miągwę (tak, do wieku
nastoletniego takim dotrwał!). Nie to, że był "niszczony", bo to i
wiek nie ten, i nasz poziom (bo to było bardzo dobre liceum), ale
człowiek był kompletnie izolowany. Nie dawał się lubić - więc go nie
lubiliśmy, traktowaliśmy na dystans, niekiedy podśmiewaliśmy się z
tego postawy. Tyle my - nastolatkowie z porządnej szkoły. Co
zrobionoby z IG w zwyklej podstawówce, myśleć nie chcę.

[uccello]

verdana napisała:

> Nie, nie, nie - tolerancja nie musi i nie powinna obejmowac
> absolutnie wszystkiego. Donosicielstwo, wścibstwo, i inne urocze
> cechy Miagwy na żadną tolerancję nie zasluguja, jeno na
wyplenienie
> i wychowanie dziecięcia.

Taż nie mówię o tolerancji wobec zachowań, tylko wobec osób. I
próbie zrozumienia, dlaczego tacy są, jacy są. Skąd się w nich takie
zachowania biorą. Donosicielstwo Ignasia parę razy spotyka się z
ostrą krytyką rodziny, od Laury począwszy , poprzez samego Ignacego(
o ironio), aż po zbiorowa scenę rodzinną.

Postać Miągwy-uważam za bardzo udany portret psychologiczny.
Poznałam dwóch chłopców, którzy są wypisz -wymaluj Ignasiami. Dzieli
ich kilkaset kilometrów, sytuacja finansowa, rodzinna, łączy jedno-
tak naprawdę dobrze czują się tylko wśród ksiązek i osób dorosłych.
Nawet mają ten rys ulizania i pedanterii.

Są inni niż rówieśnicy i dlatego przez większosć są odrzucani. Jeden
z nich przekonuje grupę bystrością i poczuciem humoru, trochę
szkolnym kolegom imponuje, ale drugi jest "malowanym ptakiem " im
bardziej odrzucany jest przez grupę, tym bardziej ucieka w książki,
uznaje świat za parszywe miejsce, a kolegów za złośliwych
trologdytów.

O taką tolerancję dla inności mi idzie. Ignaś jak to wielkrotnie na
forum powiedziano, nie jest NORMALNYM, FAJNYM dzieckiem. I tego
wielu czytelników wybaczyć mu nie może.

[ananke666]

> O taką tolerancję dla inności mi idzie. Ignaś jak to wielkrotnie na
> forum powiedziano, nie jest NORMALNYM, FAJNYM dzieckiem. I tego
> wielu czytelników wybaczyć mu nie może.

A przecież już miał być, prawda? Swoją drogą, wkurzają mnie sceny Wielkich Przełomowych Momentów, z których kompletnie nic nie wynika. Miągwa miał takowy, kiedy z nosa wisiał mu krwawy smark i zadeklarował niebycie geniuszem, bycie normalnym i chrzanienie garniturka. Co z tego wynikło? Absolutnie nic. Pyziak w Opium miał uwielbiać, kochać, przybywać niedziela rano Okęcie. I d... zbita, nic. Laura w TiR wylądowała w objęciach mamusi, przepraszając za swój błąd i wypaczenie. I też nic z tego nie wynikło, w zasadzie wszystko po staremu. I po co szafować takimi zabiegami, skoro fabułka dalej leci, jakby ich nie było...

Wielkie Przełomowe Momenty

[uccello]

No akurat jest to bardzo życiowe, że ktoś DEKLARUJE coś (i to
szczerze i z pełnym przekonaniem), a potem jednak mu nie wychodzi.

[ginny22]

I MM praktykuje tę wersję wydarzeń od dawna, patrz: "Ida sierpniowa"
i "Brulion" w kwestii braci Lisieckich. Życie, niestety. Acz ze
schematami literackimi ma to niewiele wspólnego.

[marajka]

Ale w końcu w Jeżycjadzie nie ma śmierci. Umiera Ewa Jedwabińska,
ale to bohaterka drugoplanowa, w jednej książce zresztą, w innych
jakiś mały epizod. W rodzinie Borejków, Strybów nie mówi się o
śmierci, więc może nie wspomniała. Ale szkoda, że dziadek Metody
zniknął z horyzontu. Ja bym wolała takiego dziadka. Mój był podobny
do Metodego, nie jakiegoś bufona Ignaca.

