Spotkanie Gaby z MM (thriller grafomanski)

[lezbobimbo]

Na dworze grzmiala letnia burza, w zacisznej pracowni grzmiala zas 17-letnia
Gaba. Imponujaca ta atletka falowala z wscieklosci, a powietrze wokól niej az
iskrzylo. Gaba przemierzala caly pokój machajac zamaszycie konczynami, we
wzburzeniu ciskajac niezrozumiale inwektywy, piorunujac wzrokiem co popadnie,
szeleszczac ortalionem i od czasu do czasu obijajac sie o sciany.
- Jak mogla mi to pani zrobic! - wrzasnela w koncu do rzeczy, precyzujac
adresatke tego wybuchu, kulaca sie oto skromnie pod sciana i zajmujaca jak
najmniej miejsca.
Oniemiala dama z przerazeniem spojrzala Gabie w oczy i zrobila mine bezradnego
zajaczka. Gaba stala teraz przed jej biurkiem, wrzac jak pyrkajacy szybkowar i
spopielala nieszczesna kobiete cala moca swej nastoletniej wrogosci i buntu.
Gdyby nie biurko, kto wie, co by sie moglo zdarzyc, gdyz pazurzaste dlonie
smaglej atletki wyciagaly sie od czasu do czasu mimochodem w strone swej ofiary.
- Alez.. o co chodzi.. czy.. herbatki? - wydukala w koncu zastraszona kobieta
glosem Bezbronnego Kurczatka.
- Satysfakcji! Zadoscuczynienia! - padla gromka odpowiedz, zeby nie powiedziec
krzyk. Gaba mimo wszystko nie byla Prawdziwym Mezczyzna, nie miala wlasciwie
zadnego hormonu plciowego i nie dzialaly na nia piski manipulacyjne.

CDN ;>

[jottka]

droga autorko, na początku jeszcze powinna być data dzienna tej letniej burzy:)

jesli wolno

[wushum]

Przepraszam, że swoje grosze wcisnę, nie wiem czy wolno tak w cudzy fanfik
wpisać swój pomysł, ale postaram się krótko.

07 czerwca 2009

Rozpalone słońcem popołudnie trwało za oknem, powietrze drgało od skwaru. Bzy w
wazoniku chyliły się omdlałe od gorąca. W ciemnawym pokoju panował jednakże
chłód, któremu towarzyszył intensywny zapach kwiatów z domieszką cytrusową, oraz
swojski zapach kiszonej kapusty.
-Uh - mruknęła kobieta przy laptopie, zauważywszy, że szklanka z zielonego szkła
jest pusta. Musiała wypić całą mrożoną herbatkę cytrynową. Postanowiła zrobić
sobie przerwę w pisaniu na czas zaopatrzenia się w nowy zapas herbaty. Za oknem
wiatr lekko poruszył liśćmi. Pisarka podniosła się z drewnianego krzesła i
kłapiąc sandałkami /oczywista/ ruszyła do kuchni. Kiedy tak stała w powiewnej
kwiecistej sukience przy szerokim drewnianym stole, wrzucając kostki lodu do
szklanki, firanki poruszyły się i załopotały, a gdzieś w ogrodzie złowrogo zawył
pies. Uchylone okno z kolejnym powiewem nagle otworzyło się na oścież, aby zaraz
zamknąć się z trzaskiem. Kobieta spiesznie podeszła i ciekawie wystawiła głowę,
aby zobaczyć, co też dzieje się na zewnątrz. -Ocho - mruknęła widząc
nadciągające ołowiane chmury rozcinane co jakiś czas jasnym wężykiem błysku,
były coraz bliżej, a nawet wyglądało to jakby z oddali sunęła trąba powietrzna.
Pies nadal wył przeciągle. Pranie łopotało wściekle na wietrze. Dwa ogrodzenia
dalej odbywał się częsty rytuał, sąsiad - facet w przepoconym siatkowym
podkoszulku i szortach gonił z tasakiem żonę, która jak zwykle wydawał z siebie
dramatyczne okrzyki. Ale kto by się tam przejmował. Normalka. Postanowiwszy
pozamykać okna, pisarka odstawiła szklankę, przed lustrem poprawiła rozwiane
włosy w kolorze kasztanowym i zastanawiając się nad zmarszczkami w okolicach
swoich oczu ruszyła do roboty. Kiedy uporała się już z ostatnim oknem, wichura
szalała tłukąc o ściany i szyby wszystkim czym mogła, w pomieszczeniach
zapanował półmrok. Zaraz też posypał się grad, grzechocąc o blaszane dachy,
parapety, karoserie i szyby samochodów, co przyprawiało właścicieli o niemą
rozpacz. Kobieta siorbała herbatkę przez słomkę, obserwując co dzieje się na
zewnątrz. Grad równie szybko jak zaczął padać, tak przestał. Teraz lunął deszcz,
a wichura szamotała mokrymi liśćmi. Potoki wzbierały w zastraszającym tempie.
Pisarka właśnie popadła w zamyślenie nad fragmentem swojej książki, zastanawiała
się nad miłą postacią Gabrieli, która właśnie miała gotować gołąbki, twardo
znosząc widok swojego wnuka, o stalowym spojrzeniu Janusza Pyziaka - męża nr 1.
Wnuk, jeden z 2 bliźniąt jakie miała powić w swej nieodpowiedzialności, córka
Gabrieli, Laura, musiał mieć jakoś na imię...tego o uczciwych oczach jej męża
już obdzieliła imieniem, ale tu...musi pasować do nazwiska, ale i kojarzyć się z
tym nieuczciwym spojrzeniem...no tak, pozostaje chyba jednak lisowaty
Witalis...zaraz, a gdyby nadać mu imię Lupo? Lupus Fidelis! - Ha mruknęła
autorka - trzeba to dopisać - powiedziała do siebie...Huknęło przeraźliwie,
jakby uderzyło w dom...pisaka poczuła nagły irracjonalny dreszcz -Aaa! - wyrwało
się jej, albowiem pomyślała o laptopie który pozostał włączony w pokoju obok.
Kolejne grzmoty waliły jak oszalałe, wichura wydzierała gałęzie, rzucając nimi i
gniewnie rycząc. Bliska takiego ryku była również kobieta, kiedy zobaczyła
ciemny ekran i poczuła przykry zapach spalenizny...zapachniało jakoś
irracjonalnie...przypalonym morszczukiem. -Nie, to jakieś szaleństwo - pomyślała
zrozpaczona pisarka i wtedy rozległ się łomot u drzwi.
Była tak zajęta myśleniem o spalonej książce, że nie zastanawiając się z
rozmachem otworzyła drzwi. Błysnęło, a przed nią, ociekając zimną wodą, stała
wysoka ciemna sylweta w sztormiaku.
- To ja, przyszłam wymierzyć sprawiedliwość - grobowym głosem oznajmiła postać.
-Ga-gab..rysia? - wyjąkała pisarka z niedowierzaniem, czuła, że nie czeka jej
nic miłego, sama nie zazdrościła swojej bohaterce, ale kto by się tam
przejmował...no, do teraz - Ależ ty nie możesz zrobić mi krzywdy, jesteś
dobra...-stękała pisarka, z nękającą myślą w tyle głowy, że chyba próbuje
przekonać samą siebie - masz w sobie dobro, przecież przebaczasz wszystkim,
którzy cię skrzywdzili, jesteś przecież taka yy dzielna! - dodała siląc się na
radosny ton pani przedszkolanki - no i jesteś wzorem, wzorem dla wszystkich
nastolatek...i..i kobiet...i jesteś taka miła! - nawet zastanawiała się, czy
naprędce nie poklepać postaci po ramieniu, siląc się jednocześnie na nerwowy
uśmiech.
Nagle postać zrobiła krok do przodu, autorka zobaczyła jej ciemne, poważne oczy
i w jednej chwili wszystko stało się jasne, zrozumiała, że przekroczyła pewną
linię - a mianowicie, granicę.
-Za karę znajdziesz się na moim miejscu i będziesz męczyć się na nim jak ja,
przez najbliższe 30 lat, zadbam o to, bo będę na twoim miejscu i to ja będę
pisać te książki - zimny okrutny uśmiech przebiegł przez tę dotąd znajomą twarz.
-Nie, nie - jęknęła pisarka - ja ci wszystko wytłumaczę - mamrotała w panice
cienkim nieswoim głosem, w głowie już snuła plan, zaproponuje makowczyk,
przecież Gaba tak go lubiła...pójdą niby porozmawiać...a potem zamknie ją w
chłodni, gdzie leżą zbiory owoców z ogrodu...albo w pokoju, dalej, wystarczy, że
dopadnie kartki i czegoś do pisania, już się jej wtedy Gaba nie wymknie.
Uśmiechnęła się do siebie, usłyszała szelest, zapachniało morszczukiem,
spojrzała na Gabrielę, która patrzyła zimno i wyglądało, że bierze zamach swą
prawicą
Pisarka wiedziała już, że nie ucieknie, na dodatek przydepnęła sobie sandałkiem
falbaniastą sukienkę
-Vale! - po łacinie szepnęła postać w sztormiaku, co jednocześnie miało
znaczenie i w jej ojczystym języku.
Autorka poczuła, że ziemia ucieka jej spod nóg, które robią się dziwnie miękkie,
a zewsząd otula ją szum i ciemność.
Chwilę to trwało, aż usłyszała dźwięki niezmordowanego, wiecznie słuchanego
Mozarta, okrzyk -Ciociu, ciociu on znowu ulał! - oraz poczuła zapach perfum i
kiszonej kapusty. Bolała ją szczęka. -On ulał cioci na gips...albo do gipsu? -
zastanawiała się Łusia. No tak, przypomniała sobie pisarka, przecież Gabriela
dopiero miała wypadek i zrezygnowana otworzyła oko.

[kaliope3]

A może by tak dalszy ciąg? Chociaż to jest już samo w sobie bardzo
treściwe i niezmiernie sugestywne:)

jesli teraz mi wolno

[anutek115]

wushum napisała:

> włosy w kolorze kasztanowym i zastanawiając się nad zmarszczkami w okolicach
> swoich oczu ruszyła do roboty.

Bezwzględnie powinno być "nie zastanawiając, NIE", no bo kto to sie nad tym
zastanawia? Tylko ta nowobogacka burżuazja, nieprawda.

Natomiast:

sąsiad - facet w przepoconym siatkowym
> podkoszulku i szortach gonił z tasakiem żonę, która jak zwykle wydawał z siebie
> dramatyczne okrzyki. Ale kto by się tam przejmował. Normalka.

oraz


> -Vale! - po łacinie szepnęła postać w sztormiaku, co jednocześnie miało
> znaczenie i w jej ojczystym języku.

przepiękne po prostu, dziecko się mnie spytało, czemu się śmieję przed
komputerem (jak głupia, dopisek mój).

Wzniosę więc okrzyk - jeszcze! jeszcze!

[jota-40]

Ach, jak cudnie!... Od razu polubiłam Gabrysię - zimną, mściwą i z pazurem!
Przecież każdy głupi widzi, że tego jej właśnie brakuje...

[lezbobimbo]

Wushum, boska wizja! Brawo!! Ten tasak, ta zemsta Gaby! Swietna kara, na to nie
wpadlam! Jaka zaiste diaboliczna sprawiedliwosc hue hue hue
To ja przymilkne z moja grafomanija na razie, a Ty twórz koniecznie dali!!!
Moreeee!! :)))

[anutek115]

Ale nie zamilkaj, Boże broń! My tu już coś razem pisałysmy (swoją drogą, czy to
nie powinno być umieszczone w "Radosnej twórczości jeżycjadowej"? Wszak nią jest
bezwzględnie :-)) i bardzo nam wdzięcznie wychodziło...

[wushum]

Ależ moja droga, ona się zastanawia, co jej się ten kostium tak pomarszczył;P
:) pozdrawiam

[szprota]

E, w tym wieku to się chyba już nie zastanawia. Nie to co Gabusia, której kazała w wieku 31 lat gnębić się myślą o marszczącym się kostiumie.
Kurczę, mam 32 i mnie się tylko marszczy minimalnie czółko krótkowidza, a nie pod oczami.

[wushum]

Hyhy bo trzeba mieć miłą twarz i uśmiechać się wyłącznie dzielnie, wtedy się
robią takie zmarszczki;P

[dakota77]

Mam tyle samo co ty i tez mi sie kostium nie marszczy, ale moze Gabrysi sie
jednak marszczyl? Ona mi nie wyglada na taka, co by miala czas i checi na dbanie
o skore;-)

offtop cerowo-troskliwy

[szprota]

No właśnie tak się zastanawiam.
Wiemy o Gabie, że jest sprawna, wysportowana, troszczy się o higienę, więc jakieś minimum pielęgnacji skórze zapewnia.
Z drugiej strony, przy jej minimalizmie ta pielęgnacja pewnie się ogranicza do zjełczałej nivei (nic nie mam do marki, broń Boże, sama używam, chociaż raczej w niezjełczałej formie).
Z trzeciej, trzy z sióstr Borejko, w tym Gaba, są piegowate, co wskazuje na dość wrażliwą i chyba raczej suchą skórę (poprawcie mnie, jeśli zakładam błędnie), a taka szybciej się starzeje niż lśniąca od sebum cera tłusta. Więc może i faktycznie jej się marszczyła.

[dakota77]

Ja mam taka wizje Gaby: z jednej strony dba o cialo, widzimy ja w ksiazkach, jak
sie gimnastykuje, bierze chlodne prysznice. Robi to dla zdrowia i sprawnosci. Z
drugiej strony mam niejasne wrazenie, ze dla niej pielegnacja twarzy moze nie
byc czyms rozumianym jako cos dla zdrowia, a wylacznie dla urody, a to juz dla
Gaby fanaberia. Mam wrazenie, ze na to szkoda jej czasu.

[ewaty]

Albo ma syndrom Ani z Zielonego Wzgórza- włosy na zielono i nos na
szkarłat w ramach dbania o urodę:)Ja sobie kiedyś przed randką
zafundowałam maseczkę piękności na włosy- żeby było mocniej
władowałam wszystko, co wyczytałam w pismach o urodzie:
żółtko+nafta+ sok z czarnej rzepy+rycyna+sok z cebuli. Uuuu!

[szprota]

To mamy zbliżone wrażenia. Z tym, że ja niekiedy łapię się na nadziei, że może Gaba zrozumiała, że uroda świadczy o zdrowiu i jednak dba.

[croyance]

Bo ona chce byc sprawna, czyli interesuje ja w tych sportach i
zimnych tuszach kwestia funkcjonalna, a nie estetyczna.

[wushum]

W mordę jeża, nie umiem się wkleić pod posta na którego odpowiadam.

Co do kilku słów na temat zemsty Gabrieli, to nie pisywałam chyba nigdy
fanfików, ale miło mi, że sprawił radość :)
Wyszedł dłuższy niż sądziłam, bo początkowo miało być inaczej, ale w trakcie
pisania jakoś tak wyszło.
Chętnie poczytam też inne pomysły:)
Natomiast chwilowo dopadła mnie gorączka chyba /brak termometru, ale sama umiem,
mniej więcej ocenić/, oraz obolałość ogólna /ile można mieć grypę czy coś?!/
więc na razie siorbię herbatkę i ciąg dalszy przesuńmy w przyszłość.
Właściwie potem "pisarka" będzie się rozpaczliwie szamotać w roli Gabrieli, a
mnie chodziło przede wszystkim o tę konfrontację:)
Ale kto wie, może jeszcze coś mi przyjdzie do łepetyny.
Pozdrawiam :)

[szprota]

Ojej, to zdrowiej. Fanfik cium cium, pyszulka.

[ewaty]

Zdrowiej i dawaj dalej!Chcę jeszcze! I żądam, by to nie zniknęło w
czeluściach internetu, tylko zostało wydane! Jako Jeżycjada post
mortem...

[kaliope3]

A ja doskonale rozumiem dlaczego wyszło dłużej niż zamierzałaś-czuje się wręcz
jak Cię to pięknie wciągnęło i oczami wyobraźni widzę jak piszesz i się oderwać
nie możesz.Zdarzają się takie wspaniałe chwile-oby Cie jeszcze naszło po
ozdrowieniu!

[ready4freddy]

swietne :) swoja droga jakis taki trhillerowy klimat... nie wiem dlaczego, ale
skojarzyla mi sie scena z "Simpsonow", w ktorej jakis celebryt (nie pamietam
teraz, kto) laduje w samochodzie Moe Szyszlaka, i Moe pyta "widziales kiedys
film "Misery"? nie. aha.. wiec to wszystko bedzie dla ciebie zupelna nowoscia" :)

[ready4freddy]

a jeszcze zapytam, czy ta burza to nawiazanie do straszliwej burzy, po ktorej
niejaki Warionucha, administrator z teatru "Varietes" juz nigdy nie byl taki,
jak przedtem? tak mi sie skojarzylo :)

[verte34]

To piękne! Piękne! Coś podobnego (ale nie tak dobrego) czytałam u
Stephena Kinga. Tytuł "The Word Processor of God" :))

[croyance]

Swieta Mario, Wushum, usmialam sie jak norka. Jestes genialna!

[ewaty]

Żądam jeszce spotkania Pyziaka i Strasznego Ignaca z Autorką! Please!

[ready4freddy]

albo Foruma z Ignacem. juz widze oczyma wyobrazni, jak go zbiorowo dusimy
jelitem, a frakcja okolo-chmielewska dodatkowo jajkiem na twardo :D

[dakota77]

I tak poplulam monitor;-)

[ready4freddy]

dakota77 napisała:

> I tak poplulam monitor;-)

no, to juz tylko rekawem przetrzec i bedzie jak nowy! ;)

[isk.ierka]

GRATULACJE, dziewczyny. Czyta się was o niebo lepiej niż MM. Ten
styl, subtelna ironia i psychodeliczny klimat. Dla mnie bomba, li i
jedynie;)

[veranillo]

fanfiki cudowne! ubawiłam się setnie :)

[kanga_roo]

piękne. klimat wyszedł taki, że zobaczyłam ten pusty pokój,
powiewającą firankę...i usłyszałam dziecięcy śmiech. to był duch
Geniusi, od lat nie dający pisarce spokoju z powodu podmiany na
wiecznie_ciężarną_polonistkę. uch!

[wushum]

Grafomania grypowa.

