To, co piękne...

Katoliczki i ich piczki!

[Gość: Poeta]

Jam katolik jestem mlody,
bo nie dla mnie huya wzwody!
A ja jestem katoliczka,
nie ruszona u mnie piczka!
Bo my czystosc slubujemy,
z plcia przeciwna przestajemy,
pod kontrola Ksiedza Pana,
od wieczora az do rana!
Pleban nie da sie poruchac,
choc gosposie czesto dmucha...
Pod spodniczke raczke wklada,
a gosposia temu rada!
Hyc Pan Pleban pod spodniczke,
by wymacac ladna piczke!
Lecz owieczkom nie pozwala,
bo od seksu im jest wara!
Ruchac moze tylko Pleban,
bo innemu dziewcze nie da,
pod spodniczke swa zagladac,
oraz piczki swej pozadac!
Nie dla plebsu sa haleczki,
i podwiazki, i cipeczki!
Nie dla plebsu jest ruchanie,
czy tez piczek podgladanie!
Tylko Pleban moze ruchac,
i gosposie czesto dmuchac!
Na plebanii wciaz ruchanie,
rak pod kiecki wciaz wkladanie,
i matejczek zdejmowanie,
i kutasem wciaz ruchanie,
piczek pieknych parafianek...
Katoliczek to zadanie!
Dac sie ruchac plebanowi,
a nie byle fornalowi!
"Poeta"

"Poeto"(?), ale to nie jest Piekne.

[Gość: Re]

Biedny staruszek!

To co piekne

[damodar]

Piotr Sommer
Ładna historia

Ładnie ci w tym
zieloniku, ale szyja
i tak odkryta, i głowa
pełna niedokładnie
jasnych słów (moja)
i oczy trochę też
od niego zmieniają
kolor (twoje)

[damodar]

Edward Stachura
Musisz mi pomóc

Kocham za siebie, kocham za ciebie,
Kocham jeden za dwoje.
Słońce po niebie, księżyc po niebie,
Gwiazdy po niebie, chmury po niebie -
Wszystko spoczywa na mojej głowie!

Musisz mi pomóc, musisz mi pomóc,
Swoją miłością musisz mi pomóc;
Musisz pokochać mnie więcej,
Bliżej wyciągać kochane ręce
Musisz!

Sam nie podołam, sam nie dam rady
Unieść tyle miłości.
Księżyc i gwiazdy, chmury i słońce,
Lody wciąż łamać, ciągle i ciągle,
Sił mi brakuje, o pomoc proszę!

Musisz mi pomóc, musisz mi pomóc,
Swoja miłością musisz mi pomóc,
Musisz pokochać mnie więcej,
Bliżej wyciągnąć kochane rece
Musisz!

Musisz mi pomóc, musisz mi pomóc,
Swoja miłością musisz mi pomóc,
Musisz pokochać mnie mocniej,
Żebym się nie mógł w głęboka wodę
Rzucić!

[Gość: idiota]

Idiota

Sen

I znow tej nocy Ja widzialem
piekna,wspaniala,jasna postac,
i tak jak wtedy gdy Ja zegnalem
kiedy mi przyszlo sie z Nia roztac.

Nie wierz ze milosc jest wszechwladna
kiedy ogarnia cie jak plomien,
gdy czujesz tylko juz bezradnosc
potworny bol,dzies tu kolo Niej.

I znow powracam mysla do Niej
czujac chwilowy blask olsnienia,
i znow sie budze daleko od Niej
z gorzkim osadem niespelnienia.

Idiota (lata 70-te).

idiota, :)

[Gość: idiota]

Ojej, nie spelnilem 5 kryterium;
Ale mozna to potraktowac jako skapa odpowiedz na powyzszy wiersz
"poety",chociaz Damodar daje juz znacznie lepszy i w dodatku
spelnajacy kryteria podane przez szacowne "oko", przed ktorego
snobizmem gleboko chyle swe czolo.

idiota, :)

Ale prawdziwe!

[Gość: Poeta]

Autor: Gość: Re IP: *.nsw.bigpond.net.au
Data: 15-07-2002 18:33
"Poeto"(?), ale to nie jest Piekne.

Ale PRAWDZIWE i CIEKAWE!

--------------------------------------------------------------------------------
Biedny staruszek!

O Wojtyle mowisz? :)

[Gość: U]

Gość portalu: oko napisał(a):

> Czesto w ramach odreagowywania brudu i znoju siegam po
swoje ulubione teksty.
> Pomyslalem, ze na pewno nie jestem jedyny. Zapraszam do
wrzucania tu tekstow,
> ktore w jakis sposob spelniaja waszym zdaniem kryterium
piekna. Takich, które
> kochacie, które w jakims momencie byly dla was wazne.
Sadze, ze moze byc to
> pozyteczniejsze od bicia piany, moze tez dac chwile
wytchnienia przed kolejna
> mordercza polemika.
> KRYTERIA
> 1) Piekno jest pojeciem wzglednym - ale wulgarnosc i
chamstwo powszechnie
> ujednoliconym.
> 2) Bez aktualnej polityki.
> 3) Bez natretnej ideologii.
> 4) Teksty artystyczne - nie eseje, definicje, reportaze
itp.
> 5) Teksty cudze - jesli ukrywaja sie na forum jacys
noblisci, proszeni sa o
> niecytowanie samych siebie.
> 6) Zakladam, ze osoby nieprzestrzegajace zasad beda
ignorowane przez
> pozostalych.


napisalem pod: "To,co piekne" 3 przeslania.Wszystkie
znikly.napisalem 3 wierszyki z Elementarza
Falskiego.Prosilem rowniez o jakiekolwiek informacje z
zycia pana Falskiego......

[Gość: idota]

A zatem uwazam, ze te zasady trzeba zmienic!
A zatem dopuscic wlasne utwory jak rowniez
dyskusje na zwiazane z roznymi utworami cytaty;
Temat watku jest "To co piekne" a nie "To
co konieczne!!!

z powazaniem,

idiota, ;)

[Gość: idiota]

Gdyby Bóg mógł zboczyć z drogi prawdy,
pozostałbym wierny prawdzie i opuściłbym Boga.

Mistrz Eckhart

[Gość: idiota]

Rozum, ateizm, wiara

Istnieją dwa ateizmy, z których jeden jest oczyszczeniem pojęcia Boga.

Być może, każda rzecz zła ma swój drugi aspekt, który na drodze postępu do
dobra stanowi oczyszczenie, a także trzeci - który jest dobrem nadrzędnym.

Trzeba te trzy aspekty rozróżniać, bo pomieszanie ich stanowi wielkie
niebezpieczeństwo dla myśli i dla skutecznego kierowania życiem.

Z dwóch ludzi, którzy nie doświadczyli sami istnienia Boga, ten, który przeczy
Jego istnieniu, jest Mu być może bliższy. Fałszywy Bóg, który we wszystkim
przypomina prawdziwego, z wyjątkiem tego, że nie można się z nim zetknąć,
będzie zawsze przeszkodą w dojściu do Boga prawdziwego.



Religia jako źródło pociechy jest przeszkodą w prawdziwej wierze: w tym sensie
ateizm jest oczyszczeniem. Tą częścią mojej istoty, która nie jest przeznaczona
dla Boga, powinnam być ateistką. Wśród ludzi, u których nie obudziła się
nadprzyrodzona część ich istoty, ateiści mają rację, a wierzący jej nie mają.



Za pośrednictwem rozumu wiemy, że to, czego rozum nie ogarnia, jest bardziej
rzeczywiste niż to, co może ogarnąć.

Wiara to doświadczenie tego, że rozum jest oświecony przez miłość.

Tylko, że tę wyższość miłości rozum powinien uznać przechodząc właściwą sobie
drogę stwierdzenia i dowodzenia. Podporządkować się powinien dopiero wtedy,
kiedy wie dlaczego, i to w sposób doskonale ścisły i jasny. Bez tego
podporządkowanie się jest błędem, a to, czemu się rozum podporządkowuje, wbrew
etykietce nie jest miłością nadprzyrodzoną, ale czymś innym. Może to być na
przykład wpływ środowiska.



Wiara nie jest zetknięciem z Bogiem: w tym wypadku nie byłaby nazwana nocą,
zasłoną. Jest to poddanie tych części duszy, które nie stykają się z Bogiem,
tej części, która ma z Nim styczność.



Wiara i dobro

Aby być posłusznym Bogu, trzeba otrzymywać rozkazy. Jak to się stało, że
otrzymywałam je we wczesnej młodości, kiedy wyznawałam ateizm ? Wierzyć to mieć
przeświadczenie, że pragnienie dobra jest zawsze nagrodzone; ktokolwiek je ma,
nie jest ateistą. Wierzyć w jednego Boga, który może pozostawić w ciemnościach
tych, którzy pragną światła - to nie mieć wiary.



Istota wiary: niepodobieństwem jest naprawdę pragnąć dobra i nie osiągnąć go.

Albo odwrotnie: to, czego można naprawdę pragnąć i nie otrzymać, nie jest
naprawdę dobrem.

Niepodobna otrzymać dobra, kiedy się go nie pragnęło.



Gdyby wszystkie rzeczy poddać posłuszeństwu wobec Boga bez żadnych zastrzeżeń i
z tą myślą: Jeśli Bóg istnieje rzeczywiście, wszystko przez to zyskam - choćby
nawet chwila śmierci miała przynieść nicość; gdyby to słowo nie odpowiadało
niczemu poza złudzeniem, nie straciłam nic, bo w tym wypadku nie ma w ogóle
żadnego dobra, nie ma zatem nic, co można by utracić; zyskałam nawet,
docierając do prawdy, bo odrzuciłam złudne dobra, które istnieją, ale które nie
są dobrem, dla rzeczy, która (wedle tego przypuszczenia) nie istnieje, ale
która, gdyby istniała, byłaby przecież jedynym dobrem ...

Jeśli w ten sposób pokierować swoim życiem, żadne odkrycie w chwili śmierci nie
zdoła wywołać w nas żalu; bo choćby wszystkimi światami rządził los albo
szatan, nie musielibyśmy żałować, żeśmy tak życie przeżyli.

To o wiele lepsze od zakładu Pascala.

Choćby Bóg był złudzeniem, jeśli chodzi o istnienie, pozostaje On jedyną
rzeczywistością, jeśli chodzi o dobro. Tu mogę mieć pewność, bo to jest
definicja.



Za ten przywilej, aby przed śmiercią osiągnąć stan duszy w doskonały sposób
podobny do stanu duszy Chrystusa, kiedy wisząc na krzyżu mówił: "Boże mój,
czemuś mnie opuścił ?" - za ten przywilej wyrzekłabym się chętnie wszystkiego
co nazywa się rajem.

Bo całe Jego pragnienie było bez reszty skierowane ku Bogu, a zatem posiadał
Boga w sposób doskonały.

Cierpiał męki niemal piekielne, ale czyż to taki ważny szczegół ?



Zasadniczy punkt chrystianizmu (i platonizmu):

Tylko myśl o doskonałości wytwarza dobro - dobro niedoskonałe. Jeśli stawiamy
sobie za cel niedoskonałość, czynimy zło.



Nie ma człowieka o tak twardym sercu, aby nie odczuwał współczucia na widok
nieszczęść przedstawianych w teatrze. Bo nie dążąc do niczego, nie starając się
niczego zdobyć, nie czując się zagrożonym żadnym niebezpieczeństwem, żadnym
brudem, wciela się w oglądane postacie.

Daje ujście swojemu współczuciu, bo wie, że znajduje się poza rzeczywistością.
Gdyby to była rzeczywistość, stałby się zimny jak lód.

Wielu chrześcijan opłakujących w ciągu wieków ukrzyżowanie Chrystusa nie
wzruszyłoby się wcale widząc Go na krzyżu. Łzy ich były bezpłodne.

Człowiek, który całe swoje pragnienie przelał na dobro, jest ustawicznie
skłonny do współczucia, tak jak człowiek w teatrze.

Myśl jego nie ucieka od obrazu nieszczęścia, bo wie, że nieszczęście nie jest
złem. Cierpi jednak na jego widok, bo wie, że nieszczęście sprawia ból. A
cierpienie skłania go do tego, by próbował mu zaradzić.

I to wszystko. Nie ma nic poza tym. To jest tak proste, że w tejże chwili,
kiedy próbuje zaradzić cierpieniu, prawa jego ręka nie wie, co czyni lewa.



Sens wszechświata

Jesteśmy częścią, która ma naśladować całość.

Atman. Niech dusza człowieka wcieli się w cały wszechświat. Niech z całym
wszechświatem nawiąże ten związek, jaki kolekcjonera wiąże z jego kolekcją,
żołnierza umierającego ze słowami: "Niech żyje Cesarz !" - z Napoleonem. Dusza
potrafi przenieść się z ciała, w którym mieszka, w coś innego. Niech więc
przeniesie się w cały wszechświat.

Utożsamić się z całym wszechświatem. Wszystko, co jest mniejsze od
wszechświata, poddane jest cierpieniu.

Cóż z tego, że umrę, wszechświat istnieje nadal. Nie pocieszy mnie to, jeżeli
jestem czymś innym niż wszechświat. Ale jeśli wszechświat jest dla mojej duszy
jak gdyby drugim ciałem, własna śmierć staje się dla mnie czymś równie mało
ważnym, jak śmierć jakiegoś nieznajomego. I tak samo cierpienie.



Bóg osobowy i nieosobowy

Bóg, jak mówią Hindusi, jest zarazem osobowy i nieosobowy. Jest nieosobowy w
tym sensie, że Jego nieskończenie tajemniczy sposób bycia Osobą różni się
nieskończenie od ludzkiego sposobu bycia osobą. (...)

Niektórzy święci o bardzo wysokim stopniu uduchowienia, jak święty Jan od
Krzyża, pojęli równocześnie i z równą siłą osobowy i nieosobowy aspekt Boga.
(...)

Ponieważ na Zachodzie słowo "Bóg" w zwykłym jego użyciu oznacza osobę, ludzie,
których cześć, wiara i miłość skierowane są niemal wyłącznie na nieosobowy
aspekt Boga, mogą uważać się i podawać za ateistów, choć w duszy ich mieszka
miłość nadprzyrodzona. Ci będą z całą pewnością zbawieni.

Poznać ich można po stosunku, jaki maja do rzeczy ziemskich. Ci wszyscy, którzy
mają w sobie w czystym stanie miłość bliźniego i godzą się na istniejący ład
świata włącznie z cierpieniem; wszyscy ci, nawet jeśli żyją i umierają pozornie
jako ateiści, są z pewnością zbawieni.

Ci, którzy w stopniu doskonałym posiadają te dwie cnoty, nawet jeśli żyją i
umierają jako ateiści, są święci. Spotykając takich ludzi, nie trzeba starać
się ich nawracać. Oni są w pełni nawróceni, choć nie w sposób widoczny; nawet
jeśli nigdy nie byli ochrzczeni, zostali na nowo zrodzeni z wody i z ducha;
nawet jeśli nigdy nie przyjmowali komunii świętej, spożywali chleb życia.



Wszechmoc i słabość Boga

Bóg jest na ziemi wszechmocny tylko w tym sensie, że zbawia tych, którzy chcą
być przez Niego zbawieni. Całą resztę swojej mocy oddał księciu tego świata i
bezwładnej materii. Jego moc jest tylko duchowa. Ale to co duchowe, ma tu na
ziemi tylko tyle mocy, ile jej trzeba, żeby istnieć. Ziarno gorczyczne, perła,
zaczyn chlebowy, sól.



Bóg nie jest wszechmocny, skoro jest Stwórcą. Stwarzanie jest zrzekaniem się
władzy, abdykacją. Ale jest wszechmocny w tym sensie, że zrzeka się tej władzy
z własnej woli. Zna skutki tego aktu i pragnie ich.

[Gość: idiota]

Tu, na drodze, leży jakiś nędzarz, na pół martwy z głodu. Bóg otacza go swym
miłosierdziem, ale nie może zesłać mu chleba. Ale obok jestem ja, i na całe
szczęście nie jestem Bogiem; mogę mu dać kawałek chleba. To moja jedyna
wyższość nad Bogiem.

"Bo byłem głodny, a daliście mi jeść." Bóg może prosić o chleb dla nędzarzy,
ale nie może go im dać.



Miłość

W całej pełni uświadamiamy sobie istnienie tylko tych istot ludzkich, które
kochamy.

Przeświadczenie, że inne istoty ludzkie istnieją jako takie, jest miłością.



Energia seksualna nie występuje u ludzi okresowo. Świadczy to najlepiej, że
przeznaczeniem jej nie jest użytek naturalny, ale miłość Boga.



Miłość odczuwa potrzebę wyjścia z tego, co Hindusi nazywają stanem rozdwojenia,
rozdzieleniem podmiotu i przedmiotu (...). Przede wszystkim pożądanie zmysłowe,
pochłaniając całą energię życiową, sprawia to, że jest już tylko jeden
przedmiot, a reszta nie istnieje; stać się za tym jednym i tym samym z owym
przedmiotem oznaczałoby definitywne zerwanie ze stanem rozdwojenia; w ten
sposób miłość, osiągnąwszy cel swego pożądania, stałaby się urzeczywistnieniem
myśli Wedanty. Ale tu na ziemi miłość nie może osiągnąć celu swego pożądania.
Musi przebić Niebo i przedostać się na drugą stronę. Jeśli tego nie czyni,
zamienia się częściowo w nienawiść. Jak przebaczyć drugiemu człowiekowi, że
wciąż jest inny ?



Miłość Boga jest wtedy czysta, kiedy równą wdzięczność budzi w nas i radość i
cierpienie.



Lucyfer chciał być Bogiem. Cóż bardziej naturalnego. Tylko miłość każe nam
przystać na to, że nie jesteśmy Bogiem. Miłość każe przystać na to, że jest się
czymkolwiek, albo niczym. Zaspokaja ją bez reszty myśl, że Bóg jest. Trzeba tak
kochać albo być jak Lucyfer; wszystko inne jest służalstwem.



Freudyzm byłby najzupełniej prawdziwy, gdyby kierunek myśli nie był w nim taki,
że jest czymś najzupełniej fałszywym.

Robić mistykom zarzut z tego, że kochają Boga tą władzą, jaka jest przeznaczona
do miłości seksualnej, to tak jakby wyrzucać malarzowi, że maluje obrazy
farbami wyrabianymi z substancji materialnych. Tylko tą władzą możemy kochać,
innej nie mamy. Można by zresztą równie dobrze postawić ten zarzut mężczyźnie,
kochającemu kobietę. Cały freudyzm przepojony jest przesądem, którego
zwalczanie stawia sobie jako misję, a mianowicie, że wszystko co seksualne,
jest niskie.



Kto jest przekonany, że ma niewiele grzechów, o niewiele Boga prosi i kocha
niewiele.

Ale prostytutka najgorszej kategorii nie może nie wiedzieć, że ma grzechów
wiele, bo społeczeństwo nie zostawi jej w tej nieświadomości.

Jeśli ktoś przeżył życie niemal bez grzechu, ale czuje w sobie wszystkie
możliwe zbrodnie i za wszystkie, choć niespełnione, Boga przeprasza, może mieć
łaskę kochania Boga tak jak prostytutka.



Jeśli miłość nie znajduje żadnego przedmiotu, ten, kto kocha, musi pokochać
samą swoją miłość, pojętą jako coś z zewnątrz. Wtedy znalazło się Boga.



Prawdziwość innych religii

Pomiędzy mistykami prawie wszystkich tradycji religijnych istnieje rzeczywiście
wspólnota dochodząca niemal do identyczności. Oni stanowią o prawdzie każdej z
tych tradycji.

Kontemplacja, praktykowana w Indiach, Grecji, Chinach itd. jest w równym
stopniu nadprzyrodzona, jak kontemplacja u mistyków chrześcijańskich.
Szczególnie silne pokrewieństwo istnieje na przykład pomiędzy Platonem i
świętym Janem od Krzyża. A także pomiędzy Upaniszadami a świętym Janem od
Krzyża. Bardzo bliski mistyce chrześcijańskiej jest również taoizm.



Religia katolicka mieści w sobie i formułuje wyraźne prawdy, które w innych
religiach zawarte są w sposób ukryty. Ale i odwrotnie: inne religie zawierają w
sobie sformułowane prawdy, które w chrystianizmie są zawarte w sposób ukryty.
Najbardziej wykształcony chrześcijanin może się jeszcze wiele nauczyć o
sprawach Boskich, czerpiąc z innych tradycji religijnych; choć wewnętrzne
światło, może mu także ukazać to wszystko poprzez jego własna tradycję
religijną. Niemniej jednak byłoby niepowetowaną stratą, gdyby te inne tradycje
religijne znikły z powierzchni ziemi. Misjonarze aż nadto przyczynili się do
ich zanikania.

Święty Jan od Krzyża wiarę porównuje do odblasków srebra, podczas gdy prawda
jest złotem. Różne autentyczne tradycje religijne to różne i być może równie
cenne odblaski tej samej prawdy. Ale nie zdajemy sobie z tego sprawy, bo każdy
żyje tylko jedną spośród tych tradycji, a inne ogląda z zewnątrz. A tymczasem
religię można poznać tylko od wewnątrz, jak to, całkiem słusznie, powtarzają
bez przerwy katolicy ludziom niewierzącym.

To tak jakby dwóch ludzi, mieszkających w dwóch połączonych ze sobą pokojach,
widziało słońce - każdy przez swoje okno - a jednocześnie ścianę w pokoju
sąsiada, oświeconą odblaskiem słońca, i każdy z nich był przeświadczony, że on
tylko widzi słońce, a sąsiad - tylko jego odblask.

Kościół uznaje różnorodność powołań za rzecz cenną. Trzeba by rozszerzyć tę
myśl i na powołania istniejące poza Kościołem. Bo są i takie.



Każda religia jest jedynie prawdziwa, to znaczy, że myśląc o niej trzeba jej
okazywać tyle uwagi, jakby poza nią nie istniała żadne inna. (...) W
pojęciu "syntezy" różnych religii zawiera się niższy stopień uwagi.



Chrześcijaństwo - Kościół

Izrael oparł się Rzymowi, bo jego Bóg, chociaż niematerialny, był doczesnym
władcą na poziomie Cesarza. Dzięki temu mógł narodzić się chrystianizm. Religia
Izraela nie była dosyć szlachetna, aby być krucha i, dzięki tej odporności,
mogła chronić wzrost tego, co jest najbardziej szlachetne.



Święty Augustyn (przeciw Pelagiuszowi). Jeśli niewierny przyodzieje tych, co są
nadzy itd., czyni źle, choć uczynek jego jest dobry. Bo złe drzewo przynosi złe
owoce. A drzewo jest złe, bo "bez wiary nie można się Bogu podobać".

To coś dokładnie przeciwnego niż słowa Chrystusa, który mówił: "Po ich owocach
poznacie ich" - a nie po drzewie poznacie owoce. I przeciwnie - to zupełnie
przypomina postawę faryzeuszy wobec Chrystusa. To społeczne bałwochwalstwo,
bałwochwalcza cześć oddawana Kościołowi, podobna do bałwochwalczej czci Izraela
u Żydów. To coś zupełnie przeciwnego niż historia o Samarytaninie (heretyku
tamtych czasów).

Oto totalitaryzm.

W jaki sposób chrystianizm może przepoić wszystko, nie stając się
totalitarnym ? Wszystko we wszystkich - i nie stać się totalitarnym.



W totalitarnej ortodoksji Kościoła jest jakiś niedostatek wiary. Ktokolwiek
prosi Boga o chleb, nie otrzyma kamieni. Jeśli temu, kto pragnie prawdy, ukaże
się jakieś błędne rozwiązanie, jest ono dla niego widocznie tylko etapem na
drodze do prawdy, i jeśli nie ustanie w drodze do prawdy, dojrzy, że to był
błąd. Ten, kto nie pragnie prawdy, tkwi w błędzie, ale tkwi w błędzie nawet
wtedy, gdy recytuje Credo. Potępienie błędów było słuszne, ale nie anathema sit
(ekskomunika). Skąd można wiedzieć, że taki właśnie błąd nie był dla danego
umysłu konieczny jako przejściowy etap ?Wystarczyło powiedzieć: "Ktokolwiek
mówi, że ... nie doszedł jeszcze do prawdy". Chronić maluczkich ? A czy nie
można ich było chronić modlitwą ?

Jeśli modlę się o prawdę, każda myśl, która mi się wydaje prawdziwa, pochodzi
od Boga, choćby sama była błędem, i nie mam prawa jej odtrącać przez uległość
wobec autorytetu, choćby z własnej woli przyjętego.



Chrystus powiedział: "Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc
je ...", to znaczy te, które uwierzą w Niego. Ale nigdy nie
powiedział: "Zmuszajcie ich, żeby wyparli się wszystkiego, co ich ojcowie
uznawali za święte, i przyjęli za księgę świętą dzieje jakiegoś niewielkiego,
nie znanego im ludu". Przekonywano mnie, że Hindusom własna ich tradycja
religijna nie zabraniałaby bynajmniej przyjęcia chrztu, gdyby misjonarze nie
stawiali im jako warunku wyparcia się Wisznu i Siwy. Jeśli jaki

[Gość: idiota]

Chrystus powiedział: "Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc
je ...", to znaczy te, które uwierzą w Niego. Ale nigdy nie
powiedział: "Zmuszajcie ich, żeby wyparli się wszystkiego, co ich ojcowie
uznawali za święte, i przyjęli za księgę świętą dzieje jakiegoś niewielkiego,
nie znanego im ludu". Przekonywano mnie, że Hindusom własna ich tradycja
religijna nie zabraniałaby bynajmniej przyjęcia chrztu, gdyby misjonarze nie
stawiali im jako warunku wyparcia się Wisznu i Siwy. Jeśli jakiś Hindus wierzy,
że Wisznu to Słowo, a Siwa - Duch Święty i że Słowo wcieliło się w Krishnę i
Ramę, zanim wcieliło się w Jezusa, jakim prawem można by mu odmówić chrztu ?

Tak samo w owym sporze jezuitów i papiestwa na temat misji w Chinach, właśnie
jezuici wypełniali słowa Chrystusa.

W XVII - XVIII wieku jezuici jezuici z powodzeniem próbowali w Chinach
adaptować chrześcijaństwo do miejscowego kultu i filozofii. Spotkało się to ze
sprzeciwem papiestwa, skutkiem czego było zupełne załamanie się chrześcijaństwa
w Chinach.



Inne

Mieć w myśli wielką ilość prawdy bezwładnej nie na wiele się przydaje.
Natomiast nieskończenie małe ziarno prawdy działającej stopniowo niszczy
wszelki błąd (ziarno gorczyczne). (...) To samo rozróżnienie stosuje się do
kłamstwa. (...) Błąd działający, który niszczy prawdę to diabeł.

W duszy nie mogą przebywać razem prawda działająca i kłamstwo działające.
Jednak akcja prawdy budzi kłamstwo z jego bezwładu i narzuca mu odruchy
obronne. Tym są pokusy świętych.

Są dusze zawierające tylko prawdę bezwładną i kłamstwo bezwładne. Tych jest
najwięcej.

Inne zawierają oprócz tego albo kłamstwo, albo prawdę w stanie działania. Te
ostatnie są na prostej drodze do świętości.



Przeszłość i przyszłość niszczą zbawienny skutek nieszczęścia, dostarczając
nieskończonego pola do popisu imaginacyjnym wzlotom. Dlatego też wyrzeczenie
się przeszłości i przyszłości jest pierwszym z wyrzeczeń.



Nie trzeba próbować zmienić w sobie ani przekreślić pragnień i niechęci,
przyjemności i bólów. Trzeba znosić je biernie, jak wrażenia koloru, nie
przywiązując do nich większej wagi.



Sposób oczyszczenia: modlić się do Boga nie tylko w ukryciu przed ludźmi, ale
myśląc, że Bóg nie istnieje.



Odrzucić wierzenia, które wypełniają pustkę, łagodzą gorycz (bo tylko w tę
pustkę wchodzi Chrystus). Wierzenie w nieśmiertelność, wierzenie w użyteczność
grzechów: etiam peccata. Wierzenie w opatrznościowy porządek wypadków - jednym
słowem "pociechy" jakich szuka się zwykle w religii.

Pustka: noc duszy.



Patrzeć na każdy grzech popełniony przeze mnie jako na szczególny wzgląd Boga.
Otrzymuje wiele, jeżeli zasadnicza niedoskonałość, kryjąca się w głębi mnie,
odsłania się częściowo moim oczom danego dnia, w danej godzinie, w danych
okolicznościach. Pragnę, błagam, aby moja niedoskonałość odsłoniła się cała
moim oczom, na ile do tego jest zdolne spojrzenie ludzkiej myśli. Nie żeby
została uleczona, ale nawet jeżeli nie ma być uleczona, żebym widziała prawdę.