[onion68]

A w głównym temacie - nie wydaje mi się, aby Cyryjek z Metodym stanowili lepsze
wychowawczo środowisko niż Borejkowie. Cyryjek, starokawalerski, pedantyczny i
kostyczny, zapewne w warunkach domowych jest zdolny do nie mniejszej
apodyktyczności niż stary Borejko. Z kolei Metody, intrygant, egotyk i
podpuszczacz, przy tym zapętlony w stare nieporozumienie z bratem, mógłby
wykorzystywać dzieciaka do rozgrywek między nimi. W "Noelce" widoczna jest jakaś
niezdrowa rywalizacja i małe złośliwości.
Myślę, że Elka dlatego wyrosła na w miarę sensowną osobę (chociaż te pokrywki),
bo miała własny silny charakter - czego o Ignasiu nie można powiedzieć, on jest
bardzo podatny na wpływ i manipulację.

[jaswedrowniczek1]

A ja odniosłam zupełnie inne wrażenie co do Cyryjka.Nie wydaje mi się,żeby był
apodyktyczny,a wręcz przeciwnie.Zaś jego pedantyczność (przy zachowaniu umiaru)
mogłaby być dobrą przeciwwagą dla borejkowskiego nieporządku i beztroski.A
Metody...no cóż,to dzięki niemu Elka doświadczyła wszelkich możliwych rozkoszy
dzieciństwa;)A dzięki zderzeniu dwóch takich osobowości jak Metody & Cyryjek
ukształtował się charakter Elki,no bo co by tam w tej Noelce nie wyprawiała
(zachowanie w stosunku do Terpentuli),to jednak dziewczyna jest ok;)

[metwoh]

Uważam, że troszkę czepiacie się Ignaca. Po prostu -chroni wnuczkę
przed wpadką. Skoro taka Pyza zaszła w ciążę przed ślubem-to wobec
Tygrysa zastosowano po prostu środki nadzwyczajne. Normalnie to
tatusiowe pilnują wianków córeczek, ale z braku ojca w tę rolę
wszedł dziadek.
Natomiast Miągwa-no cóż, bez komentarza. Chociaż w każdej prawie
klasie bywa ktoś taki. Niektórzy mają przechlapane, ale są i tacy,
co robią za ciekawostkę przyrodniczą, dadzą ściągać i jakoś ich
tolerują inni.

[ginny22]

1. Pilnowanie wianka wnuczki jest czynnością cokolwiek bezzasadną,
skoro może go ona stracić na przerwie w szkole czy w równie uroczym
miejscu, byle na złość dziadkowi. Wpadka Pyzy i Frycka była IMHO
rezultatem zerowej wiedzy o środkach anty, a nie zbyt słabego
pilnowania dorosłej w końcu kobiety.
2. Nienienienie. Jakby Miągwa dawał ściągać, nie byłby Miągwą.

[mmaupa]

1. Zgadzam sie co do slowa.
2. Wolalabym chyba Miagwe niz oszusta.

[ready4freddy]

> 2. Wolalabym chyba Miagwe niz oszusta.

nie rozumiem... ten co sciaga, to faktycznie oszust, ale ten, kto pozwala
sciagac? tez oszust? a jesli sciagaja od niego w blogiej jego nieswiadomosci, to
juz nie oszust? skomplikowane to troche.

[mmaupa]

Jesli jest czynu nieswiadomy, to inna sprawa oczywiscie. Ale jesli daje sciagac
to niestety uczestniczy w oszustwie. To troche tak jak z lapowkarstwem, ktos
musi dawac, a ktos brac.

[onion68]

> 2. Nienienienie. Jakby Miągwa dawał ściągać, nie byłby Miągwą.

Chyba nie jest takie niespotykane, że ktoś funkcjonuje inaczej w warunkach
domowych, inaczej na zewnątrz. W domu Ignacy Grzegorz jest zachęcany do
mędrkowania i donosicielstwa, w szkole zapewne wręcz przeciwnie. A jaki jest,
taki jest, ale z pewnością nie głupi.

[ginny22]

Żeby dawać ściągać, Miągwa musiałby czuć, że zależy mu na akceptacji
grup, w tym wypadku klasy. Tego u niego nie widzę - on chce
akceptacji tylko ze strony dorosłych, rówieśnicy go nie interesują
(no, Czekoladka stanowi dość absurdalny wyjątek).