Marzec 2009
Stała już tak kilka minut. Jedynie chłodna łazienka zapewniała w tym domu
odrobinę spokoju. Pisarka przypatrywała się w lustrze, swojej nowej twarzy
Gabrieli Borejko. Jedynie wysportowanie tego, nowego dla niej ciała sprawiało,
że była w stanie utrzymać się stojąc w ciężkim gipsie na nodze. Zza drzwi
dobiegł cienki głos Łusi, któremu towarzyszyło nerwowe stukanie - Ciociu,
ciociu, wyjdź koniecznie!... ciociu pospiesz się!
Kobieta wydała z siebie głuchy jęk, cokolwiek by nie robiła, jej nowa twarz,
miała zawsze ten sam, monotonny wyraz - zrezygnowanego uśmiechu suchotnika.
Próbowała już wszystkiego i wyglądało na to, że Gabriela po prostu nie posiadała
mimiki, poza tym jednym zastygłym niemal wyrazem twarzy. -Yyy, ja oszaleję -
wyszeptała do siebie autorka z ponurą wiedzą, że jeśli spędzi w łazience dłużej
niż 5 minut, cała rodzina zacznie się niepokoić, wszak jej dotychczasowa
bohaterka Gabriela nie spędzała w tym pomieszczeniu więcej czasu. No, chyba,
żeby szorowała wannę, czy fugi między kafelkami...Ale teraz prawie wszyscy
wyszli, jest tylko Łusia - pocieszyła się kobieta. Liczyła na odrobinę spokoju,
po wczorajszym, pierwszym koszmarnym dniu w ciele Gabrieli. Odpędzała od siebie
uporczywą myśl, co będzie później...niepokoił ją tylko ten sen, w którym
przedzierała się przez gęsty busz, uciekając przed postacią w żółtej pelerynie,
dyszącej tuż za jej plecami "Zemsta nadejdzie dziś!"...popatrzyła z niechęcią na
kostkę szarego mydła "Biały Jeleń", jak się okazało, jedyny "kosmetyk" należący
do najstarszej z córek filologa klasycznego, Ignacego Borejko. Nasilone
łomotanie do drzwi, oraz jakby znajomy mocny męski głos sprawiły, że
zaciekawiona, wspierając się o kule ruszyła do wyjścia. Kiedy naciskała na
klamkę przebiegł ją lekki dreszcz, jakby przeczucia, ale było za późno
-Gabriello! - napadł ją tubalny okrzyk -Kobietto z noggą! Mógłbym ci coś
wyrzeźbić w tym gipsie, chcesz? Wręczcie mi tylko dłutto! - dudnił Bernard,
widząc jednak, że ten pomysł nie budzi spodziewanego zachwytu, szybko i z gracją
przeskoczył do dalszego słowotoku, czując podziw w oczach drobnego ryżego
dziewczęcia - Ale za to wymaluję ci tu gołąbka pokoju, co ja mówię, stado
gołąbków! Nie było możliwości ucieczki, tym bardziej w gipsie. Nieustannie
perorując Bernard zwinnie niczym Picasso upstrzył biel gipsu zaiste stadem, jak
się upierał, gołąbków - Choć nie twierdzę, że są to jedynie gołąbki Gabriello,
czymże jest sztuka, jeśli nie wychodzi na przeciw odbiorcy, o niejednokrotnie
prostych gustach?! - kontynuował wdzięcznie - ...a teraz zabieram cię na
obiecany spacer niespodziankę...no więc czymże jest taka sztuka?
-Że cco? - wydukała pisarka w ciele rosłej koszykarki, wyłapując z serii słów
budzący zgrozę sens. Bernard zamrugał błękitnymi oczętami - Czym jest taka
sztuka Gabriello pytałem, ale nie musisz mi odpowiadać, gdyż oboje się zgodzimy,
że nie prowadzi ona do niczego, za to ja tworzę dzieła na miarę każdego.
Powiew przeciągu przyniósł zapach wiosny i ciepło tego słonecznego dnia,
jednakże pisarka nagle poczuła, że Bernard dziwnie jej się przygląda, jakby
właśnie coś oszacowywał, nie przestając jednocześnie mówić, nagle rzucił się w
jej kierunku. Ani się spostrzegła jak przerzucona przez ramię krzepkiej brodatej
postaci, wędrowała po schodach w dół
-A ja?! Ciociu! - dopadł ją jeszcze piskliwy głos Łusi, ale kto by się tam
przejmował.
-Wyobraź sobie Gabriello, że jesteś branką, albo, znając twoje kobiece męstwo
młodym Konradem Wallenrodem! - trajkotał Bernard i szybko znaleźli się na ulicy.
Było ciepło, jak na marzec, ale jeden męski podkoszulek na grzbiecie to trochę
mało, mimo zahartowanego ciała Gabrieli, pisarka drżała, ale nie była pewna czy
z chłodu, czy ze strachu przed nieobliczalnym Bernardem, w którego rękach teraz
się znalazła - Przywiozłem go specjalnie na tę okazję! - wysapał radośnie
artysta, sadowiąc zagipsowaną na inwalidzkim wózku, oczekującym pod bramą - Czy
wiesz Gabriello, że jesteś teraz bezbronna jak ptaszę?
Myśli w głowie autorki biegły szybko, jak droga uciekająca spod kół, nie
wiedziała już, co to znaczy, ale przerażona marzyła żeby zjawił się tu teraz
ktoś z tych strasznych Borejków, żeby nie była zdana na żywiołowego artystę,
który niezmordowanie kontynuował, robiąc jakieś dziwne ruchy - Powracając zaś do
ptasząt, gołąbki pokoju na jednej z twoich kończyn są ptaszynami abstrakcyjnie
potraktowanymi, aby każdy mógł odkryć w nich coś dla siebie...musimy się
pospieszyć - i wtedy zrozumiała, że on zdejmuje koszulę.
-Co ty robisz?! - jęknęła pisarka z rozpaczą, ale jej głos zabrzmiał bardzo
cicho, natomiast Bernard rozwijał swoją myśl. Kiedy już zobaczyła jego tors z
wytatuowanym "Dla ciebie Aniello", zwinnie wyjął białe zawiniątko, co wzbudzało
jakąś bladą nadzieję, po chwili jednak zrozumiała dwie rzeczy, że nie doceniała
Bernarda, oraz, że stworzyła potwora.
Sztywna damska bluzka z dwiema wypustkami na biust nosorożca opinała teraz bujne
kształty artysty, który zdawał się nic sobie z tego nie robić, ruszywszy z
zawrotną, przyprawiającą, o zawroty głowy prędkością, pchając przed sobą wózek.
-...wieloznaczność Gabriello! Oto droga mojej twórczości, dostępnej dla każdego,
obalającej mury!
Nagle zatrzymali się, zza rogu dały się słyszeć jakieś chóralne nawoływania -
Acha, byłbym zapomniał, że mam dla nas jeszcze coś, pozwól, że przystroję nasze
głowy leśnym kwieciem! - zadeklarował subtelnie Bernard, wygrzebując z torby dwa
wymięte wianki z omdlałych goździków, jeden umieścił na głowie oniemiałej
pisarki, drugim upstrzył własną - Mam tu jeszcze naręcze kwiecia, które będziemy
mogli rozdawać innym cudownym współuczestniczkom...
Skandowania zza rogu się nasiliły
-Współuczestniczkom? Czego? -wyjąkała
-Ależ Gabriello Manify! Ławicom pięknych kobiet, które w swoje święto...
-Aaaaa!-wrzasnęła przerażona pisarka, ale było już za późno. Wyjechali zza
zakrętu prosto na ulicę, którą ciągnęły kobiety z transparentami.

[ewaty]

Wushum, kobieto z grypą,nie to, żebym Ci źle życzyła, ale Twoja
choroba wyraźnie sluży forumowym zasobom literackim! Perwersyjnie
marzy mi się wprowadzenie wątku erotycznego...Co powiesz
na "piegowate piersi bielejące w półmroku, drżące w oczekiwaniu na
porośnięty gęstym włosem tors, wyłaniający się z obcisłego,
siatkowego podkoszulka znajomy totyk wąsów pachnących kawą"?
Pozdrawiam zdrowotnie!

[kaliope3]

Mój Boże-powtórzę po Ewiety, nie jestem oryginalna-ta grypa Ci służy!
Czyta się wspaniale,uśmiałam się szczerze i w ogóle gratuluję talentu!
Nie muszę dodawać,że jak zobaczę jakikolwiek ciąg dalszy to rzucę się do
czytania niezależnie od tego co aktualnie będę robić:)

[ready4freddy]

jesz-cze jeden! jesz-cze jeden! :)

[kochanica-francuza]

Aaaaaa! Dawać więcej, dawać! ;-)))

[jhbsk]

Rewelacja.

[lezbobimbo]

Ohhhh wushum i ja i ja dolaczam ponownie do chóru wielbicieli - jestes zaprawde
boska! Cokolwiek ta maligna z Toba wyczynia, to piszy tak dali!!
Bernard na Manifie w bluzce nosorohini... Gaba porwana jako bezbronne ptasze.. i
pelno innych smaczków *leze i kwicze ze szczescia*

[tosia_4]

Cudowne! :)

[elm_m]

BOSKIE! Proszę o jeszcze!

[hotwhiskey]

Boskie! :-)

Kto wie, moze MM zaczerpnie jakies pomysly z Twojego thrillera? ;-)

[jhbsk]

Prędzej opisze kolejną feministkę z papierosem w zębach.

milomi

[wushum]

Dziękuję wszystkim :)
Miło mi. Bardzo.
Pozdrawiam

[lutecja4]

wyrazy podziwu najszczerszego :)
podobaly mi sie te "lawice pieknych kobiet" na Manifie:)))
szczegolnie ze dzis przeczytalam,ze Mlodziez Wszechpolska nieoceniona krzyczala
wczoraj:kazda inna,wszystkie brzydkie
a moze kogos z bohaterow zapisac do LPR?

[ewaty]

Wushum, za pozwoleniem, czy Ty nie czujesz się za dobrze?Może
jakiegoś wirusika zapodać, coby ciąg dalszy, żądany przez
czytelników nastąpił?Biegusiem!!!!:))

[wushum]

Po pierwsze nie czuję się za dobrze /tak gdyby się kto niepokoił/ uspokajam -
czuję się marnie. Nawet jeśli fizycznie lepiej, to duchowo...nie powiem, wobec
czego nie wiem, czy jestem w stanie wykrzesać coś. Krzeszę na smutno:S Miałam
pewien pomysł, jeśli chodzi o Pyziaka, ale dowiedziałam się, że był w CP, więc
wypożyczyłam toto i przeczytałam...:s
Nie chciałabym też pisać za dużo, ani na siłę. Lepiej chyba mało a dobrze, niż
więcej, a słabo.
Jak mi się na duchu poprawi, to pewnie coś wymyślę:)
Pozdrawiam

[kebbe]

wushum. Trzymam kciuki za powrót do formy. I to wcale nie (tylko;) ) dlatego,że
łaknę dalszej części przygód MM wcielonej. Pozdrawiam serdecznie,będzie dobrze,
zobaczysz!

[kaliope3]

Ja się też przyłączam i jakkolwiek ogromną mam chęć poznać dalsze losy nowych
Borejków tak uważam że zdecydowanie nic na siłę:)Pozdrawiam Cię serdecznie i
życzę ogólnej poprawy wszystkiego!

[wushum]

12 czerwca 2006

Zjawiska atmosferyczne nad Europą zmieniały się w zawrotnym tempie.
Usprawiedliwione globalnym ociepleniem, mogły objawiać się trąbami powietrznymi,
tudzież suchymi upałami. I nad Poznaniem rozgrywały się takie same, jak w każdym
miejscu Europy, popadania pogody ze skrajności, w skrajność. Teraz, na przykład,
rozpalony upał znad Afryki, przejawiał ciche oznaki ustępowania, na rzecz
nadciągającej od zachodu burzy. Nikt jeszcze nie wiedział co miało nastąpić. Nie
wiedziała tego lekko wydymająca się firanka w uchylonym oknie, ani zagrzebana w
poduszki, śpiąca autorka w rosłym ciele Gabrieli Borejko - niegdyś zabójczo
rąbiącej w kosza filolożki. -Mmm - mruknęła leżąca, kiedy jej telefon komórkowy
zadzwonił melodyjką Mozarta. Obolała wygrzebała się z pościeli - Halo! Pani
profesor! - dał się słyszeć radosny alt w słuchawce - Ja dzwonię żeby się
umówić, wiem, że ustalono w dziekanacie termin egzaminów ustnych, które pani
poprowadzi, na dziś o trzynastej...
Pisarka poczuła, że ściska telefon zbielałymi palcami, jakby chciała coś z niego
wycisnąć, a strużka zimnego potu szybko spłynęła jej po plecach. - Chciałam
zapytać, o której po panią przyjechać, bo noga podobno jeszcze w gipsie...czy
dwunasta piętnaście będzie pasować? - ciągnęła niestrudzenie rozmówczyni. -
Yyyy... - zaczęła pisarka, z planem odwołania swojego uczestnictwa, ale w tym
momencie do jej pokoju wszedł Ignacy Borejko - filolog klasyczny i zapamiętały
erudyta bez pamięci, a w słuchawce rozległo się - No to dobrze, to przyjadę,
wyjdę po panią na górę... - połączenie zostało przerwane, a numer, z którego
dzwoniono zastrzeżony.
- Zwykłem mawiać "festina lente!", ale chyba nie czas po temu...-odezwał się
ojciec 4 córek - prowadzisz dziś egzaminy ze składni w łacinie! - przypomniał z
dumą - Będziesz musiała jeszcze posprzątać po Kazimierzu, bo ja sobie zupełnie z
tym nie radzę - dodał z bezradną i oddaną miną spaniela.
W sąsiednim pokoju włączono głośno Mozarta. Czując, przemożną chęć realizacji
strasznych czynów, Gabriela ruszyła, aby się umyć w spokojnej chłodnej łazience.
Stukając gipsem o posadzkę wyszła z pokoju. Upał był męczący, a gips ciężki. Na
szczęście nie musiała długo dobijać się do drzwi, które po chwili zostały
otwatre i buntowniczo wychynęła z nich Laura - wiarołomna córka numer dwa,
byłego męża numer jeden. Rzuciła matce pogardliwe "dzieńdobry", po czym zamknęła
się w swoim pokoju, gdzie rozgłośnie poczęła wyśpiewywać gamy - do wtóru
Mozartowi - oczywiście.
Gabriela spiesznie zamknęła się w łazience. Zaduch jaki tu panował, okraszony
słodko - ciężką wonią dezodorantu, szczodrze rozpylonego przez córkę zamienił
pomieszczenie w nieznośnie ciasną klitkę.
Kiedy wreszcie znalazła się w wannie, balansując nogą gipsie poza zasięgiem
prysznica, szybkim ruchem odkręciła ciepłą wodę. Jakże bolesne było jej
zdziwienie, gdy strumień okazał się lodowato zimny. -Aaa! - dobiegł Ignacego
Borejko dziki ryk, jakby ze strony łazienki. Założył książkę łyżeczką od herbaty
i szurając kapciami z rękami w kieszeniach podomki podszedł do drzwi
pomieszczenia -Zapomniałem powiedzieć! -zawołał gromkim głosem w dziurkę od
klucza -był tu taki sympatyczny młodzieniec..Juliusz chyba...i kiedy tak
rozprawialiśmy o zdziczeniu obyczajów, oznajmił, że ciepłej wody nie będzie od
10 30!
Pisarka stała mokra w wannie - wyłączyła wodę, żeby słyszeć co woła do niej ten
okropny człowiek. Chciała płakać, nie czuła się na siłach, by poddać się
sadomasochistycznemu myciu lodowatą wodą... bohaterka niezłomna jak skała
Gabriela mogła to robić, ale ona? Mozart w tym czasie, wytrwale piłował jej
nerwy tą samą melodią ulubionego utworu słuchanego przez syna. Robił to
codziennie - od rana, do wieczora. Laura zawodziła coraz głośniej. Trzeba to
przerwać - zdecydowała kobieta w wannie - dokończyć mycie i uciec stąd, jak
najdalej... Te egzaminy, przecież ja nie znam łaciny! - myślała mydląc ciało
"Białym Jeleniem" - Wyszukanie odpowiedniego cytatu w książce, to przecież nic,
nawet nie rozumiem co mówi do mnie ten cały stary Ignac...
Za drzwiami rzeczywiście padł kolejny zwrot w łacinie, a następnie niezmordowany
erudyta ciągnął swoą monotonną relację z pobytu prawdopodobnego hydraulika
...zagłuszyć to choć na chwilę - z tą intencją znów odkręciła kurek. Woda tak
zimna, aż powodująca ból lunęła szybko i równie szybko przestała. Jeszcze chwilę
autorka wykonywała rozpaczliwe ruchy, ale nic już z prysznica nie ciekło, za to
zza drzwi dopadł ją końcowy fragment flegmatycznej wypowiedzi z
charakterystycznym kresowym "eł" -... prosił, żeby natoczyć na zapas, bo potem
wody już nie będzie. - zakończył Ignacy Borejko zdobnie wygięty pod drzwiami.
Mozart nasilił swą moc.
Wiedziona rozpaczliwym przeczuciem nadciągającej klęski zapytała - I natoczyłeś
gdzieś wody tato?!
Chwila ciszy wydawała się ciągnąć w nieskończoność
-Miałem cię właśnie o to poprosić Gabrysiu, wasza mama kazała mi przed
wyjściem... Wiesz, ja tak nie lubię kiedy ona wychodzi - uskarżał się w dziurkę
od klucza ojciec.
-Yyy!
-Co mówisz kochanie? Tak, wiem, ty też nie lubisz rozstań...-kontynuował głos
zza drzwi, Mozart ryczał za ścianą. -Co? Co mam zrobić? A, odsunąć się Tygrysku?
Tygrysek ma dla ciebie wodę Gabrysiu. - Nie ma już innej, dziadek wypił i nie
nazywajcie mnie...a z resztą to nic nie daje! - powiedział stalowy głos córki, a
przez uchylone drzwi wsunięto napoczętą butelkę.
Spłukawszy mydliny wodą o aromacie truskawkowym, lepka i opatulona w szlafrok z
naszytym portretem Mozarta w końcu wykuśtykała z koszmarnej łazienki.
W kuchni czekała na nią pomarańczowa zasychająca kałuża dyniowa. Mozart grał
ciszej, Ignacy Borejko nadal perorował obficie, firanka falowała intensywniej,
osy nadlatywały, kuszone jej zapachem i smakiem truskawek.
Kiedy przygotowywała śniadanie - po dzwonku do drzwi, rozlegającym się w
przepastnym mieszkaniu Mozartowską melodyjką - wpadła Natalia z synami, a z nią
Robert i Grzegorz, który uśmiechnął się niemo i wręczył jej pudełko. Właśnie
widział się z Elką, podobno dopiero wróciła z Wiednia. Prezent był od niej i
Tomka. -O! Masz tu cały zestaw! - zachwyciła się Natalia, podczas, gdy jej
synowie kierowani zdrowym instynktem, częstowali się jajecznicą, którą wydarli
Gabrieli z ręki wraz z patelnią. Pisarka czuła że chce krzyczeć - O! Naleję ci
do niego herbatki, to zobaczysz! -Grzegorz wyciągnął z pakunku kubek zdobny w
miniaturkę Mozarta. Zaciskając zęby wyciągnęła białą koszulę rozmiar XL, z
naszywką Mozarta na piersi. - Ubierz, ubierz! - ucieszyła się Natalia jak za
dziecięcych lat. -Pójdziesz tak na egzamin! Wciągnęła więc na siebie bezosobową
wielką jak żagiel koszulę i z rozpaczą wypakowała pojemniczek z czekoladkami
"Mozart kugeln", długopis z Mozartem, kawę Mozarta, breloczek Mozarta...
-O, widzisz! - rozradowany Grzegorz nalał resztkę gorącej wody z czajnika do
kubka z Mozartem, który w tym momencie zaczął wydawać z siebie dźwięki melodyjki
będącej utworem Mozarta...
-Mo-zart-mo-zart - mamrotała półgłosem i przypomniała jej się scena z filmu
"Moskwa nad rzeką Hudson", gdy zszokowany bohater zrzucił na siebie półkę kawy.
Wśród śmiechów i okrzyków kuchennych, oraz przy dźwiękach muzyki Mozarta,
Grzegorz odezwał się do niej cicho - I wiesz co zrobiłem?...pamiętasz naszą
podróż poślubną? Do Wenecji?...tacy byliśmy głodni....
-Nadal jesteśmy - jęknęła bardziej do siebie, obserwując jak Szymon wyrywa bratu
kromkę chleba, w ramach zdrowej, braterskiej rywalizacji. -Zarezerwowałem już
bilety...za tydzień jedziemy do Wiednia, a tam na koncert Mo...
-Mozarta?! - zgadła z przerażeniem i wtedy ucięła ją osa, ale kto by się tam
przejmował, stojąc w obliczu Mozarta na wieki.
U drzwi zagrał Mozartowski motyw, zanim ogarnęły ją ciemności, usłyszała
jeszcze radosny alt
-A dzień dobry, ja właśnie po panią profesor!
-Gaba! Do ciebie! Zbieraj się na egzamin! - zawołała Natalia.

mmm

[wushum]

Wybaczcie, nie jest to wyszlifowane, ani najwyższych lotów, ale ten Mozart mnie
męczył.

[kebbe]

wushum, jesteś wielka.