Pod tym względem [cnota pokory] zastanawianie się nad własna głupotą jest może
jeszcze bardziej użyteczne, niż zastanawianie się nad grzechem.



Miłość do Boga, jeżeli ma się ja w sobie, nie jest możliwa do stwierdzenia. Nie
jest przedmiotem naszej świadomości. Bo to Bóg w nas kocha Boga, a Bóg nie jest
przedmiotem.

Co do bliźniego, dobroczynne akty o jakich pamiętamy nie będą nam policzone w
podziękowaniu Chrystusa, bo z chwilą kiedy o nich pamiętamy, "otrzymaliśmy
naszą zapłatę". Co do tych, których nie pamiętamy, z definicji nie wiemy, że
miały miejsce.

Dramat zbawienia odbywa się za zasłoną.



"Byłem głodny, a wyście mnie nakarmili". Kiedy Panie ? Nie wiedzieli. Nie
trzeba tego wiedzieć.



Spełniać jako akty cnoty te tylko, od których nie można się powstrzymać, te,
których nie można nie spełnić, ale powiększać bez ustanku, przez uwagę dobrze
skierowaną, ilość tych, których nie można nie spełnić.



Dobrodziejstwo. Jest to czyn dobry, jeżeli spełniając go czuje się całą duszą,
że dobrodziejstwo jest rzeczą absolutnie niemożliwą.

Cokolwiek zrobię, widzę najzupełniej jasno, ze czynić dobro, to nie jest dobro.
Bo ten, który nie jest dobry, nie czyni dobra. A "tylko Bóg jest dobry".

W każdej sytuacji, cokolwiek się zrobi, popełnia się zło i to zło nie do
zniesienia.

Trzeba prosić, aby wszelkie zło jakie się czyni, spadało tylko i bezpośrednio
na nas. Jest to Krzyż.



Przepisy nie są nam dane, aby je praktykować, ale praktyka jest po to, abyśmy
zrozumieli przepisy. Są to gamy. Nie gra się Bacha, zanim nie ćwiczyło się gam.
Ale nie ćwiczy się gamy dla samej gamy.



Bóstwo na poziomie zobowiązań to społeczeństwo przekształcone w bożyszcze.
(...) Moralność jest na pierwszym planie, bo osłabione jest pojęcie sakramentu.

Simone Weil

[Gość: idiota]

Aniol

W te noc,przedziwna noc
gdy dusza ma szukalem Go
spelnil me sny i zeslal mi
moc wiary swej jak srebrny ptak
olbrzymim skrzydlem objal mnie
w tym dziwnym snie.

Do dzis pamietam jak
otwarla sie blekitna dal
a w usta moje wplynal zar
Jego milosci wieczny czar
wypelnil mnie.


to nawet pasuje do jednej z arii z opery
"Polawiacze perel".

idiota, ;)

[damodar]

Andrzej Stasiuk
* * *

W mym niepokoju, w twoim pokoju
wilk i lis przystanęły nieruchomo:
Sarna w pół skoku, gęś w ćwierć krzyku
jak heraldyczne pary głoszące chwałę nieuchronnej śmierci.
Lecz to nie tak, moja miła, nie tak:
Jest w tym łagodność równa okrucieństwu,
lis jest lisicą a gęś gąsiorem.
Czułość sycona strachem i strach
głaskany czułą dłonią.

[damodar]

Leopold Staff
Bliskość daleka

Nie widzę ciebie, tylko twoje szaty,
I ślepym ciebie zgaduję zdumieniem,
Snem jasnym ciemnych korzeni są kwiaty,
Jak śpiew jest jeno zbudzonym milczeniem.

Ostatnie blaski jesieni na drzewach,
Zachodnie słońce, lot dzikiego ptaka
Wieszczą o innych krainach i niebach,
Które zachwyca godzina jednaka.

I że nie złudą jedynie są echa
Czaru, co włada wiecznie za snu bramą,
Mówi o zmierzchu twa bliskość daleka,
Co zwierza wszystkim tęskniącym to samo.

[damodar]

Leopold Staff
List z jesieni

Czekam listu od Ciebie... Tam Południa słońce
I morze mówi z Tobą... U mnie długa słota,
Samotność, jesień, chmury i drzewa więdnące...
Dziś pogoda... Lecz słońce chore - jak tęsknota...

Nim wyślesz, włóż list w trawę wonną albo w kwiaty,
Bo tu żadne nie kwitną już... Niech go przepoi
Spokój, woń słońca, szczęście Twej bliży i szaty -
Albo go noś godzinę w fałdach sukni swojej...

A papier niechaj bedzie niebieski... Bo może
Znów przyjdą chmury szare, smutne, znów na dworze
Słota łkać będzie, kiedy list przyjdzie od Ciebie;
Skarżyć się będą drzewa, co więdną i mokną,
A ja, samotny, może znów będę przez okno
Patrzał za małym skrawkiem błękitu na niebie...

To ,co piekne

[damodar]

Alicja Rybałko
Spotkanie w autobusie

Dlaczego się oglądam
za tym śmiesznym facetem
w poplamionym płaszczu
czemu patrzę ze wzruszeniem
na jego prawe ramię
i żyłkę na skroni
po co słucham jak mówi
i milczy
do tamtej panie
nie do mnie

wiesz
on miał Twoje usta

[damodar]

Agnieszka Osiecka
Jeżeli gdzieś jest niebo

Nie wiedziałam, że tak blisko
jest to wszystko,
to wszystko, o co chodzi...
Nie wiedziałam, że tej zimy
zatańczymy,
zatańczymy jak w ogrodzie...
Nie wiedziałam, że się ręce
z tego tańca
jak z wieńca
nie rozpłaczą,
nie wiedziałam, że się serca
nigdy więcej,
nigdy więcej nie rozłączą,
nie wiedziałam, że to można - tak bez tchu...
nie wiedziałam, że ja także będę Ewą,
nie wierzyłam, nie czekałam, nie przeczułam
w głębi snu,
że jeżeli gdzieś jest niebo,
to tu, to tu.

Nie wiedziałam, że się serca tak ostudzą,
uwierzyłam, że umiera się parami,
nie wiedziałam, że się ludzie różnie budzą
jak okręty, nie te same, choć w tej samej wciąż
przystani...

Nie wiedziałam, że to można - tak bez tchu...
Nie wiedziałam, że odfrunie, co się rzekło,
nie czekałam, nie cierpiałam, nie przeczułam
w głębi snu,
że jeżeli gdzieś jest piekło,
to tu.

[damodar]

Kazimiera Iłłakowiczówna
Licho

Nie trzeba mnie wyganiać, nie trzeba mnie odpychać!
Obejmę jabłoń za szyję, zacznę z jabłonią usychać,
zapłaczę nad agrestem, przejdę się malinami,
będą skurczone liście, jagody z czarnymi plamami.
Nie trzeba mnie wyganiać! Szparagi wyginą suche,
do grząd cienistych truskawek namówię ciotkę ropuchę.
W stajni rozplotę włosy, zakręcę znów do góry,
i przyjdą z ziem indyjskich olbrzymie rogate szczury.
Trzeba mnie wziąć do domu, przy stole dębowym posadzić,
trzeba mnie długo pieścić, po zimnych stopach gładzić,
a kiedy sen mnie zmoże albo zaleję się Izami
- długo po czole miedzianym ciepłymi wodzić ustami

[damodar]

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska
Erotyk

Na rozrzuconych poduszkach z rajskich, jawajskich batików
umieram słodko bez żalu, umieram cicho, bez krzyku. --
Czas za firanką ukryty porusza skrzydłem motyla,
a moje czoło znużone coraz się niżej przechyla...
Wreszcie dotykam Bieguna i śnieg mi taje wśród włosów,
a końcem lakierka dosięgam trawy szumiących Lianosów...
Leżę na ciepłych krajach, na gorejącym Równiku,
i na jedwabnych poduszkach z różnobarwnego batiku...
Wyciągam ręce ku Tobie, w Twoją najsłodszą stronę
i czuję na rękach gwiazdy nisko nad nami zwieszone...
Ogarniam Cię splątanego w pochmurny namiot niebieski,
i spada niebo z hałasem, jak belki, wiązania, deski,
obrzuca nas półksiężycem, słońcem, obłoków zwojem --
i tak spoczywam � okryta niebem i sercem Twojem...

[damodar]

Michał Lermontow
* * *

Posłuchaj: gdy los nam porzucić pozwoli
Ten świat, gdzie tak duszą stygniemy powoli,
Być może w krainie, gdzie kłamstwo nie znane,
Ty będziesz aniołem, ja będę szatanem!
Przysięgnij, że raju szczęśliwość porzucisz
I że do dawnego kochanka powrócisz!
Wygnaniec skazany przez los na zatratę,
Niech będzie ci rajem, a ty mi wszechświatem.

[Gość: idiota]

to co wybierasz to wspaniale
Damodar!
poslalem ci mail;
odpowiesz?

idiota, :)

[damodar]

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska
Zapomniane pocałunki

Kto liczy nasze pocałunki,
kto na nie zważa?
Ludzie mają troski i sprawunki,
Bóg światy stwarza...
Zapomniane przez nas dwoje ich różowe mnóstwo
spada na dno naszych dusz,
jak płatki miękkich, najpiękniejszych róż...
Tam leżą i ciasno zduszone na sobie
słodkim olejkiem się pocą,
który rozpachnia się w nas każdą nocą
i każdem ranem,
i życia zwykłego jesienne ubóstwo
czyni róż krajem, perskim Gulistanem.
Kto nasze pocałunki liczy?
Kto na nie zważa?
Bóg światy stwarza,
nie zapisuje w księgach słodyczy...

[damodar]

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska
Upał

Dni znużone jak muły wloką się po wybojach.
W żaluzje pukają kanikuły...
Upał przyszedł z ogrodu i zamieszkał w pokojach.
Ach, jak pragnę twego serca lodu...

[damodar]

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska
skarga laury

więc skończone wszystko między nami
nie zobaczę cię więcej na ziemi
tłukę więc o drzewo koszyk z malinami
pocałunkami naszemi

[damodar]

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska
Gorzka zatoka

Szeroki, wesoły, wysoki,
nieulękły marynarzu siłaczu!
Wyłowiłeś mnie z mego płaczu
jak syrenę z gorzkiej zatoki...

[damodar]

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska
* * *

Gdy pochylisz nade mną twe usta pocałunkami nabrzmiałe
usta moje ulecą, jak dwa skrzydełka ze strachu białe -
krew moja się zerwie, aby uciekać daleko, daleko,
i o twarz mi uderzy płonącą czerwoną rzeką.
Oczy moje, które pod wzrokiem twym słodkim się niebią,
oczy moje umrą, a powieki je cicho pogrzebią.
Pierś moja w objęciu twej ręki stopi się jakby śnieg,
i cała zniknę jak obłok, na którym za mocny wicher legł.

[damodar]

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska
Berceuse

Oczy twe ciche są jeszcze, oczy twe ciche są jeszcze,
kiedy mnie bierzesz w ramiona
spokojnych gwiazd płyną deszcze, łagodnych gwiazd płyną deszcze
i śnieg na śniegu gdzieś kona...

W milczeniu zbladły nam twarze, w milczeniu zgasły nam twarze,
i dusze bledną w miłości...
w błękitnym stoi oparze, w półsennym stoi oparze
różowe serce światłości...

Spoczywam na twoim łożu, zasypiam na twoim łożu,
jak na dnie srebrzystych noszy,
stojących gdzieś na rozdrożu, wstrzymanych gdzieś na rozdrożu
w oczekiwaniu rozkoszy...

[damodar]

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska
Fotografia

Gdy się miało szczęście, które się nie trafia:
czyjeś ciało i ziemię całą,
a zostanie tylko fotografia,
to - to jest bardzo mało.....

[damodar]

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska
Erotyk

Na rozrzuconych poduszkach z rajskich, jawajskich batików
umieram słodko bez żalu, umieram cicho, bez krzyku. --
Czas za firanką ukryty porusza skrzydłem motyla,
a moje czoło znużone coraz się niżej przechyla...
Wreszcie dotykam Bieguna i śnieg mi taje wśród włosów,
a końcem lakierka dosięgam trawy szumiących Lianosów...
Leżę na ciepłych krajach, na gorejącym Równiku,
i na jedwabnych poduszkach z różnobarwnego batiku...
Wyciągam ręce ku Tobie, w Twoją najsłodszą stronę
i czuję na rękach gwiazdy nisko nad nami zwieszone...
Ogarniam Cię splątanego w pochmurny namiot niebieski,
i spada niebo z hałasem, jak belki, wiązania, deski,
obrzuca nas półksiężycem, słońcem, obłoków zwojem --
i tak spoczywam � okryta niebem i sercem Twojem...

[damodar]

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska
Nie wrócę więcej

"Nie wrócę więcej! Niech mnie Bóg odrzuci
Daleko w gwiazdy! Gdyż mnie świat ten smucił
Niewybaczalnie"... "Tak, lecz tu rozkwita
Miłość, jak storczyk ustronny... Nie wrócisz?"

[damodar]

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska
Nike

Ty jesteś jak paryska Nike z Samotraki,
o miłości nieuciszona!
Choć zabita, lecz biegniesz z zapałem jednakim
wyciągając odcięte ramiona...

[damodar]

Adam Ważyk
Niedziela

W dzień, za miastem, na rzece, która się już nie pieni,
mewy, czy łodzie z żaglami, z krzykiem nadbiegną zewsząd.
Połykasz śmietankę obłoków, za miastem, nad rzeką, w zieleni
soczystej jak biodra rozkwitłych dziewcząt.

W noc, ledwie wzejdzie most, już latarnia
prosi o łaskę pieszczoty dla ulic.
Ciało, nagie, rozległe, oddala się i przygarnia;
ustami przylgnąć, rękami przytulić.

Suty i miękki pieszczot aksamit,
nagość wprawiona w trzepot i kołys.
Serce rozsadza ci pierś jak dynamit,
lecz jeszcze dotąd cię straszy ciał, które śniade są, połysk.

Jak drżą arterie w przegubach,
jak miękką drogę noc ustom mości...
Dwa reflektory, źrenice,
prześwietlą cię falą miłości.

[damodar]

Bronisława Ostrowska
Kwiat paproci

Szłam do ciebie po miłość. Tak zbłąkany śmiałek
Idzie po kwiat bajeczny głębiną złych borów,
Choć wstrzymują go wabne ramiona rusałek
I wyją z ciemnej nocy gromady upiorów.

Przeżywa tyle cierpień i tyle przerażeń,
I słyszy w całym borze taki płacz pokutny,
Tyle krzyczy nań z mroku zawiedzionych marzeń,
Że kwiat szczęścia odnajdzie, zerwie

[damodar]

Jan Lechoń
Marmur i Róża

Vides ut alta stet...

O Tobie myślę dzisiaj w ten czas bezrozumny
Wrzasków tłuszczy bezbożnej i pochlebców szumu,
Coś uszedł miedzy mirty i białe kolumny
Od nadętych pyszałków i tępego tłumu.
I tylko co najlepszych wokół siebie zwołał,
I licząc złote strofy, i sącząc płyn złoty,
Wśród tylu burz i pokus wolnym zostać zdołał
I nie zrzekł się rozkoszy nie zdradzając cnoty.
Więc chociaż wielkim klęskom muszę dotrwać wiernie
I choć mi nie przystoi rozstać się z żałobą,
W ten jeden letni wieczór chciałbym przy falernie
Na Soracte pod śniegiem - patrzeć razem z Tobą.

[damodar]

Jan Lechoń
* * *

Na niebo wypływają białych chmurek żagle,
Od twojej płynie strony niebieska fregata,
Nie do mnie, nie od ciebie. I poczułem nagle,
Że już nigdy nie będzie, jak zeszłego lata.

Noc przyjdzie księżycowa i w twoim ogrodzie
Na srebrnej trawie cienie ułoży ogromnie.
A później będzie koła rysować na wodzie,
Gdy będziesz szła ogrodem nie ze mną, nie do mnie.

przypisane Wandzie

[Gość: Chrocniak]

sluchaj, damodar;
tu juz nikt nie ma duzej szansy wejsc,
oprocz nas bo maja do pupy komputry.
a wiec przenies sie gdzie indziej;
do zobaczenia , Damodar,

:)

[damodar]

Ricarda Huch
Tęsknota

Ażeby tylko z tobą być
Porzucę bez wahania
Rodzinny dom, przyjaciół krąg
I wszystkie dobra świata

Pożądam ciebie
Niby brzegu fala
Jako jaskółka na jesieni
Co ku południu ot obraca

Niczym syn Alp, gdy w szałasie
Samotny, nocą utajony
Poświatę księżycową
Po śniegu turni myślą goni

[damodar]

Jarosław Klejnocki
Zaprzysiężony

Kasi

Prowadzę cię za rękę przez ten dziwny tunel
zegarki fosforyzują ponad ustami para malutkie
krople skapują na nasze ciemne twarze trzymam
cię mocno mocno a tam nasze miasto świeci
jak jubileuszowy tort.

Zobacz szepczę cicho choć śpisz i tak nie
słyszysz mój wskazujący palec dotyka twoich rzęs
cóż mogę cóż ja mogę znowu nadejdzie świt
zamkniemy się w swych ciałach na jeszcze jeden
dzień. Smutne pąki osamotnione rośliny.

Prowadzę cię za rękę i zbyt się może boję zbyt
rzadko odwracam głowę choć przecież mi nie
znikniesz wybacz tak szybko płyną rzeki taki
kruchy pada śnieg i co za siła tkwi w mięśniach
rozszarpujących powietrze cóż za rozmarzona
niebieskość żegluje ponad nami.

[damodar]

Jarosław Iwaszkiewicz
Amore profano

Kotara da nam światło zielone jak woda.
Smuga słońca nam powie, że jest nieskończoność,
Spokojnego odblasku twardawa łagoda
Spłynie na twoje ciało jak jasna zieloność.

Na sinym aksamicie będziesz jak morela,
Wyłuskana z szat wszelkich, spokojnie okrągła.
Przyłożę do twych piersi gestem menestrela Rękę,
a pierś twa zadrży jak struna pociągła.

Gdy palcem znajdę ust twych jedwabną oponę,
Gołębie złotych blasków przelecą sufitem
I roztopią się w oknie - pachnącym błękitem.

Zielenią zadumaną i żółcią karmione.
Wreszcie na bladych okien wodniste zasłony
Upadnie siny wieczór w czarną noc zmieniony.

[Gość: rozalia]

Gość portalu: idiota napisał(a):

>
> to co wybierasz to wspaniale
> Damodar!
> poslalem ci mail;
> odpowiesz?
>
> idiota, :)
>
>


Spadaj stad blaznie.

[damodar]

Jan Lemański
Chcę, by mi twoje oczy

Chcę, by mi twoje oczy jedyne, jarzące
Zabłysły w życia nocy samotnej, tułaczej;
By mi żywiej płonęły, niż innym, inaczej;
Żeby przy mnie jaśniały, a gasły w rozłące.

Chcę być twoją radością i łzami twych płaczy.
Niech mię twoje wołają sny niepokojące
I roztęskniona twoja myśl niech mię oplącze,
Jak dziewannę powoje przy chacie wieśniaczej.

Chcę, by mię twoich włosów osypały zwoje,
Rozplatane i wonne, i były mym licom
Szatrem liści zwieszonych nad szemrzącym zdrojem

W dzień upalny - i nieme kochania tęsknicą,
Niech ramiona mię twoje łamliwe ochwycą
W dzień upalny, gdy kwitną dziewanny, powoje...

[damodar]

Tomasz Łubieński
Pod Filadelfią

Jej palce, moje ręce w sierści psa wieczorem
jak mogły minąć się, niezrozumiałe,
jeden puls za daleko, paznokieć za późno
i od razu cofają się w przeciwne strony,
do wschodu słońca i ku zachodowi,
byle najdalej, póki bezpowrotnie,
łamią się między nimi tępe płaskowzgórza,
kwitną leśne zasieki, mury zagraniczne,
upływają kaskady, huśta się ocean,
bo na tamten półuśmiech, niby zapytanie,
inne każdemu życie, inna śmierć,
roztrąciły skrzydłami, zamiast odpowiedzi,
jej palce, moje ręce, w sierści psa, wieczorem.

[poeta2]

lady love


She is standing on my eyelids
And her hair is in my hair
She has the color of my eye
She has the body of my hand
In my shade she is engulfed
As a stone against the sky

She will never close her eyes
And she does not let me sleep
And her dreams in the bright day
Make the suns evaporate
And me laugh cry and laugh
Speak when I have nothing to say

Paul Eluard

[poeta2]

Suzanne takes you down
to her place near the river
you can hear the boats go by
you can spend the night beside her
And you know that she half crazy
but that's why you want to be there
and she feeds you tee and oranges
that come all the way from China
And just when you mean to tell her
that you have no love to give her
she gets you on her wavelength
and she lets the river answer
that you've always been her lover

And you want to travel with her
you want to travel blind
and you know that she can trust you
for you've touched her perfect body
with your mind

And Jesus was a sailor
when he walked upon the water
and he spent a long time watching
from his lonely wooden tower
and when he knew for certain
only drowning men could see then
he said All men will be sailors then
until the see shall free them
but he himself was broken
long before the sky would open
forsaken, almost human
he sank beneath your wisdom like a stone

And you want to travel with her
you want to travel blind
and you think maybe you'll trust him
for he's touched your perfect body
with his mind

Now Suzanne takes your hand
and she leads you to the river
she is wearing rags and feathers
from Salvation Army counters
And the sun pours down like honey
on our lady of the harbour
And she shows you where to look
among the garbage and the flowers
There are heroes in the seaweed
there are children in the morning
they are leaning out for love
they will lean that way forever
while Suzanne holds the mirror

And you want to travel with her
you want to travel blind
and you know that you can trust her
for she's touched your perfect body
with her mind




Leonard Cohen

[damodar]

Widzenie sadu

A sad przeszyty strzałą
jabłkami pachnie nadal
Bóg w sadzie rzekł archanioł
i w sadzie pociemniało
od psalmu i od złota

A sad przeszyty strzałą
jabłkami pachnie nadal
śmierć w sadzie szepnął Adam
i w sadzie pojaśniało
od kości i od moczu

I widział sad archanioł
Do jego złotych pleców
przyszyty strzałą
uciekał sprzed tym bogiem
złamanym skrzydłem upadając
na nieśmiertelność poranioną
i na śmiertelne sadu ciało

Takoż widział sad Adam
W jego koronie przeszyty strzałą
z jabłkiem w przełyku
kamieniem spadał
w śmierć nieśmiertelną
przez sadu złotą sieć
w śmiertelne sadu ciało

Tadeusz Nowak

[poeta2]

Samotny

O AUTORZE

--------------------------------------------------------------------------------

Samotny



Potrafiłbym żyć bez ciebie
Żyć samotny

Kto mówi
Kto może żyć samotny
Bez ciebie
Kto

Być na przekór wszystkim
Być na przekór tobie

Noc się posunęła

Niby bryła kryształu
Mieszam się z nocą

Paul Eluard

[damodar]

Mrowisko
Człowieczek suchy patyk
odarty z liści
nagi
stoi w mrowisku
przestępuje z nogi na nogę

Chce zakwitnąć
chce być jabłonią
archaniołem
bogiem chce być

Mrówki po nim
idą
przenoszą
swój dobytek
na jego głowę

Człowieczek suchy patyk
otwiera usta
w jego gardle
skowronek śpiewa
Od tego śpiewu
jego głowa
jak złote berło
podskakuje

Czarne mrówki
spadają z głowy
Głowa jest czysta
głowa świeci
jaśniej od berła

Człowieczek suchy patyk
przymyka oczy
Teraz w sobie
widzi anioła
widzi boga
do czarnych kostek
złoconego

Człowieczek suchy patyk
stoi w mrowisku
nieruchomo
Człowieczek kwitnie

Mrówki po nim
idą
przenoszą
swój dobytek
Znikają
w jego ustach

Człowieczek biała jabłoń
modli się
W jego wnętrzu
rośnie mrowisko

Stamtąd
krzyczy archanioł
zjawia się bóg płonący

Tadeusz Nowak

[damodar]

Pytać zawsze - dokąd, dokąd?
Gdzie jest prawda, ziemi sól,
Pytać zawsze - jak zagubić,
Smutek wszelki, płacz i ból

Chwytać myśli nagłe, jasne,
Szukać tam, gdzie światła biel,
W Twoich oczach dwa ogniki,
Już zwiastują, znaczą cel,

W Twoich oczach dwa ogniki,
Już zwiastują, znaczą cel.

Świecie nasz, świecie nasz,
Chcę być z Tobą w zmowie,
Z blaskiem twym, siłą twą,
Co mi dasz - odpowiedz!

Świecie nasz - daj nam,
Daj nam wreszcie zgodę,
Spokój daj - zgubę weź,
Zabierz ją, odprowadź.

Szukaj dróg gdzie jasny dźwięk,
Wśród ogni złych co budzą lęk,
Nie prowadź nas, powstrzymaj nas,
Powstrzymaj nas w pogoni...

Świecie nasz -
Daj nam wiele jasnych dni!
Świecie nasz -
Daj nam w jasnym dniu oczekiwanie!
Świecie nasz -
Daj ugasić ogień zły!
Świecie nasz -
Daj nam radość, której tak szukamy!
Świecie nasz -
Daj nam płomień, stal i dźwięk!
Świecie nasz -
Daj otworzyć wszystkie ciężkie bramy!
Świecie nasz -
Daj pokonać każdy lęk!
Świecie nasz -
Daj nam radość blasku i odmiany!
Świecie nasz -
Daj nam cień wysokich traw!
Świecie nasz -
Daj zagubić się wśród drzew poszumu!
Świecie nasz -
Daj nam ciszy czarny staw!
Świecie nasz -
Daj nam siłę krzyku, śpiewu, tłumu!
Świecie nasz -
Daj nam wiele jasnych dni!
Świecie nasz -
Daj nam w jasnym dniu oczekiwanie!
Świecie nasz -
Daj ugasić ogień zły!
Świecie nasz...

Świecie nasz, świecie nasz,
Chcę być z Tobą w zmowie,
Z blaskiem twym, siłą twą,
Co mi dasz - odpowiedz!

1970

Marek Grechuta

[danka.jp]

To Piękne!

To ,co piekne

[damodar]

Ziarenko trawy

Zwierzęta drzewa ptaki
Pomiędzy nimi przelatują
ziarenka deszczu trawy snu
Zwierzęta drzewa ptaki
cięższe od skrzydła skiby chleba
od wyjętego pługa z jutrzni
Pośrodku siedzą ojciec matka

Siedzą pośrodku: Biblia sen
Dotknąć ich ręką a w nich sady
sypią jabłkami w zboża, w wody
Sypnąć mak na nich a z ich snu
wychodzą dzieci w zboża w sad
w staw karych koni złotych jutrzni

Zwierzęta drzewa ptaki
Pośrodku ojciec matka
Dotknięci dłonią makiem idą
polem i jutrznią idą Biblią
Na kiju niosą susz koźlątko
bochenek chleba skopiec mleka

Zwierzęta drzewa ptaki
Na jednym z nich odjeżdżał ojciec
w komiśnych butach w rogatywce
Ale ptak ciężki: skiba pług
upadł w brzuch koński w łajno w zmierzch

Zwierzęca drzewa ptaki
wietrzą złamane pióra wietrzą
sowę pod pełnią Wylizują
saletrę z dłoni z czoła pot
ziarenko trawy spod paznokci

Spis treści

Tadeusz Nowak

[damodar]

* * * [Stoją gorzkie pagórki...]
Stoją gorzkie pagórki, bo gorzka jest zieleń,
gdzie przebiega wilk nocy i prędki dnia jeleń,
nie spotkają się nigdy w ruchomej przestrzeni,
wilk w jelenia, a jeleń się w wilka zamieni.

U pagórków dolina Dunajcem rozcięta
jak gałęzią miłości zrywaną zbyt chciwie
przez podobne do światła i wiatru dziewczęta,
bo gdy biegną - nie skrzypi miedziane igliwie.

Pachnie zieleń obmyta przez wiatry i deszcze
i dolina się słońcem wypełnia po brzegi,
choć wśród lasów zbliżonych do nieba śpią jeszcze
dzikie stada gołębi i białe śpią śniegi.

Szukać ciebie nie trzeba, bo jesteś pod ręką,
biedna moja kołysko uśpiona piosenką
pod pagórkiem z jałmużny, gdzie ojciec mój orze
ziemię, gdy po ziemi przechadzają się zorze.

Do ciebie idę, dziadku, siedzący na progu
z fajką w zębach tak starą, że chyba po Bogu
dziedziczysz ją, a tytoń na pewno masz z raju,
bo dym pachnie jak lato i jesień w mym kraju.