[metwoh]

No nie, sami święci. Nikt nie ściągał i nie dawał ściągać. Jakoś nie
wierzę.

[ginny22]

A ja gdzieś napisałam, że nie dawałam ściągać? Owszem, dawałam. Bo
to był sposób na to, żeby mieć kontakt z klasą (przez kilka lat
podstawówki rejonowej). Sama nie ściągałam, nie musiałam ;)

[ready4freddy]

jacy znow swieci. ja dawalem sciagac, ale bardzo niechetnie. nie dlatego, zebym
uwazal to za oszustwo, tylko dlatego, ze nie chcialem potem sluchac pretensji w
razie wlasnej pomylki.

[mmaupa]

Ja nie dawalam sciagac, za to chetnie tlumaczylam zadania np. z matmy i chemii,
albo rozne procesy biologiczne.

[onion68]

Dawałam ściągać, ale nie ściągałam - nie miałam wystarczającego zaufania ;-)

[anutek115]

onion68 napisała:
>
> Chyba nie jest takie niespotykane, że ktoś funkcjonuje inaczej w warunkach
> domowych, inaczej na zewnątrz.

Ja funkcjonowałam inaczej, więc wiem, że to możliwie. W domu postrzegano mnie
jako taką bidulę, bez przyjaciół, co to do nikogo nie zagada, nie podejdzie,
niczego sama nie załatwi, ująć się za soba samą nie umie, nos w książkach, głowa
w chmurach, chorobliwa niesmiałość, jakoś tę podstawówkę przetrwała, ale co
będzie później? A ja trafiłam w liceum na świetną klasę, mogłam sobie być
dowolnie niuniowata i niesmiała, i dowolnie dziwaczna, nikomu to nie
przeszkadzało, w mojej klasie było zresztą masę dziwacznych ludzi, których
dziwaczność nie przeszkadzała współtowarzyszom szkolnej niedoli... i pod wpływem
tej akceptacji zmieniłam się na tyle, że gdy dwa lata później do tej samej
szkoły poszła moja siostra, po powrocie do domu juz 1 września powiedziała do
rodziców: "Wy nic o niej nie wiecie, ona jest zupełnie inna!"

W domu Ignacy Grzegorz jest zachęcany do
> mędrkowania i donosicielstwa,

O, pewnie sie strasznie zapętlę, usiłując powiedziec wszystko, co chcę
powiedzieć (o, już się zaczęłam zapętlać), ale spróbuję mimo to. Nie zgadzam się
z Uccello, że donosicielstwo Ignasia spotyka się ze sprzeciwem rodziny. Laura
się mu sprzeciwia, bo donoszacy braciszek uderza w nią bezpośrednio. Nie wiemy
(chyba, że cos mi umknęło) czy sprzeciwiałaby się rónie gwałtownie, gdyby nie
uderzało. Ignacy (co pisałam juz kilkakrotnie, i pogladu na co nie wypleni się
ze mnie w żadnym razie) sprzeciwia się raz, gdy dostaje od obcej kobiety po
nosie. Wtedy nagle przypomina sobie wzniosłe strofy o starożytnych, które to
strofy wylatują mu z pamięci, gdy donoszący Ignaś jest mu znowu potrzeby. A
reszta rodziny, o ile dobrze pamiętam CzP (a nie wykluczam, że pamiętam źle)
doznaje pod koniec wspomnianego tomu objawienia. "Kto ci kazał donosić"
"Dziiadek" - i zapada cisza pełna konsternacji, no bo przecież szanowna rodzina
przez te lata nie zauważyła, że dziesięciolatek donosi. Po czym padaja mądre
słowa, całkowicie mnie przynajmniej nie przekonujące. Oni pozwalają na
wyhodowanie donosiciela, nie robia z tym nic, jak zwykle chowaja głowy w piasek,
bo sa taktowni, tolerancyjni, i tyak dalej... a może po prostu, mówiąc brzydko,
olewają sprawę? Spychają sobie problem z wychowaniem IG nawzajem na głowę?