[anutek115]

Moja droga, nie jest chrześcijańskim uczuciem zyczenie komuś złego samopoczucia,
ale jak ono, to samopoczucie, ma dawac takie efekty, to co ja zrobie, że życzę.
Przed chwilą rżałam przed komputerem, smarkałłam, plułam i zachowywałam sie jak
człowiek dogłębnie niekulturalny.

DZIĘKUJĘ!!!!

[wushum]

Mmm, zdrowie fizyczne teraz lepiej /może poza migreną/ duchem średnio, ale jakoś
pełznę.

[ready4freddy]

re-we-la-cja! :)

[ding_yun]

Pełznij Wushum pełznij!!

Jakież to jest prawdziwe :)

[meg_mag]

rewelacyjne!
mam nadzieje, ze to zachowujesz i polaczysz w calosc???

[wushum]

Yyy? Nie zachowuję, bo tak dość "z nagła" piszę tekściki tu na Forum. We łbie
się kotłuje, wyskoczy kilka wątków, za które można się łapsnąć no i jak widzę,
że ze 2-3 punkty już "są", to włażę na Forum i, nieprawda, plotę co tam ślina, z
przeproszeniem, na myśl przyniesie :)

[kaliope3]

Wushum-brak mi słów...Właśnie przestałam się krztusić tłumiąc spazmatyczny
śmiech mogący obudzić biedną dziecinę ranimowaną snem po grypie żołądkowej.
Strasznie dawno już tak szczerze,do bólu serca aż się nie uśmiałam.Miałam do
siebie pretensje o wieczorne podjadanie a teraz mam wrażenie że odbyłam jakiś
rewelacyjny trening mięśni brzucha i zniknęły ze mnie wszystkie kalorie:)
Jesteś Wielka

[wushum]

:D cieszy mnie, jeśli komuś weselej od tych moich tekścików:)
Bardzo :)

[nikusz]

weselej to malo powiedziane, chyba przymkne drzwi do swojego pokoju,
bo zaraz wspolpracownicy zaczna z niepokojem pytac, czemu kwicze,
albo czemu placze (ze smiechu, rzecz jasna)
a tu przerwa na lunch sie konczy, do pracy trza wracac...

[croyance]

Dziewczyny, przeciez to trzeba wydrukowac, zrobic korekte, ladnie
zloczyc i wyslac MM :-D

[anutek115]

croyance napisała:

> Dziewczyny, przeciez to trzeba wydrukowac, zrobic korekte, ladnie
> zloczyc i wyslac MM :-D

Sadystka :-))). MM nas i tak nie lubi, po co sobie jeszcze dokładać ;-)?

[wushum]

:D hehe.
Mam takiego doła po środku na migrenę, że możecie wysyłać, jak mnie MM zaciuka
/byle jakimś litościwym nożem, a nie 1000 razów długopisem/ to przynajmniej
wiele kłopotów odpadnie. No i migreny się skończą, bo jak kiedyś za
młodzieńczego buntu twierdziłam "szczęśliwe jest życie nieboszczyka":D

[lezbobimbo]

Zreszta wysylanie tego MM to by bylo troche tak jakby.. kopanie lezacej? ;P
Po co jom dobijac pastiszami, ona taka wrazliwa na slowa krytyki czy analizy..
niechaj sobie pouzywa w swej bance mydlanej, niech sie cieszy z armii
adorujacych 9-12-latek.. :)

[wushum]

Hehe, niestety jak w tej bańce będzie dłużej, to czytelniczki z przedziału 9-12
na 5-8 się zmienią;)
Ale niech sobie tam pływa w kokoniku. Byle realizm się potem nie wdarł nagle w
życie.
Pees.: Ja nie wiem, jak z tą wrażliwością tam jest:) Ale w sumie - obojętnie mi.

[croyance]

Alez przeciez to, co pisze Wushum, wcale nie jest zlosliwe, ale
lekkie, dowcipne, no szkoda talentu dziewczyny na nasze forum i na
nas, ekhm hmm, ze tak powiem.

[lezbobimbo]

croyance napisała:
> Alez przeciez to, co pisze Wushum, wcale nie jest zlosliwe, ale
> lekkie, dowcipne, no szkoda talentu dziewczyny na nasze forum i na
> nas, ekhm hmm, ze tak powiem.

To prawda, Wushum jest przeboska i niesmiertelna!!!! Wlasnie doczytuje pierwszy
majowy odcinek o upale jak kisiel, o pustych okladkach, o smsach, o tragicznie
krwawym morszczuku, o Florku w ogrodku i sarnie, o Ziutku w plastiku, o
instalacji Bernarda, i kwiiiiicze z czystego szczescia! Auuu!

Obawiam sie jednakowoz, ze MM nie ma tego samego poczucia humoru na temat swej
kreacji co my, i pewnie by sie obrazila ;) Skoro uwaza calkiem powaznie, ze moze
pisac w kazdym tomie o dzielnych grzywkach.. a tu na dodatek sama autorka jest
zakleta w pastisz Gabrieli i nie znosi tej cieplej, literackiej rodziny!

[limotini]

Fantastyczne! Przerażające! Aż ciarki człowiekowi przechodzą po ciele.

Jesteś niesamowita, wushum!

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

Ktoś zaproponował, żeby autorka zamieniła się ciałami również z innymi
bohaterami. Przyszedł mi tu na myśl taki motyw z "Cyberiady", gdzie kilka osób
kolejno zamieniało się ciałami, tak że w końcu nikt nie był w swoim. Wyobraźcie
sobie, że teraz autorka ląduje w ciele Ignaca, a Ignac w ciele Gaby. A potem
przejście z Ignaca do Pyziaka... I tak dalej...

[wushum]

Kusząco brzmi,aczkolwiek można się nieco pogubić:)

[wushum]

30 lipca 2006

Lato trwało nad Europą, jak gorący lepki kisiel i żadna jej część, nie mogła się
od tego uchronić. Poznańskie ulice właśnie rozpiekało białe słońce. Skwar lał
się z patelni nieba, a drzewa parały się tym,... czym zwykle parają się drzewa.
Firanka haftowana w Mickiewicze nawet nie drgnęła
-Uh - mruknęła z frustracją autorka, w ciele morderczo rąbiącej Gabrieli. Upał
był nieznośny, szczęśliwie pozbyła się już gipsu i mogła kuśtykać radośnie
stukocząc kijem o podłogę. Kij służył jej rosłej figurze, zamiast kuli którą
zalecał lekarz. Ignacy Borejko - filolog archaiczny, uznawał zakup kul, za
zbędne marnotrawienie pieniędzy - Czyż nie lepiej, puellae - mówił,
przechadzając się w brudnej bonżurce, spożywanej właśnie przez mole - zakupić za
te pieniądze przekład Plutarcha?
-Ale tato, masz już 21 przekładów tej samej książki Plutarcha - odezwała się
Ida, ubierając Kazimierza w celofanową siatkę bio-degradowalną. Niedawno wpadła
na ten pomysł. Pakowała jego pulchne ramionka w uszy siatki, na co malec
reagował gardłowym gulgotem.
A jednak - opcję Ignacego wsparła większość rodziny i teraz Gaba kuśtykała,
wsparta o szczotkę. Mila przed wyjazdem do Oksfordu, gdzie wykładała gościnnie,
wskazała jej praktyczną stronę tej sytuacji
- Możesz pozamiatać.
Pisarka uchyliła szerzej okno i żar buchnął jej w twarz -Ciociu, ciociu, masz
może siatkę? Siatkę reklamówkę, ale nie siatkę w sensie siatki, tylko... - do
mieszkania weszła Łusia taszcząc po ziemi, za uszy reklamówki hipermarketu,
obłego Kazimierza - Wciągnęłam go tak po schodach! - pochwaliła się radośnie -
Tylko głowa jakoś mu dziwnie skakała na stopniach, ale kto by się tam przejmował
!Jak mawia ciocia Patrycja!
Pisarka cofnęła się ze strachem - z Borejkami tak właśnie było, kiedy pojawiało
się jedno, zaraz zjawiali się następni, jak nieprzejednana szarańcza. - A
właśnie, wszyscy powinni już niedługo tu być! - wyłowiła z porywistego słowotoku
Łusi, za którym nie nadążała, więc obmywała w nim tylko nogi uwagi.
Czy ona czyta w myślach? - zastanowiła się patrząc niezdarcie miłymi oczami, na
tą dziewczynkę, talerzyk w talerzyk, podobną do Idy.
Telefonik należący do Gabrieli, odezwał się Mozartem.
Sms od Natalii – „Tak, Łusia czyta w myślach”
Pisarce zaschło w gardle, ruszyła do lodówki. Nalewając zimnego soku z
pomarańczy, patrzyła, jak dziewczynka wyłuskuje braciszka z siatki. Zależało
którą stronę zabrudził... teraz ewidentnie zewnętrzną - świadczyły o tym
pomarańczowe mazie, podobne do tych, na obrazach Bernarda. Dziecko karmiono
wyłącznie przecierami z dyni, które szczodrze rozdawała wszystkim Pulpecja.
Ostatnio zastanawiała się, nad małym zakładem produkującym przeciery "Pulpa
dyniowa"... Ciekawe, czy Bernard nie zechciałby używać ich zamiast farb? Sms od
Natalii – „Chciałby”
-On też zaraz przyjdzie – oświadczyła Łusia zwinnie wywracając siatkę na drugą
stronę i wrzucając ją do kosza. Dbała, żeby się przy tym nie ubrudzić – wszak
była estetką, a to zobowiązywało. Autorka uszczypnęła się w udo.
-znaczy Bernard... pan Bernard przyjdzie, a nawet przyjedzie...chyba dam go do
wanny – zdecydowała – ale nie pana Bernarda, tylko Gargulca, nie mam siatki,
żeby go ubrać.
Pisarka usiadła na ławie za stołem, z mocnym postanowieniem, że będzie obojętna,
nawet jeśli wpadnie tu cały ród Borejków. Co więcej, weźmie książkę i będzie
sobie czytała. Podeszła do sięgających sufitu półek. Minęła rząd 22 tych
identycznych przekładów Plutarcha. Żadnego Seneki – pomyślała i pociągnęła za
grzbiet w skórzanej oprawie...jakież było jej zdziwienie, gdy książka okazała
się pustą imitacją. Sięgnęła po następną,...kolejną...szóstą...dziewiątą...
-O! Co tam robisz mieszczuchu?!
Pisarka w postaci Gabrieli, siedziała na podłodze, pośród hałdy imitacji okładek.
-Tylko byś w tych książkach siedziała! – ciepły alt Pulpy wesoło terkotał.
-Czy w tym domu, oprócz Plutarcha i Seneki, reszta to imitacje? Czy mamy tu
tylko dwie książki? – pomyślała autorka, ale nie zaryzykowała pytania.
Sms od Natalii – „Tak”
Dzieci Patrycji wyjadały cyklopowi oko, gdy dał się słyszeć ryk głodnego wilka,
czy też sytego niedźwiedzia.
-To tylko Ida szyje Florka...- z lepką suchością w ustach, Gabriela mogła
obserwować, jak Pulpecja pije jej sok - ...Wiesz, dopadły go psy w ogródku...a
ja wtedy kosiłam...nic nie słyszałam...to znaczy słyszałam, jakieś krzyki, ale
wiesz, na wsi...kto by się tam przejmował!? Piekę zapiekankę z ziemniaków i tej
sarny, co to nam pod samochód ostatnio wpadła i ją za...dobiłam szpadlem, a tu
widzę, że Florek sosny nie zasadził w lesie, jak go prosiłam...wychodzę na taras...
Nagle od drzwi wpadł potargany Grzegorz z morszczukiem pod pachą
-Jeszcze się rusza -wymamrotał i pobiegł do łazienki. W tle słychać było tubalne
okrzyki zwiastujące nadejście Bernarda. Po chwili łomotu na schodach, w
mieszkaniu zjawiła się Ida, oraz Bernard ciągnący Floriana.
-Krwiście było, bardzo krwiście! – zawołała laryngolog cała w posoce i pobiegła
do łazienki zmywać krew w wannie, którą Kazimierz dzielił przyjaźnie z
morszczukiem.
Gaba szczypała się w udo nadal. Florian wyglądał jak Przeszczep, a firanka
wydęła się na wszystkich.
-Zbieraj się mieszczuchu, zabieramy cię do nas! Ty tu nic nie robisz, a nam
potrzebna jest pomoc! Zasadzisz truskawki, bo Florek musi zająć się tą
sosną...prawda Florku!?
-Dobrze kochanie – wymamrotał spuchniętą wargą, grubymi nićmi szyty niedźwiedź.
–Ojca już zapakowaliśmy do waszego samochodu, może się do czegoś przyda,.. nie
uchyliłam mu okna...pewnie ten upał już daje się mu we znaki, bo wysiąść nie
może...Grześ zabrał kluczyki...-kontynuowała beztrosko Pulpa, teraz przeżuwając
ostatnią kromkę chleba, jaka została. Mając w perspektywie stanięcie w obliczu
głodowania na wieki, w towarzystwie Bernarda, morszczuka i Kazimierza, który
ulał do tragicznie krwawej wanny, Gabriela wyraziła szybką chęć znalezienia się
na działce Górskich.
Mało kto zwracał uwagę na niezrażonego Bernarda
-Zawisnę na mojej brodzie, chcesz?! - zaproponował artysta filuternie
trzepocząc rzęsami gdy Pulpa i Florek wyszli - Będę żywą sztuką w twoim, to jest
waszym, mieszkaniu Gabriello! - tłumaczył instalując własną brodę, na wystającym
ze ściany haczyku, z którego uprzednio zdjął reprodukcję portretu Mickiewicza.
-Połączenie happeningu z tradycyjnym istnieniem sztuki w domostwach! Pod
strzechami prostych ludzi! Jestem multimedialny, wielofunkcyjny i
wielowymiarowy! - wołała wielka żywa reklama, zadyndawszy w powietrzu nogami
obutymi w fosforyzujące pluszowe kapcie-króliczki.
-Gabriello! Gabriello!
Drzwi tylko huknęły za pisarką.
-Kto mnie zdejmie? – cicho i bezbronnie wyszeptał Bernard tonem Marlyn Monroe
śpiewającej „Happy Birthday”, sam w zupełni pustym pokoju. Zaległa nabrzmiała
znaczeniami cisza.
Ledwie znalazła się na zewnątrz, a już ściana upału, na którą trafiła, nabiła
jej guza.
-Uch – mruknęła trąc czoło mankietem flanelowej koszuli, którą donaszała po
Grzesiu.
Samochód lśnił w słonecznej przystani. Ojciec czterech córek, Ignacy klasyczny,
leżał w fotelu, z okularami nieco przekrzywionymi na wypukłym czole, wpartym w
zamkniętą szybę samochodu. Jego posiniała, od braku tlenu twarz, miała ten
szczególny wyraz bezbronności wokół ust, a wywrócone oczy, pokazywały szlachetne
białka seniora rodu.
-Popatrz, zupełnie jak u Mickiewicza! – zawołała radośnie Pulpa –Wojski tak
robił, kiedy dął w róg! Ten nasz tata! Wiesz, tak się o niego czasem martwię –
nagle zmieniła ton, poważniejąc, podczas, gdy za szybą, purpurowy Ignacy, wpadł
w spazmatyczne drgawki
– Bez niego świat byłby taki ponury. Mama, tata...o wszystkich się boję. Liczy
się każda chwila, którą możemy spędzić razem, a przecież za chwilę może być za
późno...
Widząc pianę cieknącą po brodzie ojca –

[croyance]

Wushum, Ty sie marnujesz na tym forum, z calym szacunkiem dla nas,
forumowiczow. To jest genialne!!!

[wushum]