Lubię słuchać twych baśni pod zmierzchem kasztanów
i patrzeć, jak się bawi twoimi wąsami
wnuczka - iskra uśmiechu. A ty się zastanów
nad jej dłonią wzniesioną po gwiazdę nad nami.

Do ciebie idę, matko, po trzykroć cierpieniem
ugodzona w dno serca, by stało się zadość
woli nieba, gdyż niebo jest twoim sumieniem
i sumieniem tych, którzy zabili twą radość.

Wiem, że nigdy dla ciebie nie znajdę pól śniegu
tak pokornie białego, byś mogła iść po nim
do twych synów, co leżą zabici na brzegu
niemej wody, z gałązką jedliny u skroni.

Do was, ludzie, przychodzę, gdy śpicie przy oknie
uchylonym do sadu, a w sadzie świt moknie
i groch burzy po dachu blaszanym się toczy,
zanim słońce przywróci wam mowę i oczy.

Będę chodził za wami i będę wam cieniem,
kiedy cień wam spod głowy wytrąci sierp żniwa;
deszczem będę, gdy wody ze źródła ubywa,
a pola są przebite na wylot pragnieniem.

Wyście mi dali wszystko, co może dać człowiek
dziecku ziemi tak biednej, że siebie się wstydzi:
dach nad głową, chleb, wodę i światło u powiek
i jeszcze coś, lecz tego prócz was nikt nie widzi.

Tadeusz Nowak

[Gość: AndrzejG]

I jak?
Skończyły się chęci?
Nie należało być tak samolubnym
i wysłuchac innych
Trchę się posprzeczac
dopiec
Człowiek sam nic nie znaczy.

Andrzej

[veza]

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::To ,co piekne

[Gość: :©:©:]

www.grunch.net/synergetics/

To co piekne

[damodar]

Misterium człowiecze

Czlowiek przez białe pole biegł.
Nad nim świątkowie polni
kapliczkę jego nieśli:
trzy deski zbite w trójkąt
z źrenicą Opatrzności.
Ziemia krążyła jabłkiem:
zieleń, czerwień i biel.

Po tym jabłku biegł człowiek:
kapliczka, trójkąt, oko.

Człowiek biegł obok nas.
Twarz jego: żółć i ocet
nad słodkim jabłkiem ziemi.

W dzbanku śpiewał jabłecznik.

Człowiek biegł obok nas.
Jego stos pacierzowy:
palona w rurze glina.
Pomiędzy nami krążył
placek: służka weselny.

Człowiek wbiegł w białe pole.
Nad nim świątkowie polni
kapliczką potrząsali,
trójkątem z desek trzech
niebo mu tłumaczyli.
Człowiek klęczał. Potrząsał głową.
Z człowieka iskry szły.

Wtedy z pobliskich pól
przybiegli chłopi.
Twarz jego żółć i ocet
dali deszczom do picia.
Jego stos pacierzowy -
poplonom do zjedzenia.

Wtedy wstałem ze snopka,
aby zdjąć z pola cień
jaszczurki i kamienia.

Chłopi na snopku nieśli
podobne zbożu ciało.
To było zwierzę.
Inni to ciało posadzili
w ziemi. Na niej drzewko.
Na tym drzewku kapliczkę:
trzy deski zbite w trójkąt.
To był człowiek.

Tadeusz Nowak

[damodar]

Pacierz zaklinający

Oczyść nas ziemio
tak jak się oczyszcza
nóż zardzewiały ze szpiku kostnego
Liściu ostatni oczyść
polne nasze źrenice
ze szkla w obłokach tłuczonego

Oczyść nas ze skrofułów
z czyraków czarnej śniedzi
z pamięci ropnej która
nad słowem brat się biedzi

Oczyść nam rękę prawą
i wyjmij z niej ten kamień
którym się lód i czaszkę
kruchszą od lodu łamie

Lewą rękę nam oczyść
kiedy przez siódme rzeki
próbuje grosz położyć
na ojcowskie powieki

A nade wszystko oczyść
język i nasze usta
z których woła i woła
w drucie kolczastym pustka

Oczyść nas ziemio
tak jak się oczyszcza
nóż zardzewiały ze szpiku kostnego
Liściu ostatni oczyść
polne nasze źrenice
ze szkła w obłokach tłuczonego

Tadeusz Nowak

[damodar]

Pacierz prywatny

Przebacz mi duchu nieśmiertelny trawy
łzo spływająca po końskim obliczu
oślepły kocie i ty psie kulawy
skuczący głuszkiem z miodnego koniczu

Przebacz mi nożem nacinana brzozo
jabłonko pętlą duszona na wiosnę
mircie weselny co cię w piasek wiozą
lampo z jesieni świecąca żałośnie

Wstyd mi przed wami i przed wami tylko
mogę po nocach mówić te pacierze
które owieczkę przebaczają wilkom
i ścielą katu z siennej łaski leże

Przebacz mi losie tę czapkę błazeńską
którą na głowie od lat wielu noszę
i to przegrane na śmietniku księstwo
z królem strąconym w śmietnikowe kosze

Przebacz mi wiarę i chłopską nadzieję
że się pszenicą zazieleni kamień
Kur po raz trzeci w tym królestwie pieje
Zamień go trawo na papugę Zamień

Tadeusz Nowak

[damodar]

Pacierz kolędowy

W moje źrenice pada śnieg
śnieg pada w twoje ślepia koniu
więc nie widzimy kto na błoniu
szyje czerwoną nicią ścieg

Pamięć mi mówi że to anioł
instynkt twój szepcze że to bies
A może tam się same łamią
opłatki krwinek na nasz chrzest

Może wyszywa się w kolędzie
z moich i twoich końskich win
to co na pył niebieski będzie
zmielone przez odwieczny młyn

A może ktoś wyszywa ścieżkę
dla twoich kopyt i mych nóg
żebyśmy po niej mogli jeszcze
dojść tam gdzie rodzi się nasz bóg

I upaść razem na kolana
i rozgryzając źdźbło po źdźble
słuchać jak trzeszczy zapisana
kolęda w trawie i we śnie:

nie chodź koniu po tym błoniu
nie myśl człeku po tym ćwieku
w wigilijną noc
w wigilijną noc
hej kolęda kolęda
w wigilijną noc

Tadeusz Nowak

[kolargol]

Suzanne



Suzanne takes you down
to her place near the river
you can hear the boats go by
you can spend the night beside her
And you know that she half crazy
but that's why you want to be there
and she feeds you tee and oranges
that come all the way from China
And just when you mean to tell her
that you have no love to give her
she gets you on her wavelength
and she lets the river answer
that you've always been her lover

And you want to travel with her
you want to travel blind
and you know that she can trust you
for you've touched her perfect body
with your mind

And Jesus was a sailor
when he walked upon the water
and he spent a long time watching
from his lonely wooden tower
and when he knew for certain
only drowning men could see then
he said All men will be sailors then
until the see shall free them
but he himself was broken
long before the sky would open
forsaken, almost human
he sank beneath your wisdom like a stone

And you want to travel with her
you want to travel blind
and you think maybe you'll trust him
for he's touched your perfect body
with his mind

Now Suzanne takes your hand
and she leads you to the river
she is wearing rags and feathers
from Salvation Army counters
And the sun pours down like honey
on our lady of the harbour
And she shows you where to look
among the garbage and the flowers
There are heroes in the seaweed
there are children in the morning
they are leaning out for love
they will lean that way forever
while Suzanne holds the mirror

And you want to travel with her
you want to travel blind
and you know that you can trust her
for she's touched your perfect body
with her mind

Leonard Cohen

[Gość: kolargol]

www2.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?f=28&w=2986149

[kolargol]

Świerszcze w obrębie parku milkną tylko po
to, żeby mocniej zaznaczyć swoją obecność.

W pięknym parku Névons
w objęciu łąk i błoni,
Strumień bez wodospadu,
Chłopiec osamotniony
Pogodnieją cieniując
Swój żal nieutulony.

W pięknym parku Névons
Rebeliant skrył się razem
Z chłopcem i ze strumieniem,
Z ułudnym ich mirażem.

W pięknym parku Névons
Lato wzejdzie agonią
I świerszcze oniemieją,
Które czasem nie dzwonią.

Rene Char

[kolargol]

Samotność jest jak deszcz.
Z morza powstaje, aby spotkać zmierzch;
z równin niezmiernie szerokich, dalekich,
w rozległe niebo nieustannie wzrasta.
Dopiero z nieba opada na miasta.

Mży nieustannie w godzinę przedświtu,
kiedy ulice biegną witać ranek,
i kiedy ciała nie znalazłszy nic,
od siebie odsuwają się rozczarowane;
i kiedy ludzie, co się nienawidzą,
spać muszą razem - bardzie jeszcze sami:

samotność płynie całymi rzekami.

Reiner Maria Rilke

[kolargol]

Gdy widzisz ptaka w locie jak wolny jest
Jak płynie sobie, aż po nieba kres
Wiedz - niebo bywa pełne wichrów i burz
A z lotu ptaka już nie widać róż

Bo wolność - to nie cel lecz szansa by
Spełnić najpiękniejsze sny, marzenia
Wolność - to ta najjaśniejsza z gwiazd
Promyk słońca w gęsty las, nadzieja

Wolność to skrzypce z których dźwięku cud
Potrafi wyczarować mistrza trud
Lecz kiedy zagra na nich słaby gracz
To słychać będzie tylko pisk, zgrzyt, płacz

Bo wolność - to wśród mądrych ludzi żyć
Widzieć dobroć w oczach ich i szczęście
Wolność - to wśród życia gór i chmur
Poprzez każdy bór i mur znać przejście

Wolność lśni wśród gałęzi wielkich drzew
Które pną się w słońce każda w swoją stronę
Wolność brzmi jak radosny ludzi śmiech
Którzy wolność swą zdobyli na obronę -

Zwycięstwa, mądrości, prawdy i miłość
Spokoju, szczęścia, zdrowia i godności
Wolność to diament do oszlifowania
A zabłyśnie blaskiem nie do opisania

Wolność to także i odporność serc
By na złą drogę nie próbować zejść
Bo są i tacy, którzy w wolności cud
Potrafią wmieszać swoich sprawek bród

A wolność - to królestwo dobrych słów
Podłych myśli, pięknych snów, to wiara w ludzi
Wolność - ją wymyślił dla nas Bóg
Aby człowiek wreszcie mógł - w niebie się zbudzić

Marek Grechuta

[kolargol]

Nie chciałem.
Nie chciałem ci nic powiedzieć.

Zobaczyłem w twoich oczach
dwa drzewka oszalałe.
Z wiatru, ze śmiechu i złota.

Chwiały się.
Nie chciałem.

Nie chciałem ci nic powiedzieć

Federico Garcia Lorca

[damodar]

Pacierz snu mojego

Mówię do snu mój bracie
połóż się przy mnie połóż
- Nie mogę W niebo czerpak
wstawiłem dziś na połów

Tam nie ma ryb i anioł
nie pluska się od dawna
- Broń tam jest porzucona
i partyzancka sława

Nie znoś stamtąd tej broni
nie rozkładaj na sianie
- A jak oni tu przyjdą
zanim połów się stanie

To chociaż mnie nie musztruj
nie każ spać z karabinem
- W twoim kraju pod bronią
sny sypiają dziecinne

Ale kiedy w sen wchodzę
broń mnie twoja uwiera
- Dziad twój sypiał na dłuższych
niż sny twoje giwerach

Nie znam go a twarz jego
Kropla potu na chuście
- On tu idzie Sny moje
przepuśćcie go przepuśćcie

- A ty się do snu mego
połóż mój bracie połóż
- Nie mogę W niebo czerpak
wstawiłeś dziś na połów

Tadeusz Nowak

[tagesstein]

Ty zawczasu
utracona kochanko. Ty, która nigdy nie przyszłaś,
nie wiem, jakiej muzyki tony lubisz.
Nie próbuję, gdy rozkołysze się przyszłość,
rozpoznać ciebie. Wszystkie wielkie
obrazy we mnie, w oddali doświadczony krajobraz,
miasta, wieże i mosty i nie
przeczuwany zakręt drogi,
i potęga krajów
owych, przenikniętych niegdyś przez bogów:
wszystko urasta we mnie do znaczenia
dzięki tobie, która mi umykasz.

Ach, ogrodami jesteś
Ach, patrzałem na nie z taką
nadzieją. Otwarte okno
w willi wiejskiej - i prawie
zbliżałaś się do mnie w zadumie. Znajdowałem
ulice, którymi właśnie przechodziłaś -
i lustra w sklepach handlarzy
miały jeszcze zawrót głowy po tobie i zlęknione
odrzucały mój zbyt nagły obraz. - Kto wie, czy nie ten sam
ptak przelatywał nas dżwiękiem
wczoraj, osobno, w wieczorze?

Rainer Maria Rilke

[tagesstein]

Gwiazdy, śpiący i duchy,
słabe ich powiązanie;
nocą Mistrz nagłym ruchem
ład przeprowadza w planie.

Ponad rysunkiem sennym
wyciąga, przeciąga linie,
kiedy ten projekt dzienny
w kruchym się domu rozpłynie.

Tylko do tych, co kochają
boskie dochodzą znaki,
bo w snach, pełnych wód, odbijają
kwiaty, kamienie, ptaki.

Gdy pomysł w nim nabrał życia
jak ptaków wniebowstąpienia
rzuca tajemnic odbicia
w blask ich odzwierciedlenia.

Rainer Maria Rilke

[kolargol]

Ja tak tylko udaję,
Że się nocy nie boję,
Kiedy w moim pokoju
Przed czarnym oknem stoję.

Aby spojrzeć na niebo,
Siłą przymuszam siebie -
I widzę straszne obłoki
I straszne gwiazdy na niebie.

I drzewo takie czarne,
Co rośnie niedaleko,
Gdy schowam się do łóżka,
Zostaje pod powieką.

Przyciskam się do piersi
Twojej, gdzie serce śpiewa,
A w nim prawdziwe szemrzą
Spokojne noce i drzewa


Jaroslaw Iwaszkiewicz

[tagesstein]

Przyjacielu wielu dali, milczący,
odczuj, jak twój oddech zwiększa przestrzeń.
Pod stropami posępnych dzwonnic
daj sie dzwonić. To, co trawi cię jeszcze,

siłą swą przewyższa pożywienie.
Bądź w przemianie nieustannym mijaniem.
Czym jest twe bolesne doświadczenie?
Jeśli napój gorzki, w wino się zamień.

Na rozstaju zmysłów bądź w godzinę
nocy tej z nadmiaru czarnoksięstwem,
sensem jej niezwykłego spotkania.

I gdy pamięć ziemska cię wygania,
do milczącej ziemi powiedz: Płynę.
Do spieszącej wody powiedz: Jestem.

R. M. Rilke

[kolargol]

Sam na sam trzeba gadać z nocą,
Szeleścić ciemnym świerków gąszczem,
Splątaną gałąź rozplątywać
I szeptem odgadywać liście...

Głęboko schylić się nad wodą,
Rękami zróść się z wodorostem
I drzew ramiona beznadziejne
Dzielić i łączyć w plusku fali...

I w splocie czarnych słów i roślin,
W odbiciu gwiazd, w oprzędzie nocy
Ujrzeć swe rysy w lustrze wody:
Piękniejsze... zatarte...

Jaroslaw Iwaszkiewicz

[tagesstein]

...
Czy to nie cud był? Aniele, o, zdumiej się, że tym jesteśmy,
o Wielki, opowiedz, żeśmy tak wiele zdołali, mój oddech
nie starczy dla pieśni pochwalnej. Więc nie przeoczyliśmy,
nie utraciliśmy owych wnętrz, ku nam skłonionych, owych
naszych przestrzeni. (Jak muszą być przeraźliwie wielkie,
że ich nie przepełniły tysiąclecia naszego uczucia).
Lecz wieża była ogromna, nieprawdaż? Aniele, była -
ogromna nawet przy tobie? Chartres było wielkie - i muzyka
wzbiła się jeszcze wyżej i nas przerosła. I tylko
kochająca, samotna - och, przy nocnym oknie...
czy nie sięgnęła twych kolan? -
Nie myśl, że wzywam,
Aniele, a gdybym nawet cię przyzwał! - Ty byś nie przyszedł,
gdyż zew mój zawsze odrzuca; przeciw
tak silnemu prądowi nie możesz kroczyć. Jak wyciągnięte
ramię jest krzyk mój. I jego do chwytu
w górze otwarta dłoń zostanie przed tobą
jak odpór i ostrzeżenie,
o Nieobjęty, rozwarta.

R.M. Rilke, Siódma elegia

[damodar]

Pacierz naszej pamięci

Módlmy się módlmy zanim nas uśmiercą
język nam wytną i gips w ranę wleją
bo jak różaniec kości z ziemi sterczą
i każdy listek na nich jest nadzieją

A choćby zjadły psy piszczel ostatnią
i każdy listek wydziobały kury
módlmy się módlmy ujadając bratnio
na obłok żywcem odarty ze skóry

Na tym obłoku odjeżdzają przecie
widma snów naszych z zapartów wyklute
i płanetnicy bijący się w lesie
na pięści gromem niebieskim okute

Módlmy się módlmy póki się nie stanie
lipcowej rzeki tak pachnące ciało
że się przemyje w niej ranę po ranie
i znów się będzie jak dawniej kochało

psa leżącego w południowej trawie
kurę gdaczącą że w zaświecie zniosła
dziadka śpiącego na kościelnej ławie
i sygnaturkę w którą dzwoni rosa

Módlmy się módlmy póki nie wiadomo
z rosy czy z płaczu mokre nasze twarze
póki nić złotą wiją na wrzeciono
w pamięci naszej postawione straże

Tadeusz Nowak

[damodar]

Pacierz ułański

A w miasteczku nie większym niż groszowa reszka
koń zrośnięty z ułanem od wiek wieków mieszka
Ziarnko owsa koniowi za wikt starcza wszystek
ułanowi nad stajnią niebios siwy listek

Nie pamięta w miasteczku nikt jak to się stało
że się ułan zrósł w jedno ze swym koniem ciało
z jakiej bitwy wrócili i z jakim królestwem
żeby dziwić tak wszystkich pospólnym jestestwem

Żeby siodło w krzyż koński wrosło aż do szpiku
ułan mówił do siebie pocwałuj koniku
a koń szeptał ułańsko nie tylko w Wigilię
takiej wódki nie piłem mój panie jak żyję

I nikt już się nie dziwi w miasteczku i za nim
że są tacy zrośnięci z koniem swym ułani
(czasem tylko wędrowiec idący z daleka
przerażony na jeźdźca i konia zaszczeka)

Nikt nie dziwi się więcej do gazet nie pisze
i z uciechy nie włazi na wieże najwyższe
żeby stamtąd na trąbce w cztery świata strony
zagrać hejnał ułański z tym koniem sprzężony

Czasem tylko (nie więcej niż trzy razy w roku)
koń dostaje świąteczne dwa ziarnka obroku
i cwałuje przed dziećmi w welonach i różach
jak w staroświeckich księgach zapomniana burza

I dziewczyna wprost z drzewa kąsająca wiśnie
amarantowym sokiem na ułana tryśnie
i ucieka ze śmiechem w zagajnik zroszony
w którym z naszej pamięci dziobiąc kraczą wrony

Tadeusz Nowak

[damodar]

Pacierz dwugroszowy

Modlą się w lesie pracowicie mrówki
pszczoły z wosku budują romańskie kościoły
a śmiech twój mewo budzi słone echo
w sitowiu w które mój anioł zapada

A jest on z soli (Tak przynajmniej twierdzi
moja matka po trzykroć do tej samej wody
wsypująca dni szarych obrane ziemniaki)
I jest nie większy od zwiniętej dłoni

którą się wsadza w kobyle łożysko
i w brzuch lipcowy ziemi
żeby z nich wyjąć za mączne kopytka
mokrego źróbka cwałujących zbóż

Anioł nie większy od zwiniętej dłoni
anioł lewicy i prawicy anioł
chodzą koło mnie na pięciu paluszkach
i dni sitowie do jutrzenki łamią

Lecz prócz anioła wrosły w moje dłonie
za skórę w mięso dwa miedziane grosze
żebym mógł kupić za nie kiedy zechcę
twoje królestwo mój aniele prawy
i twoje księstwo mój aniele lewy

Dwa grosze wrosły Ten z orłem w prawicy
rozwija skrzydła i skóra mi Pęka
i latać mogę na jawie i we śnie
A ten w lewicy: zaśniedziała reszka
na której wesprzeć nawet się nie można
gdyż boli jak gwóźdź

Z tych też powodów choć mówią że z innych
noszę w kieszeni zaciśnięte pięści
I tylko tobie matko podaję prawicę
i tobie siostro bracie mój i żono
i tobie jeszcze który na kolanach
odchodzisz w trawy w przedwieczornej rosie
żeby twej twarzy łza nie wydziobała

Do reszty reszkę wyciągam z kieszeni

Tadeusz Nowak

[damodar]

Pacierz najsłodszy

Co jest najsłodsze Matka mówi sen
Przecież nie jabłka i nie miód spadziowy
Senność z łąk naszych ssie bezsennie dren
żeby tak w czerwcu nie biła do głowy

Zazwyczaj w czerwcu wypada mi z rąk
różaniec kiedy modlę się przy oknie
i nic nie czuję oprócz dusznych łąk
na których anioł co zwiastował moknie

Komu zwiastował jeszcze spytać chcę
jak człowiek wiecznie na ciekawość chory
i nawet nie wiem że za dzikim bzem
sąsiadka mleko rozdaje z obory

A niech rozdaje do porannych zórz
niechaj Kusego czarownica poi
młoda jest przecież więc jej z białych zbóż
bielsze nad smyczek kochanie się stroi

Ja bym w jej wieku wynosiła też
wiaderka z mlekiem i poiła skrycie
zakwitający do mgły białej bez
w kochaniu słodszy nad sen i nad życie

A tak powiadam najsłodszy jest sen
i o nim myślę do zgrzebnego rana
słysząc jak łąki ssie bezsennie dren
i siwa głowa kiwa się sterana

Tadeusz Nowak

[damodar]

Pacierz rzeczny

Niosę w ramionach rzekę
i kładę ją w kołyskę
Stopo jedyna kołysz
do snu jej płacz majowy
i smutki nasze wszystkie

Dłonie kładę na głowie
żeby wyjąć z jej źrenic
szczenięta psie i kocie
na widzenie weselne
iskrzących się w niej pszenic

A gdy zasypia słucham
jak dziobie coraz gęściej
jej ciało pot matczyny
piorącej dla nas wiecznie
pieluch żółte kaczeńce

Po czym zdejmując stopę
z bieguna słyszę jeszcze
jak moja matka niesie
nas i rzekę w ramionach
w bujniejsze od niej deszcze
Pamięci Matki i Siostry

Tadeusz Nowak

[veza]

że pod kwiatami nie ma dna
to wiemy wiemy
gdy spłynie zórz ogniowa kra
wszyscy uśniemy
będzie się toczył wielki grom
z niebiańskich lewad
na młodość pól na cichy dom
w mosiężnych gniewach
świat nieistnienia skryje nas
wodnistą chustą
zamilknie czas potłucze czas
owale luster

póki się sączy trwania mus
przez godzin upływ
niech się nie stanie by ból rósł
wiążąc nas w supły
chcemy śpiewania gwiazd i raf
lasów pachnących bukiem
świergotu rybitw tnących staw
i dzwonów co jak bukiet

chcemy światłosci muzyk twych
dżwięków topieli
jeść da nam takt pić da nam rytm
i da się uweselić

którego wzywam tak rzadko Panie bolesny
skryty w firmamentu konchach
nim przyjdzie noc ostatnia
od żywota pustego bez muzyki bez pieśni
chroń nas

Józef Czechowicz Modlitwa żałobna

[damodar]

Pacierz łąkowy

Niosę w ramionach łąkę
i kładę ją na stole
Zobacz mamo jak łąka
wywołuje z zaświatów
nasze światy bawole

Jak przez igielne ucho
zmarłą kozę przeciąga
krasulę i kasztankę
i znanego ci z Pisma
dwugarbnego wielbłąda

Jak skrzętnie w dzwonie trawy
wije gniazdo skowrończe
żebyś pamiętać mogła
w innym świecie niż nasz
o jeszcze naszej łące

I żebyś mogła idąc
przez łąki umajone
stanąć w każdej kapliczce
Całujemy twe stopy
od rosy rozognione

Tadeusz Nowak

[damodar]

Pacierz jabłonkowy

Jeszcze do izby wniosę
wyciętą z wiosny jabłoń
Matko królowo nasza
i wszystkich rojów pszczelich
na mgnienie w jej koronę
zwabiona miodnie zabłądź

W kwiatowy pyłek w pył
modlitewnika który
wyjęty z twoich rąk
leży na moich wierszach
jak opoka wycięta
z innej od naszych góry

I jeszcze raz brzemiennie
w owoc się wieczny zawiąż
lub chociaż daj powiedzieć
słowo że jesteś z nami
nie tkniętym wiosny tej
przez twoje ręce trawom

Tadeusz Nowak

[damodar]

Pacierz godzinkowy

Sąsiadka rano cię widuje
jak stoisz w furtce i pod gruszą
którą nawiedził pszczeli rój
Cisza jest taka że jesiony
osłaniające komin popiół
z dawno spalonych listów prószą

Więc zjawą jesteś gospodynią
bez kur bez kaczek i bez psa
który po śmierci szczeka jeszcze
z progu z piwnicy w dzikim bzie
a z jego ślepiów spływa większa
niż cały dom woskowa łza

Przytul do kolan do podołka
to bezistnienie psie i powiedz
brzęczeniem pszczelim wróblim piskiem
czemu się sieje obraz twój
przez gruszę naszą przez jabłonie
i wyjąć można cię spod powiek

żebyś chodziła znowu boso
po trawie jeszcze nie skoszonej
w godzinkach cała i w litaniach
i zamiast jagieł wróbli świergot
sypała kiedy anioł pański
kołysze zbóż czerwcowych dzwony

Tadeusz Nowak

[tagesstein]

...
Co począć,
że purpura obłoków wieczornych
trwa na zielonkawym niebie,
gdy z lewej strony już widnieje księżyc,
a gwiazda, kosmata i ogromna,
za którą ciągnie noc,
szybko blednie,
po prostu
topnieje w oczach?
że koleiny na szerokim trakcie,
wiodącym pośród drzew i obok młynów,
które przed laty należały do mnie,
nim ci kupiłem za nie bransolety,
ścieląc się przed nami,
kończą się tam, za zakrętem,
i nic na to nie można poradzić,
choć nas tam czeka
gościnny dom?
że moje wiersze,
które tak cenię,
jak Kallimach
i wszelki inny wielki poeta,
pełne miłości i najtkliwszych uczuć,
i zwiewnych myśli posłanych przez bogi,
radość moich świtów,
gdy jasne niebo,
jaśmin pachnie z okien,
jutro, jak wszystko, odejdą w niepamięć?
że zniknie mi z oczu
widok twej twarzy?
że twój głos ucichnie?
że wyschnie wino,
że zwietrzeją wonie
i że tkaniny najbardziej kosztowne
zbutwieją
w ciągu stuleci?
Czy mniej mogę kochać
te miłe, kruche rzeczy
za ich nietrwałość?

Michał Kuzmin Z "Pieśni aleksandryjskich"

[tagesstein]

...
Natura - to też Rzym, w nim rys jej rzeczywisty.
Obywatelską moc widzimy na przykładach
Otwarty nieba cyrk i błękit przezroczysty,
Szerokie forum pól i gajów kolumnada.

Natura - to też Rzym, i po cóż niespokojnie
Pytania nasze znów ku bogom darmo biegły:
Wnętrzności ofiar są by wróżyć losy wojnie,
Niewolnik, aby zmilkł, a do budowy - cegły!

Osip Mandelsztam

[tagesstein]

Przetaczasz się z hukiem przez drzewa,
rozłupujesz żywą gałąź:
gałąź jest biała,
zieleń zdławiona,
każdy liść jest rozdarty jak rozszczepione polano

Obarczasz drzewa
czarnymi kroplami,
wirujesz, huczysz:
rzuciłaś ciężkim zerwanym liściem
w wiatr -
ciśnięty
szybuje i śpiewa,

zielony kamień.