I jeszcze w kwestii braku tolerancji dla inności. Nie wydaje mi się, by Bobcio,
Tomcio czy Roma, a zwłaszcza np. mała Natalia były "fajnymi dziećmi, takimi jak
wszystkie". Jakos bez trudu widzę kłopoty, jakie każde z nich mogłoby sprawiać w
szkole, jakies odstawanie od grupy, różnienie się, niekoniecznie na korzyść. Ale
to wszystko są dzieci, którym pomagano, gdy takie trudności zauważono, jak
sądzę. Wspierano ich rozwój, nie dławiono indywidualności, ale tez nie
doprowadzano do wyhodowania dziwaka. I nie chodzi mi o szlafroczek z lamówką,
czytanie Seneki do snu, nadzwyczajną delikatność, niechęć do "męskich" gier
zespołowych, wcale nie czuję potrzeby, by wszystkie jeżycjadowe dzieci były
"fajne" w ten sposób, by były "normalne". Niech obie IG będzie, jaki chce. Ale
on jest dla mnie dzieckiem nieszczęśliwym. Zostawionym z tą "innością" samemu
sobie. jak tak na niego patrzę, to nie lubię jego rodziny naprawdę mocno. I w
dodatku w prawdziwym świecie mógłby, mając dużo szczęścia, trafić do klasy
takiej, jak moja (czy tez do chóru zkolnego, sekcji kendo, grupy wsparcia,
czegokolwiek), gdzie, zaakceptowany, mógłby rozwinąć się w nieoczekiwanym (przez
nikogo) kierunku. Ale w powiesci - on się nie wyrwie z borejkowskiego kręgu i
... no cóż, szczęśliwie to się skończyć nie może.
Jestem naprawdę ciekawa, w którą stronę pójdzie MM opisując jego dorastanie (też
kilkakrotnie pisałam o tym, że poprowadzenie IG tak, a nie inaczej, jest dla
mnie zagadką i chyba musi miec jakiś cel?).

[metwoh]

Na przerwie -to wymaga troszkę perwersji. Jakoś na utratę wianka
przerwa to kiepski pomysł. A odkąd Romek wprowadził monitoring nawet
bardzo kiepski. Chyba, że ma być to również pierwsza rola wfilmie
porno.
A odką świat światem starzy pilnują młodych. Na ogół nieskutecznie.

[ginny22]

Romek wprowadził monitoring? <szczere zdziwienie> Tzn. obowiązkowy
wszędzie?
Heh, nie mówię, że przerwa w szkolnej ubikacji to jest czas i
miejsce na tracenie wianków przez młodzież. Mówię, że to się zdarza,
a im bardziej ktoś młodzieży zabija balkon gwoździami, tym bardziej
zdarzyć się może.
A pilnowanie mogło mieć sens, jeśli dziewczyna ciurkiem siedziała w
domu, a nie wychodziła do szkoły, na próby chóru, do sklepu etc.

[metwoh]

Monitoring jest niemal w każdej szkole. Nieby musu nie było-ale
dawali na to kaskę i tylko wiejskie szkółki, a to rzadko nie
wchodziły w ten biznes. W moim liceum jak ręką odjął skończyło się
palenie w kibelku, bo zaraz widać dymek.
Ale nawet, gdyby kamer nie było-to pierwszy raz w szkolnej toalecie
dla mnie będzie totalną patologią. A zabijanie balkonu-to raczej
chyba miało być scenką humorystyczną.

[ginny22]

> Ale nawet, gdyby kamer nie było-to pierwszy raz w szkolnej
toalecie dla mnie będzie totalną patologią.

Nikt nie twierdzi inaczej. Wykazuję tylko bezsens pilnowania cnoty
osoby, która może ową cnotę stracić niewielkim doprawdy nakładem sił
i środków. Warto bowiem najpierw dziecko wychować, a nie pilnować
dorosłej kobity.

> A zabijanie balkonu-to raczej chyba miało być scenką humorystyczną.

Haha. W powieści jednakowoż realistycznej.

[metwoh]

W realistycznej Jeżycjadzie jednak troszkę humoru bywa. Czy to motyw
żarówki uwięzionej w ustach, czy to "pożyczenie" samochodu przez
Nutrię i pościg za Robrojkiem, czy hurtowe jedzenie pączków przez
Pawełka, czy skucie kajdankami przez Nerwusa i wiele innych. Tak
samo odbieram scenę zabicia balkonu. Nie jest nieprawdopodobna, ale
ja się przy tym uśmiechnąłem.
No a skutek pilnowania to odrębna sprawa. Ale fakty są takie, że co
prawda Ci, co cnoty dziewczęcia pilnują, nie zawsze upilnują.
Natomiast Ci, co nie pilnują, no to nie upilnują tym bardziej:-}