– Gabriela pomyślała, że już jest za późno. Jednak w tym momencie Patrycja
pociągnęła za drzwiczki i zesztywniała figura erudyty wypadła na zewnątrz,
głucho uderzając o asfalt.
-Florek, nie oglądaj sobie szwów na szyi, w lusterku, tylko podnieś ojca! Jak
tam tato? –zapytała córka numer cztery, stojąc przed krwawiącym obliczem
Ignacego Borejko, ojca numer jeden.
-Czuję się jak młody efeb!- zadeklarował pytany, akcentując poprawnie każdą
głoskę i zaciągając się swoimi kresowym „eł”.
Już wkrótce pisarka w koszykarskim ciele Gabrieli, miała pożałować swojej
ryzykownej decyzji. Spędziła cztery bite godziny, stojąc w wielokilometrowym
korku, ściśnięta jak śledź, w metalowym pojemniku samochodu. Mokra, lepka od
potu, krwawicy ojcowskiej, oraz soku gruszkowego, obficie wylanego jej na
koszulę, przez córki Patrycji. Siedziała pomiędzy Ignacym, a Bernardem, który
podobno, jednak odpadł od ściany, tracąc przy tym część łopaty swego zarostu i
teraz żwawo perorował - zagłuszany łacińskimi cytatami ojca rodu. Radio grało
Mozarta. Czuła gorący chuch Bernarda na spoconym ramieniu, woń – nie znającej
wody, czy detergentów - podomki Ignacego, przyprawiała ją o mdłości i zawrót
głowy, jakby mknęła serpentyną wśród górskich przepaści. Szpaler drzew za oknem
uciekał radośnie i lekko, ale tylko dlatego, że mijał ich samochód dostawczy z
napisem „Jabłonie Adama i inne drzewa Laurowe – Kostrzyn”.
Ignacy nestor klasyczny, zatelepał się jakoś w kącie, ale widok przesłaniała jej
Nora, usadowiona wygodnie na prawym kolanie Gaby. Na lewym Ania żuła krakersy.
Patrycja położyła nogi na kolanach Floriana, Bernard żywiołowo reagując wydobył
skądś rulonik papieru, przez, który najpierw patrzył, niczym przez lornetkę –
Dziewczyno z nogami! Jeszcze moment, a uwiecznię twój wizerunek, kilkoma
wprawnymi gestami mej dłoni, kondensującymi pełen czar twej osobowości, oraz
niewątpliwej szczodrze obdarowanej, sylwetki – dudnił – A jednak tym zajmę swój
lotny umysł za małą chwilkę, ponieważ mogę oddać się, przy pomocy tego
wielofunkcyjnego rulonika, agitacji moich bliźnich, korzystając z tego, że
tłoczą się oni właśnie bezmyślnie, schwytani, jak ptaszęta, w pułapkę komunikacji!
-Zabrałem jednego z naszych – odezwał się Ignacy akcentując „eł” niemym śmiechem
żaby Kermita. Ku swej rozpaczy, pisarka poczuła się niczym bohaterka horroru
„Ptaki”, konstatująca nagle zwiększoną ilość tychże za swymi plecami. Nestor
wyjął opasłą księgę, smakowicie nadgryzioną zębem Pulpecji, za jej młodości i
niezrażony, z uniesionym w górę palcem, począł czytać
-Nad Soplicowem słońce...
-BRACIA!!! – ryknął Bernard z głębi swego bujnego jestestwa przez tubę z
papieru, wystawioną przez okno, z którego żar wlewał się do samochodu. Nora
podskoczyła, od tego krzyku, a gorąca herbata z termosu, będąca jedyną
substancją do picia, będącą teraz w ich zasięgu, wychlapnęła się jej wprost, na
kolano Gabrieli.
Wysiadając, pisarka w ciele koszykarki i córki swego ojca, nie była już tą samą
osobą. Chciała bez słowa zacisnąć ręce na czyjejś szyi, najlepiej, na jabłku
Adama Ignacego. Zielone połacie rozciągały się wkoło, pranie chrzęściło –
podobno ze świeżości. W cudownie chłodnej łazience nie było gdzie się umyć,
wszędzie stała Pulpa dyniowa.
-Tu właśnie mamy swoją produkcję – dumnie oświadczyła Patrycja, bez pardonu
wchodząc do pomieszczenia, gdy Gaba próbowała umyć chociaż dłonie, po
skorzystaniu z toalety – czyli dziury w podłodze. –Cenimy tu prostotę –
zadeklarowała czwarta z córek filologa klasycznego – A ty tylko byś się
pluskała! Ty mieszczuchu!
Upał piekł w głowę, ramiona i plecy – obolała, otępiała pisarka, w cudzym ciele,
zakończyła pielenie zagonów sałaty. Bernard, natomiast, leżał w polu kapusty -
udając jedną z nich już od godziny. Gdy, nad połyskującymi w słońcu główkami,
zbierały się ptaki, dawał upust swej żywiołowej naturze, nagle wyskakując w
powietrze, z wierszem lub pieśnią na ustach, po czym znikał tak samo szybko, aby
za chwilę objawić się w innym fragmencie zagonu.
-I górnicy, i hutnicy – rozgłośnie zawył Bernard w kapuście – i murarze, kolejarze,
i rolnicy, ogrodnicy,
krawcy, tkacze i spawacze,
i cywile, i żołnierze. – wił się z pieśnią na ustach -Wróg nam pieśni nie odbierze!
Tara bam, tara bam,
wróg nie wydrze pieśni nam!
Jak w transie Gabriela ruszyła za dom Florków, czując, że żałośnie powłóczy
nogami. Opuchlizna, od pogryzienia, przez zwabione plamą soku na jej koszuli,
szerszenie, jeszcze pulsowała uporczywym tępym bólem. Słońce paliło niknąc za
ścianą lasu. Jeszcze tylko te truskawki – myślała zmęczona, brudna i obolała,
oczy ją zapiekły, ale skalista Gabriela nie mogła płakać – To dlatego, że hojna
matka natura wyposażyła cię w upośledzone kanaliki łzowe – przypomniały jej się
słowa Idy, swojej siostry numer jeden, „krwawą modliszkę z lancetem” – jak
nazywały ją koleżanki po fachu.
Sadzonki czekały migocząc ciemną zielenią, przywodzącą na myśl jezioro mrzące
obietnicami chłodu, czystości i orzeźwienia. Ach jak bardzo zachciało jej się
teraz nurzać w oceanie zimnej wody
-Wpłynąłem na suchego przestwór oceanu – zaburzył marzenie, dobrze ustawiony
głos ojca, wzorowo trzymając rytm, bezwzględnie cedząc zgłoski, znajome „eł”
zawibrowało i kolejny szerszeń objawił się, zaćmiewającym świadomość, bólem w
jej łopatce.
-Iiiiidźźź soooobieeeee – cienki skowyt popłynął z głębi jej wieloletniego
jestestwa. –Iiiidźźź sooobieeee – powtórzyła z gorzką nienawiścią, podnosząc, z
bólem łopatki, łopatę.
-Ależ Gab-gabrysiu! – wyjąkał Ignacy, robiąc krok do tyłu.
Nie miała wyboru, jedyną miną jaką dysponowała, był miły uśmiech na piegowatej
twarzy.
-Nie nie zrobisz tego – wzniośle zadeklarował, unosząc palec w górę, jednak po
chwili zrozumiał jak bardzo się mylił. Gabriela, córka numer jeden, zdzieliła go
zamaszyście łopatą w wysokie, myślące czoło, nie licząc się z wyrazem
bezbronności wokół jego ust. Runął ciężko do dołu, wykopanego, pod plantację
truskawek.
-Będą doskonałe do Paluszków Aspazji! Dziękuję, że nam tak pomogłaś! – po 2
godzinach chwaliła Pulpa, klepiąc pisarkę w ciele swej siostry, po wysportowanym
ramieniu, jak mleczną krowę. Przed nimi rzędy sadzonek zieleniły się na czarnej,
na oko bardzo urodzajnej glebie.
Nie potrzeba jej było sorbetów pomarańczowych, wiatru we włosach, czy nurtu
wartkiej rzeki obmywającej stopy – morderczo rąbiąca Gabriela zasypiała z
tajemniczym uśmiechem na swej piegowatej miłej twarzy . Mimo, że leżała na
twardej podłodze, jej ubranie przypominało szmatę do podłogi, a żołądek ssał z
głodu. Przydzielonymi ojcu i ciotce, porcjami pulpy dyniowej, zajęły się córki
głodnego niedźwiedzia, który z powodu szytej wargi, pił - li i jedynie - wodę z
cynamonem.
-Nasz tata gdzieś się zagubił! – skomentowała beztroska Patrycja, wyrzucając
porcję pulpy nieobecnego, sprawnym ruchem ręki przez okno, gdzie, w ciemności,
czekał Bernard i psy. Kłębowisko kosmatych ciał rzuciło się na pożywienie.

[wushum]

–Ale kto by się tam martwił! - pykniczna Pulpecja nie należała do osób
przewrażliwionych, jej ojciec mógł wpaść do rozdrabniarki, a ona skomentowałaby
to, jedynie lekkim westchnieniem, że ktoś będzie musiał zrobić po tym porządek.
Gaba zasypiała kołysana szumem drzew i wyciem żywiołowego Bernarda – akurat była
pełnia. Księżyc patrzył na nią swym krwawym obliczem, które zapowiadało upał.
–Chyba nikt mnie nie widział, kiedy uderzyłam go tą łopatą? – pomyślała jeszcze
przez opar snu. Telefon zaterkotał Mozartem – sms od Natalii „Wiem co zrobiłaś!”
Uznając, że śpi, autorka zasnęła.
Ranek nie pozostawiał złudzeń, że dzień będzie chłodny. Lazurowa płachta nieba,
okalała słońce, które powoli sączyło żar z nieba, tylko lekki wietrzyk wzmagał
swą moc, z chwili na chwilę, niosąc nadzieję na deszcz. Z oddali ciągnął płaszcz
chmur. Było duszno jak w słoju.
-Wstawaj mieszczuchu! – parsknęła siostra do Gaby. Myła się właśnie, ta zaradna
gospodyni, płynem do prania, o zapachu porannej rosy – jak świadczyła naklejka
na opakowaniu. Oczywiście robiła to nad balią, aby potem użyć tej samej wody, do
prania bielizny i mycia naczyń. –Spałaś tak smacznie, że nie chciałam cię budzić
na śniadanie!
-Czyż smaczny sen nie przewyższa swymi walorami, choćby nie wiem jak
kunsztownych posiłków, w ich ubogim realizmie?! – zadudnił Bernard z dachu.
–Spójrz Gabriello! Oto znalazłem doskonałe swe zastosowanie! Pełnię funkcję,
zarówno suszarki do bielizny...- wołał powiewając, na tle ciągnących chmur,
naręczem gigantycznych staników - ...jak i anteny satelitarnej, multimedialnego
dzieła sztuki, pogodynki, schronieniem jestem dla ptasząt wszelakich...
Pisarka w ciele filolożki podniosła obolałą, acz dawno wysportowaną sylwetkę.
Było jej tak lekko na duchu. Wiatr łopotał białym żaglem prania coraz mocniej. A
grafitowe chmury w milczeniu sunęły nad domem.
-O, a wiesz co Gaba? Tata wrócił! – oznajmiła Patrycja nieuważnie. Jej siostra,
klasyczna córka filologa zamarła.
W ciszę wbił się Bernard – Jestem też, o zamarła, niczym żona Lota, Gabriello,
jedynym, oryginalnym i niepowtarzalnym odgromnikiem na tym domu!!!
Gabriella zażyczyła mu burzy w duchu. – Kobieto naziemna, któż lepiej niż ja,
nadaje się na odgromnik?! Ja, który mam burzę w duchu i umyśle, który burzę
wszystko!...
-Nie wiem co z tatą jest, bo nic nie pamięta – kontynuowała Pulpa, obojętna na
wycia dzieła sztuki i odgromnika, w jednym. – Nad ranem usłyszałam skrobanie,
myślałam, że mysz. Wzięłam łopatę, żeby się z nią rozprawić...otwieram, a tam...
-Wielofunkcyjność! – darł się Bernard, powiewając proporcem staników na dachu,
gdy pierwszy acetylenowy wężyk przeciął powietrze za jego plecami.
Patrycja ciągnęła dalej swą opowieść -Leżał pod drzwiami, cały w ziemi. Chyba
przekopał truskawki...mnie nie poznał, tylko cały czas deklamuje „Lilije”
Mickiewicza i się ślini...
Grube krople deszczu poczęły desant na ziemię, trawę, liście, parapety,
karoserie, rdzę, damską bieliznę w dłoni artysty, oraz samego artystę, który
dumnie prężył pierś przed widownią. –Czy nie przypominam statui Gabriello?! –
dobiegło do odrętwiałej autorki, o męczenniczej twarzy, tworu swojej własnej
wyobraźni. Pod bramą zaparkował samochód. Po chwili mogła zobaczyć Grzegorza
oburącz przyciskającego morszczuka do piersi, Idę z Kazimierzem, który
tradycyjnie parał się tym, czym się, i innych, paprał. Popaprana Łusia, w każdym
znaczeniu tego słowa, właśnie wysiadła, aby otworzyć bagażnik, gdzie jej matka,
Ida Pałys, zajadły laryngolog, przewoziła zapasowe reklamówki, oraz śpiącego
męża. Wobec tak nabrzmiewającej publiki Bernard dumnie wyciągnął ramię z
metalowym prętem ku niebu
–Popuśćcie wodze swej skrępowanej wyobraźni!!! Ujrzyjcie oto ja – człowiek statua!
Błysnęło i gruchnęło niespodziewanie blisko. Deszcz lunął.
O, czyż potrzebny jest opis burzy, tego zjawiska atmosferycznego, które wszyscy
znają? Nie.
Zza węgła domu wychynął mamrocząc i świszcząc oddechem, Ignacy Borejko, ojciec -
córkom, mąż - żonie, a dziad z wyglądu. – Zzbrodnia to niesłychana, pani zabija
pana, zzabiffssszy grzebie w gaju, na łące przy ruczaju...-cedził jakoś
szeleszcząco bezzębną, czarną jamą ust, głowę miał wykręconą nienaturalnie,
szedł chwiejnym krokiem, łypiąc okiem, spod wypukłego jak kolumna, czoła.
Pisarką wstrząsnął dreszcz, zrobiła krok do tyłu. Filologa, erudytę i
bibliotekoznawcę prowadził Florian, wilk o źle pozszywanej skórze na
niedźwiedziu.
Tragiczny krwawy Ignacy śliniąc się obficie i łapczywie uśmiechając do cudzych
krtani, budził w niej większą grozę niż wcześniej. – Yyyy – wydał z siebie
dźwięk, wyciągając czarną rękę w jej stronę – Rośnij kwiecie wysoko, jak pan
leży głęboko! - tu nagle dziko wybuchnął śmiechem Jacka... ale Nicholsona. Jego
kresowe „eł” do zaciągania się, zniknęło.
Gabriela, zdrętwiała ze strachu i obrzydzenia, cofnęła się jeszcze raz.
Błysnęło, huk był niesamowity, poczuła irracjonalny swąd, ale nie morszczuka i
dopiero teraz zrozumiała, że trafił ją piorun.

„...Jak pan leży głęboko;
Tak ty rośnij wysoko...”

[kaliope3]

Ktoś się powinien tym zainteresować, naprawdę, tzn z jakiegoś wydawnictwa. To
genialne, jaką Ty masz niesamowitą wyobraźnię Wushum

[lezbobimbo]

Wlasnie, wlasnie, kaliopus! Popieram :))
Wushum!! DRUKUJ TO!!!! Nie moze takie cudo zginac!

"Patrycja
pociągnęła za drzwiczki i zesztywniała figura erudyty wypadła na zewnątrz,
głucho uderzając o asfalt.
-Florek, nie oglądaj sobie szwów na szyi, w lusterku, tylko podnieś ojca!"

umarlam, jak i przy wszystkim innym :DDDDD
Wushum stworzylas ponadczasowy remix calej MM :D Powinnas sie utrzymywac z
pisania kabaretów :D

[ready4freddy]

koniecznie drukuj! a jesli nie, to trzeba chociaz zalozyc strone, na ktorej
zostana dziela owe zapisane dla potomnosci :)
wracam czytac i turlac sie ze smiechu po podlodze :)

[yowah76]

Bloga, bloga przynajmniej;) i skopiowac dotychczasowe fragmenty w
kolejnosci, bedzie latwiej szukac.

[kochanica-francuza]

Aaaa! O rany! No comments!

[szprota]

Znakomite! Z dreszczykiem i wspaniałą groteską! Wushum, jestem Twoją fanką :)

[veranillo]

wspaniałe! płakałam ze śmiechu i proszę o więcej :)

[yowah76]

Yyyyy... tyle powiem;)
Stanowczo pisz dalej, trzeba to opublikowac;) Ja sie zglaszam na
ochotnika do ilustracji;)))
MM powinna pasc ze szczecia, parodie sie przydarzaja glownie
popularnym autorom...
][/b]
Virgins may see unicorns. Spinsters never do.

[yowah76]

Ale coraz bardziej to przypomina The Munsters ;) Ignac zombie,
Bernard wilkolak, Florek Frankenstein ;) dolozmy mumie myszy
skrupulatnie przechowywana przez dziesieciolecia...

Swietne :)

[mkw98]

Najbardziej mnie bawią SMSy od Natalii :-)

dzieki

[wushum]

Miło mi, dziękuję za pozytywne opinie. Jak ktoś się pośmieje, to i ja się cieszę:)
Tym razem napisałam pierwszy raz w wordzie i wkleiłam. Całego tekstu się nie
dało, więc trza było podzielić toto na 3. Limit słowny?
Podobno jestem "na żywca" pierońsko poważnym milczkiem, łypiącym ponuro
ślepiami, ale wesoło mi się pisało. W sumie i tak siedzę na zadku, bez roboty,
więc przynajmniej jakaś rozrywka:)

pees

[wushum]

Druk...mmm...to znaczy? Kafejka netowa każe mi płacić za te papiury, a ja
mam...nie mam...hm...delikatnie mówiąc rozrzutność jest niewskazana:)
A z resztą, co potem z tym zrobię, jak już zabrudzę papier?

[the_dzidka]

Wushum, pisz, a ja to zbiorę do kupy, wygładzę i wydrukuję. I
wyślemy to potem MM na maila ;P

[alitzja]

Ja mogę korektę zrobić:-)
Wushum, Ty geniuszu:-D

[meg_mag]

Andrzej Waligorski to przy Tobie zwykly wycirus!

[kaliope3]

Wushum napiszesz coś jeszcze?Kiedyś?

[denea]

Ja również nieśmiało się dopytuję...
I ogromnie dziękuję za przyjemność przeczytania dotychczasowej
twórczości :)

[aganoreg]

Zdaje sie, ze wushum sie dobrze czuje ostatnio, co jako czlowieka
mnie cieszy, ale jako wielbicielke jej porazajacego talentu troche
martwi.

Da sie cos zrobic? ;)

[wushum]

Mogę pocieszyć;)
Ostatnio było źle. Niestety, tak źle, że na niewiele miałam ochotę. Ale może
jeszcze coś tam wymyślę.
Się zobaczy.
Pozdrawiam:)

[aganoreg]

wushum napisała:

> Mogę pocieszyć;)
> Ostatnio było źle. Niestety, tak źle, że na niewiele miałam ochotę. Ale może
> jeszcze coś tam wymyślę.
> Się zobaczy.
> Pozdrawiam:)


Wushum, zadna to pociecha. Trzymaj sie, my poczekamy :)
Pozdrawiam :)

Łyp czym chcesz, ale PISZ! PIsz! nt

[kochanica-francuza]

[wushum]

Taka sobie próbka rozruchowa.