Hilda Doolittle Burza

Cisza

[Gość: AndrzejG]

-

[damodar]

Pacierz zakazany

Nie śpij w tej izbie Ona po niej
chodzi i załamuje dłonie

I na strych nie wchodź po drabinie
jej anioł po niej cicho płynie

Nie wchodź do stajni Tam króliki
jedzą z nią razem czosnek dziki

Nie łaź o zmierzchu za stodołę
w bzie dzikim jej kolana gołe

Jej dłoń kaleka ci się przyśni
gdy sięgniesz wprost ustami wiśni

I oczy będziesz miał piekące
kiedy się w jej wytarzasz łące

I nie zobaczysz jej już nigdy
jeśli źdźbło jedno zranią widły

I dłonią twarzy jej nie dotkniesz
gdy spojrzysz w pola przez krzyż w oknie

Ale nie wyjmuj miły dłoni
z modlitewnika który ona
wiążąc z pokosa snopki pszenne
palcami krzywo zrośniętymi
w litanie ptasie i zwierzęce
rozsiała hojnie po zagonach

Tadeusz Nowak

To ,co piekne

[damodar]

Pacierz mleczny

Kończy się świat i twój i mój
i blękitnieje przez opłotki
pamięć o tobie wprost ze skopca
pojąca mlekiem lubin gorzki

Wtedy wierzyło się że łubin
pojony mlekiem może pobiec
do lasu gdzie złotego cielca
od wieków z dziegciu ssie jałowiec

Dziegciem się buty smarowało
jałowiec ciemniał koło domu
a samorodek zdrowia dzwonił
jak grom bijący obok gromu

Poranne mleko prócz łubinu
pijała jeszcze wprost ze skopca
kotka łasica oswojona
kościelny dziad i przemoc obca

Nie odpychałaś jej nie biła
tylko chlustałaś w dziki bez
poranne mleko czarownicy
piękniejszej czarcio od twych łez

Bo ona swoja swoja swoja
i choć wyklęta przez wieś z Pisma
dziki bez karmi ciemną piersią
i z mszyc jak synka swego iska

Tadeusz Nowak

Jaroslaw Marek Rymkiewicz

[Gość: oko]

Jarosław Marek Rymkiewicz
Ogród w Milanówku, lato


Moi przyjaciele tu to są wróbelki
I przyjazny jest mi żywioł wszelki

Wróbel jabłko na barwinku kwiatki
Wspólne są tu nasze zagadki

Wspólne nasze istnienie w biedzie
I do śmierci razem się jedzie

Jeden strach i sny nasze jedne
O wróbelki przyjaciele moje biedne

I barwinek jego białe korzonki
Jabłko które spadło z jabłonki

Czarny ślimak i rudy rudzik
O istnienie jak ono się trudzi

I w purpurze orzechy leszczyny
Są z tej samej ciemnej przyczyny

Wielki strach jest w jabłkach wróbelkach
Wielka bieda o jak wielka

Jeszcze trochę i byt się odsłoni
Powie żeśmy byli tu po nic

Wróble ziółka jabłka podziobane
Razem z wami przed niebytem stanę

[veza]

...
Tak światło deszczy, tak leje, e lo soleills plovil
Płynny i wartki kryształ
popod kolanami bogów.
Warstwa na warstwie, gdzieniegdzie migotanie wody;
Błona strumienia niesie białe płatki.
Sosna w Takasago
rośnie razem z sosną z Ise!
Gdzie źródło tryska, wiruje w wodzie jasnoblady piasek
"Spójrz, oto Drzewo Lic!"
Rozwidlone koniuszki gałęzi płonące jakby od lotosów.
Warstwa na warstwie
Płytkiej wody wir
popod kolanami bogów.
...
Ezra Pound Pieśń IV

[veza]

cisza

jest
to
spojrzenie

ptaka: o

bra
cające; się; ostrze
życia

(przesłuchanie przez śnieg

e.e.cummings

[veza]

"ale dlaczego"

naj
większy
z

żyjących magików (którego

ty i ja nie
kiedy
nazywamy

kwietniem) na pewno nieraz

się
zastanawiał
"większość

ludzi musi być tak

całkiem (podczas gdy kwiaty) nie
wiarygodnie
(zawsze są piękne)

brzydka"

ee.cummings

To ,co piekne

[kolargol]

Jeszcze zdążymy w dżungli ludzkości siebie odnaleźć,
Tęskność zawrotna przybliża nas.
Zbiegną się wreszcie tory sieroce naszych dwu planet,
Cudnie spokrewnią się ciała nam.

Jeszcze zdążymy tanio wynająć małą mansardę
Z oknem na rzekę lub też na park,
Z łożem szerokim, piecem wysokim, ściennym zegarem;
Schodzić będziemy codziennie w świat.

Jeszcze zdążymy naszą miłością siebie zachwycić,
Siebie zachwycić i wszystko w krąg.
Wojna to będzie straszna bo Bóg nas będzie chciał zniszczyć,
Lecz nam się uda zachwycić go.

Jest już za późno!
Nie jest za późno!
Jest już za późno!
Nie jest za późno



Edward Stachura

[kolargol]

Który skrzywdziłeś człowieka prostego
Śmiechem nad krzywdą jego wybuchając,
Gromadę błaznów koło siebie mając
Na pomieszanie dobrego i złego,

Choćby przed tobą wszyscy się skłonili
Cnotę i mądrość tobie przypisując,
Złote medale na twoją cześć kując,
Radzi, że jeszcze jeden dzień przeżyli,

Nie bądź bezpieczny. Poeta pamięta
Możesz go zabić - narodzi się nowy.
Spisane będą czyny i rozmowy.

Lepszy dla ciebie byłby świt zimowy
I sznur i gałąź pod ciężarem zgięta.

Czeslaw Milosz

[kolargol]

"Ważne"

To, że wszystko dzieje się inaczej
to cierpienie tędy i owędy
ten dzień bez kochanej ręki
ten ból i tak dalej
ten mróz, że tylko jeden piec mnie rozumiał
gdy kładłem serce do zimnego łóżka
ta jesień lekko chora po tej stronie świata
ta małpa bez małpy

powiedz, że to właśnie jest ważne






Jan Twardowski

[kolargol]

Ja nie chcę spać,
ja nie chcę umierać,
chcę tylko wędrować
po pastwiskach nieba,
białozielone obłoki zbierać,
nie chcę nic więcej, nie chcę nic mniej.

Są jeszcze brzegi
na których nie byłam,
są jeszcze śniegi, których nie wyśniłam,
są pocałunki, na które czekam,
listy z daleka, drogi od wiatr.

Ja nie chcę spać,
ja nie chcę umierać,
chcę tylko wędrować
po pastwiskach nieba,
białozielone obłoki zbierać,
niczego więcej mi nie potrzeba.

A chociaż nie ma
tam brzegu mojego,
śniegów i nieba, nieba zielonego,
noc mnie nie nuży, dzień się nie dłuży,
być wciąż w podróży, w drodze pod wiatr.

Agnieszka Osiecka

[kolargol]

Klatka była tak długo zamknięta
aż wyląg się w niej ptak

ptak tak długo milczał
aż klatka otwarła się
rdzewiejąc w ciszy

cisza tak długo trwała
aż za czarnymi prętami
rozległ się śmiech


Śmiech, 1964

Tadeusz Rozewicz

[kolargol]

Dance me to your beauty
With a burning violin
Dance me through the panic
till I'm gathered safely in
Lift me like an olive branch
and be my homeward dove
Dance me to the end of love

Let me see your beauty
when the witnesses are gone
Let me feel your moving
like they do in Babylon
Show me slowly what I only
know the limits of
Dance me to the end of love

Dance me to the wedding now
dance me on and on
Dance me very tenderly and
dance me very long
We're both of us beneath our love
we're both of us above
Dance me to the end of love

Dance me to the children
who are asking to be born
Dance me through the curtains
that our kisses have outworn
Raise a tent of shelter now
though every thread is torn
Dance me to the end of love

Dance me to your beauty
With a burning violin
Dance me through the panic
till I'm gathered safely in
Touch me with your naked hand
touch me with your glove
Dance me to the end of love

Leonard Cohen

[kolargol]

Gdy próg domu przestępujesz,
to tak jakby noc sierpniowa
zaszumiała wśród listowia,
a ty przodem postępujesz.

A za tobą cienie ptasie,
szczygieł, gil i inne ptaki.
Świecisz światłem wielorakim
od sierpniowej nocy jaśniej.

Bo ty jesteś ornamentem
w gmachu nocy, jej księżycem,
przesypujesz światła w ręku
z namaszczeniem jam pszenicę.

U twych ramion płaszcz powisa
krzykliwy, z leśnego ptactwa,
długi przez cały korytarz,
przez podwórze, aż gdzie gwiazda

Venus. A tyś lot i górność
chmur, blask wody i kamienia.
Chciałbym oczu twoich chmurność
ocalić od zapomnienia.

Konstanty Ildefons Galczynski

[kolargol]

Pochylony nad mym stołem
we wschodzącej zorzy łunie
ręce twoje opisuję,
serce twoje opisuję;

smak twych ust jak morwa cierpki
i głosu pochmurną słodycz,
i uszy twe jak wysepki,
które z dala widział Odys.

Ten obłok jest twoją twarzą,
ten horyzont, ta akacja.
Pióro maczam w kałamarzu
i litery wyprowadzam.

Niech staną rządek przy rządku
jak ptaki złote i modre,
by z najprawdziwszego wątku
powstał najprawdziwszy portret.

Minął dzień. Wciąż prędzej, prędzej
szybuje czas bez wytchnienia.
A ja chciałbym twoje ręce
ocalić od zapomnienia.

Konstanty Ildefons Galczynski

[kolargol]

Ile razem dróg przebytych?
Ile ścieżek przedeptanych?
Ile deszczów, ile śniegów
wiszących nad latarniami?

Ile listów, ile rozstań,
ciężkich godzin w miastach wielu?
I znów upór, żeby powstać
i znów iść, i dojść do celu.

Ile w trudzie nieustannym
wspólnych zmartwień, wspólnych dążeń?
Ile chlebów rozkrajanych?
Pocałunków? Schodów? Książek?

Ile lat nad strof stworzeniem?
Ile krzyku w poematy?
Ile chwil przy Beethovenie?
Przy Corellim? Przy Scarlattim?

Twe oczy jak piękne świece,
a w sercu źródło promienia.
Więc ja chciałbym twoje serce
ocalić od zapomnienia.

Konstanty Ildefons Galczynski

[kolargol]

Oto jest nasz dzień codzienny,
nasze małe budowanie,
trud uparty i niezmienny,
nieustanne kształtowanie.

Słońce wschodzi i zachodzi,
drzewa kwitną, liście ronią,
my strumień rzeczywistości
kształtujemy własną dłonią.

Jesteśmy cząstką w zespole,
z niego płynie nasza siła -
żeby chleb leżał na stole,
a pracom lampa świeciła;

by czas jak pochodnia płonął
jednako: dzień czy mgła nocna.
Stoimy przy życiu, żono,
jako tkacze przy swych krosnach.

Z dnia na dzień tkaninę tkamy
wzorzystą dla pokolenia.
Chciałbym i blask naszej lampy
ocalić od zapomnienia.

Konstanty Ildefons Galczynski

[tagesstein]

...
And thus invoke us; "You whom reverend love
Made one another's hermitage;
You, to whom love was peace, that now is rage;
Who did the whole world's soul contract, and drove
Into the glasses of your eyes
(So made such mirrors, and such spies,
That they did all to you epitomize)
Countries, towns, courts: beg from above
A pattern of your love!"

John Donne The Canonization

[damodar]

Pacierz pytający

Kto się spowiada i kto zwierza
z uczynków we śnie i na jawie
i białe ręce do pacierza
wkłada po łokcie żeby z mrówek
wyiskać jego złotą trawę

Może to dziecko mgła lub obłok
który powoli pod jabłonią
w źróbka przemienia się tak błogo
że w jego zębach kwaśne jabłka
jak cukier w kostkach chrupko dzwonią

Kto pieśni śpiewa że łabędzie
wołają w nich i lecą wiecznie
z pamięci która jest i będzie
póki ssą starcy skórkę chleba
a piąstki dławią piersi mleczne

Może to ona sen jej pszczoła
wyjęta z miodu i bursztynu
lub trawa ścięta która woła
żeby jej obłok bujne deszcze
w czerwcu na rodne rany przyniósł

Tadeusz Nowak

[damodar]

Pacierz grochowy

Trzaska chrust i ogień płonie
wokół pieca taka biel
jak by we wsi kare konie
kałasznikow wziął na cel

Czy to w ogniu twoje dłonie
czy też cienie twoich rąk
łuskających nieprzytomnie
zamiast grochu losu strąk

Wyłuskujesz z niego trwogę
czy piechociarz krasy groch
który daje się na drogę
prowadzącą w ciepły szloch

żeby po nim wybielały
podkrążone sińcem dni
i u ręki palec mały
w miód włożony miodnie śnił

Może ty już teraz inna
rozgrzebując żarki chrust
Sybiraczce sypki ziemniak
kładziesz na patenę ust

I Rusince którą z dziećmi
niezmierzony dojadł step
wyiskujesz niespokojna
z wszy pośmiertnych włosów skrzep

I tybetki im pod brodą
zawiązujesz w rogi dwa
by z kącików oczu mogła
w okamgnieniu spłynąć łza

na twe ręce i na cienie
migoczących w ogniu rąk
łuskających dla nas sennie
zamiast grochu losu strąk

Tadeusz Nowak

[damodar]

Pacierz węglowy

Kto koło pieca na zydełku
siedzi i łamie w rękach chrust
kto modli się wargami zwierząt
gdy nie ma zwierząt nie ma ust

Kto rozgrzebuje w popielniku
żar że z komina bije dym
i w żeleźniaku parzy szarpie
dla zimy tej Dla wszystkich zim

I kto kopalnię bandażuje
i w szyb garściami wrzuca len
że syn i ojciec - bryły węgla
zwalone z nóg - odchodzą w sen

I kto pośmiertny ten deputat
z węglarki niesie tam gdzie klon
odciętą czerwień wszystkich dłoni
wrzuca w skostniały ziemi dzwon

I kto zakrywa sobie oczy
gdy za rąbankę i za łój
z węglarki zrzuca się deputat
ubrany w bliski trwodze strój

I kto im z dłoni połamanych
wyjmuje węgiel koks i piach
żeby jak Syn i Ojciec żyli
wrzuceni w nasz codzienny strach

Tadeusz Nowak

[damodar]

Pacierz zaduszkowy

Grobki mogiłki bez pamięci
na skraju lasu koło rzeczki
Na nich siadają w listopadzie
mniejsi niż nasza pamięć święci
i wyciągają krochmalone
z pierwszych przymrozków łąk chusteczki

Listopadowe i ze stycznia
z września mogiłki Powojenne
siane z naganów z pepesz grobki
Panno Najświętsza Matko nasza
sypnij w popioły garstkę maku
i otul je w chochoły senne

Jak my je co dzień otulamy
w stłuczony fajans gruz i szkło
w pamięć zeschniętą do makówki
Po ściętej rzece by się szło
gdyby do butów i do rąk
nie przybite podkówki

I siadło by się na mogiłce
na grobku sennym koło rzeczki
gdyby nie ojciec i nie syn
kiełbasa smalec cela strażnik
praca wypłata łaska pamięć
zawiązywana w róg chusteczki

Tadeusz Nowak

[damodar]

Pacierz pijawkowy

Bańki pijawki bańki cięte
ciało w tarninie w dzikim bzie
Mamo wrześniowych gromnic wosk
zakapał w wszystkie dziuple sadu
i chlusta z flaszki denaturat
w psie ujadanie w ślepia psie

Bańki pijawki bańki cięte
i wykłoszony żabi skrzek
w podmokłych łąkach na niebiosach
Mamo sąsiadka kozim mlekiem
zalała rany po łasicach
i wystający z progu ćwiek

Bańki pijawki bańki cięte
w nich wieś parafia kościół krzyż
Od lat próbuje się je zerwać
gdy Chrystus z gliny sine stopy
wyciąga większe niż dzwonnica
Po nim płonąca biega mysz

Bańki pijawki bańki cięte
brzytwa spirytus popiół piach
O jutrzni kury w drzwi otwarte

wchodzą z gdakaniem i z popiołu
skrzepy pijawek wydziobują
gdy chusta świętej Weroniki
na wietrze się kołysze w drzwiach

Tadeusz Nowak

[damodar]

Pacierz wieczorny

I

Majowy wieczór Próg Za progiem
w sadzie na zabój kwitną wiśnie
i pies się w trawie tarza z Bogiem
gdy ty na Jego czekasz przyjście

Niech się wytarza w rośnej trawie
aż się w nią gwiezdny pył osypie
i za wsią przejdzie się po stawie
jak Chrystus Józek pomylony
któremu Cygan gdy spał w łąkach
drucikiem srebrnym wyjął z piersi
duszyczkę - iskrę śpiewającą
żeby ją wsadzić do swych skrzypiec

W sadzie na zabój kwitną wiśnie
i nikt sekretu ich nie wyda
i Józek czeka na twe przyjście
i ze skrzypcami czeka Cygan
I czeka z dziupli wychylony
kos śpiewający - ojciec nasz
Płynie Dunajec Dniepr i Piava
przez jego z suchej gliny twarz

A pies się w trawie tarza z Bogiem
i chociaż nie wie że to Bóg
czuje że cieszy cię za progiem
wiśniowy sad i płot grodzony
i droga którą wraca z błonia
bosa dziewczynka smagająca
kozę chabinką i do krwi
kwitnący obok drogi głóg

A ty na Boże czekasz przyjście
z progiem i z drogą pogodzona
kiedy na zabój kwitną wiśnie
Psa przywołujesz z rośnej trawy
i on się łasi do twych kolan
chociaż mu z pyska spływa łza
i cieknie ślina - nić z wrzeciona
które nad domem naszym gra

II

Majowy wieczór Próg Za progiem
kurzy się gwiezdnie polna dal
i pomieszane głogi z Bogiem
i pity duszkiem z darni żal

Może pójdziemy tam wolniutko
stopa za stopą póki pies
z pchlego się nie wyiska smutku
i nie wytarza w trawie z łez

Póki się z dziupli nie odezwie
strzyga że zeschła się na wiór
i anioł w szopie nie osypie
z innych niż znane we wsi piór

Póki z irczących koni w stajni
nie zdejmie rąk w podkowach bies
póki się muszo nie wyłajni
za gnojowiskiem dziki bez

Póki się Franek z końca wsi
w polu za Marksa nie przebierze
i Stach nie ściągnie kosych brwi
jak sęp co w Azji ma swe leże

Dopóki Józek - juhas z gór
za Kaukazem nie zobaczy
czapki uszytej z wszystkich piór
coraz szumniejszych od rozpaczy

Majowy wieczór Próg Za progiem
kruszy się gwiezdnie polna dal
i pomieszane głogi z Bogiem
i pity duszkiem z darni żal

Tadeusz Nowak

[damodar]

Pacierz festynowy

Siostra biegnie przez rzeki
nie zagojony pacierz
Bielą się jej kolana
skacze warkocz po plecach
Jej śmiechem dniu lipcowy
trawiaste uszy naciesz

Siostra fruwając w sadzie
nieziemskie jabłka zrywa
Cierpną dziąsła anielskie
zęby nasze drętwieją
a już pcha się w jej ręce
czerwona końska grzywa

I siostra na kasztanku
do sierpniowego zmierzchu
przez błonia galopuje
W uszach huczy dzwon nieba
i naraz po dwie gwiazdki
w ślepiach kasztanka wzeszły

Po jednej dla każdego
bo dla mnie błysła w studni
Będę ją czerpać wiadrem
będę z nią chodzić po wsi
dopóki biały smyczek
na basach nocą dudni

Tadeusz Nowak

[damodar]

Pacierz brusznicowy

W lesie rosną brusznice:
wrześniowej zorzy wosk
Zbieraj je siostro zbieraj
na czerwoną gromnicę
na chustę Weroniki
zarzuconą na wrzos

Po lesie chodzi upał:
drewniany kostur sęk
Ty chodzisz po nim boso
i powiadasz że mech
sam iskry swe zatupał
więc po co wam ten lęk

I wyjmujesz spod brzózek
ich westchnienie przez mech
Patrz jakie one duże
I czerwone koźlaki
jeden po drugim wrzucasz
w nasz niewstrzymany śmiech

I w brusznicach się kładziesz
w białej sukni na wznak
Boli cię trochę niebo
i jak w dziecinnym sadzie
na tarninę nabity
mniejszy od piąstki ptak

Ale jeszcze brusznice
zrywasz ustami wprost
Przez zaplecione ręce
w lesie cię siostro widzę
i słyszę cię przez brusznic
kapiący na mnie wosk

Tadeusz Nowak

[damodar]

Ostatni pacierz Andrzeja Kijowskiego

Ojcze nasz który błogosławisz wszystko
przyjmij mnie sługę na swoje obłoki
i nie potrząsaj już więcej kołyską
w której śpi dziecko - ptak mój jednooki

Daj słudze swemu Andrzejowi spocząć
w odjętym sobie od wieczności czasie
i nie wysyłaj więcej chłopców z procą
bijących śrutem w moje pióra ptasie

One mnie bolą Nawet te lecące
na uciszone we śnie leśnym wody
że zatrzymane w pajęczynie słońce
jest bryłką węgla w planecie jagody

Taką planetą był mój czas ostatni
choć się starałem z antracytu diament
wyjąć I wyjąć z zastawionej matni
ptaka i słowo - życie i testament

Ojcze nasz który błogosławisz wszystko
przyjmij mnie sługę na swoje obłoki
i nie potrząsaj już więcej kołyską
w której śpi dziecko - ptak mój jednooki

I daj mi spojrzeć przez szczelinę w dłoni
na to w com wierzył że się kiedyś stanie
Ale i oto u chomąta dzwoni
dzwonek i dziadek wsiada w nasze sanie

Tadeusz Nowak

[tagesstein]

Spójrzcie: Pan jest zwierciadłem naszym.
Otwórzcie oczy,
wpatrzcie się weń,
dowiedzcie się, jak wyglądają wasze twarze!

Chwalcie odważnie Jego Ducha,
Zetrzyjcie z waszych twarzy brud,
miłujcie Jego świętość, w nią się przyodziejcie,
bądźcie bez skazy w Jego obliczności.

II w.n.e., 13 Oda Salomona, Syria

[kolargol]

Garniemy się do muzyki,
muzyka to jest nasz festyn,
kochamy trąbki i smyki,
obój, klarnet i klawesyn.

Jest w domu lichtarz nieduży
z wysoką świecą szkarłatną;
ona do koncertów służy,
do dźwięku dodaje światło.

Ty ją zapalasz w godzinie
muzycznej i płomyk świeci
w chwili, gdy z głośnika płynie
Koncert Brandenburski trzeci.

Radość jak poważny taniec
przesuwa swój cień po ścianach.
I pada świecy pełganie
na twarz Jana Sebastiana.

Lipski kantor bardzo mile
uśmiecha się zza oszklenia.
Chciałbym wszystkie takie chwile
ocalić od zapomnienia.

Konstanty Ildefons Galczynski

[kolargol]

Nie jesteśmy, by spożywać
urok świata, ale po to,
by go tworzyć i przetaczać
przez czasy jak skałę złotą.

Choćby i po razy tysiąc
osaczyły nas trudności,
my idziemy blaskiem bijąc
w urodę maszyn i roślin.

W poczekalniach kin srebrzystych,
gdy zadymka śnieżna bredzi,
nieraz siadamy strudzeni,
strudzonych ludzi sąsiedzi.

Dni i noce z nami biegną,
a my z nimi ku przodowi,
w trudzie tworząc piękno, piękno,
które znów służy trudowi.

Z chmury zwisa śnieg z ukosa,
twarz twoją w srebro przemienia.
Chciałbym śnieg na twoich włosach
ocalić od zapomnienia.

Konstanty Ildefons Galczynski

[tagesstein]

Zaśpiewam, czego bym śpiewać nierada,
O bólu, który Miły mój mi zadał.
Ja go miłuję, on mym sercem włada,
Lecz piękność, mądrość moja i ogłada
Wskórać nie mogą w oczach jego nic -
I tak niewdzięczna spotyka mnie zdrada
Jakbym nie miała urodziwych lic.

To mi pociechą, żem w żadnym sposobie
Nie uchybiła, o Miły mój, tobie,
I to za chlubę poczytuję sobie,
Żem cię w kochaniu prześcigła, gdy w tobie
Miłosnych zalet widzę wzór i cnót.
Lecz, każdej innej przychylny osobie,
Dla mnie spojrzenia, słowa masz jak lód.

Dziwi mnie, że tak pychą się zasłaniasz,
Miły, przede mną. A choćby jak łania
Była ta, która ci siebie nie wzbrania,
Czyżem takiego warta poniechania,
Ja, co miłuję cię ze wszystkich sił?
Pomnij początki naszego kochania!
Nie daj Bóg, aby to już koniec był...

Piękność twa, męstwo, co w sercu twym gości,
Wielką przyczyną mej niespokojności,
Bo nie znam takiej, co, pragnąc miłości,
Do ciebie mogłaby nie czuć skłonności -
Lecz, Miły, ziarno odróżniaj od plew!
Pomnisz nasz wspólnie układany śpiew?

Chcę się powołać na me urodzenie,
Na piękność, wierność, która tak nie w cenie,
Dlatego ślę tę pieśń i to westchnienie
Tam, gdzie przebywasz - może cię odmienię?
Może się wreszcie dowiem, co i jak?
Co znaczy chłód twój, twoje oddalenie?
Pycha to jeno, czy miłości brak?

Jakkolwiek będzie, gończe, rzecz mu tak:
"Szkodą jest zbytek pychy i krzywdzeniem".

Comtesse de Die, A chantar m'er de so qu'eu no volria...

[tagesstein]

Hyakujo i lis

Ilekroć Hyakujo wygłaszał teisio, jakiś starzec zasiadał z mnichami i odchodził
wraz z nimi. Wszelako pewnego dnia pozostał z tyłu i wtedy mistrz zapytał go:
- Kim jesteś?
- Nie jestem ludzką istotą - odpowiedział starzec - ale dawno temu, w czasach
buddy Kaśjapy, byłem przełożonym tego klasztoru. Kiedyś jeden z mnichów zadał
mi pytanie: "Czy człowiek oświecony również podlega prawu przyczyny i skutku?"
Odrzekłem, że nie. Z powodu tej odpowiedzi byłem zmuszony odradzać się w
postaci lisa przez pięćset żywotów i nadal jestem lisem. Teraz przyszedłem, by
cię błagać o słowa, które uwolnią mnie z lisiego ciała.
I w końcu starzec zapytał Hyakujo:
- Czy oświecony człowiek podlega prawu przyczyny i skutku?
- Oświecony człowiek jest jego częścią - odparł mistrz.
Słysząc te słowa, starzec doznał oświecenia i kłaniając się rzekł:
- Teraz jestem uwolniony od ponownych narodzin i ciała lisa, które znajdziecie
po drugiej stronie góry. Ośmielam się prosić was, abyście pochowali je jak
zmarłego mnicha.
Mistrz Hyakujo polecił więc głównemu mnichowi, by ogłosił, że po południowym
posiłku odbędą się uroczystości pogrzebowe. Mnisi dziwili się, mówiąc: "Nie ma
między nami nikogo, kto byłby chory. O co w tym wszystkim chodzi?"
Po jedzeniu mistrz zaprowadził ich na drugą stronę góry, wygrzebał swą laską
martwego lisa i dokonał kremacji. Wieczorem zasiadł na podeście w holu i
opowiedział mnichom całą historię. Wysłuchawszy jej, Obaku zapytał:
- Jak zrozumiałem, ten starzec udzielił błędnej odpowiedzi i pięćset razy
odradzał się w postaci lisa. Co by się jednak stało, gdyby nie popełnił błędu?
- Podejdź bliżej, to ci powiem - rzekł mistrz.
Obaku podszedł do Hyakujo i spoliczkował go. Hyakujo roześmiał się, głośno
klaszcząc w dłonie, i powiedział:
- Myślałem, że broda barbarzyńcy jest ruda, ale oto widzę barbarzyńcę z rudą
brodą.

Komentarz Mumona
"Nie podlega prawu przyczyny i skutku". W jaki sposób odpowiedź taka może
zmienić mnicha w lisa? "Nie można wymknąć się temu prawu". Jak mnich może być
wyzwolony z lisiego ciała? Jeśli potrafisz to przejrzeć swym okiem, ujrzysz, że
poprzedni przełożony klasztoru naprawdę cieszył się swoimi pięciuset
szczęśliwymi, błogosławionymi żywotami w postaci lisa.

Wiersz Mumona
Podlega czy się wymyka?
Dwie strony - jedna moneta.
Wymyka się czy podlega?
Błąd zawsze tak samo wielki.