[ready4freddy]

skucie kajdankami to humor? wow. cos mi sie wydaje, ze Lisieccy tez Bernard(yn)a
obili dla zartow. jedno i drugie jest karalne, stad skojarzenie. gdyby zamiast
kajdanek zamknal Nutrie w piwnicy, tez by bylo smiesznie? mam chyba jakies inne
poczucie humoru, na szczescie :)

[metwoh]

Tylko, że Nutria jakoś została trafiona w serce (Bernard w nos prze
braci L.)
A skuwanie kajdankami jest karalne? Raczej najpierw są kajdanki-a
potem areszt, wreszcie sąd i kara.
A piwnica do tego-wow, czyżbyś miał jakieś mroczne skłonności? W tym
wieku? To co będzie z Tobą, jak dozyjesz do mojego?

[ready4freddy]

moze niech sie jakis prawnik komeptentnie wypowie, ale o ile wiem, to jezeli nie
jestes uprawniony do skuwania kajdankami (Nerwus nie byl) i skuwasz kogos wbrew
jego woli (Nutria raczej sobie tego nie zyczyla), to jest to jak najbardziej
karalne ograniczanie cudzej wolnosci. to taka lzejsza odmiana porwania i
uwiezienia. ale Nerwus by sie pewnie wymigal, ten gest swiadczy dobitnie, ze ma
nierowno pod sufitem.

[sir.vimes]

przecież metwoh celowo dodał tą scenę do "humoru" by podkręcić dyskusje i
zainteresowanie własną osobą...

[ready4freddy]

to zupelnie jak Nerwus - tez pewnie skuwal Nutrie dla podkrecenia
zainteresowania wlasna osoba. w tych przypadkach niektorym faktycznuie cel
uswieca srodki :)

[metwoh]

Skarbie, gdybym chciał podkręcić temat, to uwierz, że umiem posuwać
mocniejsze teksty. Nerwusa nie lubiłem, stawiałem na Robrojka w tej
rywalizacji. Ale skoro kajdanki nie spowodowały sankcji prawnych, a
wręcz Nerwus poderwał Natalię, to jednak troszkę poczucia humoru
proponuję. Jak mniemam, pewnie niektórym przaśny dowcip nie pasuje,
ale chyba jednak pani MM tą sceną chciała wywołać uśmiech. Bo o
jakieś sado- maso chyba jej nie posądzasz? Albo o propagowanie
przemocy?

[ginny22]

> W realistycznej Jeżycjadzie jednak troszkę humoru bywa.

Jasne. Ale humor humorem, a lecenie w groteskę (patrz: zabijanie
balkonu gwoździami) to inna para kaloszy. Pawełek jedzący pączki
jest całkowicie realistyczny, Ignacy z drzwiami nie.

> Natomiast Ci, co nie pilnują, no to nie upilnują tym bardziej:-}

Yyy, bo może niektórzy mają inne priorytety niż pilnowanie cnoty
dziewczęcia? I, że tak sobie zaszaleję, uważają dziewczę za istotę
kumatą, która sama sobie jej upilnuje? BTW z pilnowania Tygrysa
wyszło tyle, że dziewczę owo o mały włos wyszłoby za pierwszego
lepszego, który jej się spodobał z wzajemnością, a o którym nic nie
wiedziało. Faktycznie, nie masz to jak pilnowanie :/

[metwoh]

Myślę, że gdybym wiedział, że ktokolwiek wchodzi do mojejgo domu
przez balkon, to pewnie dostałby w głowę narzędziem ciężkim,
tępokrawędziastym.Dlatego rozumiem Ignaca, bo sam bym nie tolerował
nocnych wejść na swój teren. Dobrze, że balkon jest przy mojej
sypialni...

[ginny22]

Refleksja na marginesie: dlaczego Wolfi nie mógł wchodzić drzwiami
wejściowymi? Przeca by mógł, nawet pomimo uprzejmości i gościnności
Ignacego względem mężczyzn z rodziny Schoppe. Generalnie związek W&L
podkreśla jakąś patologię w rodzinie Borejków.