30 lipca 2006

Lato tego roku było zmienne. Umęczeni Europejczycy doświadczali, to fali
bezlitosnych upałów, to nagłych chłodów, burz i gradobić. W związku z tą
zmiennością, reumatyków łupało, sercowcy utyskiwali, a meteoropaci utyskiwali i
chcieli kogoś łupnąć. Układy niżowe, właśnie zajęte były skupianiem się nad
terenami Poznania. Mimo upału, który był ewidentnie dziki, za oknem zbierały się
chmury.
-„...Jak pan leży głęboko, tak ty rośnij wysoko”! – kończył recytować dobrze
ustawiony głos Ignacego Borejki, zaciągając kresowo „ł”.
Pisarka w ciele Gabrieli otworzyła jedno oko. Pachniało spalenizną, perfumami i
kapustą. –Dziwne – pomyślała – czyżby tamto było snem? – wygrzebała z poduszek
telefonik. Data była wciąż ta sama! Ten cały Ignacy, ojciec czterech córek,
siedział w nogach jej łóżka i wyglądał zdrowo nienormalnie – czyli tak, jak zawsze.
-Postanowiłem obudzić Cię jednym z naszych, Gabrysiu! – wyjaśnił dumnie prężąc
pierś w chuderlawej podomce. – Ale teraz chyba powinnaś udać się do kuchni, bo
kiedy ją opuszczałem Łusia próbowała ugasić firankę... – tu zobaczył jak jego
córka niespodziewanie gwałtownym ruchem zrywa się z łóżka
-Ale „nil desperandum” - nie należy rozpaczać! – zawołał, ruszając niespiesznie
za nią, z pożółkłym tomem Seneki, wiecznie pod pachą. Ostatnio nie mógł się
uwolnić od tej książki. Kilka dni wcześniej, użył nowoczesnego kleju, w takiej
małej tubce, do naprawy okładki, po czym chciał, zaparzyć herbatkę, dzierżąc,
Senekę pod pachą...teraz musiał twardo i nieustępliwie twierdzić, iż właśnie ten
tom darzy szczególnym przywiązaniem. Nawet w pewnym, fizycznym, aspekcie było to
prawdą... Seneka trzyma się mocno – mógłby sparafrazować Czepca – Wyspiańskiego,
ale wielbił Mickiewicza, więc nie sparafrazował.
Autorka w postaci Gabrieli, niegdyś Borejko, kuśtykała do kuchni z głęboką
nienawiścią do całej tej rodziny. W kuchni zastała Łusię, która, trzymając na
ręku Ziutka, jako estetka, gasiła pożar wodą, z porcelanowej filiżanki. Była to,
oczywiście, porcelana Miśnieńska.
-GuguguSeneka – pomyślał Kazimierz, zwany Gargulcem –Naturalia non sunt turpia –
dodał w myśli, dla własnej otuchy i ulał, na widok miłej, dzielnej Gabrieli –
gasząc, tym samym, płonącą firankę. Kiedy tylko w okolicy zjawiała się ciocia
Gabriela, biedny chłopczyna nie mógł się powstrzymać i dyniowa fontanna tryskała
z jego gardziołka. Nawet jeśli nie jadł przetworów dyniowych przez tydzień.
-Ciociu, ciociu, firanka się sama zajęła!...czy jak firanka się zajmie, to, to
jest zajęta firanka? – rozpoczęła wywody Łusia - ta serpentyna wyrażeń. –Jak
tylko otworzyłam okno, to ona zaraz...
Pisarka poczuła, że musi choć na chwilę znaleźć się w cichej chłodnej łazience,
obmyć twarz i wymyślić, jak uciec, od tego stada wariatów. Chłodna zieleń
kafelków przyjęła ją ciszą. Włączyła wodę, by nie słyszeć słowotoku. Postanowiła
wziąć długą kąpiel. Zdjęła dżinsy Odra, flanelową koszulę i kiedy już była tylko
w kusym podkoszulku – reumatyka - ojca, odsłoniła plastykowe zasłonki wanny. W
środku leżał Grzegorz i uczył się rybiego narzecza od morszczuka.
-Ciociu, ciociu, dziadziuś powiedział, że chyba będzie spadał! – dopadł ją
rozgorączkowany głosik Łusi. Wiedziona przeczuciem poczucia klęski, Gaba ruszyła
do kuchni
-Chyba spadnę – powiedział Ignacy Borejko z nadzieją w głosie, balansując
przyciężkawym intelektem, na czubku drabiny. Omotał się już w nadpaloną firankę.
Gabriela wiedziała, że jest zbyt daleko, by zdążyć go złapać, lub popchnąć.
Zobaczyła tylko, jak figura ojca czterech córek, w todze firanki, wali się w
dół, z łoskotem pomnika przeszłego ustroju.
W drzwiach buntowniczo zjawiła się Laura, krzesząc iskry ze stalowych oczu swego
ojca - których ten jej użyczał. Mimo iskier, powiało chłodem. Dopiero teraz Gaba
przypomniała sobie, że jest Seneką bez spódnicy.
-Ciociu, ciociu, nie krzesz iskier, bo się dziadzio jeszcze zajmie! – zawołała
przejęta Łusia.
–Przynajmniej zająłby się czymś pożytecznym – pomyślała autorka, ale zachowała
tę ironię dla siebie. Laura tylko uniosła brew, w sposób pełen złośliwości.
Kiedy Gaba już miała iść po spodnie, dobiegły ją głosy nowych nadchodzących
osób, więc wyszarpnęła nieco firanki spod klasycznego Ignacego i okryła swe
bryłowate kształty.
-Zdrastwujtie ja wasza tiotia – jęknął ojciec w zwojach.
Po chwili w kuchni zjawiła się Mila Borejko o lodowatym spojrzeniu, w
towarzystwie objuczonego zakupami Florka.
Zagoniła natychmiast córkę numer jeden, do wieszania nowych sztywnych – podobno
od krochmalu - firanek.
-Nie rozklejaj się – zakomenderowała, w kierunku utyskującego małżonka,
poniewierającego się po kuchennej podłodze – bo zamoczysz parkiet! Ja płaczę
tylko kostkami lodu, to przynajmniej pożyteczne. Laura, chodź tu! Iskrownik się
zepsuł! A trzeba włączyć piec, bo twoja matka będzie piekła buchty! Zaiskrz raz
pożytecznie, trzeba być przydatnym.
-Łaaa! Funkcjonalność! – rozległ się jakby znajomy krzyk i przez okno wpadł
osobnik w fosforyzujących klapkach. Gaba rzuciła się zamykać rozchylone okno, a
żar z ulicy buchnął, osmalając jej miłą grzywkę. Łoskot w przepastnych głębiach
mieszkania, przy ulicy Roosevelta, oznajmił, że żywotny Bernard został pokonany
przez siłę przyciągania i walczył obecnie z materią, prawdopodobnie w szafie.
-Ignasiu, przynajmniej byś się tak nie wiercił – warknęła Mila do małżonka
kwilącego pod ciężarem dzieży z ciastem drożdżowym. Ciasto na buchty musi być
trzymane w cieple, a skoro już leżysz, to możesz się przydać, jako trzymająca
ciepło podstawka.
Ojciec cicho zamamrotał – ...some fava beans...and a nice Chianti...sss...
-Uch...Nie mogę! – warknęła Laura po kilku usilnych próbach wpatrywania się w
ciemną głębię pieca.
-Pomyśl o matce, ty niedobre dziecko! – rozkazała Mila – Bo Ignacemu wkrótce
wszystko opadnie! Chyba że... – tu Gaba zobaczyła błysk, w jasnym oku Babi. Na
samą sugestię myśli o matce, Laura natychmiast zaiskrzyła. W piecu pełgał
radosny ogieniek, po podłodze zaś Bernard, omotany w spadochron, który wykonał z
różowej reklamówki, oraz obiektywnie czyste rajstopki, w które zaplątał się w
szafie – w ferworze walki z materią.
-Bernardzie, jako, że żywotne z ciebie stworzenie, bądź tak miły i ogrzej swą
skumulowaną energią, dzieżę z ciastem – zainsynuowała Mila, zanim jeszcze zdołał
on popuścić wodze swej logorei. Ignacy chrupnął przygnieciony ciężarem
Bernardowego cielska.
Usłyszawszy kolejne głosy od strony drzwi wejściowych, pisarka w ciele Gabrieli
zacisnęła zbielałe palce na blacie stołu i postanowiła usiąść, zanim nadejdzie
lawina rodziny. Do kuchni wpadła Ida
-Ja im kiedyś...- wrzasnęła od progu, snując krwawe obietnice na temat synów
Natalii i Roberta, którzy właśnie próbowali wydrzeć jej na schodach kobiałkę ze
stęchłymi truskawami. Cała była ubroczona posoką – jak twierdziła - owocową.
–Zepchnęłam ich ze stopni, ale myślę, że mimo to przylezą – zdała relację,
przydeptując ojca na środku podłogi. Ignacy Borejko, senior i ojciec narodu, o
minie udręczonego spaniela, słabo zamamrotał spod Bernarda. –Co? Co tam mówisz
tato?
Ale kto by się tam przejmował. Autorka, w kostiumie zmarszczek Gabrieli,
ruszyła, by czym prędzej zamknąć drzwi, zanim w mieszkaniu zaroi się od Rojków
wszelakich rozmiarów. Nie była jednak tak szybka, jak by chciała. Już po chwili,
przed lodówką Borejków, Szymon tłukł swego brata wykręcając mu nóżkę
-Ambitiosa non est fames – co znaczy, głód nie ma ambicji, jak mawiał Seneka! –
zauważyła Łusia samotnie ciesząc się własnym intelektem.
-Gabriello o kanciastych kształtach niczym rzeźba kubistów! – zawył Bernard na
dzieży. &#

[wushum]

Jak widzisz przyfrunąłem tu niczym ptaszę! Gołąbek pokoju w kuchni!
-Dobrze, ja wychodzę, za godzinę mam samolo...mmm to znaczy, mam obiecaną
polędwicę w jednym sklepie – powiedziała schludna Mila, poprawiając kok i
ruszając z małą walizeczką w jednej ze swych zwinnych zgrabnych dłoni, które nie
wiadomo jak, zaganiały wszystkich do roboty, sprawiając wrażenie, że same
wszystko robią.
-Babi, ale po co ci walizka? – przytomnie odezwała się Natalia o wielkich oczach
i zębach, stojąc w wejściu. Zupełnie jak wilk z Czerwonego Kapturka.
-Ty złe dziecko! – warknęła Mila, zbierając myśli – Przecież muszę w czymś tę
polędwicę przynieść! Nie stój tak bezczynnie, zawadzasz ludziom w... tym...w...
pracy!
-Ciociu, ciociu! – wołała rozgorączkowana Łusia biegnąc z łazienki – Ciociu! Ja
byłam się umyć, bo mnie Ziutek....czy mówi się zapaskudził? A może...
-Co się stało? – przerwała Sprężynie jej serpentynę, swym lancetem rzeczowości, Ida.
-Ignaś mnie podglądał, chociaż gdyby był dziewczyną, to bym powiedziała, że ona
mnie podglądała...ale czy dziewczyna by mnie podglądała?
-No zobaczymy – rzekła żądna czynu, druga z córek Ignacego Borejki i ruszyła
złowrogo stukocząc sandałkami po posadzce. Po chwili przytaszczyła wijącego się
Ignasia – za jedno z motylich uszu, dzięki którym w dzieciństwie zyskał miano
jakie zyskał, choć nie wiadomo, czy na tym zyskał.
-Ja chcę być detektywem, muszę wobec tego ćwiczyć – ozwał się chłopiec,
otrzepując zmierzwione białe wdzianko i przyklepując loczek na czole – Jak mam
dorównać, a nawet przewyższyć Sherlocka Holmesa, skoro przeszkadza mi się w
pracy! To doprawdy oburzające!
-Co tam, mieszczuchy? Znowu robicie problem z niczego?! – ozwał się ciepły alt
Patrycji -To przecież takie naturalne! Prawda panie Adamie? Adam jest naszym
sąsiadem i mnie tu podrzucił furgonetką, jak tylko zobaczyłam, że mi się mój
wilk z linki urwał – z radością poklepała Floriana o wilka zbolałej minie
spaniela, po łopatce – Tu jesteś!
-Hasta la vista baby – przemówił nagle senior Ignacy z podłogi. Adam milczał jak
posąg Mickiewicza. Ignaś zaś wyrwał się Idzie i poleciał, jak zwykle,
niezgrabnym łukiem. –Ja ci ten loczek przybiję do czoła! – ryknęła czerwona ze
wściekłości ciotka i potykając się co rusz o złote nici, rzuciła się w pościg.
Laura poszła włączać Mozarta, Adam snuł nici, dzieci Natalii zakończyły
opróżnianie lodówki i odplątując się ze złotych powojów ruszyły w poszukiwaniu
spiżarni. –Ja cię nakarmię polipami, ty zarodku z formaliny! – wrzasnęła Ida.
Firanka w oknie wcale się nie wydęła, bo nie mogła.
-Gabriello byłbym frunął dalej, gdyby niteczki mi się nie pourywały, a widzę tu
wiele wspaniałych złotych nici, godnych wykorzystania, jakże pasują do tego
barokowego różu mego spadochronu! Gabriello, czy wiesz, jak zęby trzepocą przed
upadkiem? Ja uwielbiam...-wołał Bernard fikając nogami w fosforyzujących
klapkach. W tym momencie Ignacy Grzegorz zderzył się z cieniem ciotki Natalii i
runął jak długi. Uradowana Ida schwyciła nieszczęśnika i poczęła ciągnąć w
podziemia, kierując się drapieżniczym instynktem. Cień się poruszył i założył
wąsa za pasek w spodniach, żeby się nie potykać. –Dosyć, dosyć – pomyślała
pisarka w ciele Gabrieli – Muszę uciekać, inaczej oszaleję. – jej umysł
gorączkowo poszukiwał szybkiego rozwiązania.
-Robercik nie stój tak, ugotowałbyś coś. Znasz wegetariańskie przepisy Nutrii,
to zrobiłbyś jaki rosół na kościach – odezwała się Pulpa do cienia, poklepując
go po ramieniu. –Florek chodź, najpierw wyjmiesz blachę z rozgrzanego pieca, na
te buchty, a potem odwalisz Bernarda z ciasta.- zaganiała do pracy radosnym altem.
- I'm gonna make him an offer he can’t refuse – przemówił ojciec dobrze
ustawionym głosem, spod dzieży z Bernardem.
Autorka w postaci może niegdyś wysportowanej Gabrieli, która może kiedyś coś-tam
rąbała, nerwowo szarpała złote nici i wiązała je, rekonstruując rachityczny
spadochron Bernarda. Łusia nie mogła się uskarżać na pustkę w ramionach, gdyż
miała je zawsze napełnione Ziutkiem, który na widok miłych oczu, miłej grzywki,
miłych piegów i miłego pochylenia miłej głowy swojej ciotki, poczuł przesyt,
oraz posmak budyniu z soczkiem, poczym dał nie-zatamowany upust swym odczuciom.
Pisarka korzystając z zamieszania, gdyż malec ulał, jak ulał w dziada, omotała
się naprędce złotymi nićmi przymocowanymi do reklamówkowego spadochronu,
wskoczyła na parapet, otworzyła okno – ognisty podmuch żaru z ulicy zajął
firankę, a ona skoczyła w dół. Lecąc zrozumiała dwie rzeczy – że złote nici są
bardzo subtelne i nietrwałe, oraz, że płonie firanka na jej biodrach. Czując
zapach spalenizny widziała, jak szybko zbliża się do niej ziemia.

[wushum]

Wybaczcie, jeśli tekst jest nie najlepszy - chwilowo trudniej mi się krzesze, bo
okoliczności średnie.

[alitzja]

Wushum, siostro w zaburzeniach, Ty się tak nie kryguj, bo to jest GE-
NIAL-NE! Opary absurdu aż zapierają dech w piersiach.
Pisz dalej, kochana, pisz. A ja Ci przecinki posprawdzam;-)

[tin_tian]

Boski jest, najlepszy chyba ze wszystkich dotąd :D

[kaliope3]

Wushum! Rozbolało mnie serce od śmiechu! Zdaje się że mąż mnie już ostatecznie
za wariatkę bierze jak tak słyszy te spazmy:) Ale co to za cudowny odlot,czytać
to,co napisałaś!

[croyance]

Wushum, utalentowana z Ciebie bestia. Jestem pelna najszczerszego
podziwu. Jakbys miala kiedys buty do wypastowania, klaniam sie do
uslug.

[lezbobimbo]

Wushum o przeboska guslarko, o niesamowita pisarko! Tworczyni Mistrzyni!
Twoja sztuka jest niesmiertelna! Zakwikalam sie na smierc.
Padam przed Toba na kolana!
Pani pozwoli wylizac buciczek!!!!

[ready4freddy]

leze i kwicze, a raczej nie leze, tylko sie turlam po podlodze, czyli ROTFL, a
nawet ROTFLMAO :))) Wu-shum, Wu-shum!!! :)))

[aganoreg]

Wushum, dziekuje :) To jest genialne i powinno byc upowszechnione! Rozwijasz sie
kobieto :)

[kebbe]

Wushum, to jest fantastyczne,nie możesz nie publikować bo to zubaża ludzkość!!!
Ja kupuję od Ciebie wszystko! Jestem Twoją fanką, miałam ogromną nadzieję, że
jak zerknę na forum po przerwie to znajdę kontynuację "thrillera".I oto jest! I
to jeszcze lepszy tekst! A myślałam, że lepiej nie można :)

[gaudia]

Wyshum
Magdalena Samozwaniec może Ci, panie tego, kolory ziemi na butach malować
pozostając w klęku prostym przed Twoim zdyscyplinowanym umysłem.
Zaraz to sobie zacznę przeklejać do Worda, by się nacieszyć całością (jestem po
3 odcinkach).

[andrzej585858]

Dopiero teraz przeczytałem thriller i jestem pod wrażeniem :-)) Skopiowałem
sobie cały tekst na komputer bo jeszcze gdzieś zniknie w odmętach internetu i
tylko pozostaje żal że długo już nie ma ciągu dalszego - czemu wcześniej
przegapiłem tak fascynujący wątek?
Warte jest to zarówno dalszego ciągu jak i wersji drukowanej - powodzenie murowane,

[aganoreg]

To teraz rozumiecie nasze prosby blagalne w "sekciarskim" watku -
Wushum chce na tym zakonczyc :(

[andrzej585858]

Oczywiście że rozumiem - ja nawet nie czytając tej mrocznej opowieści byłem że
tak powiem zauroczony łatwością pisarską - takie talenty trzeba otaczać opieką,
podawać herbatkę i w ogóle cokolwiek sobie życzy słowo daje.

[kochanica-francuza]

[kochanica nic nie mówi, bo wyje z wrażenia]

[wushum]

Dziękuję wszystkim za "odbiór" i uznaję serię za zakończoną.
Pozdrawiam

[skrzydlate.bobry]

wushum napisała:

> Dziękuję wszystkim za "odbiór" i uznaję serię za zakończoną.

Czy to oznacza, że będzie nowa seria?
Zawisam wzrokiem na forum i czekam z drżeniem na odpowiedź.

[wushum]

Nie sądzę aby miała powstać nowa seria - chyba, że ktoś inny ma pomysł,to proszę.
Nie umiem jeszcze cenzurować się na tyle, żeby nikt nie poczuł się urażony, a
jeśli przerabiam twórczość MM, to już pozwalam sobie na ironię, czyli robię to,
czego Forum nie chce.
Ponieważ jestem zwykłym śmiertelnikiem i nigdy nie przewidzę, co komu się nie
spodoba, czy, czym i kto poczuje się urażony, więc lepiej nic nie pisać.
Jeśli ktoś ma pomysł na "miły triller sympatyczny fanfik grafomański" - proszę i
chętnie z podziwem poczytam.
Pozdrawiam

[anutek115]

Wushum, za pozwoleniem, czy ty sie nie dajesz ponieść goryczy względnie urazonej
dumie? Jakie forum nie chce twoich fanfików? Te parę osób, co beztrosko wpadło
zrobic awanturkę, po czym przestalo sie udzielać? Ja widzę - w tym wątku, ale i
w innych - wyrażany bezpośrednio, entuzjastycznie i gremialnie podziw dla twej
twórczości i chóralne prosby o więcej - czy to znaczy, że te wszystkie osoby nie
stanowią forum? To czym/kim są, bo ja nie rozumiem?

Nie chcesz pisać, nie pisz, twoja wola, możesz nie mieć ochoty, natchnienia,
siły z powodu upału, ludzka rzecz. Ale nie orzekaj, że jest to wola forum,
która, moim zdaniem, jest dokładnie odwrotna do twoich deklaracji - i dość
wyraźnie sformułowana.

[wushum]

Kilka osób chciało żebym pisała, większość jest wiecznie czymś urażona i wciąż
ktoś się czepia, że za mało słodyczy, za mało miłych słów i ślepego uwielbienia
- czy wobec Gaby, MM, czy innych. Wieczny stres o każde słowo.
Ja już milczę, nie będę męczyć nikogo "urażoną dumą", ani niczym innym. Żegnam
wszystkich, miło mi było.

[wushum]

Ps.: Jeśli chcecie - swobodnie możecie usunąć, czy "wyszarzyć" co Wam się żywnie
podoba.

ps serio

[wushum]

Żebym nie została źle zrozumiana - owszem, kiedyś podobało się Forumowiczom co
pisałam i cieszyło mnie to.
Teraz, zdaje się, że macie nowe zasady, więc nie chcę ich naruszać. Nowe osoby
pojawiły się wraz z ukrywającymi się uciśnionymi, plus osoby które dotąd pisały,
ale nie podobało im się jak jest na Forum, miało być Forum na Nowo. Rozumiem
więc, że są nowe zasady, nie wolno tego, co wolno było kiedyś.
Ja nie potrzebuję więcej problemów niż już mam, więc wolę wycofać się teraz.
Tyle z mojej strony. Nie chcę Wam się wcinać w ład i porządek.
Pozdrawiam

[anutek115]

Kto, do licha, ma nowe zasady? Jakie wyszarzanie? Jakie wycinanie? Jakie to
osoby się ujawniły, że im się nie podoba, i teraz dzierżą ster? Jakie osoby,
które dawniej pisały, i piszą nadal, żądały nowych reguł? Nicki poproszę. Bo ja
widzę osoby, które rozpętały całą histerię, ale potem zniknęły, albo bardzo
ograniczyły działalność, a osoby, które od dawna pisały popierały cie w stu
procentach. Widzę też parę sympatycznych nowych osób, które niewykluczone, że
nie mają pojęcia, o co ci chodzi, a na pewno nie brały udziału w rozróbie i nie
zgłaszały potrzen zadnych zmian.

Co do nowych zasad, to ja osobiście po powrocie z urlopu dla ukojenia nerwów
narzuciłam sobie jedną - nigdy więcej autocenzury, Nie będę już milczeć, jak mi
się cos nie bedzie podobać, ani owijac wypowiedzi w "jesteś taka wrażliwa, że
może ci się wydawać, wiedz jednakże, że najprawdopodobniej, ale jakby nie, to
sie nie gniewaj". I teraz napiszę bez autocenzury - moim zdaniem strzelasz
gigantycznego, niczym (na forum, bo nie wykluczam, że może masz zły dzień w
realu) nie umotywowanego focha. Nie widzę NIC w rozwiniętej ostatnio na forum
aktywności, co mogłoby go uzasadniać.

Możesz mnie wyszarzyć, proszę uprzejmie, nie zmieni to jednak zasadniczo tego,
że się nie bardzo wiadomo kogo, czego i czemu czepiasz.

[wushum]

Dobra, czepiam się i jestem "nie taka jak trzeba" - ja nie pamiętam wielu nicków.
Ginestrze się nie podobało wiecznie, Mmaupa nie była zadowolona, Rozdziałowi się
nie podobało, Panu Andrzejowi również, pani od karawany, osobie która chciała
zmieniać nazwę Forum...nie robiłam spisu, były jeszcze inne osoby.
Była krytyka co do ironii, krytyka co do negatywnych ocen twórczości MM, krytyka
co do ocen Gaby, wiecznie jest coś źle.
Ale zaczyna mi być już wszystko jedno - mogę być zła i strzelać "focha".
Pisz bez autocenzury - na zdrowie.
Wydzielacie miejsce na OFF-topy - to to jest cenzura, czy nie?
Myśl o mnie źle, czy jak sobie chcesz. Jestem podła, strzelam co kto zechce.
Zawsze komuś się nie podoba, więc lepiej zniknąć.
Żegnam.