[damodar]

Pierwszy pacierz azjatycki

I

Ciągnie ze stepu Gog
ze stepu Magog ciągnie
Ich twarze żólć zwierzęca
z siarki są ich chorągwie

Za nimi jedzie Azja
unosząc się w strzemionach
kociolek kasza łój
i kapusta kiszona

Nie wynoś Jarosławno
ikon cerkiewnych w step
jego trawy perzyna
rosa stygnący skrzep

Twoje siostry zgwałcone
córki zabrane w jasyr
Woda do wody mówi
usta mi piaskiem zasyp

Nie śpiewaj Jarosławno
w pieśni rana na ranie
Cień ucieka do lasu
sen twardnieje na kamień

II

Ciągnie ze stepu Gog
ze stepu Magog ciągnie
Ich twarze żółć zwierzęca
z siarki są ich chorągwie

Za nimi jedzie Ruś
azjatycko tak kosa
że jej wzrokiem draśnięte
po pas broczą niebiosa

Wynieś święty Wojciechu
drzwi gnieźnieńskie wstaw w zorzę
zanim chleb twój jej podam
i Wieliczkę otworzę

Nim dam jej pierścień Kingi
i Jadwigi koronę
i z rąk ojca wyjęte
jabłko w pocie złocone

Zanim w pole zwabiony
przez jej dziką urodę
gzić się zacznę i plemię
skośnookie z nią spłodzę

III

Ciągnie ze stepu Gog
ze stepu Magog ciągnie
Ich twarze żółć zwierzęca
z siarki są ich chorągwie

Za nimi jedzie Biblia
i słowiański Izrael
dalej od krwi twej Rusi
od szpiku mego dalej

O tym śpiewa Ezechiel
przez wszystkie usta Pana
a one są żywiołów
niezagojona rana

A one są i będą
Golgota Rzym Bizancjum
ręce odcięte w koszach
z jelit wypruty łańcuch

A one są jak Gog
co z ziemi Magog ciągnie
Jakże się pysznią nad nim
nuklearne chorągwie

Tadeusz Nowak

[veza]

Wolność to prawo do nierówności.
Mikołaj Bierdiajew.

[kolargol]

Cząstka pracy wykonana
i znów cząstka, i znów cząstka,
i znów noc, i znów od rana
do cząstki dodana cząstka.

Słońce serca nam przeszywa
i biją, wdzięczne blaskowi.
Rękami pchamy tworzywa
od bezkształtu ku kształtowi.

Kształtami świat zaludniają
do prac przyłożone dłonie.
Tętnią prace. Tak powstają
wiersze, domy i symfonie.

Znów noc. Jak ludzie wysocy
stoją świerki. Śnieg się sypie.
Gwiazdy świecą w głębi nocy
jakby w głębi wielkich skrzypiec.

A za domem migotliwie
Venus gałąź opromienia.
Chciałbym i ten błysk na szybie
ocalić od zapomnienia.

Konstanty Ildefons Galczynski

[tagesstein]

Orzeł z niebios białości archanielskiej frunął
Więc wy podajcie mi ramię
Jak długo mają lampy kołysać się łuną?
Módlcie się módlcie się za mnie

Miasto jest metalowe to gwiazda jedyna
Błękit twych oczu ją gasi
Blade ognie z tramwajów biegnących po szynach
Tryskały pod świergot ptasi

I te sny moje drżące w twych oczach kryjomo
Tylko jeden pił ich wspaniałość
Pod płomieniem gazowym ryżym jak muchomór
O nienaga ramię zwijałaś

Błazen język pokazał wdzięcznej zabawnisi
Upiór sobie rozpruł wnętrzności
Apostoł śliną cieknąc na figowcu wisi
Rozegrajmy tę miłość w kości

Jasny dzwon zwiastujący dzień twoich narodzin
Bił w niebie
Zakwitły drogi i las palmowy podchodzi
Do ciebie

Apollinaire, Wieczór

Józef Czechowicz "Przemiany"

[Gość: oko]

PRZEMIANY


Żyjesz i jesteś meteorem
lata całe tętni ciepła krew
rytmy wystukuje maleńki w piersiach motorek
od mózgu biegnie do ręki drucik nie nerw

Jak na mechanizm przystało
myśli masz ryte z metalu
krążą po dziwnych kółkach (nigdy nie wyjdą z tych kółek)
jesteś system mechanicznie doskonały
i nagle się coś zepsuło

Oto płaczesz
po kątach trudno znaleźć przeszły tydzień
linie proste falują - zamiast kwadratów romby
w każdym głosie słychać w całym bezwstydzie
Ostatecznego Dnia trąby

Otworzyły się oczy niebieskie
widzą razem witrynę sklepową i Sąd
przenika się nawzajem tłum - archanioły i ludzie
chmurne morze faluje przez ląd
ulicami skroś tramwaje w poprzek
suną mgliste rydwany
pod mostami różowe błyskawice choć grudzień

Otworzyły się oczy niebieskie
widzisz siebie - marynarza w Azji
a zarazem 3-letniego 5-letniego chłopca
na warszawskim podwórku
i siebie przed maturą w gimnazjum
namnożyło się tych postaci stoją ogromnym tłumem
a wszystko to ty
nie możesz tego objąć szlifowanym w żelazie rozumem

Myśli proste falują światy zaćmiewa wichura
gdzie wiatr dmie - gasną latarnie
trąba w ciemności ponura
i wołasz
WŁADYKO PRZYGARNIJ

Otóż i jesteś umarły
w mechanizmie poruszają się kółka ale nie te
przez zepsucie się małej sprężynki
spadłeś piękny meteorze
na zupełnie inną planetę

[tagesstein]

W Bacharach czarownica była jasnowłosa
Co wszystkim dookoła śmierć z miłości niosła

Kiedy biskup ją kazał przywlec przed swój sąd
Dla przyczyny piękności uniewinnił ją

O piękna Loreley w której oczach klejnoty jaśnieją
Jakim gusła zawdzięczasz swoje czarodziejom

Jestem zmęczona życiem i moje oczy są przeklęte
Tych którzy w nie spojrzeli biskupie śmierć chwyciła w pęta

Moje oczy to są ognie nie drogie kamienie
Rzućcie rzućcie to czarodziejstwo w prawdziwe płomienie

Sam płonę w twych płomieniach o piękna Loreley
Niechaj inny cię skaże Zaczarowałaś mię

Biskupie ty się śmiejesz Poleć mię Dziewicy
Pozwól mi umrzeć i niech Bóg cię łaską zaszczyca

Mój kochanek do krajów dalekich wyruszył
Już nic nie kocham Pozwól mi umrzeć

Moje serce tak boli będzie lepiej jak skonam
Jeśli na siebie spojrzę to na pewno skonam

Moje serce tak boli od kiedy nie wrócił
Moje serce tak boli od dnia gdy mnie porzucił

Biskup wezwał rycerzy trzech w kopie uzbrojonych
Prowadźcie do klasztoru kobietę szaloną

Idź Loro wariatko idź z okiem biegającym Loro
Będziesz mniszką na czarno i biało cię ubiorą

Potem się oddalili we czworo Po drodze
Lora ich błaga jak gwiazdy jej oczy migocą

Rycerze pozwólcie mi wspiąć się na tę skałę wysoką
Żeby mogło raz jeszcze mój piękny zamek ogarnąć oko

Żebym raz jeszcze mogła rzekę swym okiem przemierzyć
Potem pójdę do klasztoru dla wdów i dla dziewic

Wysoko wiatr jej włosy poszarpane wieje
Rycerze krzyczeli Loreley Loreley

Tam na enie łódeczka zbliża się nieduża
Mój kochanek jest na niej przywołuje ujrzał

Mój kochanek nadchodzi już sercem nie władam
Przechyliła się z brzegu i do Renu wpada

Bo w wodzie zobaczyła piękną Loreley
Włosy koloru słońca jej oczy jak Ren

Guillaume Apollinaire, Loreley

Kochać i tracić - Leopold Staff

[andrzejg]

Kochać i tracić...


Kochać i tracić, pragnąć i żałować,
Padać boleśnie i znowu się podnosić,
Krzyczeć tęsknocie "precz!" i błagać "prowadź!"
Oto jest życie: nic, a jakże dosyć...

Zbiegać za jednym klejnotem pustynie,
Iść w ton za perłą o cudu urodzie,
Ażeby po nas zostały jedynie
Ślady na piasku i kręgi na wodzie

[veza]

Zaklęcie miłosne

Jak liana drzewo objęła tak ty mnie obejmij
Abyś mnie kochała, abyś nie odeszła

Jak orzeł przy wzlocie w ziemię skrzydem bije
Tak ja w ciebie myślą swą uderzam
Abyś mnie kochała, abyś nie odeszła

Jak słońce w okamgnieniu ziemię i niebo okrąża
Tak myśl o mnie niech się w tobie z nagła pojawia
Abyś mnie kochała, abyś nie odeszła

Atharwaweda

Maria, Guillaume Apollinaire

[tagesstein]

Tańczyłaś tu małą dzieweczką
I będziesz tańczyć jako babka
Dzwonić każesz wszystkim dzwoneczkom
Upada gwiazdka śnieżna łapka
Kiedyż więc powrócisz Mario

Te wszystkie maski są milczące
I muzyki tak brzmią daleko
Jak gdyby z nieba przychodzące
Tak kochać chcę lecz kochać chcę lekko
I słodycz w naszej jest rozłące

Owieczki chodzą w śniegu niby
Kłaczki ze srebra kłaczki z wełny
Żołnierze maszerują gdybym
Tak zmiennych uczuć nie był pełny
I nie znał swego serca gdybym

Wiedział gdzie błądzą twoje włosy
Zwełnione w morze co się pieni
Gdybym wiedział gdzie błądzą twe włosy
I ręce twe liście jesieni
Co także tłumią nasze głosy

Chodziłem wzdłuż Sekwany szarej
Antyczną książkę w reku pieszczę
Rzeka z mą troską jest do pary
Upływa i wciąż płynie jeszcze
Kiedyż się skończy tydzień stary

Tadeusz Miciński - Moja tęsknota...

[Gość: AndrzejG]

Moja tęsknota
do niewidzialnej kochanki,
jak lilia złota
marznąca w zimne ranki.
Lecz żaden duch z zaświatów
skrzydłami nie oprzędnie -
oh, tyle więdnie
kwiatów...

[datta]

...
z niebios

przybądź więc tutaj z Krety, do świątyni
gdzie rośnie sławny, święty gaj jabłoni
i sprzed ołtarzy unoszą się w niebo
dymy kadzideł,

gdzie chłodna woda szumi przez gałęzie
i krzewy róż kwitnących przestrzeń całą
okryły gęsto, a z rozkołysanych
liści sen spływa,

gdzie konie pasą się na łące pełnej
wiosennych kwiatów, i łagodny powiew
słodyczą miodu pachnie...
...

przystrój więc głowę wieńcem, o Kiprydo,
i nie żałując porozlewaj nektar,
z upajającą zmieszany radością,
w czary złociste.

Safona

[Gość: oko]

Jacek Kaczmarski

Przypowieść o ślepcach


- Potykam się, więc ręce w przód, do góry twarz, w dół lecę!
O, ciemny Boże mego życia, miej mnie w swej opiece!
Nie puścić kija! Paść na wznak! Plecami na kamienie!
To tylko rów, przydrożny rów, już po przerażeniu�

- Gdzie wleczesz nas, przeklęty kpie? Gdzie jesteś głupcze ślepy?
Giń sam, jak chcesz, a nas ze sobą nie zabieraj w przepaść!
W ręku mam twego płaszcza kłąb� Chryste! I ja padam!
Z twarzy ucieka ciepło dnia! Biada nam, ginę! Biada!

- Puść kij, którym mnie ciągniesz w dół! Upadliście, Ja stoję!
Puść kij, my dalej chcemy iść! Przeklęte nogi twoje!
Nie puszcza! Ciągnie tam, gdzie garby poplątanych ciał!
Ach, gdybym oczy miał!

- Krzyk, hałas, co się dzieje tam? Bark tego co przede mną
Twardnieje pod palcami, odgłosów pełna ciemność,
Szum drzew, kroki, własny oddech, co słuchaniu wadzi�
Cóż z groźnych przeczuć? Pójdę tam, gdzie ślepiec poprowadzi!

- Z ręką na cudzych plecach iść - poniżenie i męczarnia!
Każdy z nich inną kryje myśl, w inną się stronę garnie.
Przy żarciu też - ten pierwszy syty się poczuje,
Kto szybciej zmaca gdzie jest chleb i szybciej go przeżuje!

- Ciężko na końcu iść, tłum gnoje cię obrzuci,
Lecz zawsze będę tym, który ostatni się przewróci.
O, tak jak teraz! Padam na nich, kłębią się pode mną,
A każdy swoje ciało ma i swoją w ciele ciemność!

- Cóż nam zostało, kiedy świata zabrakło dookoła?
Kije i sakwy i kapoty i palce w oczodołach!
Powiewy wiatru, słońca promień na chciwe twarze brać,
Padać i wstawać, padać i wstawać, padać i wstawać, padać i wstawać�


I wstać!

[damodar]

Drugi pacierz diabelski

Leżę w tej ziemi Przy mnie leży
Babilon Grecja Rzym Bizancjum
Leżę w tej ziemi A nade mną
przez bujne trawy galopuje
mongolska zorza - Dżyngis-chan
i do jej grzywy przytroczony
wypruty z jelit ludzki łańcuch
Leżę w tej ziemi Obok leży
Franciszek Wilhelm i Mikołaj
Jeśli chcesz Panie z mej pamięci
kibitki pętle i orły dwugłowe
na swe niebiosa jesienne wywołaj

Leżę w tej ziemi A w nią wchodzą
ludowe żale dziady Mickiewicza
Szela chochoły wsie jedna za drugą
Biblia Kapitał kościółek po krzyż
partia policja Jasiek donosiciel
siekiera młotek nóż dębowy kołek
sznur Popiełuszko który jeszcze nad nią
większą niż jutrznia świeci smugą
Tylko dla niego z pól jesiennych
niesie sopelek żalu - ziarnko prosa
stworzona nagle na świadectwo mysz

Leżę w tej ziemi przebity na wylot
srebrnym szpikulcem kołkiem osikowym
nożem ostrzonym na gwiezdnym kamieniu
i od kamienia cięższej mgle
Nade mną bracia piją denaturat
i dzieci jedzą kiszkę w pergaminie
Kiedy odejdą i światła pogasną
i tylko świecić będą ślepia psie
archanioł z niebios nad nami pochylon
spisze cesarstwa obok mnie leżące
i jedno żywe lecąc na Babilon

Tadeusz Nowak

wiersz Safony

[tagesstein]

Wydaje mi się samym bogom równy
mężczyzna, który siadł naprzeciw ciebie,
i słowa twoje przyjmuje z zachwytem,
w oczarowaniu.

Słodkim uśmiechem budzisz w nim pragnienia,
lecz w mej piersi drży serce pełne lęku,
i gdy na ciebie patrzę, głosu z krtani
dobyć nie mogę

zamiera słowo, dreszcz przenika ciało
albo je płomień łagodny ogarnie,
ciemno mi w oczach, to znów słyszę w uszach
szum przejmujący.

Oblana potem, drżąca, zalękniona
blednę jak zwiędła, poszarzała trawa,
i już niewele brak, abym za chwilę
padła zemdlona.

Ze wszystkim jednak trzeba się pogodzić
....
...

[Gość: _ynka]

Safo, co chcesz uczynić?

Chcę morze zarzucić na głowę,
by nikt nie dojrzał łez moich

[veza]

I twarze ich były bezkrwiste
I płacz ich nagle ustał

Jak śniegu płatki przeczyste
Jak ręce twe na twe na moje usta
Padały jesienne liście

Apollinaire, Odjazd

Odjazd - Julian Przyboś

[Gość: AndrzejG]

Odjazd


Znów ufałaś - i wątpiłaś znowu
(krakało spłoszone zamykanie ramp...),
gdy
pod konstrukcjami z żelaza i szkła
stał się pociąg,
fakt,
który tonowymi uderzeniami kół poza rozpacz wykraczał.

Parowóz
wlókł długi i ciężki twój żal.

W płytkim świetle za wcześnie zapalonych lamp
świat jakby odziwaczał
i stronił...

- Załamał się w rozbitych bezdźwięcznie łzach.

Kształt twój mglił się i wietrzał,
między nami rozsnuwała się dal.
I musnęło mnie, niknąc, pożegnanie twej dłoni:
oddłoń powietrzna.

Wprowadzenie, William Blake

[tagesstein]

Posłuchaj głosu Barda,
Który widzi, co było, jest i będzie
Który mógł owo
Ułyszeć Słowo,
Co dawniej przechodziło wszędzie.

Płacząc nad duszą, wzywało w biegu,
Ażeby wzięła znów we władanie
Ukryty w śniegu
Gwiaździsty biegun
I światła odnowiła taniec!

"O ziemio, ziemio, wróć!
I wynurz się już z trawy
Noc się kończy,
Ranek sączy
Swoje światło w śpiący bezład".

"Już nie oglądaj się za siebie.
Po cóż oglądać się w swym kątku?
Leże gwiaździste
I morze czyste
Masz aż do dnia początku."

Odpowiedź Ziemi, Blake

[tagesstein]

Ziemia uniosła głowę promienną
W przerażających, potwornych mrokach.
Wokół ciemność
Strach kamienny
I szara rozpacz na jej lokach

"Nad morzem czystym w pieczarach
Gwiaździsta zawiść więzieniem mnie trudzi
Zimna, stara
Ja - ofiara
Słyszę Ojca dawnych ludzi."

"Samolubny ojcze ludzi!
Okrutny, straszny i zazdrosny
Czy też rozkosz
Skuta mocno,
Stanie się młodością i wiosną?"

"Czy poranek barw się wstydzi?
Czy radości brak owocom?
Czy nasiona
Ziemia skłonna
Przyjąć tylko ciemną nocą?

"Zerwij ten potworny łańcuch,
Który mrozi moje kości.
Samolubny,
Zły, okrutny
Daj radość wolnej miłości"

[Gość: oko]

Adam Mickiewicz

Nad wodą wielką i czystą

Nad wodą wielką i czystą
Stały rzędami opoki,
I woda tonią przejrzystą
Odbiła twarze ich czarne;

Nad wodą wielką i czystą
Przebiegły czarne obłoki,
I woda tonią przejrzystą
Odbiła kształty ich marne;

Nad wodą wielką i czystą
Błysnęło wzdłuż i grom ryknął,
I woda tonią przejrzystą
Odbiła światło, głos zniknął.

A woda, jak dawniej czysta,
Stoi wielka i przejrzysta.
Tę wodę widzę dokoła
I wszystko wiernie odbijam,
I dumne opoki czoła,
I błyskawice - pomijam.

Skałom trzeba stać i grozić,
Obłokom deszcze przewozić,
Błyskawicom grzmieć i ginąć,
Mnie płynąć, płynąć i płynąć -

Strumień-Bolesław Leśmian

[Gość: AndrzejG]

Mrok się z mrokiem porównał, żałoba - z żałobą.
Coś się chciało zazłocić, lecz zabrakło czasu.
Zbył się strumień swych brzegów, powstał całym sobą,
Wyprostował się w wieczność i szedł środkiem lasu.

Szedł do krzyża w pustkowiu, gdzie gwiazd swych niepewna
Nieskończoność się krzepi westchnieniami mięty -
I pierś swą strumienistą przymartwił do drewna
I zawisł, z dobrawoli na krzyżu rozklęty.

Po co ci Senna Falo, na krzyżu noclegi ?
Za kogo, Dumna Wodo, chcesz marnieć i ginąć ?
Za tych, co już przeżyli dno swoje i brzegi -
Za tych, co właśnie odtąd nie mają gdzie płynąć

To,co piekne

[kolargol]

Na moście Poniatowskiego
wiatr śnieg ukośnie rozkłada.
Na moście Poniatowskiego
śniegiem kurzy balustrada.

Latarnia w oczy nas razi,
ośnieżona do połowy.
Niewiele ludzi zgromadził
przystanek autobusowy:

tylko nas dwoje. Stoimy
przy tym przystanku nad rzeką -
dwoje ludzi w głębi zimy
jak w głębi lasu białego.

Parę by tu wron postawić,
tak ze trzy, pośrodku jezdni,
poobracać je dziobami
ku sobie, na śniegu gwiezdnym.

Niechby stały. Wiatr niech wronie
wzdłuż i chmurom twarze zmienia.
Chciałbym i te trzy łby wronie
ocalić od zapomnienia

Konstanty Ildefons Galczynski

Róg alpejski, Wiaczesław Iwanow

[tagesstein]

I miało się wrażenie nieodparte,
Że to chór jakichś niewidzialnych duchów
Tłumaczy język ziemi na narzecze
Niebios, z pomocą instrumentów rajskich.
I pomyślałem: "Geniuszu! Jak róg ten,
Tak ty pieśń ziemi powinienieś śpiewać,
By w sercach ludzi inną pieśń wyzwolić.
Błogosławieni, którzy ją usłyszą!"
I głos zza gór zadudnił w odpowiedzi:
"Natura jest, tak jak ten róg, symbolem.
Wydaje dźwięk, by wywoływać oddźwięk.
Bóg jest oddźwiękiem tym. Błogosławiony,
Kto słyszy pieśń i słyszy także oddźwięk".

Snuć miłość - A. Mickiewicz

[Gość: oko]

Snuć miłość, jak jedwabnik nić wnętrzem swym snuje,
Lać ją z serca, jak źródło wodę z wnętrza leje,
Rozkładąć ją jak złotą blachę, gdy się kuje
Z ziarna złotego, puszczać ją w głąb, jak nurtuje
Źródło pod ziemią - W górę wiać nią, jak wiatr wieje,
Po ziemi ją rozsypać, jak się zboże sieje,
Ludziom piastować, jako matka swych piastuje.


Stąd będzie naprzód moc twa, jak moc przyrodzenia,
A potem będzie moc twa, jako moc żywiołów,
A potem będzie moc twa, jako moc krzewienia,
Potem jak ludzi, potem jako moc aniołów,
A w końcu będzie jako moc Stwórcy stworzenia.

To,co piekne

[kolargol]

Piszę ten list, moja droga,
z leśniczówki, w chwili takiej,
gdy stoi lampa naftowa
na pudle od kostek maggi.

W pokoju nie ma nikogo.
Zmierzch. Zegarek tyka lekko.
Drzwi się otwarły. Na progu
staje matka leśniczego.

Zatroskana, zatroskana,
cała w cieniach od zgryzoty.
Mówi: "Znowu, proszę pana,
słychać w chmurach samoloty.

Ja się, proszę pana, nie znam,
ale to wielka maszyna.
Ja wiem, że to nic, a jednak
groźny czas się przypomina."

Matko, podnieś pięść do góry,
miliard tych pięści ma ziemia.
Chciałbym na czole twym chmury
ocalić od zapomnienia.

Konstanty Ildefons Galczynski

[tagesstein]

Ze wszystkich kobiet świata
najpiękniejsza jest noc.

K.I. Gałczyński

Triumph of the Gods of Light

[Gość: Maya]

Now the Shining Ones are save Together
The compromise is found
Sacred Heart, and Sacred Treasure
At Uisneach's fairy mound.

Sacred Heart is Forever Shining
Love and Light throughout the land
People stand together laughing
Come Dance Your Victory dance.

Hogan, Shanks, Wilde.
from CD "Green Wood".

J. Słowacki

[Gość: oko]

Juliusz Słowacki
Jest chwila, gdy się ma księżyc pokazać (fragment)


Jest chwila, gdy się ma księżyc pokazać,
Kiedy się wszystkie słowiki uciszą
I wszystkie liście bez szelestu wiszą,
I ciszej źródła po murawach dyszą;
Jakby ta gwiazda miała coś nakazać
I o czym cichym pomówić ze światem,
Z każdym słowikiem, z listeczkiem i z kwiatem.
Jest chwila, kiedy ze srebrzystą tęczą
Wychodzi blady pierścionek Dyjanny:
Wszystkie się wtenczas słowiki rozjęczą
I wszystkie liście na drzewach zabrzęczą,
I wszystkie źródłą jęk wydają szklanny;

Safona, ocalały fragment

[tagesstein]

...
teraz księżyc ukazał się w pełni,
a one stanęły przed ołtarzem.
....

[Gość: oko]

Tadeusz Różewicz
Zawsze fragment (fragment :)

doprawdy
nie mam czasu
na skończenie
tego wiersza

kto ma teraz czas
na pisanie wierszy

za pół godziny
muszę wyjść
a może skończyć go
w tym miejscu

przecież wiersz nie ma końca
podobnie jak
szklana kula
/.../

Józef Czechowicz

[Gość: oko]

PROWINCJA NOC

l

na wieży furgotał blaszany kogucik
na drugiej zegar nucił
mur fal i chmur popękał
w złote okienka
gwiazdy lampy

lublin nad łąką przysiadł
sam był
i cisza

dokoła
pagórów koła
dymiąca czamoziemu połać

mgły nad sadami czamemi
znad łąki mgły
zamknęły się oczy ziemi
powiekami z mgły

2

noc to koło
w ciszy niebieskiej wełnie
wilno kościelne
śpi białe jak gołąb

nad zaułkiem arkada
dom domowi dłoń tak uścisnął
i zastygł z nagła

jest i latarnia blada
nad chodnikiem drewnianym nisko
i ogród na wietrze zagrał

wilia się łuszczy
pluszcze o brzeg
litwa ziemia puszczy
jak dobrze

3

w ciemności przegonny powiew
na dachach strzelistych jak pacierz
noc czarną jamą
niewidzialni trzepocą orłowie
zamość zamość

rynek to staw kamienny
z ratusza przystanią
kolumn kroki senne
dalekie rano

w ciemności ukosy kortyn
blanki szkarpy
bramy
czarnym się tortem
zamość w ziemię wszarpał

amen

Mermaid Emerging, Robert Lowell

[tagesstein]

The institutions of society
seldom look at a particular -
Degas's snubnosed dancer swings on high,
legging the toplights, never leaving stage,
enchanting lovers of art, discerning none.
Law fit for all fits no one like a glove...
Mermaid, why are you another species?
"Because, you, I, everyone is unique."
Does anyone ever make you do anything?
"Do this, do that, do nothing; you're not chained.
I am a woman or I am a dolphin,
the only animal man really loves,
I spout the smarting waters of joy in your face -
rough weather fish, who cuts your nets and chains."

C. K. Norwid

[Gość: oko]

SPARTAKUS

Ubi depuit orbis...

1

Za drugą, trzecią skonów metą
Gladiator rękę podniósł swą,
"To - nie to, krzycząc, SIŁA, nie to,
To nie to MĄDROŚĆ, co dziś zwą...
Sam Jowisz mi nie groźny więcej,
Minerwa sama z siebie drwi:
Wam - widzów dwakroć sto tysięcy -
Co dzień już trzeba łez i krwi...
Przyszliście drząc i wątpiąc razem,
Gdzie dusza wietrzyć i gdzie moc?...
A my wam - księgą i obrazem,
A głos nasz ku wam - pocisk z proc.
- Przyszliście drząc i wątpiąc razem,
Cała już światłość wasza - NOC!"

2

Za drugą, trzecią skonów metą
Gladiator rękę podniósł swą:
"To - nie to, krzycząc, MIŁOŚĆ, nie to,
To nie to PRZYJAŹŃ, co dziś zwą...
Z Kastorem Polluks, druhy dawne,
W całusach sobie wierność klną;
A Wenus włosy ma przyprawne,
Rumieńce z potem w maść jej lgną...
- Siedliście, głazy, w głazów kole
Aż mchu porośnie na was sierć:
I duszą waszą - nasze-bole,
I ciałem waszym - naszych-ćwierć;
- Siedliście, głazy, w głazów kole,
Całe już życie wasze: śmierć!"

Preludium, Józef Czechowicz

[tagesstein]

1
o świcie wybuchły ptaki z mosiężnych ról
smukła kobieta jasność przyniosła na głowie

2
dzwony nienasycone kołyski muzyczne
wspominać wspominać zapomnieć

3
powiewie różowy jak twarz dziecka
płomyku podcinający niewysoką trawę
ciemnym kwiatem makowym skinę
nieruchomy zapach uderzy mnie i zginę

4
jeleń stoi u źródła struga szepce ave

Bruno Jasieński

[Gość: oko]

But w butonierce

Zmarnowałem podeszwy w całodziennych spieszeniach,
Teraz jestem słoneczny, siebiepewny i rad.
Idę młody, genialny, trzymam ręce w kieszeniach,
Stawiam kroki milowe, zamaszyste, jak świat.

Nie zatrzymam się nigdzie na rozstajach, na wiorstach,
Bo mnie niesie coś wiecznie, motorycznie i przed.
Mijam strachy na wróble w eleganckich windhorstach,
Wszystkim kłaniam się grzecznie i poprawiam im pled.

W parkocieniu krokietni - jakiś meeting panieński.
Dyskutują o sztuce, objawiając swój traf.
One jeszcze nie wiedzą, że gdy nastał Jasieński,
Bezpowrotnie umarli i Tetmajer i Staff.