[metwoh]

Może taka dzikość serc

[dominka1]

Dla mnie rodzina Borejków nie jest patologiczna.To Laura jest
osoba,która ma wieczne problemy z sobą.Nie podoba jej sie
rodzina,nie podoba po bliższym poznaniu narzeczony.Jest zazdrosna
o Różę,dlatego,że siostra jest ładniejsza i sympatyczniejsza od
niej.Wiem,że Gabrysia nie jest świeta,ponieważ po ślubie nie
zadbała by rodzina Grzegorza była tak samo ważna w ich życiu jak
Borejkowie.Dla mnie senior rodu może troche przesadził,ale
zachowanie Laury jest niedojrzałe.Dziwne,że nie ma żadnych
przyjaciół,ani w rodznie,ani w szkole. Co do Metodego to nie sądze
by uwielbiał Ignasia tak jak Elke,która była jego pierwszą
wnuczką,miała tylko ich,bo umarła jej matka.Nie podoba mi sie,że
Grzegorz zapomniał o córce-co z tego,że jest dorosła,z drugiej
strony Elka ma szczęście bo przynajmniej mniej kontaktów z Ignacym
Grzegorzem

[papieska_kremowka]

> Dla mnie rodzina Borejków nie jest patologiczna.To Laura jest
> osoba,która ma wieczne problemy z sobą (...)

Nie zgodzę się. Laura - owszem - ma problemy, ale imho mają ine daleko głębsze podłoże, niż zwykłe muchy w nosie, charakterystyczne dla rozpuszczonej małolaty. Nie kojarzę sceny, w której jest zazdrosna o urodę Róży. Na pewno za to zazdrosna jest o uczucia, jakimi cała rodzina ze Świętą Gabrielą na czele darzy jej starszą siostrę. Pyza jest miluchna i do rany przyłóż, nie grzeie Gabie w niezagojonej ranie po Pyziaku ani nie ma tych jego czarnych włosów i stalowych oczu, toteż nikt nie ma do niej żadnych zastrzeżeń. Jest nieodrodną córą Borejków. Sytuacja Tygrysa jest inna, już nawet z powodu jej podobieństwa do swego ojca marnotrawnego. I o ile Tygrys jako dziecko wpieniała mnie cholernie, to w pełni rozumiem jej poczucie osamotnienia i bunt. I rozumiem, że tak się rzuciła z impetem na Wolfiego - widzę w tym po prostu odruch desperackiego poszukiwania kawałka świata, w którym wreszcie będzie stuprocentowo pasującym kawałkiem układanki.

[anutek115]

To może ja jeszcze dodam, że niby dlaczego Elka ma szczęście, bo ma mało
kontaktów z Ignacym Grzegorzem? Może to Ignacy Grzegorz ma raczej pecha, bo ma
mało kontaktów z Elką? Może by mu to dobrze zrobiło? Może nawet by się polubili
- a juz na pewno Tomcio mógłby pomóc, jakoś Ignasia utwierdzić w tym, że nie
jest dziwaczny, przekuć jego "inność" w zaletę, to dałoby się zrobić...

[papieska_kremowka]

Ano właśnie, tajemnicze zniknięcie Elki to w moim odczuciu potknięcie literackie niemal tak potężne, jak rozpłynięcie się we mgle Metodego. Przecież to siostra i córka, rany koguta, w dodatku życiowa i sensowna i mogłaby jakoś wyciągnąć Miągwę na prostą.

[zaisa]