[melmire]

Ale czy kazdemu musi sie podobac, zebys kontynuowala? Bo jesli tak, to program z
lekka nierealny, jak mowia, nawet zupa pomidorowa ma swoich przeciwnikow.
Byc moze to nasz blad, tych czytajacych-niepiszacych, ze swoj entuzjazm
przezywalismy po cichu, po drugiej stronie ekranu, zamiast sie nim podzielic.
Mysle ze gdybys zrobila sondaz, to zdziwilabys sie ilu osobom twoje fanfiki
dostarczyly radosci.

Taka specyfika forow, a i chyba niestety zycia, ze czesciej wyrazamy to co nam
sie nie podoba, to z czym mamy problemy. Stad tez, gdyby przeanalizowac forum
np.emamy mielibysmy obraz swiata zaludnionego przez wyrodne tesciowe,
koszmarnych mezow, niewychowane bachory i inne antypatyczne typy. Jak sie ten
obraz ma do rzeczywistosci, wszyscy wiemy.

Wiec nie sugeruj sie tym, ze gdziesz, kiedys, komus, cos sie nie podobalo.
Uroczyscie oswiadczam ci ze MNIE sie podobalo ogromnie, i moje "podobalo sie"
spokojnie anuluje "niepodobalo sie" kogos innego(niech bedzie pani od karawany,
nie czuje jakos do niej sympatii).

[skrzydlate.bobry]

Ojej, ojej! Brak mi słów.
Wushum, pan Andrzej to sobie na twardy dysk Twoje thrillery przegrał i obiecał
donosić herbatkę, bylebyś dalej pisała. Jakieś jednostkowe głosy krytyki
wyłapałaś z zalewu zachwytów. Ja jestem to nowe, co niedawno przyszło, i też
skamlę o więcej oraz zielenieję z zazdrości jak Lisieccy.
Ale rozumiem, że masz jakiś gorszy czas. Odpocznij, postrzelaj sobie, co tam
chcesz. Liczę, że wrócisz. A - unikaj na tym urlopie domów pracy TFUrczej. To
zuo! Widziałam jeden taki - wątroba się na Ciebie obrazi i truchtem dołączy do
Ignacego B., żeby sobie poleżeć pod niewinnymi lelijami.

[lezbobimbo]

Wushus, come on bejbe! Nie zalamuj mnie ani siebie :))))
Tamte dawne spory skisly dawno i niech w slusznej niepamieci zdychaja wew swym
wlasnym budyniu, a nigdy tez nie chodzilo w nich o Ciebie ani Twa tworczosc.
Teraz ostaly sie jeno rozszalale groupies Wushowe, na widok Twych dziel
sciagajace z zachwytu majty przez glowe, do ktorych i ja sie zaliczam, auuu! (do
majt tez hyhy)

Masz od nas przeciez oficycjalny list zelazny i wiekuisty, pozwalajacy Ci, a
wrecz i zadajacy od Ciebie, o mistrzyni slowna, pisac jakie tylko chcesz
offtopy, pastisze i fanfiki. Pamietaj o tym zawsze i nie odczytuj nigdy
tropienia tutejszych trollizmow jako cos skierowane w Twa strone.
Przywloklam sie specjalnie z tropikalnego kraju do podmoklego, aby Ci to
oznajmic :)))
PISZ!! jak sie lepiej poczujesz. Buziuchny!

[anutek115]

wushum napisała:

> Ginestrze się nie podobało wiecznie, Mmaupa nie była zadowolona, Rozdziałowi si
> ę
> nie podobało, Panu Andrzejowi również, pani od karawany, osobie która chciała
> zmieniać nazwę Forum...nie robiłam spisu, były jeszcze inne osoby.

O, nienienienie, nie tak prędko! Ja uwielbiam spisy, proszę uprzejmie, oto
kolejny w moim wydaniu:

Osoby wyrażajace uznanie, podziw, często wręcz entuzjazm i żądające "jeszcze":
Kaliope, ja, Jota, Lezbobimbo, Szprota, Ewaty, Ready4Freddy, Verte34 (specjalnie
wróciła, by dać temu uznaniu wyraz, po czym znów zniknęła, niestety), Croyance,
Is.kierka, Veranillo, Kangaroo, Kochanica-Francuza, Jhbsk, Tosia_4, Elm_m,
Hotwhiskey, Lutecja, Kebbe, Ding_yun, Meg_mag, Nikusz, Alitzja (która ci robiła
korekty i wstawiała przecinki), Limotini, Yowah, Mkw98, Dzidka, Denea, Aganoreg,
Tin_tian, Gaudia, Skrzydlate_bobry, Melmire.

Andrzej:
"Skopiowałem
sobie cały tekst na komputer bo jeszcze gdzieś zniknie w odmętach internetu i
tylko pozostaje żal że długo już nie ma ciągu dalszego - czemu wcześniej
przegapiłem tak fascynujący wątek?"

Ginestra:
" Ależ Wushum, to nie tak. :)

Nie odbieraj, proszę, zwykłych propozycji (bo na początku wątku to były
naprawdę zwykłe propozycje zanim podniosła się temperatura dyskusji) jako
ataku i zmuszania Ciebie czy innych do zmiany poglądów czy do zmiany czegokolwiek. "

Jeszcze Onion ci wkleje z wątku o TWA, chociaż ona nigdy nie zgłaszała zastrzeżeń:
"nie rób nam tego, Wushum :-) (znaczy, nie znikaj, przyp. moje) Niech będzie
wesoło, niepokornie, ciekawie - a było tak m. in. dzięki Tobie."

Na 45 osób, które wyraziły podziw dla twej twórczosci (w tym także Andrzej,
któremu zarzuciłas, że mu się nie podoba) 20 to - mniej lub czesciej pisząca -
stara gwardia, reszta to "nowi" czy też "baaaardzo rzadko odzywajacy się", co
nie oznacza, że krytyczni. Byłabym wdzięczna za podobną liste osób, którym się
to, co piszesz NIE podoba, bo osobiscie trudno mi było znaleźć (poza jedną uwagą
Mmaupy, dotyczacą zresztą nie fanfików, tylko regulaminu).

> Była krytyka co do ironii, krytyka co do negatywnych ocen twórczości MM, krytyk
> a
> co do ocen Gaby, wiecznie jest coś źle.
> Ale zaczyna mi być już wszystko jedno - mogę być zła i strzelać "focha".

Ale, chwilę, czy tobie chodzi, że są tu osoby, którym sie nie podoba WSZYSTKO
jak leci? Które wyrażaja swoje zdanie w temacie np. naszego najeżdżania na Gabę,
ich zdaniem nieuzasadnionej? Czyzbyś żądała jednomyślnosci, a jak nie, to sie
obrażasz i znikasz?

W takim razie, wybacz, faktycznie nie powinnas tu pisać (ani na żadnym innym
forum, ani, o zgrozo, udzielac się w realu), ponieważ grona ludzi stuprocentowo
ze sobą zgodnego w każdej absolutnie kwestii po prostu NIE MA. Osoby, którym się
nie podoba zawsze bedą, i co więcej, mają one prawo do tego, by im sie nie
podobało, mają też prawo o tym mówić i bronic swojego zdania, dopóki czynią to w
sposób kulturalny i mają argumenty.

> Wydzielacie miejsce na OFF-topy - to to jest cenzura, czy nie?

Nie. Cenzura to jest informacja "Nie poruszamy tematów takich i takich, jest to
całkowicie zabronione, kto poruszy, zostanie ukarany". Przeczytaj apel
Lezbobimbo w kwestii tematów religijnych, nie zauważyłam tam ZAKAZU.

[kaliope3]

Wushum, na Jowisza! Przecież nie wszystko musi się podobać
wszystkim! Jak coś takiego się pojawia to ja instynktownie robię się
nieufna i z czystej przekory czasem doszukuję się dziury w całym.
Przecież to ma właśnie dzięki temu taką wartość,że części się tak
BARDZO podoba, a część ma zastrzeżenia.
Ja rozumiem że artyści do dusze wrażliwe i ulegające zmianom
nastrojów:), ale na litość, dajże spokój, tylko jak Ci przyjdzie
jeszcze jakiś genialny pomysł do głowy to się nim z nami podziel!

[kai_30]

Ja też do grona fanów poproszę, ja też (wushumowych, nie mmowych)! Nie wyrażałam
dotychczas należnego podziwu i zachwytu i w ogóle odzywam się rzadko, bo
niestety korzystam z netu blueconnectowego, i bywa, że muszę cztery razy
przeładowywać stronę, zanim mi się raczy otworzyć w całości. A każde
przeładowanie trwa kilka partyjek freecella :) A mimo to - przeładowuję, czytam
i się zachwycam. Pisz, wushum, to jest boskie!

Aha, w awanturach zazwyczaj nie biorę udziału nie z ugodowości charakteru, a z
racji tego cholernego łącza - pół dyskusji mnie omija, zanim popełnię jakiegoś
posta. Ale gdybym brała, to bym napisała, że forum jest cium cium, pyszulka i
nic w nim zmieniać nie potrzeba.

[mmaupa]

Wreszcie znalazłam trochę czasu, żeby spojrzeć w ten wątek. Poczytałam,
porechotałam (SMSy Natalii! cudo), po czym dotarłam do momentu, gdzie Wushum
ogłosiła mnie Wrogiem Ludu. Wushum, ty się nie obrażaj (też bym się mogła za
twój wpis w pamiętnym wątku obrazić - obrażanie się jest zresztą całkiem
przyjemną i absorbującą czynnością), tylko raczej spójrz na fejsbukową wiadomość
co ci dzisiaj wysłałam, nawiasem mówiąc przed przeczytaniem tego wątku :)

[melmire]

Wushum, gdybym nie byla mila i dzielna to powiedzialabym ci, jako samozwancza
przedstawicielka czytaczy-niepisaczy, "nie gadaj glupot i pisz dalej, bo Ignacy
wylazl z grobu i nadal straszy".

Ale ze jestem MiD to pozostaje mi powstrzymac cisnace sie do oczu lzy (a na usta
inwektywy), zakryc ww. oczy ryza grzywka, zerwac sie energicznie , golnac sobie
pol kubka herbatki (dzielnej, swojskiej, malinowej) i rzec "nie sluchaj tych co
damnat quod non intelligunt,invidia gloriae assiduus est. Pisz dalej fanfiki.
Coz z tego ze pojawili sie godni nastepcy,duo cum faciunt idem, non est idem".

[wushum]

Skoro są godni następcy - tym lepiej. Piszcie, twórzcie! Twórczość,
wielofunkcyjność, sztuka! Freude, Freude!

[melmire]

Ha, jak pisalam, nastepcy sa, ale tam gdzie dwoch robi to samo, to to nie jest
to samo. Ja chce lilij wysokich! I Ignacow glebokich!

[meduza7]

Aaaaa! To było genialne!!!

Dopiero teraz przeczytałam całość, widzę, że w międzyczasie wynikła jakaś
awantura, po której Wushum się zniechęciła... Nie zniechęcaj się kobieto, pisz!
Pisz! Pamiętaj, że "są tacy, co wtykają nam szpilki - to nie ludzie, to wilki!"

[the_dzidka]

Jestem w lekkim szoku czytając to, co pisze (teraz) wushum. Ona
chyba o jakims innym forum mówi. Nie przypominam sobie, żeby
ktokolwiek ustanawiał słodzenie i pochwały MM i Gabryelli walutą
obowiązującą na forum. Przypominam sobie mętnie jakieś pretensje
osób, które wlazły, namąciły, i poszły sobie z powrotem w
elektroniczny niebyt. Ale nic poza tym...
Jakoś mi... przykro?...

[dakota77]

Mnie jakos dziwnie. I tez mam wrazenie, ze chyba nie o tym forum mowa? Albo ja
na obce trafilam?
Spory byly i minely, nic na forum przeciez sie nie zmienilo, oprocz apelu, by
kazdy watek nie zamienial sie w dlugasna dyskusje swiatopogladowa. Wiec skad ten
foch nagly?

[andrzej585858]

No tak - jeden dzien mnie nie było i mało brakowało że zostałbym ogłoszony
zwolennikiem cenzury i jedynie słusznej linii:-)))
Ja naprawdę skopiowałem sobie to wszystko co wushum pisała - bi dla mnie są to
perełki a zawsze zazdrościłem innym łatwości pisania a jeszcze jak bylo to
pisanie o zabarwieniu sarkastycznym to w ogóle.

Ale teraz to napiszę uczciwie trochę nie podoba mi się taka postawa gdyż trąci
to trochę innego typu postawą - "kto nie z nami ten przeciwko nam" tym bardziej
że, jak mi się wydaje, krytyka winna mobilizować a nie powodować wywieszanie
białej flagi.
Niedługo tutaj jestem a już kilkakrotnie zostałem w miarę porządnie
obsztorcowany i co z tego?
To że niektóre poglądy i sformułowania nawet bardzo mi się nie podobają nie jest
chyba równoznaczne z tym że mam obrażać się na osoby które je wygłaszają?
Trudno teraz nie rozumiemy się, inaczej podchodzimy do różnych problemów ale
zawsze jest szansa na to że dzięki rozmowie jednak znajdziemy jakieś wspólne punkty,
Moja Mama często powtarza taki wierszyk - byc może jest to jakaś parafraza -
"Mamo chwalą nas! Kto? Ty mnie a ja was!" -
Sami potakiwacze nie są najlepszymi przyjaciółmi jak uczy życie.

Poza tym proszę nie pisać o mnie per pan bo się obrażę i już :-)))

PS Żartem

[skrzydlate.bobry]

andrzej585858 napisał:
> Poza tym proszę nie pisać o mnie per pan bo się obrażę i już :-)))

Ależ, Panie Andrzeju, co też Pan! :)

[pomarancha88]

Eeeej!
Nie róbcie se jaj! Wprawdzie jestem wielką fanką MM i złego słowa na nią nie powiem ale fanfiki wuschum pozwoliły mi spojrzeć na Jeżycjadę świeżym okiem i teraz czytając nowe tomy mam wrażenie że MM sama się z siebie nabija;)

Wniosek: dołączam się do listy fanek twórczości wushum, pisz kochana:)

[croyance]

Z calym szacunkiem i samokrytyka, ale Wushum jest z nas wszystkich
najbardziej utalentowana, i jesli nie jest w humorze, to ma do tego
prawo, jako prawdziwa artystka. Chcialabym tak pisac jak ona, to
prawdziwy dar.

[anutek115]

croyance napisała:

> Z calym szacunkiem i samokrytyka, ale Wushum jest z nas wszystkich
> najbardziej utalentowana, i jesli nie jest w humorze, to ma do tego
> prawo, jako prawdziwa artystka.

Aha. Czyli skoro nie rozumiem, czemu Wushum obraziła się na forum bez realnych
powodów i wbrew przedstawionym faktom, napiszę, że nie rozumiem, czemu się
obraziła i nie podoba mi się, że się obraziła to, jak rozumiem, nie mam do tego
prawa poniewaz nie mam talentu? I jako nie artystka nie mogę nie byc w humorze,
jak ktoś prezentuje tzw. focha?

Jak miło.

[lezbobimbo]

Silence, rybki drapiezne :PPPP
A teraz wezmnijmy wszystkie honorowy urlop razem :))))))

[skrzydlate.bobry]

lezbobimbo napisała:

> Silence, rybki drapiezne :PPPP
> A teraz wezmnijmy wszystkie honorowy urlop razem :))))))

Za pozwoleniem - ośmielę się nie zgodzić z tym rozwiązaniem. Lepiej załóżmy
forum fanów Wushum ze wszystkim tego konsekwencjami. Ja mogę mierzyć lelije :)

[szprota]

To mi odpowiada.
Wushuś, jak się ma miękkie serce, to twardą dupę trza mieć. No sorry, no bunus.

[vauban]

Dziś odkryłem. Dzięki temu, że spojrzałem w wyszukiwarkę.
Primo: znakomite. Wyłem z radości. Konsekwentne, erudycyjne, dowcipne, świeże.
Zazdraszczam, że sam na to nie wpadłem.
Secundo: trochę końcówka obniża się, ale to normalne przy pisaniu ad
hocdługiego tekstu. Aby dłuższy tekst miał ręce i nogi, trzeba jednak
sporządzić plan - konspekt. Przynajmniej mnie to zwykle pomaga.
Tertio: warte kontynuacji, a nawet "pełnego, kanonicznego wydania", ale po
zredagowaniu. Bo to materiał na kapitalną rzecz, diament do oszlifowania w
brylant ;)
Quarto: sam niekiedy bawiłem się w parodie, i wiem, że to wymaga dużej pracy.
Można popełnić coś "na szybko" (i sam zwykle tak popełniałem, cóż), wymaga to
nagłego impulsu, impresji, olśnienia - ale ciągnięcie dalej jest już baaardzo
trudne. Ciągnąc dalej, można stać się, jak się obawiam, pisarzem całą gębą, a to
oznacza trudności. M. in. to, że kiedyś mogą Ciebie zacząć parodiować, czego z
całego serca życzę, bo to znak, że pisarz wart jest tego :)

[wushum]

Witam.
Nie planuję, zazwyczaj siedzę i coś mnie najdzie. Próbuję też napisać coś
innego, ale szło mi tylko spontanicznie, a kiedy zaczęłam pisać plan to utknęłam
w planie:( nawet nie wiem czy to "inne" jest dobre. Piszę na zasadzie puzzli -
urywkami z różnych miejsc "akcji".
Nie twierdzę, że to dobre co piszę. Tak sobie coś pobredzę. Jeśli ktoś się
uśmiechnie, to dla mnie przyjemność.
Teraz nie mam ani już warunków, ani czasu na nic:(
Pozdrawiam

[rozdzial43]

szprota napisała:

> to twardą dupę trza mieć.

W niektórych sferach zwaną też dystansem do siebie.

wushum...

[emkz]

Często tu zaglądam, jednak do tej pory jeszcze nic nie napisałam.
Twój/lezbobimbo wątek uważam za boski. Już nie pamiętam kiedy tak
bardzo się śmiałam, że łzy mi z oczu tryskały (te sms'y Natalii!!!).
Jeśli taka Twoja wola i skończysz pisanie, będzie mi (i chyba nie
tylko mi) bardzbardzo szaro znowu. Ale! Dzięki za to, co było.
Trzymaj się, i... może zmienisz kiedyś zdanie? Będziemy czekać:-)

[misinka81]

Jako istota pasożytnicza, czytająca namiętnie lecz niepisząca z
chronicznego braku czasu, przyłączam się do zbiorowych zachwytów nad
autorką i jej dziełem i mam nadzieję, że dane mi będzie dalej
pasożytować i kwiczeć ze śmiechu nad Ignacem w lelijach ;) Macham
jelitkiem i proszę o jeszcze!!!

[wushum]

Witam

Anutku nie musisz mnie lubić - ja nie ograniczam nikogo. Skoro obawiasz się że
mogę kogoś spotkać w realu, a że zła ze mnie baba, to na 100% ukrzywdzę jakie
biedne istoty - sama napisałaś że "o zgrozo" mogę w realu z kimś rozmawiać - mam
prośbę, podam Ci adres, a Ty przyjedź i mnie odstrzel, albo poderżnij mi
tętniczki. Będę wyłącznie wdzięczna.