One jeszcze nie wiedzą, one jeszcze nie wierzą.
Poezyjność, futuryzm - niewiadoma i X.
Chodźmy biegać, panienki, niech się główki oświeżą -
Będzie lepiej smakować poobiedni jour-fixe.

Przeleciało gdzieś auto w białych kłębach benzyny,
Zafurkotał na wietrze trzepocący się szal.
Pojechała mi bajka poza góry doliny
nic jakoś mi nie żal, a powinno być żal...

Tak mi dobrze, tak mojo, aż rechoce się serce.
Same nogi mnie niosą gdzieś - i po co mi, gdzie?
Idę młody, genialny, niosę BUT W BUTONIERCE,
Tym co za mną nie zdążą echopowiem: - Adieu! -

Eros, R. M. Rilke

[tagesstein]

Maski! Maski! Niech Eros oślepnie!
Kto wytrzyma jego wzrok promienny,
kiedy jak przesilenie letnie
przerywa prolog wiosenny.

Jak znienacka wśród zwykłej rozmowy
coś się zmienia, poważnieje... Coś krzyczy...
I on nagle rzuca lęk tajemniczy
jak świątyni wnętrze na ich głowy.

O zgubieni, zgubieni niespodzianie.
Boskość chwyta w gwałtowne ramiona.
Los się rodzi, dawne życie kona.
A w głębi źródła łkanie.

To ,co piekne

[kolargol]

Wybaczcie mi, ludzie, jeśli
w tych pieśniach dałem tak mało,
że nie takie niosę pieśni,
jakie by nieść należało;

że tyle tu tych piękności,
ptaków, różnych pobrzękadeł,
złocistości, srebrzystości,
księżyców, Bachów i świateł.

Cóż, kocham światło. Promieniem,
jak umiem, wiersze obdzielam.
O, gdybym mógł, to bym zmienił
cały świat w jeden kandelabr.

Myślę, że po to są wiersze,
ich ruch ku sercu człowieka,
by szerzej szła, coraz szerzej
przez kontynenty jutrzenka,

światłami po wszystkich placach,
światłami w każdej ulicy,
ta Eos różanopalca
z dumną twarzą robotnicy.

Jesteśmy w pół drogi. Droga
pędzi z nami bez wytchnienia.
Chciałbym i mój ślad na drogach
ocalić od zapomnienia

Konstanty Ildefons Galczynski

Bułat Okudżawa

[Gość: oko]

Francois Villon


Dopóki nam ziemia kręci się,
dopóki jest tak czy siak,
Panie ofiaruj każdemu z nas,
czego mu w życiu brak -
mędrcowi darować głowę racz,
tchórzowi dać konia chciej,
sypnij grosz szczęściarzom...
I mnie w opiece swej miej.

Dopóki nam ziemia obraca się,
o Panie daj nam znak -
tym, którzy pragną władzy,
niech władza im pójdzie w smak,
daj szczodrobliwym odetchnąć,
raz niech zapłacą mniej,
daj Kainowi skruchę...
I mnie w opiece swej miej.

Ja wiem, że Ty wszystko możesz,
ja wierzę w Twą moc i gest,
jak wierzy żołnierz zabity,
że w siódmym niebie jest,
jak zmysł każdy chłonie
z wiarą Twój ledwie słyszalny głos,
jak wszyscy wierzymy w Ciebie,
nie wiedząc, co niesie los.

Panie zielonooki, mój Boże jedyny, spraw -
dopóki nam ziemia toczy się,
zdumiona obrotem spraw,
dopóki czasu i prochu
wciąż jeszcze wystarcza jej -
daj każdemu po trochu...
I mnie w opiece swej miej.

Piosenka ze łzami, J. Czechowicz

[veza]

Kołysanki
z dalekich okien zmarszczki blasków złotych
na ścianie
próżno tam dosięgać rączką
w dużej książce malowanki
zimowych dni narkotyk

Słowa z żalu
taka piosenka co się w niebo wsączy
ja jednak wierzę
oddaję się wszystkim falom
niech mnie daleko niosą niech nikt nie stoi przy sterze
kołysanki takt ostatni się skończy
w straszliwych burz gwałtowności

Piosenko czemu mnie sprzedajesz
ze słów i pamiętania niemoc
był łańcuch - jam go nie rozciął
nie mogłem siebie przemóc

Tren Fortynbrasa

[Gość: oko]

Zbigniew Herbert

Tren Fortynbrasa


Teraz kiedy zostaliśmy sami możemy porozmawiać książę jak mężczyzna
z mężczyzną
chociaż leżysz na schodach i widzisz tyle co martwa mrówka
to znaczy czarne słońce o złamanych promieniach
Nigdy nie mogłem myśleć o twoich dłoniach bez uśmiechu
i teraz kiedy leżą na kamieniu jak strącone gniazda
są tak samo bezbronne jak przedtem To jest właśnie koniec
Ręce leżą osobno Szpada leży osobno Osobno głowa
i nogi rycerza w miękkich pantoflach

Pogrzeb mieć będziesz żołnierski chociaż nie byłeś żołnierzem
jest to jedyny rytuał na jakim trochę się znam
Nie będzie gromnic i śpiewu będą lonty i huk
kir wleczony po bruku hełmy podkute buty konie artyleryjskie werbel
werbel wiem nic pięknego
to będą moje manewry przed objęciem władzy
trzeba wziąć miasto za gardło i potrząsnąć nim trochę

Tak czy owak musiałeś zginąć Hamlecie nie byłeś do życia
wierzyłeś w kryształowe pojęcia a nie glinę ludzką
żyłeś ciągłymi skurczami jak we śnie łowiłeś chimery
łapczywie gryzłeś powietrze i natychmiast wymiotowałeś
nie umiałeś żadnej ludzkiej rzeczy nawet oddychać nie umiałeś

Teraz masz spokój Hamlecie zrobiłeś co do ciebie należało
i masz spokój Reszta nie jest milczeniem ale należy do mnie
wybrałeś część łatwiejszą efektowny sztych
lecz czymże jest śmierć bohaterska wobec wiecznego czuwania
z zimnym jabłkiem w dłoni na wysokim krześle
z widokiem na mrowisko i tarczę zegara

Żegnaj książę czeka mnie jeszcze projekt kanalizacji
i dekret w sprawie prostytutek i żebraków
muszę także obmyślić lepszy system więzień
gdyż jak zauważyłeś słusznie Dania jest więzieniem
Odchodzę do moich spraw Dziś w nocy urodzi się
gwiazda Hamlet Nigdy się nie spotkamy
to co po mnie zostanie nie będzie przedmiotem tragedii

Ani mam witać się ani żegnać żyjemy na archipelagach
a ta woda te słowa cóż mogą cóż mogą książę

Ryota (1707-1787)

[Gość: perli]

Nie rzekli ani słowa:
Gość i gospodarz
I biała chryzantema.

Ryota (1707-1787)

[Gość: perli]

Nie rzekli ani słowa:
Gość i gospodarz
I biała chryzantema.

***, Safona

[veza]

Gdy spoczniesz kiedyś w grobie, nikt cię z tęsknotą nie wspomni,
żadnego serca nie wzruszysz, nikt nie zapłacze po tobie,
bo nie zrywałaś róż Pierii. Będziesz w podziemnym świecie
błądzić z innymi zmarłymi - cień zapomniany przez wszystkich.

Epigramat

[Gość: oko]

Autor anonimowy

Tu leży Bielawski. Szanujcie tę ciszę,
bo jak się obudzi, komedię napisze.

(Bielawski był autorem pierwszej premiery w Teatrze Narodowym w 1765 r.)

Legenda, J. Czechowicz

[tagesstein]

spojrzeniem obłoki przebrał trójkąt mądre oko boże
księżyc kroplą ze srebra ciężył o tej porze

smolny swąd z czarnych lasów się dźwigał
nad miastami czerwono i dym i gaz
niebo chodziło kołem jak śmiga
zataczał się bo noc głucha czas

zwykłe słowa
mówi się zawsze zwykłym słowem
o inaczej zaczynać na nowo
otrząsnąć z gwiazd głowę

noc gwiazdy bulwary drzewa
wiatr nie tak szarpie mi kurtę jak niegdyś szarpał sukienkę
przedwiośnie nawet nie śpiewa
przerwało piosenkę

ciszą ty chcesz mnie przebić
w milczeniu słychać twe wieki
groźbą wołasz do siebie
boże daleki

szuka oko bystre
znalazłeś wstrzymałem oddech
wznoszą się ręce przeczyste
czekają kiedy się poddam

o daleki
słyszysz te wiersze
o daleki
nie będę twoim świerszczem

wzdychają miłością piersi
nie doczekasz się niebo przemian
niech się wiersz łamie jak pierścień
przybywaj ziemio

ziemia skała glina
a ja to mięśnie i kościec
kończy się co się zaczyna
nie może być jaśniej i prościej

Takie czasy

[Gość: oko]

Ewa Lipska
Takie czasy

Idę podwórkiem. I nagle
Podbiega do mnie sześcioletni chłopczyk
W poziomkach policzków.
W ręce trzyma drewniany pistolet.
„Pif! Paf!” – strzela w moim kierunku.
Potem chowa broń do kieszeni.
„Robota skończona” – mówi i odchodzi.

Zawiadamiam rodzinę. Przyjaciół.
Dzwonię na milicję i zgłaszam swoją śmierć.
Ale wszyscy rozkładają ręce:
„Takie to czasy” – mówią.

Jerzy Liebert

[Gość: oko]

Jerzy Liebert


Uczę się ciebie człowieku.

Uczę się ciebie człowieku.
Powoli się uczę, powoli
Od tego uczenia trudnego
Raduje się serce i boli

O świcie nadzieją zakwita,
Pod wieczór niczemu nie wierzy,
Czy wątpi, czy ufa-jednako-
Do ciebie, człowieku należy.

Uczę się ciebie i uczę
I wciąż cię jeszcze nie umiem
Ale twe ranne wesele,
Twą troskę wieczorną rozumiem.

[Gość: panna Tutli-Putli]

Wszystko co piękne jest przemija
Wszystko co piękne jest zostaje.

[Gość: panna Tutli-Putli]

Wszystko co piękne jest przemija
Wszystko co piękne jest zostaje.

[Gość: panna Tutli-Putli]

Wszystko co piękne jest przemija
Wszystko co piękne jest zostaje.

[Gość: panna Tutli-Putli]

Wszystko co piękne jest przemija
Wszystko co piękne jest zostaje.

[Gość: panna Tutli-Putli]

Wszystko co piękne jest przemija
Wszystko co piękne jest zostaje.

[Gość: panna Tutli-Putli]

Wszystko co piękne jest przemija
Wszystko co piękne jest zostaje.

[Gość: panna Tutli-Putli]

Wszystko co piękne jest przemija
Wszystko co piękne jest zostaje.

[Gość: panna Tutli-Putli]

Wszystko co piękne jest przemija
Wszystko co piękne jest zostaje.

[Gość: panna Tutli-Putli]

Wszystko co piękne jest przemija
Wszystko co piękne jest zostaje.

[Gość: panna Tutli-Putli]

Wszystko co piękne jest przemija
Wszystko co piękne jest zostaje.

[Gość: panna Putli-Tutli]

Zapętliłam się.

[Gość: panna Putli-Tutli]

Zapętliłam się.

[Gość: panna Putli-Tutli]

Zapętliłam się.

[Gość: panna Putli-Tutli]

Zapętliłam się.

[Gość: panna Putli-Tutli]

Zapętliłam się.

[Gość: panna Putli-Tutli]

Zapętliłam się.

[Gość: panna Putli-Tutli]

Zapętliłam się.

[Gość: Dzik]

Wszystko przemija,
Nawet długa żmija.



(chyba anonimowe)


Nic to.

Chyba Jerzy Harasymowicz

[damodar]

Jeszcze na poloninach
Jak tatarski kon
Rzy wolny swiat

Oko! Jeszcze tu zaglądasz?

[zwid]

Założyłeś piękny wątek.
Dzięki!
Tylko dlaczego już tu Ciebie nie ma???

"Damodar", "AndrzejuG", "eM" i inni - piszcie! PISZCIE!!
Wiele osób tu zagląda i kopiuje Wasze posty na twardziela do "Worda"
Ja też mam już kilkanaście stron pięknych tekstów na dysku, a oprócz tego
dzięki Wam sięgam po książki i tomiki poezji, których wcześniej nie znałem.

Dobrze, że nie odpowiadacie na prostackie ataki, choć z pewnością przejmują
Was one i bolą.

Już kiedyś - tu na tym forum, ktoś przytoczył mądre powiedzonko Leca:
"BYLE SMRÓD, CO WALCZY Z WENTYLATOREM UWAŻA SIĘ ZA DON KICHOTA"

To też jest piękne nie?!

To co piekne

[damodar]

Krajobraz z wilgą

W tej okolicy jest zbyt uroczyście.
Jaskółki kreślą nad wodami freski,
w dzbanie jeziora drzemie chłód niebieski
i usta mówią to, co widzą oczy.
Światło szeleści, zmawiają się liście
na baśń, co lasem jak niedźwiedź się toczy.

Ileż to razy śpiąc w porannej trawie
słyszałem w sobie śpiewającą wilgę.
I dziś, gdy twarzą do zieleni przylgnę,
słyszę, jak echo podpowiada rzece
cały krajobraz oddany łaskawie
źrenicy ptaka i ludzkiej opiece.

Wieczorem sosna spod lasu ucieka
i dzwonią za nią rude tarcze piasku.
Wiatrak sen miele i ślepiec z daleka
z chłopcem i z pieśnią kościelną przybywa.
Jeziora stoją zatopione w blasku
kwitnących sadów, obłoków i żniwa.

I tak tu będzie, jak bywa po burzy,
kiedy wystarczy trącić ręką gałąź,
aby czuć jeszcze fosfór błyskawicy.
Tego obrazu flet już nie powtórzy.
Przed nami stoi miska soczewicy
i w ciemność psalmu pochyla się ciało.

Wtedy się nagle mój kraj komuś przyśni
z chłopcem pod lasem i z koniem u studni.
Spłoszona gałąź ucieknie od liści
i ptak zawoła przez sen leśne echo.
Wieczorna zorza odchodząc zadudni
i noc swe gniazdo uwije pod strzechą.

Pogasły lampy, tylko noc majowa
uczy się pieśni miłosnych na flecie.
Urywa, słucha i znowu od nowa
flet nawołuje z drzemiących osiczyn
rzekę, o której tylko tyle wiecie,
że jest z zieleni i mówi o niczym.

Tadeusz Nowak

[damodar]

Oczekiwanie

W takie wieczory na nic się nie czeka,
słucha się dzwonka, co u sani brzęczy,
smaga się konie, biegnące z daleka
po horyzontu skrzypiącej obręczy.

Może to do nas jadą goście mili?
Przychodzi siostra, biorę ją za ręce
i tak jak jestem, w iskrach śniegu pędzę
do ludzi, których będziemy gościli.

Ale w dym mrozu odjeżdżają sanie,
przestrzeń po dzwonkach zasypuje zima,
siostra mi kładzie lewą dłoń na ramię,
a w prawej moją zimną rękę trzyma.

I znów patrzymy, każde w swoim oknie,
na śnieg kudłaty, na rogate drzewa;
jeśli się palcem tej gałęzi dotknie,
do kotła studni suchy blask się wlewa.

Po co się martwić, głos twój nie wywoła
miłego chłopca na odległość źrenic.
Jeszcze wyjść można z krajobrazu koła,
ale nie można jego smutku zmienić.

Jeszcze się z wieńcem zjawią u nas goście,
zabębni zima i flet wrzaśnie ostro;
a wy na czapkach pawie pióra stroszcie,
a ty się ubierz w białą zamieć, siostro.

I znów stoimy, każde w swoim oknie,
z czołem na szybie, z nieruchomą twarzą;
może się zjawi, ręki twojej dotknie
i jego oczy policzki ci sparzą?

Tadeusz Nowak

[damodar]

* * * [W tej codziennej poniewierce...]

W tej codziennej poniewierce
żyłem, spałem w cieniu wód,
rozdawałem jak chleb - serce
i okrutnem głupstwa plótł.

Napatrzyłem się do woli
mędrcom, z których dziecko drwi,
głupkom, którzy suknem dolin
do niebieskich idą drzwi.

Spotykałem mędrców w sadzie,
co na cichą życia gałąź
kładli ręce, jak się kładzie
głowę w smutku posiwiałą.

Z gniewu, z żalu, z opowieści
załamanych rąk - na znak,
że nie to się w pieśni mieści,
co oklasków zasiał mak -

Tadeusz Nowak

[damodar]

Jak się przed tobą wytłumaczę

O, życie moje, nieprzytomne życie.
Chodzę wśród ludzi, których się dotyka
ustami, ręką, wzrokiem, wyobraźnią.
Czy wy mnie, ludzie, smutku oduczycie,
co we mnie rośnie, rośnie jak muzyka,
gdy bębny ziemi moje stopy drażnią?

Wciąż mi się zdaje, że już dawno jestem
tam, dokąd idę z podniesioną głową.
A przy mnie usta zaciska surowo
ojciec wpatrzony w miedzę pod butami
i twardej ręki niecierpliwym gestem
wskazuje niebo krążące nad nami.

I cóż mu powiem? W oczy mu popatrzę,
schylę się nisko do rąk dostojeństwa,
a on pomyśli o miejskim teatrze,
gdzie ponoć uczą kłamliwej pokory,
i twarz odwróci od gestu błazeństwa,
i pójdzie siwą łąką na nieszpory.

Jak się przed tobą, ojcze, wytłumaczę
z różańca, który po ziarnku gubiłem
w ogromnym lesie, co się za mną czerni,
gdy na twe ręce tak pokornie patrzę,
jakbym roztrwonił wszystko, co mi dałeś.
A łąką idą ukorzyć się wierni.

Tadeusz Nowak

[damodar]

Północne bębny

Ludwikowi

Ciemna nienawiść porusza się we mnie.
Nad głową lecą świszcząc białe ptaki.
Organy lasów, wracające znaki
ziemi i nieba nad ułomność czoła.
Kto przejdzie pierwszy przez milczenie wód,
ten mnie jak świątka ze snu pól wywoła.

Noce przed nami będą jak klasztory
pełne młodzieńców idących wśród pieśni.
W trawie świt stopą trącony szeleści
i widać piaskiem wybielony stół.
Siadam przy stole odepchnięty psalmem,
jak gdybym suknie i sandały zzuł.

Do moich dłoni chleb i nóż podejdzie,
dziecko do moich kolan się przytuli
i płaczem nazwie idących o kuli
cieniem kościołów, psią miłością bram.
Zdrów na umyśle i na ciele zdrów,
północne bębny krwi słowiańskiej znam.

A obok z twarzą ukrytą wśród dłoni
siedzi przyjaciel ocalony w smutku.
Blask pada z liści i pies po cichutku
zaczyna warczeć. Siedzący przy stole
wracają w siebie po kamienne maski.
Gwiazda i wapno świeci na twym czole.

Tadeusz Nowak

[kolargol]

Deklaracja
Usta mi piaskiem zasyp
i smołą wrzącą zalej,
gdy wargi słów połączyć
nie będą chciały w pieśń.

Głos mój toporem zetnij
jak drzęwo, które rodzi
cierpkie owoce bólu,
gdy w ciebie wiersz ugodzi
i barki strof ciężaru
nie będą chciały nieść.

Tragarzem jestem pieśni,
potykam się o korzeń,
lecz wiem, że wiersz mój zmieści
radość i ból wypowie,
gdy Partia mi pomoże
i rękę poda człowiek.

Nie idę sam przez życie,
nie szukam w lesie dróg -
górnikiem jestem rankiem,
bo ścianę z nim o świcie
z kamiennych zwalam nóg.

Człowiekiem jestem. Kocham
wszystko, co człowiek stworzył,
by ziemi dodać światła,
a niebu ująć blasku.

Żołnierzem będę, jeśli
stalowe czołgów maski
tratować zechcą zieleń
i żyły naszych dróg.

Żołnierzem jestem dzisiaj
i o tym niech pamięta
skryty i jawny wróg.

Tadeusz Nowak

[liama]

Przepraszam Was, Drodzy PT Forumowicze za moje donosy do redakcji GW i administracji tego Forum!
Zorro mial racje! Jestem stara qurva z burdelu Daily Planet w Melbourne, byla
cenzorka obyczajowo-polityczna z ul. Mysiej (stad u mnie te ciagotki do
cenzury)...
Za zarazenie Adasia Michnika, mego ulubionego klienta AIDSem (podczas jego
ostatniego pobytu w Melbourne), zostalam wywalona z burdelu i teraz jestem
szefem kooperatywy zrzeszajacej ulicznice czyli "street sex workers" w
dzielnicy portowej Melbourne (St. Kilda). Wszyscy polscy marynarze mnie znaja,
bo me polskie przeklenstwa slychac nawet w Port Melbourne (obecnie elegancka
dzielnica nad zatoka), a nawet w City (kilka minut jazdy
szybkim tramwajem)...
Obiecuje poprawe! No more donosow!

[kimmjijki]

Kto nas obroni przed wampirem z Rzymu? Nikt!
A ow wampir, zwany papiezem, przyjezdza do Polski,
bo mu potrzebna krwew polskich niemowlat i dzieci poczetych
oraz niepoczetych! Matki-Polki i kobiety "przy nadziei"!
Uciekajcie ze swym potomstwem za granice, bo ten potwor
potrzebuje conajmniej 100 litrow krwi na dobe!
"Zyczliwy"

//////////////////////////////////To, co piękne...

[Gość: ©]

www.grunch.net/synergetics/

[de_bilek]

Rucha się Wojtyla z Glempem i ten co jest walony w dupe czyli Glemp co chwila
przechyla rytmicznie głowe do tyłu. A Wojtyla do niego: PRZESTAŃ BO MI ZĘBY
WYBIJESZ, i dalej go jedzie w dupe, a Glemp znów zaczyna rytmicznie odchylać
głowe do tyłu, więc Wojtyla po raz drugi zwraca mu uwage: NO PRZESTAŃ BO MI TO
PRZESZKADZA, i jedzie go dalej. Sytuacja powtórzyła się jeszcze raz.Więc Wojtyla
pyta się: CO SIĘ DZIEJE STARY POWIEDZ MI BO TAK NIE MOŻE BYĆ.Na to Glemp:
STARY, ALBO MI WYJMIJ KOSZULE Z DUPY, ALBO MI KOŁNIERZYK ROZEPNIJ.

[Gość: dick]

Ty to masz naprawde swira!!!

pozdrawiam,

dick

nt

[Gość: AndrzejG]

To, co piękne..ten wątek może mieć i 1000 wejść!

[Gość: GMR]

Zróbmy to! Ustanowmy rekord wszechczasów...ale o ile mi wiadomo załozycielem
tego wątku był Dzik a nie Oko...

To, co piękne..ten wątek może mieć i 1000 wejść!

[Gość: GMR]

Zróbmy to! Ustanowmy rekord wszechczasów...ale o ile mi wiadomo załozycielem
tego wątku był Dzik a nie Oko...

Z najlepszymi życzeniami świątecznymi

[Gość: Dzik]

[Gość: Dzik]

Podnoszę wątek do góry dziś po raz drugi .......

999

[Gość: 999]

999

[Gość: Dzik]

I po raz trzeci ......

i ......

JEEEEEEEEEEESSSSTTTTTTTT

1000 !!!!!!!!!!!!!!!!!!! odwołań.

[Gość: Pr.Oszołom z RM]

Nie wiem o czym jest ten wątek ale sie wpiszę do niego bowiem temat który ma
ponad tysiąc wejść naprawdę zasługuje na podziw i szacunek dla autora tego
watku...wpiszę się chociażby po to tylko aby ten wątek podbić..tysiąc wejść..to
naprawdę robi wrazenie .i naprawdę to jest piękne!

[kolargol]

Gość portalu: Pr.Oszołom z RM napisał(a):

> Nie wiem o czym jest ten wątek ale sie wpiszę do niego bowiem temat który ma
> ponad tysiąc wejść naprawdę zasługuje na podziw i szacunek dla autora tego
> watku...wpiszę się chociażby po to tylko aby ten wątek podbić..tysiąc
wejść..to
>
> naprawdę robi wrazenie .i naprawdę to jest piękne!


Masz racje!

Tak naprawde

[Gość: Luki]

Tak naprawde nic nie rozumiem, jest tylko
ekstatyczny nasz taniec, drobin wielkiej calosci.

Rodza sie i umieraja, taniec nie ustaje, zakrywam oczy,
broniac sie od natloku biegnacych do mnie obrazow.

Byc moze tylko udaje gesty i slowa, i czyny,
zatrzymany w wyznaczonym dla mnie zagonie czasu.

Homo ritualis, tego swiadom, spelniam
co przepisane jednodniowemu mistrzowi.

/Cz. Milosz, Tak naprawde/

problem z murzynkiem!

[Gość: gitman]

moze nie piekne ale niezle:
www2.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?f=210&w=3260668

KAROLINATOR BREJKA WSZYSTKIE RULE ( I )

[Gość: kolin.kertiz]

Dzisiaj -
dzisiaj dostałem list od Papieża.
Pisze -
pisze, że jestem niezły.
Dzisiaj -
dzisiaj dostałem list od Papieża.
Pisze -
pisze, że we mnie wierzy.

Brejkam wszystkie rule.
Brejkam rule.

Jutro -
jutro wyzwoli nas Armia Radziecka
Niemców -
Niemców uwielbiam od dziecka.

Brejkam wszystkie rule.
Brejkam rule.

Miłość -
miłość prosto w oczy.
Miłość -
miłość prosto w serce.
Miłość prosto w jaja.

KAROLINATOR BREJKA WSZYSTKIE RULE ( II )

[Gość: kolin.kertiz]

Brejkam wszystkie rule.
W Babilonie.
Brejkam wszystkie rule.
Za pieniądze.

Chwalę imię Pana.
W Babilonie.
Chwalę imię Pana.
Za pieniądze.
Wasze - czyste - niezależne
- pieniądze.
Żona.
Dzieci.
Dom postawić.
W Babilonie.
Żona.
Dzieci.
Wanda.
Mieczysławek.
Halina.
Brejkam rule.
W Babilonie.
Wasze - czyste
- niezależne pieniądze...

[Gość: kolin.kertiz]

komentaż:
to, co niezłe
najpierw dane - tytół "Brejkanie", (w:) głuwny świetlik, "Czynny do odwołania",
wydawnictwo czarne, Wołowiec 2001, ss. 9-10.

Karolinator brejka wszystkie rule, a zatem również te, które oko zaproponował w
pierwszym poscie, a uzupełniał w następnych. Dlatego po trójce nastąpi czwórka:
( IV ).
Nie możemy dać się zaszachować (faktycznie też niezłe) problemowi z murzynkiem
wraz z jego rasistowskimi podtekstami, dlatego z pełnym zaangażowaniem będę was
uczył religii.

Re... KAROLINATOR BREJKA WSZYSTKIE RULE ( IV )

[Gość: kolin.kertiz]

NAUKA RELIGII - O TRÓJCY ŚWIĘTEJ

25-03-2003 11:15



Z pierwszym pociskiem, który padł na zagarnięte przez talib-szajkę gorylaczków
bin Ladena fragmenty Afganistanu, rozpoczęła się operacja "bezkresna
sprawiedliwość" (dalsze kryptonimy poszczególnych faz nie mają wielkiego
znaczenia). W związku z tym proponuję:


Bush ojciec
syn krzaczy
GROM święty

To ,co piekne

[kolargol]

Prawo

Prawem było ostrze miecza
I z konopi sznur skręcony,
Choć nazwano kłąb powietrza
Niebem.

Ci, co ludziom wiarę dali
Odbierając chleb i sól,
Uwierzyli w ostrze stali
I w dziedzictwo pól.

Dziś, gdy lud zabiera ziemię,
By ją światłem ziarna karmić,
Oni przeciw ludom armie
Zbroją w bomby i zbawienie.

Tadeusz Nowak

[kolargol]

za to że kocham
że pieszczę
tracę
nie dbam
za to że tyle jeszcze
nie wiem
i nie chcę
zapłacę


kurz zdmuchuję z sumienia
takie czyste leżało
w pudełku po grzechach
chodźcie kuszę
przytulę
nim będzie jak było


jest we mnie wiatr
co rzuca w strony czarne
tak miękko
i tak porywiście
chwieję sie i bez radości
pozwalam szarpać
duszy progi


mam rodziców
nie pytaj więc
skąd się u diabła wzięłam


burzą się niepokoje
koloru dzisiejszego nieba
pozwalam im
na rujnowanie świata
zwanego dobrym


czasem rosną mi włosy
nie czuję
czasem dojrzewa dusza
wiem
krzyczę nieraz i zabijam przy tym
kilka słów
pytam dlaczego
poraża mnie ból
w dorastaniu do wysokich traw


nie mogę spać
w moim zamku
sen jest nietaktem

Pola Stan

[veracity]

just right -
a cuckoo and the moon
in the pine

Issa

Gęby za lud krzyczące

[Gość: oko]

Gęby za lud krzyczące sam lud w końcu znudzą,
I twarze lud bawiące na końcu lud znudzą.
Ręce za lud walczące sam lud poobcina.
Imion miłych ludowi lud pozapomina.
Wszystko przejdzie. Po huku, po szumie, po trudzie
Wezmą dziedzictwo cisi, ciemni, mali ludzie.