O braku Elki i braci C i M w życiu Ignasia pisałam już chyba w "Irytacjach".
1. W tej chwili nie wiem jednak, czy dałoby to super efekty, w końcu panowie
dwaj wychowali nie tylko Elkę, ale wcześniej Grzegorza, który raczej
sympatycznym będąc, jest jednak osobnikiem izolującym się, zamkniętym w sobie i
swoim świecie naukowym, który nie miał czasu na towarzystwo rówieśników. (Stąd
nigdy nie pasowała mi scena spotkania z Hajdukiem w TiR, młodszym o kilka lat.
Dla mnie to oni mogli się na uczelni spotkać na linii - młody
wykładowca/prowadzący ćwiczenia - genialny student fizyki). Dopiero przy
Gabrysi, w jej cieple, Grzegorz tak rozkwita.
2. Tak sobie teraz myślę, że prędzej by się Ignaś dogadał z Cyrylem niż Metodym.
Wyobraźnia podsunęła mi scenę, jak to Metody zabiera Ignasia do wesołego
miasteczka, młody po kilku, a może jednej kolejce na karuzeli czy diabelskim
młynie, haftuje trawkę za budką z biletami i potem obchodzi dziadka na
kilometry. I chyba Ignaś nie znosiłby, gdyby traktowano go niepoważnie,
żartowano i kpiono z niego. A Metody by to robił na bank.
Chyba, żeby jednak jazda na karuzeli okazałaby się życiowym szaleństwem
Ignacego Stryby;)
A z Cyrylem - spokojnym, pedantycznym, zorientowanym na pracę, lecz też
dbającym o dom - to w końcu on przygotowywał Wigilię, Ignaś mógłby chyba łatwiej
znaleźć wspólny język.
Z innej strony - Ignaś pewnie by wolał pojechać na wakacje do Wiednia niż na
wieś. Tylko obawiam się, że Metodemu się nie chce jeździć na wakacje z
dzieciakiem, którym miałby się zajmować, zwiedzać coś. Po prostu jest wygodnicki
a wiek też robi swoje.
(Ale gdyby połączyć wakacje w Wiedniu, wymyślona przeze mnie scena mogłaby
rozegrać się na wiedeńskim Praterze - tamtejszym stałym wesołym miasteczku.)
3. Może ktoś raz by spojrzał na to szpiegowanie Ignasia z drugiej strony? Z jego
punktu widzenia jest on detektywem jak S. Holmes, agentem jak J. Bond. Który na
dodatek jest rycerzem strzegącym cnoty siostry.
Postać I.G. Stryby jest groteskowa, ale to chyba teczki szalejące ostatnimi
latami zrobiły w oczach czytelników ze smarkatego Ignasia wyłącznie donosiciela.
I jakoś tak widzi mi się, że zachowanie chłopca to kolejna próba zdobycia uwagi
i akceptacji ojca, który wszak podsunął synowi detektywistyczne książki i filmy,
dziadka, który "zlecił zadanie" i chyba matki, która ostatnimi książkami jakoś
jakby wolała jednak syna w typie Józinka.
A scena odebrania Ignasia z policji mogłaby być inaczej opisana, z perspektywy
innej osoby niż ci, dla których powrót chłopca z rodzicami jest rodzajem
zakłócenia spokoju...

Jeszcze jedno

[zaisa]

O ile Laura i Róża mają siebie nawzajem, to dla Elki mały Ignacy jest jedynym
bratem. Do tego dodać Tomka z zacięciem psychologicznym. (zresztą Tomek widzi mi
się w dorosłym życiu jako jakiś terapeuta). Mogliby sobie oni pracować z
młodzieżą i zabrać Ignaca na obóz jakiś integracyjno-artystyczno-terapeutyczny.
I to poustawiałoby pewnie Ignasiowi fajnie niektóre sprawy. i może by się
zakochał w jakiejś malującej/śpiewającej czy inaczej utalentowanej
niepełnosprawnej dziewczynce? Bo nasza Miągwa jest wrażliwa na krzywdę kobiet
przecież:)
Chyba spodobała mi się moja wizja:)

[dominka1]

Tak,Miągwa to brat Eli,ale tylko przyrodni.Nie sądzę,by tak
energiczna,silna dziewczyna była w stanie zrozumieć takie dziwne
dziecko.Dodatkowo nigdy nie mieszkali razem,więc nie zna całej pełni
osobowosci Ignasia.Myslę,że młodemu mógłby pomóc jakiś bohater,który
sam we wczesnej młodości miał problemy z otoczeniem,które nie
akceptowało go takim jaki jest.I tu widzę Konrada,który ma różne
doświadczenia z lat szkolnych i Aurelie,która umie słuchać i
obserwować

[ginestra]

Zaiso, Dominiko!
Zgadzam się z Wami. Mnie także jakoś leży na sercu ten Ignaś, którym ktoś
powinien się zająć i pomóc mu.