Mam na prawdę tyle problemów, że nie jestem w stanie myśleć 100 razy nad każdym
słowem i tym, kto może poczuć się urażony, że nie zachwycam się MM w 100%, że
Gaba jako postać przestała mi się podobać, że żartuję ze stylu MM, co oznacza,
że komuś sprawiam przykrość.
Piszę zazwyczaj w przypływie jakiegoś pomysłu. Być może wcale nie są to dobre
pomysły.
Ja nie twierdzę, że piszę dobrze.
Ja po prostu nie mam siły na zastanawianie się komu może robię przykrość jakimś
tekstem.
Mam dużo problemów i to serio problemów.
Nie wymagam od nikogo uwielbienia. Lubienia też nie. Po prostu nie mam "głowy"
do myślenia która osoba poczuje się czym urażona, bo każdy jest inny, każdy ma
inne wspomnienia i przeżycia.
Może ktoś ma złe wspomnienia związane z czerwonym parasolem - była dziewczyna
miała taki, albo ktoś ma duży biust, a ja tu piszę o biustonoszach dla
nosorożca, albo ktoś marzy by być Gabrielą i nosić koszule flanelowe. Każdy może
poczuć się urażony i zawsze.
I to jest właśnie kwestia tego, że brak dystansu i odrobiny luzu. Nikogo nie
typuję na "głównych wrogów". Kazano mi wymienić, kto wyrażał niezadowolenie, że
Forum wygląda jak wygląda.
Bo snuję nieuzasadnione brednie.
Nikomu nie musi się podobać co piszę. Nikt nie musi mnie lubić.
"O zgrozo" istnieję "w realu" i albo się z tym Anutku pogodzisz, albo możesz
mnie usunąć z tego świata. Mam już i tak dość.
Ja nikomu nic nie każę.
Proszę to zrozumieć. Nie mam sił, ani czasu analizować słów po 1000 razy, aby
wielbiciel MM, Gaby, Roberta czy kogoś innego nie poczuł się urażony.
Po raz kolejny powtórzę - nie wymagam lubienia mnie, ani moich tekstów, nie
jestem po prostu w stanie sprawić, aby każdy był zadowolony.
Patrzę realistycznie. Jeśli nie jestem w stanie tego zrobić, a kogoś mogę
urazić, to po co mam pisać?
Pozdrawiam

[dakota77]

A nie wystarczylo po prostu przestac pisac, zamiast strzelac fochow i
narzekac, jacy tu wszyscy okropni i jakies straszne sa rzekome nowe
forumowe zasady?

Albo po prostu napisac, ze pisanie cie meczylo i robisz przerwe? Bo
wiesz, krytyka czy nie, nie wczytywalam sie w caly watek, moze cos
przeoczylam- ale jednak ten caly napad na reszte forum moim zdaniem
nie jest niczym uzasadniony.

Nie przesadzasz czasem z tymi propozycjami odstrzelenia?
Piszsz, ze masz problemy, OK, rozumiem. Tylko po co w takim razie
tracisz czas na plucie jadem, zamiast odpoczac?

[wushum]

Nie pluję jadem.
Anutek jest przerażona że piszę i że rozmawiam z ludźmi w realu, a mnie się już
coraz mniej chce żyć - myślałam, że skoro mamy wspólny interes, można to
połączyć ku zadowoleniu.
Nie napadam. Napisałam, że żegnam i uważam serię za zakończoną.
Zaczęły się posty z wymaganiem wytłumaczenia.
Wytłumaczyłam.
Nie podoba się wytłumaczenie?
Nie podoba się nawet, że istnieję.
To ma mi być milusio? Prawda.

[wushum]

-Co to jest?! - zawołała pisarka, widząc, że jej ręce, którymi na zmianę -
kołysała wnuczkę Gabrieli, gotowała gołąbki i miesiła ciasto na buchty - nagle
znikają.
Nawet niezdarcie czytający Mickiewicza ojciec Borejko zamilkł, kiedy kresowe
"eł" nie wydobyło się z jego uchylonych ust. Bonżurka, jak i on - wydawali się
coraz bardziej przeźroczyści - Znikam - zauważył Ignacy - i znikł.
Wszystko naokoło autorki rozmywało się w nicości - precyzyjne ruchy rąk Mili
Borejko, sama Mila, nawet chłód bijący z jej oczu.
Bernard mówił, ale dźwięczne zgłoski zanikały w łopacie jego brody, aż sam
rozmył się w przestrzeni. Na koniec zasyczało, łupnął piorun i nawet broda
Bernarda zniknęła z cichym pyknięciem.
Nie było już nic.
Tylko pisarka przed swoim laptopem.
Nareszcie wolna.

Ps.: Dziękuję wszystkim za miłe i nie miłe słowa.
Pozdrawiam i mam nadzieję, że będzie mniej problemów:)

[ateh7]

Wushum, Twoje teksty są super, inteligentne i bardzo zabawne. Ja
czytam je sobie rano przy kawie, żeby się pośmiać na początek dnia :)
Jeżeli nie masz ochoty już pisać, to oczywiście nie będziesz tego
robić, ale szkoda. Chciałabym, żebyś napisała więcej.
Przykro mi, że masz problemy, mam też nadzieję, że uda Ci się je
przezwyciężyć, oby jak najszybciej. I trzymaj się. Pozdrawiam! :)

[wushum]

:)
Cieszę się jeśli ktoś się cieszy.
Pozdrawiam

[wushum]

Nie pisałam że wszyscy są tu okropni. Nie przeinaczaj moich słów. Uznaję po
prostu, że jest jakaś część, która czuje się urażona.

[dakota77]

I dlatego sprawiasz, ze cala reszta ma sie czuc winna. No coz.
Rozumiem, ze nie chcesz juz pisac, twoja sprawa i twoje prawo. Ale
jak pisalam, wystarczylo przestac. Albo napisac, ze potrzebujesz
odpoczynku.Nie trzeba bylo robic z tego jakiejs wielkiej krucjaty
przeciwko wrednemu forum, niedoceniajacego artysty. Zreszta jak
wiesz, na tym forum lubimy konstruktywna krytyke. Nie widze powodu,
zeby jej oszczedzac komus dlatego, ze jest mily i we wlasnym
mniemaniu wrazliwy, jak to kiedys przerabialismy, albo dlatego, ze
sie obrazi, ze ktos skrytykowal jego pisanine. Jestem przeciwko
rownym i rowniejszym.

[lezbobimbo]

dakota77 napisała:
<albo dlatego, ze> sie obrazi, ze ktos skrytykowal jego pisanine.

Tylko ze tutaj na forumie nikt nie krytykuje Wushum za pisanie, a wrecz
przeciwnie! Dyszac pragniem wiecej takich fanfikow!

Jakies tam dawno miniete prosby o kochanie Gabuni-Babuni-MM calym swoim
fanowskim ja nie byly wszak skierowane do Wushum, wiec tez nie rozumiem dlaczego
Wushum czuje sie tutaj tak zle :(

[dakota77]

Ja tez nie rozumiem i nie wiem za co sie forum zbiorowo obrywa.

[mmaupa]

Spokój, kobitki! Wushum będzie chciała, to napisze, nie będzie chciała, to nie.
Jej to sprawa, a nam pozostaje tylko trzymać kciuki za pomyślne rozwiązanie
problemów. Ew. możemy własnoręcznie się postarać o fanfiki, jeśli któraś ma czas
i wenę.

[anutek115]

Wiesz co, Wushum? przez cały ten wątek starałam się z uporem, jak widzę, godnym
lepszej sprawy przekonac cie na przykładach, cytując wypowiedzi, podając nicki i
zadając pytania, że własnie jesteś pożądaną osoą na forum, że wszyscy czytaja
cię z przyjemnoscią, i nikt nie domaga się zadnych zmian. Ale po co czytać ze
zrozumieniem, prawda? Skoro lepiej uzalać się nad sobą jako tą nieszczęsna
ofiara forumowego ucisku, który ogranicza i dusi.

Pozbadź się obaw. Ja juz cię dusic nie bedę. Zamierzam, zgodnie z twoja
wcześniejszą sugestią, cie wyszarzyć, i tobie radziłabym też wyszarzyć mnie,
gdyby nie fakt, że ty i tak moich postów najwyraźniej nie czytasz (poza tymi w
tym wątku, a i te po łebkach).

Gdyby jednak ktoś chciał się pobawic i w tych paru tysiącach postów, które
zamiesciłam na forum znalazł moje wypowiedzi, w ktorych wychwalam Gabę,
roztkliwiam się nad pisarskim stylem pani MM względnie domagam się, by na forum
było milusio, stawiam mu/jej trzydaniowy wegetariański obiad z gigantycznym deserwm.

Słowa o "I to jest właśnie kwestia tego, że brak dystansu i odrobiny luzu."
brzmią w twoich ustach rzeczywiscie wiarygodnie i jakże przekonywująco.

Do uwag o podrzynaniu tętniczek i usuwaniu z tego świata nie będę się odnosić,
bo sa to uwagi na poziomie, z ktorym nigdy nie podejmuję dyskusji.

[wushum]

Tłumaczę i tłumaczę, że nie jestem przeciw wszystkim, że chodzi mi o osoby
którym się nie podobało. Byłam na Forum kiedy rozpętało się piekło że nie
jesteśmy fanami, że trzeba kochać MM ślepo i bezwzględnie.
Chcecie powiedzieć że takiego wątku nie było?

Ale nikt nie zwraca uwagi na to, co piszę.
Piszę że nie chcę nikogo urazić, że dla tego przestaję pisać, a zostaję
podsumowana, że poniewieram ludźmi na Forum i wymagam uwielbienia.
Czytajcie co piszę.
Anutku Twoje święte oburzenie o tętniczki...a kto mi zarzuca, że w ogóle
istnieję i rozmawiam z ludźmi jako wielką krzywdę dla ludu?
Pisałam minimum 3-4 razy w jednym z ostatnich postów, że nie zmuszam nikogo do
lubienia mnie.
Zawsze tak robię, że jeśli ktoś się może poczuć urażony - choćby 2 osoby, to się
wycofuję.
To znowuż Dakota życzy sobie, żebym zniknęła bez pożegnania.
Nie mam prawa?
Chciałam lepiej dla tych którzy są przewrażliwieni, a teraz widzę, że trzeba
było przejść obojętnie.
Wróciłam na Forum 2-3 tygodnie po tej nagonce na tych którzy nie są
słodziaśno-milaśni. Zauważyłam wytyczony wątek na Offtopy.
Zauważyłam, że osoby które krytykowały już nie krytykują, albo robią to bardzo
delikatnie. Uznałam, że podczas mojej nieobecności zmieniły się zasady.
Wypowiedzi Bimbo nie było prawie w ogóle.
Uznałam w takim razie, że nic tu po mnie, skoro są najwidoczniej inne zasady,
Offtopy mają swoją klatkę.
Uznałam, że nie jestem w stanie opanować tak swoich wypowiedzi, żeby się
wpasować i nikomu nie narazić.
Może rzeczywiście niesłusznie podziękowałam i odezwałam się, że uznaję wątek za
zakończony.
Widocznie nie miałam prawa - czy jak kto uważa.
Mam się nie żegnać i nie dziękować, a najlepiej zniknąć bez słowa.
Niestety już za późno na Twój plan mojego postępowania Dakoto.
Przebolej to i wybacz, ale żegnam Wszystkich i miło mi było.
Nikt nie musiał mnie lubić.
Dlatego chciałam się "usunąć", żeby nikomu nie "bruździć" w nowym ładzie.
Pozdrawiam Was i życzę wszystkiego dobrego.
I wcale nie musicie mi życzyć tego samego.
Anutku, już się nie użalam.

[lezbobimbo]

wushum napisała:
<Byłam na Forum kiedy rozpętało się piekło że nie
> jesteśmy fanami, że trzeba kochać MM ślepo i bezwzględnie.
> Chcecie powiedzieć że takiego wątku nie było?

Po pierwsze, a dlaczego rozpetalo sie pieklo - przeciez dlatego wlasnie, ze
wiekszosc (okreslana jako beton:P) nie kocha slepo i bezwzglednie. Stanelo na
tym, ze NIE kochamy bezwarunkowo, lelije moga sie wypchac albo wyhodowac
twardsza skore i bedzie tak jak zwykle.
Po drugie to pieklo nie bylo skierowane w Twoja strone ani Twoje wyborne
fanfiki. Naprawde nie wiem, gdzie to wyczytalas?
Po trzecie co z tego, ze byl? Juzesmy go dawno zapomnieli i wcale nie nastapil z
tego powodu zaden nowy lad (beton okazal sie niereformowalny).

> Piszę że nie chcę nikogo urazić, że dla tego przestaję pisać,

PISZ!! a nie mysl o urazaniu.
Jak Twe fanfiki maja kogos urazac, tym gorzej dla niego :D
Twe fanfiki wzbudzaja szczery entuzjazm, co mozesz tutaj wielokrotnie
przeczytac. Prosze zauwaz ten entuzjazm i zawszec o tem pamietaj, a nie
samobiczuj sie nagle na czesc jakis dawno przeminietych lelijek :)

[wushum]

lezbobimbo napisała:


> Po drugie to pieklo nie bylo skierowane w Twoja strone

Droga Bimbo - wiem, że nie we mnie, ale przecież, ja się też przyczyniam -
drwiąc itp - do sprawienia komuś przykrości.
I o to mi chodziło.

[wushum]

I nie powiem, że nie jest mi przykro.
Przestałam pisać, żeby urażonym nie sprawiać przykrości, to teraz za karę trzeba
pożegnać się ze wszystkimi.
Szkoda.

[lezbobimbo]

wushum napisała:
> Przestałam pisać, żeby urażonym nie sprawiać przykrości,

Jakim znowu urazonym? Caly cymes polega na tym, ze nikt od Ciebie tego nie
zadal. Powtorze, ze jesli kogos urazaja Twe fanfiki, to tym gorzej dla niego :D

<to teraz za karę trzeba> pożegnać się ze wszystkimi.

Nic za kare nie musisz.
Ile razy mam Cie prosic, abys sie nie przejmowala, zwlaszcza jakimis dawno
minionymi roszczeniami lelijek i ze chcialabym (i nie ja tylko) abys pisala
fanfiki?
Dlaczego porzucasz swoich fanow przez jakies dawno minione spory, i to NIE
przesladujace Ciebie?

[wushum]

Bimbo, ja czuję się współodpowiedzialna.
Zazwyczaj czuję się winna. Nawet za gradobicie w Afryce, a tutaj z pewnością,
czy w Fanfiku, czy gdzieś na Forum napisałam coś ironicznego, coś, że nie podoba
mi się Ta Gaba, Rojek, styl MM, narzeczeństwa 5cio latków itp. Czyli wina jest.
Rozumiem, że Tobie i dużej liczbie osób się podobało i bardzo mnie to cieszy
/serio - jak mało co/, ale wiem, że są inne osoby.
To jak mam się zachować?
Zawsze ktoś będzie niezadowolony, a ja już nie mam sił.
Serio.

[dakota77]

Mialas akceptacje ogromej wiekszosci forum, ale rozumiem, ze to bylo
za malo? Bo mieli sie zachwycic absolutnie wszyscy? Nie moglas
zignorowac krytykantow, jesli az tak cie bolala ich krytyka? Trzeba
od razu zglaszac pretensje do calosci forum, informowac z wielkim
fochem, ze przestaniesz pisac?

[lezbobimbo]

wushum napisała:
> Bimbo, ja czuję się współodpowiedzialna.
> Zazwyczaj czuję się winna.

Ale po co? Przestan czuc wine :) Ani nie spowodowalas gradobicia w Afryce ani
nie psujesz forum.

> Rozumiem, że Tobie i dużej liczbie osób się podobało i bardzo mnie to cieszy>
/serio - jak mało co/, ale wiem, że są inne osoby.
> To jak mam się zachować?

Ignoruj te inne osoby i nie mysl o nich, a ciesz sie fandomem :)

[szprota]

Wushuś...
Nie żegnaj się.
Świetnie piszesz.
Nikt nie chce zaprowadzać nowych zasad na forum. Rozumiem, że zastana przez
Ciebie sytuacja na forum po okresie nieobecności wprowadziła Cię jakoś w błąd,
ale zobacz, ile osób zapewnia, że to wcale nie tak.
Po prostu weź to pod uwagę, dobrze?

[wushum]

Dziękuję.

[lezbobimbo]

wushum napisała:
> Wróciłam na Forum 2-3 tygodnie po tej nagonce na tych którzy nie są
> słodziaśno-milaśni. Zauważyłam wytyczony wątek na Offtopy.

Ale JAKIE offtopy - tylko te ciezkie, religijno-polityczne! Przeciez cala insza
reszta offtopikow jak najbardziej pozadana w watkach pozostalych tak jak zwykle.

> Zauważyłam, że osoby które krytykowały już nie krytykują, albo robią to
bardzo> delikatnie. Uznałam, że podczas mojej nieobecności zmieniły się zasady.>
Wypowiedzi Bimbo nie było prawie w ogóle.

Oh bejbe.. aczkolwiek to mi pochlebia niemozebnie, to nie jestem wszak calym
forum :)
Przeciez bylam na urlopie!! To ze nie krytykuje caly rok bez przerwy, nie znaczy
ze nagle kocham MM na slepo i na zawsze czy tez ze zaistnialy jakies nowe zasady :D

[the_dzidka]

> > Wróciłam na Forum 2-3 tygodnie po tej nagonce na tych którzy nie
są
> > słodziaśno-milaśni. Zauważyłam wytyczony wątek na Offtopy.
>
> Ale JAKIE offtopy - tylko te ciezkie, religijno-polityczne!
Przeciez cala insza
> reszta offtopikow jak najbardziej pozadana w watkach pozostalych
tak jak zwykle
> .

Tak to jest, jak się uważnie nie czyta.
Po mojemu wushum ma bardzo ciężki okres w życiu, doła, może nawet
depresję. Sama w podobnej sytuacji wyładowywałam się w podobny
sposób na bliźnich. I jest mi bardzo przykro z tego powodu, ale
skoro nie zwraca się z prośbą o poradę/pociechę/zwyczajne
podniesienie uszu do góry, to nic nie jestem w stanie z tym zrobić.

[dakota77]

Na litosc boska, kiedy zazyczylam sobie, zebys zniknela bez
pozegnania? Napisalam, zebys przestala pisac fanfiki, jesli publika
ci dosc nie kadzi, a pisanie cie nie bawi. Mnie wszystko jedno, ja
nie ukrywam, ze fanka twojego stylu nie jestem, ani mnie grzeje, ani
ziebi, czy piszesz. Ale z forum cie nie wyrzucam, co ty opowiadasz?
Nie przesadzaj, kobieto, bo az zal to czytac.

[wushum]

Cytuję
"A nie wystarczylo po prostu przestac pisac, zamiast strzelac fochow"
Wcale nie wymagam, żeby mi ktoś kadził.
Piszę to chyba 100 raz, ale nie wiem, czy to czytasz?
Tłumaczenie - jak widzę - nic nie daje.
Szkoda.

[dakota77]

Mam takie sam o wrazenie- tlumaczenie nic nie daje, ty musisz czuc
sie skrzywdzona przez forum en masse.
Rada, by przerwac pisanie fanfikow, skoro nie sprawia ci to frajdy,
nie byla chyba od czapy ani agresywna?
A co do czytania- nie, nie czytam, bo pomysly fajne, ale stylowi
wiele brakuje.

[wushum]

Matko i córko! A czy ja piszę, że dobrze piszę?
Już mi się odechciewa tłumaczyć, że jestem do niczego. I nie żądam uwielbienia.
Ani lubienia.
Lepiej zakończę, bo już nie mam sił.

[dakota77]

Wiekszsoc osob tu uwaza, ze dobrze piszesz. A jednak kazesz je
fochami za to, ze kilku osobom sie nie podoba. Czemu zdanie
mniejszosci az tak cie rusza?

[wushum]

Dakoto tłumaczyłam już kilka postów wyżej, że nie chcę aby ktoś czuł się
pokrzywdzony moimi wypowiedziami, bo z pewnością krytykowałam MM, Gabę itp.
Postanowiłam się więc wycofać.
Nie jestem w stanie "dogodzić" każdemu - i temu kto chce czytać i temu, kto
czuje się urażony i temu, komu nie odpowiada coś jeszcze.
Nie jestem w stanie sprawić, aby wszyscy byli zadowoleni, więc się wycofuję.
Jestem tylko miernym człowiekiem.