A. Mickiewicz

Gęby za lud krzyczące

[Gość: Andrzej]

>Wezmą dziedzictwo cisi, ciemni, mali ludzie.

No proszę Słowacki przepowiedział pontyfikat papieża, a Mickiewicz wieszczył
długoletnie rządy PZPR a pózniej SLD.

Błogosławieni cisi

[Gość: oko]

BŁOGOSŁAWIENI CISI

O kawał ziemi ludzkie dobija się plemię;
Zostań cichym, a możesz posieść całą ziemię.

A. Mickiewicz

[Gość: Cichy]

Adam Michnik
Czemu polscy Żydzi powinni popierać wojnę w Iraku?

Sprawa jest jasna, więc wyłożę ją w kilku słowach. Wojna w Iraku nie jest, jak
wiadomo, wojną o wprowadzenie demokracji do Iraku, bowiem z równym powodzeniem
można by wprowadzać na siłę demokrację w stylu zachodnim (liberalnym) do
Burkina Faso czy Nowej Gwinei: rezultem będzie tylko demokracja fasadowa, a
raczej jej parodia (jak na Nowej Gwinei, gdzie dygnitarze parlamentarni czy też
niektórzy sędziowie wygladają i zachowują się jak małpy przebrane w stroje
brytyjskich lordów). Nie jest to też, wbrew dość popularnej opinii, wojna o
ropę. Amerykańskie koncerny kontrolują dość ropy w Ameryce Północnej i
Południowej, a także w takich krajach jak Kuwejt czy szczególnie Arabia
Saudyjska. Owszem, ropa Iracka się nam (to jest Żydom) przyda, ale nie teraz, a
w nieco dalszej przyszłości.

Stawką w tej wojnie jest bowiem na krótką metę kontrola nad całym Bliskim
Wschodem, w celu zapewnienia bezpieczeństawa Izraelowi, a na dłuższą metę,
kontrola Izraela, a właściwie Syjonizmu, nad całym Światem. Jest rzeczą
oczywistą, że Izrael, a nawet Światowe Żydostwo, są na taką kontrolę po prostu
za małe. Stąd będziemy kontrolować cały Świat przy pomocy potęgi militarnej
USA. Stąd też obowiązkiem każdego Żyda, a szczególnie polskiego Żyda, jest
pomoc Ameryce w osiągnięciu pełnej dominacji nas Światem. Pierwszą fazą w tej
operacji było rozbicie Związku Sowieckiego – jedynego realnego przeciwnika USA,
a przy okazji rozbicie tzw. Bloku Sowieckiego, a więc obalenie tzw. realnego
socjalizmu w takich krajach jak Polska.

Ten etap zakończyliśmy z pełnym sukcesem. Rosja nie jest obecnie żadnym
konkurentem dla USA, a kraje takie jak Polska zostały całkowicie uzależnione od
naszego (żydowskiego) kapitału, a w ich władzach jest coraz więcej Żydów. I tak
w Polsce mamy naszego, żydowskiego prezydenta, ministra spraw zagranicznych czy
prezesa Rady Polityki Pieniężnej. Podobnie, choć może nie aż tak dobrze, jest w
innych krajach. Zresztą często, z przyczyn praktycznych, lepiej jest, jak np.
premierem nie jest Żyd, a “nasz” goj, jak to jest np. obecnie w Polsce.

Obecnie chodzi nam o pełną kontrolę Izraela nad Bliskim Wschodem. Irak to był
tylko pierwszy etap. Należy też pamiętać, że USA będzie długo kontrolować w
Iraku (podobnie jak w Afganistanie) tylko większe miasta i ważniejsze drogi,
ale to nam na razie wystarczy. Naszym celem jest bowiem neutralizacja
antyamerykańskiego, a więc też i antyżydowskiego reżymu w Iraku, oraz zajęcie
Iranu i Syrii, a także większe podporządkowanie sobie Jordanii, aby umożliwić
dalszą ekspansję terytorialną Izraela. Chodzi nam tu nie tylko o permanentne
zajęcie Zachodniego Brzegu Jordanu, całej Jerozlimy oraz Strefy Gazy wraz z
usunięciem na stałe Arabów z terenu Wielkiego Izraela, ale też utworzenie tzw.
strefy ochronnej, czyli ponowną okupację przez Izrael Synaju, Libanu oraz
dalszych części Jordanii i Syrii, tak, aby uniemożliwić inflitrację wrogich
elementów arabskich na teren Izraela. Wymagać to będzie, oczywiście,
ustanowienia całkowicie proamerykańskich, a więc też i całkowicie
proizraelskich reżymów nie tylko w Iraku, ale też w Iranie, Syrii, Jordanii i
Egipcie, oaz permanentnej okupacji Libanu przez połączone siły amerykańsko-
izraelskie.

W nieco dalszej perspektywie konieczne będzie zastąpienie wrogich nam reżymów
takich krajach jak Libia czy Sudan, oraz niepewnych reżymów w takich krajach
jak Algeria czy Maroko. Konieczne też będzie zastąpienie antyamerykańskich
reżymów w Korei Północnej, Wietnamie czy na Kubie, a nawet w Malezji, lecz jest
to sprawa na osobny referat. Obecnie najważniejsze jest bezwarunkowe poparcie
wszystkich polskich Żydów dla wojny w Iraku, oraz dla polityki prezydenta
Busha. I o takie poparcie występuję, poprzez mego przyjaciela, profesora Jehudę
Bauera, do wszystkich polskich żydów w Australii, a szczególnie w Melbourne, z
którym to pięknym miastem łączą mnie tak bardzo miłe wspomnienia.

Adam Michnik

(Tekst referatu odczytanego w Melbourne, Australia, w imieniu Adama Michnika
przez profesora Jehudę Bauera).

To nie jest wątek o wojnie, polityce etc.

[Gość: oko]

Prosba o przeczytanie postu otwierającego watek.
Pozdrawiam

[Gość: Marc]

Frank Zappa "Stick It Out" (fragment)

(...)Fuck me, you ugly son
of a bitch
You ugly son of a bitch
Fuck me, you ugly son
of a bitch
Stick it out
Stick it out yer
hot curly weenie
Stick it out
Stick it out yer
hot curly weenie
Stick it out
Stick it out yer
hot curly weenie
Weenie...weenie,
weenie, weenie!

Make it go fast
In and out,
(In and out)
Magical Pig

Make it go fast
In and out
(In and out)
Magical Pig

Till it squirts, squirts,
squirts, squirts
Fire (...)

Dance Me to the End of Love

[Gość: oko]

Dance Me to the End of Love

Dance me to your beauty with a burning violin
Dance me through the panic 'til I'm gathered safely in
Lift me like an olive branch and be my homeward dove
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love

Oh let me see your beauty when the witnesses are gone
Let me feel you moving like they do in Babylon
Show me slowly what I only know the limits of
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love

Dance me to the wedding now, dance me on and on
Dance me very tenderly and dance me very long
We're both of us beneath our love, we're both of us above
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love

Dance me to the children who are asking to be born
Dance me through the curtains that our kisses have outworn
Raise a tent of shelter now, though every thread is torn
Dance me to the end of love

Dance me to your beauty with a burning violin
Dance me through the panic till I'm gathered safely in
Touch me with your naked hand or touch me with your glove
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love...

Massive Ordnance Air Blast

[Gość: =v=]

www.execulink.com/~wblank/moab.htm
www.execulink.com/~wblank/hebrewal.htm
www.execulink.com/~wblank/abraham.htm

To ,co piekne

[kolargol]

Ballada o lesie i drwalu

Noc dokoła. W nocy las ucieka
brzegiem świecącej dnem piaszczystej wody.
w goryczy liści i dzikiego mleka
żarzą się tarcze jastrzębiej pogody.
Z dymiących bagien żywica i piżmo
rozdyma nozdrza wiatru kusym wyżłom.

Po lesie chodzi cień ubrany w łapcie
z niedźwiedziej skóry. Z naprężonej smyczy
spuszcza ogary, gdy w liściastej dziczy
przebiega ruda błyskawica - jeleń.
W niedźwiedzim gąszczu noc zaszczuta krzyczy
i światło kąsa do goryczy jeleń.

I dzień się staje, jakby ktoś ognisko
rozgrzebał kijem w samym środku nocy.
Siedem czarownic wysiada z karocy,
sieją mak włosy czeszą nad topielą.
A później brzozy pochylone nisko
ich białe suknie między siebie dzielą.

Powoli idę w głąb tego pożaru,
co mi nad głową jak wiewórka skacze.
Wiatr się szeleszcząc zsypuje do jaru,
gdzie wronia woda dziobiąc wapień kracze.
Mnie mech roztropny iść boso pozwala
do rąbiącego drzewo świtu drwala.

Gdzie jesteś, drwalu słonecznego drzewa?
Las się porusza, odzywa się echo
i ptak spod liści wypłoszonych śpiewa
nad twoją z dzwonków horyzontu strzechą.
Wiem, że tu blisko grzmi twoja ciesiółka
w iskry, koronki, zajączki i kółka.

Znajdę cię, spiję miodem i siwuchą,
aż w ciebie ciemność obsunie się głucho
i pryśnie kufel cięty w szkle jesieni.
Siedzimy obok siebie potajemnie,
w kuflach jezioro siwuchy się pieni
i ślepa chytrość porusza się we mnie.

Tak bardzo chciałbym mieć twój topór, drwalu,
i z nim iść drogą skrzypiącego piasku.
Ludziom pokornie posiwiałym w żalu
zamiast drew rzucać na próg wiązkę blasku,
a oni głaszcząc zamieć, co się kłębi,
staliby w białym gruchaniu gołębi.

Tadeusz Nowak

J. Tuwim

[Gość: oko]

Trawa


Trawo, trawo do kolan!
Podnieś mi się do czoła,
Żeby myślom nie było
Ani mnie, ani pola.

Żebym ja się uzielił,
Przekwiecił do rdzenia kości
I już się nie oddzielił
Słowami od twej świeżości.

Abym tobie i sobie
Jednym imieniem mówił:
Albo obojgu - trawa,
Albo obojgu - tuwim

[Gość: AndrzejG]

Poeta.

Poeta cierpi za miliony
od 10 do 13.20
Od 11.10 uwiera go pęcherz
wychodzi
rozpina rozporek
zapina rozporek
i apiat
cierpi za miliony


Cześć.Kopa lat.
Zapozyczone od limana.Myśle ,ze się nie pogniewa.

Inny wiersz Bursy

[Gość: oko]

Ja chciałbym być poetą


ja chciałbym być poetą
bo dobrze jest poecie
bo u poety nowy sweter
zamszowe buty piesek seter
i dobrze żyć na świecie

ja chciałbym być poetą
bo byczo u poety
bo u poety cztery żony
a z każdą dawno rozwiedziony
a ja lubię kobiety

ja chciałbym być poetą
może mnie przecież przyjmą
bo dla poety zakopane
nie trzeba wcześnie wstawać rano
a wstawać rano zimno

bo fajno jest poecie
nie musi w biurze ślipić
i fuk mu cała dyscyplina
tylko gitara i dziewczyna
i złote gwiazdy liczyć

i mylić się i liczyć
i liczyć wciąż od nowa
na ziemi w drzewie i błękicie
trudnego szukać slowa

i gniewać się i martwić
bo ciągle jeszcze nie to
i ciągle baczyć ciągle patrzeć
ja nie chcę być poetą

Cześć, Andrzeju. Faktycznie, kope lat. Nigdy nie myślałem, że ten wątek tyle
przetrwa. To dzieki Wam wszystkim.

"Bogland" by Seamus Heaney

[gabrielacasey]

We have no prairies
To slice a big sun at evening -
Everywhere the eye concedes to
Encroaching horizon,

Is wooed into the cyclops' eye
Of a tarn. Our unfenced country
Is bog that keeps crusting
Between the sights of the sun.

They've taken the skeleton
Of the Great Irish Elk
Out of the peat, set it up
An astounding crate full of air.

Butter sunk under
More than a hundred years
Was recovered salty and white.
The ground itself is kind, black butter

Melting and opening underfoot,
Missing its last definition
By millions of years.
They'll never dig coal here,

Only the waterlogged trunks
Of great firs, soft as pulp.
Our pioneers keep striking
Inwards and downwards,

Every layer they strip
Seems camped on before.
The bogholes might be Atlantic seepage.
The wet centre is bottomless.

[kolargol]

DWIE MIŁOŚCI

Więc pokochałeś kruche, ciepłe ciało,
które się w formach słowiczych ustało,
jak mleko płynie w szklanym smukłym dzbanie,
skrzypiec ma smutek i roślin śpiewanie.
Więc pokochałeś je. Jak ruczaj sobie
przed oczy stawiasz, aby twarze obie:
i ta odbita, i twoja prawdziwa,
były jak jeden ruch, co poukrywa
ziemię jak pożar i niebo jak jaśmin,
na które jedno serce jest małe i ciasne.

I pokochałeś jeszcze ziemię grozy
z ognistym śladem wielkich kroków bożych,
ziemię, gdzie bracia popieleją z tobą,
gdzie śmierć i wielkość jak dwa gromy obok
stoją u skroni i skrzydłami biją
tym, co umarli, i tym, którzy żyją.
Więc pokochałeś jej rzek bicz srebrzysty
i białe pióra mazowieckiej Wisły,
i góry ciężkie jak chmury na ziemi,
i ludzi skutych - i tak żyjesz niemi.


I kiedy z szablą rozpaloną stoisz
u huraganów ostatniego boju,
i kiedy broń jak życie w dłoni ważysz,
a nie masz łzy na sercu i na twarzy,
gdy rzucasz ciało jak puchy świetliste,
wiotkie jak śpiew, a z nim odbicie czyste,
by mieć twarz jedną nie odbitą w ciszy,
napiętnowaną śmierci czarnym krzyżem,
myślisz, że z Boga musi być ta miłość,
dla której młodość w grobie się prześniło.


Krzysztof Kamil Baczyński 22 V 43r.

[kolargol]

MISERERE

1
Oto stoimy nad ziemią tragiczną
Pobojowisko dymi odwarem strzaskanych wspomnień i snów.
Lepkimi krwią pytaniami
zdejmujemy hełmy przyrosłe do głów.
Głowy - czerwone róże przypniemy hełmom pokoleń.
Widzę: czas przerosły kitami dymów,
widzę czas: akropol zarosły puszczami traw.
Rzuć się, ostatni kainie, na ostatniego abla,
dław!

2


Wracając z pogrzebu ostatniego człowieka,
jak wyzwanie
rzucam przygarść powietrzną - skowronka - w niebo
i ziemię ronię jak łzę nad wszechświatem.


Krzysztof Kamil Baczyński wiosna 40r.

[kolargol]

KOT

Matce
Bożek wschodu, gdzie z twarzy wschodzą bez wyrazu
dwie krople oceanu - dojrzałe owoce wody,
zastyga przy kominkach i trójkątną twarzą
prowadzi sny puszyste w wilgotne ogrody.
Przez kasztanowy zapach i jesienną wilgoć
kołysze noc wysmukłą jakby widmo łowów
i długo śpiewa pieśni nad zabitą wilgą
wywołując upiory krążące nad głową.
A potem ogień ciągnie złotych iskier struny,
bulgocą oczy, to woda, zenitalne deszcze,
i wieje duszny samum sypkim piaskiem dreszczy,
gdy otworzą się oczy jak martwe pioruny.
Wtedy nagle urosną miękkie łapy kota
i ogromnym tygrysem wyfrunie przez okno
do wygiętej w księżycu samicy ze złota.

Zostanę ja i ogień, i moja samotność.


Krzysztof Kamil Baczyński luty 41r.

[kolargol]

BALLADA ZIMOWA (Zima 41r.)

Chmura z miedzi uderza,
Blaskiem bije w puklerzach,
jeśli puklerz - to oczy z ołowiu.

W lasach siwych od błysków
jak znużenia kołyską
wracał rycerz z puszystych łowów.


A od śniegu - wraz z koniem -
był jak chmura jabłoni
huraganem niesiona przez zamieć.


I tak w pędzie zastygli,
że na mróz jak na igłę
wbici - z wolna zmieniali się w kamień.


Wtedy knieje srebrzyste
promień przeciął ze świstem,
droga przeszła w niebieską równinę.


Złote chleby i ręce
jak w dzieciństwa piosence
niosła matka na witanie z synem.


Złote kosy i oczy,
co jak senność złej nocy
na gościniec wyniosła dziewczyna.


Ale on jak po ścieżce
wpół po drodze, pół w wietrze -
- biały posąg - przetętnił i zginął.


Aż jak głaz w biegu - wisiał
i ptak szary mu przysiadł
na przegubie lodowatej ręki


i pradawnych snów trzepot
w sercu zatlił mu ślepo -
szary płomyk samotnej piosenki.


W pył rozsypał się szklany
rycerz. Buchnął tumanem.
W popiół zmienił się z koniem i cieniem,


tylko niebo sczerniałe
dalej w grozie sypało
gwiazdom - ciemność, a ludziom - kamienie.


Krzysztof Kamil Baczyński listopad 41 r.

[kolargol]

ELEGIA (Zima 41r.)

Mokre gałęzie świerków
przywalą pierś woskową.
Przechodzili, przechodzili, nieśli
za oknami piosenki wojskowe.

Zegar wgarnął wspomnienie
i górą czasu skamieniał.
Przechodzili za oknem, płakali;
po grudzie dzwoniły cienie.


A teraz jakże ująć
strzaskane snów kryształki?
Noc w oczach stygnie - chmurą.
Piorun - w twój gromnik z zapałki.


Jeśli testament - to z liści,
a pomnik jeśli - z płomienia.


Szli w dymu smukłej pieśni,
gałęzie mokre nieśli.


Krzysztof Kamil Baczyński 15 XI 41 r.

[kolargol]

Wiatr

Jak wtedy jest nas wszędzie troje,
ja i ty, ja i ty,
a za oknem wiatr uchodzi pękniętym obojem,
narasta zmęczony krzyk.

Unoszą się drzewa i czarne ptaki, o szyby
biją liście czerwieńsze niż jesień.
Wydęte uciekają dni i obłoki spłoszone jak ryby
w ten nasz bolesny, pierwszy wrzesień.
Nie odchodź, to motyle pluszowe tak dzwonią
o te szyby umarłe, o martwy wiatr.
Chodzi za oknem upiór zabitego konia
i kaleki, o kulach nienawiści - świat.
To powietrze wezbrane od trwogi uderza,
przebacz mi świat i życie, i ten wiatr mi przebacz.
Lecą gwiazdy - jaskółki prawdziwego nieba,
rozsypują nam śmierć na pokoje,
umierają chwile nieostrożnych lat,
bo jak wtedy jest nas wszędzie troje,
ja i ty, ja i ty,


i wiatr.


Krzysztof Kamil Baczyński wrzesień 40r.

[kolargol]

MELANCHOLIA

Szary pejzaż tętni kroplami
w rzeki gęste, lśniące jak ołów,
noc przepędza do pustych obór
czarne chmury, stada bawołów.

Po wądole nakisłym zmierzchem
pełźnie szumem chmur szarych liszaj,
przez zasiane w ugorach cisze
dzień brzeziną schodzi przez pole.


Krzysztof Kamil Baczyński 1939r.

[kolargol]

PIOSENKA

Wprost, na przełaj, przez pola zardzewiałe zmierzchem
pojedziemy w głąb nocy, smutni Don Kiszoci,
po to tylko, by kiedyś (może w baśni progu)
rozerwał nam świadomość zabłąkany pocisk

Nasze istnienie cierpkie jest, na pół przytomne,
czekające na nowość - nastanie nieznane.
Lękiem w noc wyczekiwań serce pięścią bije,
nie wie, czy błądzić dalej, czy czekać na ranek.


Wiatraki rozszalałych, wirujących myśli
drą nam jaźnie purpurą, powstających godzin.
Los nasz tętni, za słońca ukryty zachodem,
zbudzi się może szczęściem w jutrzni słońc narodzin.


Szczęścia jest tylko tyle, ile go wymarzysz,
kiedy ręce ugrzęzną ci palcami w błocie.
Ty!... pamiętaj o baśni, co cię kiedyś zbawi,
lecz nie walcz o nią z ludźmi, smutny Don Kiszocie.


Krzysztof Kamil Baczyński zima 38r.

[kolargol]

OSTATNI WIERSZ

Te dni są małym miasteczkiem zdarzeń.
Znam świat na pamięć,
na pamięć znam każdą gwiazdę i ból wieków,
rzeczywistość granitową co dzień.
Nie żyję w mieście i krajach globów,
żyję w ogrodzie
przekwitłych uczuć zwierzęcych i pragnień.

Ja: rozstrzelany po tysiąckroć żołnierz stuleci,
z sercem na bagnet brata nakłutym,
nie czekam. Za wzgórzami czasu nabrzmiewa nowy atak.
Odważnie nie wiem końca i początku świata. Kiedy mnie jak boga - przez
tysiąclecia nie znanego - wyklęto,
znam drogę krzyżowej mądrości - obojętność.


Krzysztof Kamil Baczyński czerwiec 1940r.

[kolargol]

SPOJRZENIE

Nic nie powróci. Oto czasy
już zapomniane; tylko w lustrach
zasiada się ciemność w moje własne
odbicia - jakże zła i pusta.

O znam, na pamięć znam i nie chcę
powtórzyć, naprzód znać nie mogę
moich postaci. Tak umieram
z półobjawionym w ustach Bogiem.


I teraz znów siedzimy kołem,
i planet dudni deszcz - o mury,
i ciężki wzrok jak sznur nad stołem,
i stoją ciszy chmury.


I jeden z nas - to jestem ja,
którym pokochał. Świat mi rozkwitł
jak wielki obłok, ogień w snach
i tak jak drzewo jestem prosty.


A drugi z nas - to jestem ja,
którym nienawiść drżącą począł,
i nóż mi błyska, to nie łza,
z drętwych jak woda oczu.


A trzeci z nas - to jestem ja
odbity w wypłakanych łzach,
i ból mój jest jak wielka ciemność.


I czwarty ten, którego znam,
który nauczę znów pokory
te moje czasy nadaremne
i serce moje bardzo chore
na śmierć, która się lęgnie we mnie.


Krzysztof Kamil Baczyński 18 X 43r.

[kolargol]

PAMIĄTECZKI

Pamiąteczki zasuszone - nieba róż.
Na pudełku tyrol i jabłoń.
Takie proste było wszystko: chleb i nóż.
a teraz gdzie opadło?
Takie proste byłyby lata
- zasuszone dziś w książkach płatki.
Jak obrazki zielenią odczuć?
Niewypukłe obrazki, gładkie.
[Nie ma ciebie, nie będzie, po co
szukać gwiazdek w czarnej sali?
Tylko pamięć wysycha - potok,
świat - klinika trocinowych lalek.]
Dziecinnieje mi ziemia znów
zamykana w tajemnice pudełek.
Oddalony smutek snów
jak nad śmiercią rzucona przełęcz.

Srebrny kluczyk. Nakręcane ptaszki -
- pomniejszone pozytywki zdarzeń.


A to wszystko maleńkie obrazki
powieszone na potężnym konarze.


Krzysztof Kamil Baczyński marzec 41 r.

Contra spem spero

[Gość: oko]

Contra spem spero


Przeciw nadziei, co stoi na chmurze
Łez, prędkim wichrom rzuciwszy kotwicę,
I obrócony wzrok trzyma na burze
I nawałnice,
W niezgasłe gwiazdy ufam wśród zawiei
Przeciw nadziei.

Tak pieśniarz ślepy, gdy go noc otoczy,
Choć wie, że rankiem nie wzejdzie mu słońce,
Podnosi w niebo obłąkane oczy
I dłonie drżące
I mroki pije źrenicą zagasłą,
Wierząc w dnia hasło.

Wiem, odleciały te ptaki daleko,
Co nam na skrzydłach niosły chwały zorze,
I z rzek już naszych te wody nie cieką,
Które szły w morze...
I syn się karmi kłosami gorzkiemi
Z ojców swych ziemi.

Sam Bóg zagasił nad nami pochodnię
I na mogiły strząsnął jej popioły.
Idziem, jak idą bezdomne przechodnie,
Z zwiędłemi czoły,
A stopy naszej zasypuje ślady
Wicher zagłady...

Wiem, niech mi smętne echo nie powtarza
Tego, co wstydem pali i co boli.
Bom ja też rodem z wielkiego cmentarza
l z krwawej roli...
I ja też lecę jak ptak obłąkany
I wichrem gnany.

Przecież o zmierzchy skrzydłami bijąca
I piekieł naszych ogamiona sferą,
Oczyma szukam dnia blasków i słońca.
Contra spem - spero...
I w mogił głębi czuję życia dreszcze,
I ufam jeszcze...

Przeciw nadziei i przeciw pewności
Wystygłych duchów i śmierci wróżbitów
Wierzę w wskrzeszenie popiołów i kości,
W jutrznię błękitów...
I w gwiazdę ludów wierzę wśród zawiei,
Przeciw nadziei!


Maria Konopnicka

NABIJACIE LICZNIK

[roosvelt1984]

Tu nie ma nic pięknego. Szukam jakichś wartościowych cytatów na maturę, to jest
ostatnie miejsce z którego cokolwiek mógłbym wyciągnąć.

"Boreas Mun wyrzygał się na lód"
(A.Sapkowski, "Wieża jaskółki")

Pójdź, dziecię, ja cię uczyć każę

[Gość: oko]

Maria Konopnicka

PRZED SĄDEM


Drobny, wychudły, z oczyma jasnemi,
W których łzy wielkie i srebrne wzbierały
I gasły w rzęsach spuszczonych ku ziemi,
Blady jak nędza, a tak jeszcze mały,
Że mógł rozpłakać się i wołać: Matko!
Gdyby miał matkę... i mógł stroić psoty,
I pocałunków żądać, i pieszczoty,
I spać na piersiach ojca... a tak drżący,
Jak ptak wyjęty z gniazda i już mrący,
Wiejski sierota stał w sądzie przed kratką.

A dziwna była ta sala sądowa,
Wielka i pusta, i ciemna, i chłodna,
I bezlitosna, i łez ludzkich głodna.
I nigdy dla nich nie mająca słowa
Miłości bratniej, i taka surowa,
Tak spiskująca ławkami w półkole
Na ludzką nędzę i ludzką niedolę,
Że Chrystus biały, co stał tam w pobliżu,
Zdawał się cierpieć i drżeć na swym krzyżu.

Przy winowajcy nie było nikogo...
I któż by bronił dziecięcia nędzarzy?
Chyba te wielkie dwie łzy, co po twarzy
Leciały jakąś pełną iskier drogą.
Chyba dzieciństwo, nędz pełne, sieroty
I chyba tylko promyczek ten złoty,
Co mu przez okno upadał na głowę,
Jakby Bóg gładził włosięta mu płowe.

Wszedł sędzia, spojrzał i rzekł: "Gdzie rodzice?"
"Nieznani" - odrzekł pan pisarz z powagą.
Chłopiec wzniósł zgasłe, błękitne źrenice
I ściągnął świtkę na pierś swoją nagą,
Bo oto nagle od jednego słowa
Zjęło go zimno i pustka grobowa...
Sędzia zadumał się, pochylił czoła
I spytał znowu: "Czy w wiosce jest szkoła?"

"Nie". - Pisarz zwykle chmurny był w urzędzie,
Przy tym - pytanie było jakoś dziwne...
Wahał się chwilę, czy właściwym będzie
Odpowiedź chłopca pisać w protokóle;
Więc wyprostował palce swoje sztywne
I bębnił z lekka po szarej bibule...
A sędzia patrzył na drżącą dziecinę,
Na ręce nagie, wychudłe i sine,

Na pierś zapadłą i nędzne łachmany,
Na blask tych oczu zmącony i szklany,
Gdzie przecież mogły odbić się niebiosy...
Na drobną główkę, gdzie myśl głucho śpiąca
Nie znała światła innego prócz słońca
I innych wrażeń ożywczych prócz rosy.

I dziwnym cieniem zaszło mu oblicze,
I w piersi uczuł drżenie tajemnicze,
Jakby ta sala pusta była tronem,
Nad którym przyszłość z czołem zachmurzonem
Zasiada, pełna klęsk i spustoszenia...
I jakimś grzmiącym i ogromnym słowem
Oblicza plony na polu jałowem,
Przed sąd wzywając całe pokolenia...