Tak jak to opisałaś Zaiso, tę całą sytuację Ignasia, jego próby zjednania sobie
czyjejś aprobaty, zwłaszcza ojca, jego przekonanie o tym, że robi coś dobrego,
że jest detektywem (oraz, że dodam od siebie, jest też ta jego wyobraźnia i
detektywistyczna wnikliwość, które domagały się zastosowania, bo przecież
chłopak jakieś talenty przecież ma) - to wydaje mi się to wszystko bardzo
prawdziwe. Także opisane usytuowanie go w sytuacji rodzinnej - przecież ten
chłopiec nie jest sam na świecie. Przecież ktoś mógłby go dostrzec i spróbować
zrozumieć. Przecież są osoby, z którymi łączą go więzy krwi i które mogłyby
poświęcić mu trochę uwagi, zwłaszcza, że jest dzieckiem trochę nietypowym i
bardzo wrażliwym. Mógłby to być Cyryjek, mogłaby to być Elka (fakt, temperament
ma inny, ale przecież mogłaby go kochać jako młodszego braciszka i chcieć mu coś
z siebie dać), jest Tomek, są inne osoby wokół (skoro nie dostrzega go własna
matka i ojciec i inni w domu). Ja mam zwłaszcza za złe Grzegorzowi i Gabie, że
tak go opuścili. Jest wiele scen w ostatnich książkach, w których Gaba
wielokrotnie faworyzuje Józinka kosztem Ignacego. Nawet jest taka scena, w
której ona mówi do Józinka, po tym jak dokuczał Ignasiowi, który go niby
sprowokował, coś w tym sensie: "Wybacz Ignasiowi, on po prostu Ci zazdrości i
chciałby być taki jak ty". :( Dlaczego ona się nigdy nie ujmie za swoim własnym
synem?! Dlaczego, po tych wszystkich rękoczynach Józinka wobec Ignasia i po tych
wszystkich przejawach upokarzania go i dokopywania mu za nic kompletnie, za samo
istnienie, z których to przejawów wszyscy zdają sobie doskonale sprawę, dlaczego
Gaba nie powie Józinkowi stanowczo żeby się odczepił wreszcie od jej syna?! Tu
aż się prosi o takie wręcz potężne ryknięcie na Józinka, nawet niecenzuralnymi
słowami, żeby raz na zawsze się od niego odczepił i dobrze to sobie zapamiętał.
I ma przeprosić. A potem konsekwentne i bezlitosne reagowanie gdyby się to
powtarzało, rozmowy z jego rodzicami nawet kosztem konfliktu z nimi, tudzież nie
wpuszczanie go do domu Borejków, ogólnie: eskalacja środków dotąd aż będzie
trwała poprawa. A wcześniej to przydałoby się branie Ignacego Grzegorza w obronę
właśnie w obecności Józinka. To na pewno by przywróciło Ignacemu jakąś godność i
wiarę w człowieka, w rodziców. Mogłoby to być dla niego przełomem na dalsze
życie. A tak to rodzice niemalże wstydzą się go i chcą go przerobić na kogoś kim
nie jest. Gaba go nie broni, nie próbuje zrozumieć i dowartościować, ale wysyła
przymusowo żeby grał regularnie w piłkę z Józinkiem i jego kolegami - koledzy
natomiast i ich kapitan okazują mu, że do gry się nie nadaje. Ten chłopak ma
naprawdę przechlapane, a najbardziej poruszająca jest, jak dla mnie, jego
samotność i próby radzenia sobie z nią. To jest naprawdę smutne.
Pozdrawiam!

[dominka1]

Zapomniałam o tej sytuacji-Gaba/Józinek.Tu Ida bije ją na głowe,bo
mimo tego,że mało poświęca czasu dzieciom to widać,że jest bardzo
dumna z synka,który może dzięki temu akceptować,że jest jaki jest.W
końcu Ignasia-niesympatycznego,ale w końcu to dziecko wspiera
jedynie i bardzo specyficznie dziadek,a Józinka -
rodzice,babcia,nawet Łucja i Gaba.A ten tekst-Zazdrości ci-powinien
zostać wypowiedziany do syna-niechby nawet nie był
prawdziwy.Dziwne,bo nie wyobrażam sobie Idy,która w ten sposób
pociesza Ignasia.

jeszcze słowo o Ignasiu

[kasnia]

Wiecie co? A ja się zastanawiam, czy to zachowanie Ignacego Grzegorza nie jest
trochę reakcją na Jej świętobliwość Gabrysię i Grzesia. Bo -żeby nie było-
zgadzam się, że w duuużej mierze dzięki nim, a raczej przez ich nieobecność w
wychowaniu i wspieraniu syna, Miągwa jest Miągwą, ale...
Czy w jakiś sposób nie był to celowy zabieg MM na pokazanie, dla świętego
spokoju: tak, że nie wszystko jest idealne, to bach, zrobimy taką... żelkową
miągwę z syna Gaby.
A szkoda, szkoda, że tak naprawdę nie potrafię do końca syna mojej niegdyś
ukochanej bohaterki polubić. Mogę mu współczuć, jest mi go chwilami żal, a
chwilami go podziwiam, ale polubić...? Nie, nie potrafię.