[rozdzial43]

Nie jesteś mierna Wushum. Jesteś błyskotliwa i utalentowana.

Wushum, no przecież nie możesz myśleć, że ktokolwiek jest w stanie sprawić, żeby
wszyscy byli zadowoleni. Nie wierzę, że autorka tych fanfików, które czytałam
może w ogóle brać pod uwagę coś takiego.

W Twoich wypowiedziach czytam, że masz teraz jakiś trudniejszy czas i wyczuwam,
że łapiesz jakiegoś coraz większego doła. Nie jest możliwe udzielenie Ci
jakiegoś realnego wsparcia w formie wypowiedzi na forum. Mogę przesłać Ci tylko
dobre słowo i powiedzieć, że wszystko mija, a po każdej burzy przychodzi słońce
i wyrazić nadzieję, że prędko pojawią się okoliczności, które znów napełnią Cię
optymizmem.

Z sympatią

[skrzydlate.bobry]

O, wreszcie głos rozsądku (bo tak czytam te wpisy po powrocie do domu i włos
siwiejący mi na głowie staje). Wushum - masz problemy i to realne na dodatek -
rozumiemy, przeczekamy, tętniczek nie podrzynaj. A jeśli jest jakiś sposób, żeby
Ci w tych problemach ulżyć - choć tak tylko wpisami na forum to rzeczywiście
trudno - daj znać. Coś się wymyśli.

Życie jest piękne, li i jedynie.

Taka jedna, co też potrzebuje od czasu do czasu, żeby jej ktoś o tym przypomniał

[andrzej585858]

Też dopiero co wróciłem do domu i czytam sobie no i jakos trudno mi uwierzyć w
to co czytam, niestety.
Problemy życiowe nie są oczywiście czymś czym winno się licytować - ale jedno
mogę chyba napisać.
Dostałem od zycia potężnie i nadal borykam się z problemami, ale jedno wiem na
pewno.
Warto wierzyć w ludzi i ludzką życzliwość, nawet gdy 100 osób zrobi coś
niedobrego, to zawsze pojawi się 101 osoba z pomocną dłonią.

Trudno, ale dodam zdanie tematycznie związane z religijnością, - większa jest
radość z jednego nawróconego niż ze 100 sprawiedliwych - tak samo i w życiu.
Warto spotkać choćby jedną osobę która zrozumie i pomoże.
Ale trzeba coś z siebie dać - choćby uśmiech.

[wushum]

Dziękuję Wam Wszystkim bardzo.
Muszę trochę odetchnąć, o ile się uda i dokonać pewnych zmian.

Andrzeju, rozumiem co masz na myśli, aczkolwiek bywa tak, że daje się nie tylko
uśmiech, ale i wszystko co się ma, a otrzymuje serię "kopów" od życia. Pomijam
to, że kiedy krzywda dzieje się komuś bliskiemu, jest nam jeszcze trudniej, bo
jesteśmy bezsilni. Myślę, że nikogo los nie rozpieszcza, ale każdy ma swoje granice.

Pozdrawiam

[andrzej585858]

Jest bardzo trudno gdy krzywda dotyka osób najbliższych - to prawda, i bardziej
boli niż jak mnie dotyka.
Ale z tego wychodzi się a przynajmniej trzeba próbować - tak jak biblijny Hiob.
Pozdrawiam także serdecznie no i mam nadzieję że jeszcze poczytam coś Twojego
autorstwa :-)))

[ding_yun]

Wushum,
Ja się bardzo rzadko zwracam do kogoś na forum ad personam, ale tym razem to
zrobię.

Po pierwsze: Piszesz, że zasady na forum się zmieniły, zmieniła się atmosfera,
nastały czasy cenzury odgórnej i autocenzury. Rozumiem, że tak mogłaś to odczuć,
ale obiektywnie rzecz biorąc chyba nie masz racji. Jak już kilka osób pisało
przede mną - burza rozpętała się i poszła sobie, a my piszemy nadal, nie ma
nowej nazwy, nowego regulaminu, a wątek na offtopy powstał, żeby na przykład nie
zawalać każdej innej dyskusji tematami religijnymi, bo to zaczęło przybierać
niebezpieczne rozmiary. Mam wrażenie, że zaistniałe zmiany wyolbrzymiasz i
dodatkowo widzisz wszystko w czarnych barwach. Ochłoń, zdystansuj się, odczekaj
- może Twój pogląd na sprawę się zmieni. Ja byłam w grupie osób postulującej
pewne zmiany na forum, co za tym idzie jestem na te kwestie atmosfery bardzo
wyczulona. I naprawdę nie widzę jakiegoś wielkiego przewrotu, moje wrażenia są
zupełnie przeciwne do Twoich. Nie twierdzę, że jedna z nas ma słuszny punkt
widzenia, tylko że prawda leży gdzieś pośrodku i chyba nie jest aż tak źle, jak
na pierwszy rzut oka Ci się wydaje.

Po drugie: Jak rozumiem przestałaś pisać wyłącznie dlatego, że nikogo nie chcesz
urazić i jeśli nawet jedna osoba ma się poczuć nieswojo z Twoim fanfikiem, to
wolisz całkiem zaprzestać działalności. Powiem Ci szczerze, że nie wyobrażam
sobie, jak można funkcjonować normalnie w życiu z tak ostrymi zasadami. Przecież
nie tylko pisząc na forum możesz kogoś urazić, ale w realu tak samo, a nawet
znacznie bardziej. Czy w życiu też stosujesz tak ostre reguły, wolisz się nie
odezwać, aby ktoś nie poczuł się źle? No przecież tak się chyba nie da, do
jasnej anielki.

Podsumowując: do pisania nikt Cię nie zmusi, nikt też nie będzie Cię błagał
zapewne. Mnie się Twoje fanfiki podobały, a byłam jedną z tych mdłych lelij co
to postulowały złagodzenie obyczajów. I co teraz, hę?

[anutek115]

ding_yun napisała:

Powiem Ci szczerze, że nie wyobrażam
> sobie, jak można funkcjonować normalnie w życiu z tak ostrymi zasadami. Przecie
> ż
> nie tylko pisząc na forum możesz kogoś urazić, ale w realu tak samo, a nawet
> znacznie bardziej. Czy w życiu też stosujesz tak ostre reguły, wolisz się nie
> odezwać, aby ktoś nie poczuł się źle? No przecież tak się chyba nie da, do
> jasnej anielki.

Poniewaz przyrodzona slodycz mojego charakteru ;-))) doznała ostatnio znacznego
uszczerbku, napisze to:

Ding_yun, dręczyła mnie podobna wątpliwość, wskutek czego dowiedziałam sie od
Wushum, że chcę jej podrzynać tetniczki, usuwać ją z padołu, i że nie chcę, by
ona zyła. Oraz zostałam jej etatową dziewczynką do bicia, do którego to
stanowiska nie mam (jak widać) szczególnego powołania.

Uważaj, bo się za chwilę dowiesz tego samego.

[nioszka]

A ja odnoszę wrażenie, że tu już dawno rozpostarto parasol ochoronny, wprawdzie nieco innego rodzaju, niż nad Ginestrą, ale jednak.

[szprota]

A ja bym miała prośbę, by już tematu nie wałkować, bo chyba wszystko to, co
potrzebne, zostało powiedziane.
Z jednej strony: miejmy zrozumienie na złe dni, kiedy nawet dżem się nie klei.
Wiele z nas zwarczało kogoś na forum bez powodu. Sama czasem wchodzę na forum z
nadzieją na soczystą awanturę, do której mogę się podpiąć ;)
Z drugiej strony: nie manipulujmy sobą i nie wpędzajmy w poczucie winy. Nie
róbmy z siebie skrzywdzonych dziewczynek, które sądzą, że słowo "przepraszam,
ale..." cofa słowa. Chociaż przeprosić zawsze warto :)
Myślę, że nasza Wushum ochłonie, odpocznie i zrozumie, co jej chcemy powiedzieć.
I pewnie wyjaśni nam, czemu napisała o podrzynaniu tętniczek, bo i mnie się to
bardzo niefajnie czytało. Każdemu z nas zdarza się sprawić komuś niechcący
przykrość (no i trudno, nie siedzimy innym w głowach i nie jesteśmy w stanie
wszystkiego przewidzieć), ale to nie było niechcący. Ja osobiście mam nadzieję,
że to był taki forumowy odpowiednik okrzyku kogoś bardzo obolałego, kto przez
chwilę nie chciał być w tym bólu sam.

[anutek115]

Jak zwykle rozsądnie i mediacyjnie. Podziwiam twą zdolność do tonowania
nastrojów, Szproto, jesteś idealną moderatorką :-).

Nie mogę uwierzyć, że wchodzisz czasem na forum z nadzieją na soczysta awanturę,
chyba na jakieś inne :-))).

[szprota]

Miło mi to czytać. Prawda jest taka, że najczęściej na chęci podpięcia się pod
awanturę się kończy :)

skoro mam przepraszac

[wushum]

Przepraszam wszystkich, kto sobie życzy - proszę.
Ciekawe, że tylko ja muszę, osoby które "nawtykały" i się ulotniły nic nie muszą:)
Jeśli chodzi o tętniczki - proszę, cytat "z Anutka"

"W takim razie, wybacz, faktycznie nie powinnas tu pisać (ani na żadnym innym
forum, ani, o zgrozo, udzielac się w realu),"

Uznałam więc, że ktoś chyba żywi do mnie szczerą nienawiść i zaproponowałam
usłużnie poderżnięcie.
Mam przeprosić, że żyję? Mogę - przepraszam. Nie unoszę się i nie strzelam
fochów - mam wystarczająco dużo problemów itp. Więcej doprawdy teraz mi nie
potrzeba.
Pozdrawiam.
Ps.: Nie łudźmy się. W bólu jest się zawsze tylko i wyłącznie samemu.

[dakota77]

A kto ci nawtykal?
I nie, nie musisz przepraszac. Juz mielismy na forum sytuacje, kiedy
osoba przepraszala, choc nie rozumiala za co. I wiesz, w takiej
sytuacji lepiej nie przepraszac.
I lepiej nie strzelac fochow, niz pisac, ze sie ich nie strzela. Skup
sie na swoich probleamch, problemach w prawdziwym zyciu, zamiast
tracic czas na forumowe pierdoly. Przykladaj moze jednak do rzeczy
wlasciwa miare, co?
Prawdziwa nienawisc? Chyba zartujesz, I patrz wyzej, co do miary.
Na litosc boska, to tylko forum internetowe!

[andrzej585858]

wushum napisała:

> Ps.: Nie łudźmy się. W bólu jest się zawsze tylko i wyłącznie samemu.

Nieprawda - Podkreślę to z cała mocą - nieprawda.
Owszem zdarza się że jest się samemu ale nie zawsze i wyłącznie.
Tym razem wtrącę wątek osobisty - moja córka jest chora i to bardzo poważnie
chora - nieuleczalnie chora i to jest ból, chyba gorszy niż gdybym sam był tak
poważnie chory - ale wiem że nie jestem sam w swoim bólu.
Musi być nadzieja.
Internet i jakiekolwiek forum to tylko ersatz prawdziwego życia i nie mozna słów
tutaj wypowiadanych przenosić do realnego zycia tak dosłownie bo nastąpi
wymieszanie dwóch światów.
W momencie gdy ten wirtualny świat uzyska przewagę mozna pozostać samemu - i
tylko wtedy.

[wushum]

Hm...
Być może w pewnym sensie rozumiem o czym piszesz.
Ja też kiedyś byłam chora - na raka. Długo by opowiadać. Miałam umrzeć, potem
miałam mieć amputację, potem...itd. Widziałam rzeczy, których nie chciałabym
widzieć i być świadkiem. Owszem - pomogli mi ludzie. Ale i tak człowiek zostaje
ze swoim problemem i bólem sam.
Potem moja mama miała raka. Owszem - kiedy dotyczy to bliskiej osoby jest bardzo
ciężko. Musiałam się trzymać i udawać, że nic mnie nie rusza. Ci których
wspierałam w ich dołach nagle poznikali. Inni tylko dawali kopa - podobno żeby
mi pomóc. Teraz jest lepiej - wyłącznie "drobne nieszczęścia" - wypadek,
rezygnacje z ważnych spraw dla dobra innych, pomoc osobom którym winna jestem
pomoc, całe dnie słyszę przykrości.

Wg mnie nie można usprawiedliwiać, że słowa wypowiedziane Tu, są nierealne. Czy
to nie prosta droga do braku odpowiedzialności i konsekwencji za wszystko?
Ludzie chcą uciec od tego, bo to nie wygodne. Ale jesteśmy sami. Mnie ta prawda
początkowo przerażała, ale nie można od nikogo wymagać wsparcia, ani niczego.
Życie takie jest.

[rozdzial43]

wushum napisała:


> Wg mnie nie można usprawiedliwiać, że słowa wypowiedziane Tu, są nierealne. Czy
> to nie prosta droga do braku odpowiedzialności i konsekwencji za wszystko?
> Ludzie chcą uciec od tego, bo to nie wygodne. Ale jesteśmy sami. Mnie ta prawda
> początkowo przerażała, ale nie można od nikogo wymagać wsparcia, ani niczego.
> Życie takie jest.

To prawda, że cierpienia nikt za nas nie przecierpi i że z bólem też mierzymy
się sami. Ale sami nie jesteśmy, o nie. Na przykład ja jestem teraz z Tobą myślą
i życzeniami odwrócenia złego losu. Wiem, że to bardzo mało, tyle prawie co nic,
bo to tylko internetowe forum.

Wushum kochana, potrzebujesz wyraźnie odprężenia i troszku rozrywku. Ja mam
nawet pomysł, na czym powinnaś się obecnie w wolnej chwili skupić. Otóż
powinnaś, tak, zdecydowanie jest Twoją powinnością, a nawet obywatelskim i
moralnym obowiązkiem dokonanie kontynuacji opisania dalszych dziejów autorki w
ciele swego dzielnego i miłego wytworu.

Ja jestem szczególnie ciekawa, jak to się wszystko skończy i czy Natalia
esemesuje do Gaby, kiedy jest w toalecie ("wiem co robisz").

Pozdrawiam Cię ciepło i trzymam kciuki za Ciebie w realu.

[andrzej585858]

Tak jeszcze odnośnie pozostawania samemu pozwolę sobie na podanie linku do
bardzo ciekawego artykułu - jeżeli oczywiście uda mi sie to zrobić poprawnie:
gazetapraca.pl/gazetapraca/1,67734,6519491.html

[wushum]

A czytałam.
Owszem - podziwiam.
Ja też kiedyś komuś pomagałam, potem próbowałam pomagać... potem dowiedziałam
się że byłam naiwna:) a ludzie z misją nie są nikomu potrzebni.

[wushum]

Ps.: A tak serio - już ponad tą dyskusją - może potrzeba jakiejś pomocy? Nie
wiem co jest Córce i czy są jakieś możliwości, ale może są? Może trzeba jakichś
lekarzy, leków? Czy czegoś.
Ja oczywiście niewiele mogę, ale zawsze "stadnie" można coś próbować wymyślić itp.

Pozdrawiam

[andrzej585858]

Dziękuję własnie za to co napisałaś.
Tak "stadnie" mozna coś próbować pomóc, wymyśleć. Jest gdzieś w nas, tak w
środku, niechęć do ujawniania bólu, cierpienia. Lęk przed tym że nie zostanie
się zrozumianym, świadomość że tak naprawdę nie potrafimy nikomu wytłumaczyć
naszego bólu i cierpienia.
Tak, w tym zawsze jesteśmy samotni, gdyż każdy zarówno ból jak i radość są tak
bardzo indywidualne. Ktoś napisał że cierpienie odczłowiecza, i w tym też jest
duża część prawdy i może dlatego z jednej strony tak bardzo potrzebuje się wtedy
drugiego człowieka a jednocześnie tak bardzo odpycha się jego?
Agresja jest bardzo zrośnięta z cierpieniem.
Dylemat Hioba - dlaczego to mnie dotyka cierpienie.
W takich momentach znikają gdzieś przyjaciele, znajomi - raz ze sami nie
potrafią odnależć się w takiej sytuacji, poza tym sami często ich wystraszamy
właśnie poprzezpewnego rodzaju agresję, licytację problemów.
Ale mimo to warto pomagać - dla mnie jest to związane z wiarą, z tym że dobro
które komuś przekazę nie jest próżnym gestem, ono kiedyś uwidoczni się czy to w
moim życiu czy też w życiu innego człowieka. Bo chyba nie chodzi o to aby tu i
teraz widzieć skutki swojego postępowania - właśnie dlatego życie ludzi którzy
bezinteresownie nieraz poświęcają się dla innych ma sens.

Jeszcze raz dziękuję za dobre słowa. Moja córka jest w tej chwili w szpitalu a
na 2 pażdziernika ma już wyznaczony termin na kompleksowe badania w Centrum
Zdrowia Dziecka być może wtedy będzie już wiadomo coś bardziej konkretnego - nie
zawaham się wtedy gdy zajdzie taka potrzeba prosić o pomoc.

Taj jeszcze na koniec - trochę juz lat przeżyłem i w ogóle dużo przeżyłem ale
jeszcze nie straciłem wiary w drugiego człowieka jak i wiary w dobroczynne
działanie ESD. Naiwność? - być może - ale z drugiej strony - "jeżeli nie
staniecie się jak dzieci".

[kebbe]

Andrzej, masz wiadomość w gazetowej skrzynce.pzdr

[andrzej585858]

Nie wytrzymam jednak, bo tak jakoś mimo pochmurnego nieba czuję się radośnie.
Bardzo dziękuję za wszystkie ciepłe słowa i naprawdę realną pomoc - dziękuję
kebbe a także ateh7.
Po prostu muszę o tym napisać i podziękować, choć słów mi brakuje.

W ogóle wszystkim na tym forum dziękuję - za wszystko.

[onion68]

Moja córka jest w tej chwili w szpitalu a
> na 2 pażdziernika ma już wyznaczony termin na kompleksowe badania w Centrum
> Zdrowia Dziecka być może wtedy będzie już wiadomo coś bardziej konkretnego

Andrzeju, życzę powodzenia terapii i wszystkiego dobrego dla Twojej rodziny.

[lutecja4]

Andrzeju, ja również przesyłam Tobie i Twojej rodzinie życzenia tego, by
wiadomości i rokowania okazały się dobre i żeby wszystko szło po Waszej myśli
trzymajcie się

[andrzej585858]

Jeszcze raz dziękuje za wszystkie ciepłe słowa, te zamieszczone tutaj na forum
jak i te skierowane do mnie prywatnie.
Miło być pośród miłych osób - chocby nie wiem jak to banalnie brzmiało.

[wushum]

Ja w sumie nie zadawałam sobie pytań w stylu Hioba, bo jeśli nie ja, to przecież
ktoś inny. /Najwyżej ile jest się w stanie wytrzymać/
Trzymam kciuki za zdrowie córki i w razie czego, można gdzieś poszukać pomocy.
Pozdrawiam

[andrzej585858]

Dziękuję za dobre słowo, tym bardziej że nie jest za dobrze - w piątek rano
zostanie przewieziona do drugiego szpitala na badania tym razem neurologiczne.
Najgorsze jest bezradność lekarzy - nie wiemy co się dzieje - diagnoza po
półtora miesiącu pobytu w szpitalu.
Może też nie powinienem pisać o tym - ale trochę mnie nosi od dłuższego czasu.

[marslo55]

Andrzeju, ja też przesyłam Twojej córce życzenia szybkiego powrotu
do zdrowia, i zapewniam, że dobrze się jest z kimś podzielić takim
zmartwieniem - inaczej człowiek zaczyna się rozklejać w
najniewłaściwszych momentach. A tak wyrzuci z siebie choć trochę
tego niepokoju i ma więcej siły, by móc stawić czoła sytuacji.

[maitresse.d.un.francais]

[wushum]

?
Nic nie znalazłam.
Pozdrawiam