I widział, jak szły gęste, ciemne tłumy
I tamowały ruch globu w błękicie...
I spostrzegł, pełny trwogi i zadumy,
Że były chmurą ogromną o świcie,
Przez którą przebić nie mogło się słońce,
I zmierzch nad ziemią trwał przez lat tysiące...
Widział, że tłum ten - to siła stracona
Dla wielkich celów i dążeń ludzkości,
I czytał w groźnym spojrzeniu przyszłości,
Że chce rachunku - z miliona...
I ujrzał nagle, że wydziedziczeni
Za społeczeństwa swego cierpią winy...
I przerażony - posłyszał w przestrzeni
Sądy - nad sprawą chłopczyny...

"Niechże was Chrystus - głos mówił - rozsądzi,
Kto więcej winien: czy ten nieświadomy,
Co drogi nie zna i w ciemnościach błądzi,
Czy wy, co grube spisujecie tomy
Karnej ustawy, a nie dbacie o to,
By uczyć dziecię, które jest sierotą?...
Niechże was Chrystus sądzi!"
Lecz krzyż czarny
Stał nieruchomy i cichy na stole,
Jako milczące wobec łez ołtarze...

A sędzia powstał i szedł, gdzie pacholę
Blade czekało na wyrok surowy,
I dotknął ręką jego płowej głowy,
I rzekł: "Pójdź, dziecię! ja cię uczyć każę!"

[Gość: jurek]

piekno jest wszedzie - trzeba je tylko umiec znalezc.

To, co

[Gość: kolin kertiz]

Ale zły, iż na się wie zawżdy co sprosnego,
Maca skobli, potrząsa wrzeciadza słabego.
Już zawżdy łosiej skóry pociąga na brzuchu;
Już siekiera za pasem, juz pies na łańcuchu...

Acz nie chodzą w sajeniach, lecz zacność każdego
Juz go czyni przed Panem dziwnie osobnego


M. Rej

Karolinator wypowiada się o ludzkim zachowaniu

[Gość: kolin kertiz]

If you ever get close to a human
and human behaviour
be ready to get confused
There's definitely no logic
to human behaviour
but yet so irresistible
there's no map
to human behaviour
they're terribly moody
then all of the sudden turn happy
but, oh, to get involved in the exchange
of human emotions is ever so satisfying
there's no map
and a compass
wouldn't help at all
human behaviour


bjork

To

[sen.dzia.li]

Darling stop confusing me
With your wishful thinking
Hopeful embraces
don't you understand?
I have to go through this
I belong to here where
No-one cares and no-one loves
No light no air to live in
A place called hate
The city of fear

I play dead
It stops the hurting
I play dead
And the hurting stops
It's sometimes just like sleeping
Curling up inside my private tortures
I nestle into pain
Hug suffering
Caress every ache

I play dead
It stops the hurting

I play dead


bjork

[kolargol]

Niebieskie oczy, krągłe paciory,
kąpane w niebie w dawne wieczory,
Leżą w komorze, w starej szufladzie -
Kurz na nie pada, warstwą się kładzie...

Pocałowania, słodkie pieszczoty,
pachnące jeszcze wonią tęsknoty,
z dala od ludzi, z dala od zgiełku
na dnie szuflady leżą w pudełku. -

I nic już więcej, tylko dwie róże,
i jedno słowo złote i duże,
zwinięte w papier leży w ukryciu -
może się przydać jeszcze raz w życiu. -

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

To co piekne

[kolargol]

Ty pierwej mgły dosięgasz, ja za tobą w ślady
Zdążam, by się w tym samym zaprzepaścić lesie,
I tropiąc twoją bladość, sam się staję blady,
I zdybawszy twój bezkres, sam ginę w bezkresie.

A potem wzieram w oczy, by zgadnąć, czy dość ci
Omdlenia, co się nogom udziela, jak szczęście,
I twe dłonie, jak w paki, mnę w zdrobniałe pięście,
By się w nich docałować twych chrząstek i kości.

A one wypukleją na dłoni przegibie,
Niby pestki owoców, zróżowionych znojem,
I nieśmiałym do ust mych garną się wyrojem,
Zatajone w swej ciepłej od pieszczot siedzibie.

Ich dotyk budzi wzruszeń zaniedbanych krocie,
A ty, tuląc je w warg mych rozrzewnioną ciszę,
Dziecinniejesz w uścisku, malejesz w pieszczocie,
Chwila - a już cię do snu z lat dawnych kołyszę.


Boleslaw Lesmian

[kolargol]

Nie, nie możesz teraz odejść... Spis rzeczy

Nie, nie możesz teraz odejść
Kiedy cała jestem głodem
Twoich oczu, dłoni twych
Mów, powiedz, że zostaniesz jeszcze
Nim odbierzesz mi powietrze
Zanim wejdę w wielkie nic

Nie, nie możesz teraz odejść
Jestem rozpalonym lodem
Zrobię wszystko, tylko bądź
Bądź, zostań jeszcze chwilę, moment
Płonę, płonę, płonę, płonę...
Zimnym ogniem czarnych słońc

Nie, nie możesz teraz odejść
Popatrz listki takie młode
Nim jesieni rdza i śmierć
Bądź - proszę cię na rozstań moście
Nie zabijaj tej miłości
Daj spokojnie umrzeć jej

Jonasz Kofta

[kolargol]

przyniosę ci jutro garść wiatru
może rozwieje
uśpione pragnienia
łudzę się że potrafię
przynieść ci też
nadzieje

wygladam dzisiaj
jak zmartwiały liść
mało zielony
ziemia przyjęła go
bez wyboru

jak ci na imię
pytam
bo zgubiłam gdzieś
swoje

karmię oczy ciemnością
zła całego świata
piją w domu mego ciała
czerwone wino
przy okazji spaceru
po aleji cierpienia

źle robię
powiedziałam sobie
a mądrość się odwracała
źle robisz
mówiło sumienie
i świętych zastępy
ideały
i kara

zginę w chwili gdy tarzając się w lekkości twych ramion
nie odnajdę idealnego kształtu

noszę ciężary za lekko
na mych barkach
spoczywa jeszcze za mało
by nazwać to życiem
boże nie patrz

radości moje wszystkie
z całego życia
policzalne na palcach jednej ręki

Pola Stan

[kolargol]

W złotych strzępach liści drzewa nocą stoją,
Księżyc srebrne smugi po ziemi rozwłóczy.
Nic mi nie pomoże na tęsknotę moją,
Już mnie żadne szczęście od niej nie oduczy.

Pobielały domy od srebrnej poświaty,
Jesienny przymrozek słabe ciało krzepi.
Tylko zeschłe liście, tylko zwiędłe kwiaty!
Może być, jak było, może nie być lepiej.

Jan Lechon

[kolargol]

Rozchyl tylko raz zasłonę
Z niewidzialnej bieli,
A zobaczysz taka stronę,
Od której wzrok dzieli.
Ręką, z ciała uwolnioną,
Tkniesz umarłej drżące łono,
Ciężką bramę pchniesz zamknioną
Mamertyńskiej celi.

W towojej tylko, twojej mocy,
Byś zobaczył siebie,
Byś doczekał Wielkanocy
Na twym własnym niebie,
Ujrzał świętych, twarz przy twarzy,
Którzy zstąpią z swych witraży
I roztrącą ci grabarzy
Na twoim pogrzebie.

Jan Lechon

92 sonet Wiliama Szekspira

[sainbois]

Zrób rzecz najgorszą: zabierz swoją miłość;
Po kres dni moich nie zdołasz mnie rzucić.
Życie z miłością tak bo się złączyło,
Że pójdzie za nią i więcej nie wróci.
Za nic mam tedy najgorsze cierpienia,
Skoro najmniejsze z nich zabić mnie zdoła;
Większa bo radość mój los opromienia,
Niż którą kaprys przelotny wywoła.
Twoja niestałość serca mi nie wzburzy,
Odkąd mój żywot w twoim posiadaniu;
Pogody mojej żaden cień nie chmurzy:
Szczęśliwa w śmierci, szczęśliwa w kochaniu.

Lecz w jakimż robak nie kryje się drzewie?
Kłamiesz, być może, a ja o tym nie wiem.

Anonim, W. Broniewski

[sainbois]

Jak poryw melodii, jak powiew bzu,
kiedy w Polsce nad Wisłą bzy kwitną,
jak szczęście płynące falą woni i snu
mazowiecką pogodą błękitną,
jak to, czego nie było, jak to, co ma być,
ale jeszcze niepewne i trwożne,
jak pierwiosnki, jak brzozy przydrożne,
jak powój, co pragnie się wić,
jak zieleń rozhukana w maju,
jak woda, co brzegi rwie,
jak jaskółki, co w niebie śmigają
po dwie,
jak lot ogromnego ptaka,
jak szczęście w Słowie -
ona właśnie była we mnie taka
i zaciążyła ołowiem...

61 sonet Wiliama Szekspira

[sainbois]

Czy to z twej woli twój obraz otwiera
Ciężkie powieki moje nocą ciemną?
Czy to ty pragniesz, bym się przebudziła,
Gdy cień twój tańczy i drażni się ze mną?
Czy to jest twój duch od ciebie nasłany
Z dala od domu, by w myśl mą się wkradał,
Szukał mych błędów i chwil zmarnowanych,
By twej zazdrości sens jakowyś nadał?
Nie, twoja miłość nie jest aż tak wielka,
By mi zakłócać spokój nocnych marzeń,
To moja własna miłość-budzicielka
Wciąż mi dla ciebie nocą czuwać każe.

A przeto czuwam, gdy ty o tej porze
Przy innych nazbyt blisko jesteś może.

[Gość: krytyk]

Polecam teksty na forum Edukacja - Prywatne - Acta Gnoseologica

[kolargol]

Który skrzywdziłeś człowieka prostego
Śmiechem nad krzywdą jego wybuchając,
Gromadę błaznów koło siebie mając
Na pomieszanie dobrego i złego,

Choćby przed tobą wszyscy się skłonili
Cnotę i mądrość tobie przypisując,
Złote medale na twoją cześć kując,
Radzi, że jeszcze jeden dzień przeżyli,

Nie bądź bezpieczny. Poeta pamięta
Możesz go zabić - narodzi się nowy.
Spisane będą czyny i rozmowy.

Lepszy dla ciebie byłby świt zimowy
I sznur i gałąź pod ciężarem zgięta.

Washington D.C., 1950


Czeslaw Milosz

[kolargol]

Już nie goń. Cicho. Jak miękko deszcz pada
Na dachy tego miasta. Jak wszystko jest
Doskonałe. Teraz, dla was dwojga budzących się
W królewskim łożu pod oknem mansardy.
Dla mężczyzny i kobiety. Albo dla jednej rośliny
Podzielonej na męskość i żeńskość, które tęskniły do siebie.
Tak, to mój podarunek. Nad popiołami.
Na gorzkiej, gorzkiej ziemi. Nad podziemnym
Echem wezwań i przysiąg. Abyście o poranku
Byli uważni: pochylenie głowy,
Ręka z grzebieniem, dwie twarze w lustrze
Są tylko raz, na zawsze. I niekoniecznie w pamięci.
Abyście byli uważni na to, co jest chociaż mija
I w każdej chwili wdzięczni, świętujący wszelkie istnienie.
Ten mały park, zielonawe popiersia z marmuru
W świetle perłowym, w letni drobny deszcz
Niech jak był kiedy pchnęliście furtkę zostanie.
I ulica wysokich zliszajonych bram,
Którą ta wasza miłość nagle przemieniła.

Czeslaw Milosz

Śpiewane przez tę, która tu była

[sainbois]

O ma Miłości wielkiego marzenia, me serce otwarte na nieśmiertelność, twa dusza
otwarta na władzę znaczeń
i oby wszystko poza snem, aby wszystko na świecie było nam łaską w drodze!

Saint-John Perse

[albertx]

+

[kolargol]

Nie paliłeś dawniej tyle co dziś.
Zapałka ci drży,
nielekko nam iść.
Wlejmy kroplę gorzkich żalów do szkła.
Nie wstydźmy się słów, nie bójmy się dnia.

Pijmy wino za kolegów,
którym szczęścia w życiu brak.
Za tych, którym zawsze idzie nie tak;
kobiety nie te i zimy zbyt złe.
My, co mamy ciepłą strawę i kąt,
opinię jak łza - przepustkę na ląd
Pijmy wino za kolegów,
co się niby iskry tlą,
których jakiś Bóg przeznaczył na złom.
Pociągi nie te, pogody zbyt złe.
My, co mamy mocne zdrowie jak skaut.
Nie czeka nas głód, nie grozi nam aut.
Pijmy wino za kolegów, których wciąż omija raut.

Idźmy w taniec malowany na szkle,
bo żona ma żal, do tańca się rwie.
Pijmy wino za kolegów do dna,
bo oni - to my, a my - to już mgła.
Pijmy wino za kolegów do dna,
bo oni - to my, a my - to już mgła.
Pijmy wino za kolegów do dna,
bo oni - to my, a my - to już mgła.

Agnieszka Osiecka

[kolargol]

Gdzieś w hotelowym korytarzu krótka chwila,
splecione ręce gdzieś na plaży, oczu błysk,
wysłany w biegu krótki list,
stokrotka śniegu, dobra myśl,
to wciąż za mało, moje serce, żeby żyć,

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd
i nie wybaczy nikt chłodu ust twych.

Deszczowe wtorki, które przyjdą po niedzielach,
kropelka żalu, której winien jesteś ty,
nieprawda, że tak miało być,
że warto w byle pustkę iść,
to wciąż za mało, moje serce, żeby żyć.

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd
i nie wybaczy nikt chłodu ust, braku słów,
uciekaj skoro świt, bo potem będzie wstyd
i nie wybaczy nikt chłodu ust, braku słów.

Odloty nagłe i wstydliwe, niezabawne,
nic nie wiedzący, a zdradzony pies czy miś,
żałośnie chuda kwiatów kiść,
I nowa złuda, nowa nić,
to wciąż za mało, moje serce, żeby żyć.

Uciekaj, skoro świt...

Agnieszka Osiecka

To co piekne

[kolargol]

Ja nie chcę spać Spis rzeczy

Ja nie chcę spać,
ja nie chcę umierać,
chcę tylko wędrować
po pastwiskach nieba,
białozielone obłoki zbierać,
nie chcę nic więcej, nie chcę nic mniej.

Są jeszcze brzegi
na których nie byłam,
są jeszcze śniegi, których nie wyśniłam,
są pocałunki, na które czekam,
listy z daleka, drogi od wiatr.

Ja nie chcę spać,
ja nie chcę umierać,
chcę tylko wędrować
po pastwiskach nieba,
białozielone obłoki zbierać,
niczego więcej mi nie potrzeba.

A chociaż nie ma
tam brzegu mojego,
śniegów i nieba, nieba zielonego,
noc mnie nie nuży, dzień się nie dłuży,
być wciąż w podróży, w drodze pod wiatr.

Agnieszka Osiecka

[kolargol]

Kiedy mnie już nie będzie

Siądź z tamtym mężczyzną
twarzą w twarz,
kiedy mnie już nie będzie.
Spalcie w kominie
moje buty i płaszcz,
zróbcie sobie miejsce...

A mnie oszukuj mile
uśmiechem, słowem, gestem,
dopóki jestem, dopóki jestem

Płyń z tamtym mężczyzną
w górę rzek,
kiedy mnie już nie będzie,
znajdźcie polanę, smukłą sosnę i brzeg,
zróbcie sobie miejsce...

A mnie wspominaj czule,
że mało tak się śniłem,
a przecież byłem, no przecież byłem...

Dziel z tamtym mężczyzną
chleb na pół,
kiedy mnie już nie będzie,
kupcie firanki, jakąś lampę i stół,
zróbcie sobie miejsce...

A mnie bezczelnie kochaj,
choć smutne śpiewki przędę,
bo przecież będę, no przecież będę.

Agnieszka Osiecka

[kolargol]

Konie Spis rzeczy

do piosenki Włodzimierza Wysockiego

Czarne konie, czarne wichry dwa, unoszą mnie, unoszą.
Nie chcą wody pić o jadło mnie nie proszą.
Czy powietrza tak mi mało, czy mnie piekło zawołało,
Że pomykam, jak na skrzydłach, wilki płosząc.

Dajcie pożyć, konie, dajcie! Dajcie dożyć, konie!
Na cóż bracia nam ten wieczny lot?
Cóż mi za konie los nadarzył, jakby w nich palił ktoś,
A ja żyłam nie dość i śpiewałam nie dość!

Koniom wody by dać, śpiew dośpiewać i trwać,
Jeszcze dzień, jeszcze noc, na wichurze by stać.

Będzie tak, że gdzieś w pół drogi byle wiatr mnie w końcu
zmiecie.
I zataszczą mnie na saniach, i dopalą mnie jak świecę.
Ech! ty psie, o diablej twarzy, nie poganiaj moich koni!
Daj mi chwilę, by pomarzyć, dorzuć drugą, żeby zmądrzeć.

Dajcie pożyć, konie, dajcie! Dajcie dożyć, konie!
Na cóż bracia nam ten wieczny lot?
Cóż mi za konie los nadarzył, oba jak czarty złe,
A tu dożyć się chce i dośpiewać się chce!

Koniom wody by dać, śpiew dośpiewać i trwać,
Jeszcze dzień, jeszcze noc, na wichurze by stać.

Jestem w porę, chwała Bogu, kto by śmiał się spóźniać w Raju.
Czy to anioły słychać już, jak bezradośnie mi śpiewają?
Czy to może dzwonek dzwoni, pół się śmieje i pół szlocha,
Czy to ja się drę i klnę ten zaprzęg mój, te bestie dwie!

Dajcie pożyć, konie, dajcie! Dajcie dożyć, konie!
Na cóż bracia nam ten wieczny lot?
Cóż mi za konie los nadarzył, jakby w nich palił ktoś,
A ja żyłam nie dość i śpiewałam nie dość!

Koniom wody by dać, śpiew dośpiewać i trwać,
Jeszcze dzień, jeszcze noc, na wichurze by stać.

Agnieszka Osiecka

[kolargol]

Na zakręcie

Dobrze się pan czuje?
To świetnie,
właśnie widzę – jasny wzrok, równy krok
jak w marszu.

A ja jestem, proszę pana, na zakręcie.
Moje prawo to jest pańskie lewo.
Pan widzi: krzesło, ławkę, stół,
a ja – rozdarte drzewo.
Bo ja jestem, proszę pana, na zakręcie.
Ode mnie widać niebo przekrzywione.
Pan dzieli każdą zimę, każdy świt na pół.
Pan kocha swoją żonę.

Pora wracać, bo papieros gaśnie.
Niedługo, proszę pana, będzie rano.
Żona czeka, pewnie wcale dziś nie zaśnie.
A robotnicy wstaną.

A ja jestem, proszę pana, na zakręcie.
Migają światła rozmaitych możliwości.
Pan mówi: basta, pauza, pat.
I pan mi nie zazdrości.

Lepiej chodźmy, bo papieros zgaśnie.
Niedługo, pan to czuje, będzie rano.
Ona czeka, wcale dziś nie zaśnie.
A robotnicy wstaną.

A ja jestem, proszę pana, na zakręcie.
Choć gdybym chciała – bym się urządziła.
Już widzę: pieska, bieska, stół.
Wystarczy, żebym była miła.

Pan był także, proszę pana, na zakręcie.
Dziś pan dostrzega, proszę pana, te realia.
I pan haruje, proszę pana, jak ten wół.
A moje życie się kolebie niczym balia.

Pora wracać, już śpiewają zięby.
Niedługo, proszę pana, będzie rano.
Iść do domu, przetrzeć oczy, umyć zęby.
Nim robotnicy wstaną.

To nasze ostatnie bolero...

Agnieszka Osiecka

[kolargol]

Sztuczny miód

Możesz pić z byle kim,
byle gdzie!
W byle Krym, w byle Rzym -
proszę cię!
Mam co palić, nie musze wciąż jeść,
nie potrzeba mi... Zresztą... Pal sześć!
Możesz nie dać mi grosza na dom,
tylko proszę cię,
proszę -
zmień ton!
Możesz bredzić... Pleść bzdury... Androny...
Tylko błagam cię: nie mów, nie mów, tylko nie mów - do
mnie jak do żony!

Bo to wszystko nie tak,
nie tak,
nie tak,
no, a jeśli,
jeżeli
nie tak, nie tak, nie to,
no to po co nam było w to gnać,
tamto rwać,
iść pod prąd, pod wiatr,
gniado wić
niby ptak,
no - jeżeli ma być
nie tak?
Słowa jak sztuczny miód,
ersatz, cholera, nie życie,
miał być raj, miał być cud
i ćwiartka na popicie,
a to wszystko nie tak, nie tak,
nie to,
a jeżeli, a jeśli - nie to,
no to o co, u diabła, nam szło?

Możesz iść, dokąd chcesz,
wiesz, gdzie drzwi,
w byle ziąb, w byle deszcz,
w byle sny...
Ja na kłamstwie się znam tak jak ty,
sztucznym miodem karmieni - to my.
Znamy lata trwożniejsze niż dzwon.
Tylko proszę - ten ton... ten ton.
Wygadujcie, panowie, androny,
tylko błagam - nie mówcie, nie mówcie już do nas jak do żony.

Bo to wszystko nie tak,
nie tak,
nie tak,
no, a jeśli,
jeżeli
nie tak, nie tak, nie to,
no to po co nam było w to gnać,
tamto rwać,
iść pod prąd, pod wiatr,
gniado wić
niby ptak,
no - jeżeli ma być
nie tak?
Słowa jak sztuczny miód,
ersatz, cholera, nie życie,
miał być raj, miał być cud
i ćwiartka na popicie,
a to wszystko nie tak, nie tak,
nie to,
a jeżeli, a jeśli - nie to,
no to o co, u diabła, nam szło?
- ...O szkło?

Agnieszka Osiecka

Wieczorem

[sainbois]

mała moja maleńka
chwieją się żółte mlecze
w dolinę napływa gór cień
cichy odwieczerz
brodzi w zmierzchowym nurcie
już późno

mały mój ukochany
trudno z miłości się podnieść
a jeszcze ciężej od złych nowin
gdy patrzysz na mnie ciemnym nowiem
smutniej mi chłodniej
boję się

rozstać się musimy
ty z innym do ślubu jedziesz
na srebrne noce złote dnie
moja droga gdzie indziej wiedzie
we mgle
tam gdzie najsamotniejsi

słyszę turkot karocy
niebo nazbyt się chmurzy
daj rękę ukochany raz jeszcze
o ciemne godziny pieszczot
co było nie może trwać dłużej
czas mi już czas
całuj ostatni raz
żegnaj

dobrzy ludzie
błogosławcie zdarzenia które przeszły
błogosławcie i te co przyjdą
Józef Czechowicz

To co piekne

[kolargol]

Tak bardzo jesteśmy zranieni
I wydaje nam się że umieramy,
Kiedy ulica rzuca nam złe słowo.
Ulica o tym nie wie,
Nie dźwiga na sobie takiego brzemienia.
Nie przywykła aby wybuchał na niej
Wezuwiusz bólu.
Zatarły się wspomnienia prehistorycznych czasów,
Odkąd światło stało się sztuczne,
Odkąd aniołowie grają tylko z ptakami i kwiatami
Lub uśmiechają się przez sen dziecka.

Z niemieckiego Zbigniew Herbert

Nelly Sachs

[kolargol]

O świcie przyszli pod dom
chcą wejść do środka pukają
Matka zerwana ze snu
na progu przed nimi staje
Czego chcą ludzie ci
którzy przychodzą nad ranem

Jej syna nie ma tu dziś
nie wierzcie na pewno kłamie
Ja nie wiem gdzie jest mój syn
zbudzony krzykiem syn staje
Czego chcą ludzie ci...

W jej życiu jest tylko on
nic nie wie o jego walce
Są sprawy o których syn
nie mówi nawet swej matce
Czego chcą ludzie ci...

Odzywał się coraz mniej
wciąż budził się ze świtaniem
Drżał gdy ktoś stukał do drzwi
uciekał z domu nad ranem
Czego chcą ludzie ci...

Do okna podchodzi jak cień
zbudzony nagłym wołaniem
Po cichu wymyka się
i patrzy czy biegną na nim
Czego chcą ludzie ci...

O świcie przyszli pod dom
w ten dzień od dawna czekany
Jej syna nie ma tu już
Zabili go do drzwi pukaniem
Czego chcą ludzie ci
którzy przychodza nad ranem

Lluis Serrahima

Spokój

[sainbois]

Kiedyż, gołębiu dziki, Spokoju, skrzydła twe drżeć
Przestaną, lot swój przerwiesz i siądziesz w cieniu mych liści?
Kiedyż, kiedy, Spokoju, zrobisz tak, kiedy? Nie będę
Kłamał własnemu sercu: tak, czasem przybywasz; lecz
Ta szczypta - czyż to spokój? Czysty spokój czyż się ziści
Gdy trwa zgiełk wojen, wojenna trwoga i Śmierci tętent?

Wiem, grabieżczy Spokoju: Pan zawsze w miejsce twe wstawi
Jakieś dobro! Zaiste: daje Cierpliwość, potęgę,
Co chce przewyższyć Spokój. Lecz on, gdy w gnieździe się zjawi,
Przybywa dla większej sprawy, nie dla gruchania, zabawy -
W jego cieple życie się lęgnie.

Gerard Manley Hopkins

To co piekne

[kolargol]

takaś mała a łzy takie ogromne
takie ciężkie że aż głowa się chyli
opadają te łzy twoje w dół pionem
tak najprościej ku głębokim dnom chwili
takaś mała a łzy takie ogromne.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . .

stoisz mi w oczach jak łzy.

Andrzej Trzebinski

[kolargol]

Kiedy deszcz chłodny pada wchodzę między drzewa,
I zimna, szmerna ciemność zaraz mnie uwięzi,
Nie wiem czy szumią liście, czy szumi ulewa
I radość moja wzrasta wśród mokrych gałęzi.

Wszystko czym co dzień żyję gdzieś się zaprzepaszcza,
Przytulam się do drzewa i chłód mnie przenika,
Siostra noc mnie przygarnia połą swego płaszcza
I świat się odnajduje - w miarę jak świat znika.


Jarosław Iwaszkiewicz

[kolargol]

Niebieskie oczy, krągłe paciory,
kąpane w niebie w dawne wieczory,
Leżą w komorze, w starej szufladzie -
Kurz na nie pada, warstwą się kładzie...

Pocałowania, słodkie pieszczoty,
pachnące jeszcze wonią tęsknoty,
z dala od ludzi, z dala od zgiełku
na dnie szuflady leżą w pudełku. -

I nic już więcej, tylko dwie róże,
i jedno słowo złote i duże,
zwinięte w papier leży w ukryciu -
może się przydać jeszcze raz w życiu. -

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

[kolargol]

Życie dawno mnie nauczyło,
że muzyka i poezja
jest czymś najpiękniejszym na świecie,
co życie może nam dać.
Oprócz miłości oczywiście.

W starych wypisach
wydanych jeszcze za c.k. Austrii
w roku, w którym umarł Vrchlicky,
wyszukiwałem rozpraw o poetyce
i ozdobnikach poetyckich

Potem włożyłem do szklanki różyczkę,
zapaliłem świeczkę
i zacząłem pisać swoje pierwsze wiersze.

Tylko buchnij płomieniu słów,
pal się,
choćbym miał sobie palce poparzyć!

Zaskakująca metafora to coś więcej
niż złoty pierścionek na palcu.
Ale i Rymownik Puchmajera
nie zdał mi się na nic.

Daremnie zbierałem myśli
i kurczowo zaciskałem powieki
aby usłyszeć cudowny pierwszy wiersz.
W ciemności bowiem zamiast słów
ujrzałem kobiecy uśmiech i na wietrze
rozwiane włosy.

To było moje przeznaczenie.
Przedzierałem się za nim bez tchu
przez całe życie.

Jaroslav Seifert

[kolargol]

Wieczór nad leśnym tłumem drzew
Ciemności piętrzy zwał.
Jak łka rozpacznym smutkiem śpiew,
Co z gąszcza liści wstał.

Wieczór odsunął stary dzień
Gdzieś w niepowrotną dal
Jak płacze rzeka skryta w cień
Bezsilnym łkaniem fal.

Jęk skargi leci w pustkę pól,
Z oddali zawył pies...
Najgłębszy serca mego ból
Jest niemy i bez łez.

Leopold Staff

[kolargol]

Miłość szczęśliwa. Czy to jest normalne,
czy to poważne, czy to pożyteczne -
co świat ma z dwojga ludzi,
którzy nie widzą świata?

Wywyższeni ku sobie bez żadnej zasługi,
pierwsi lepsi z miliona, ale przekonani,
że tak się stać musiało - w nagrodę za co? za nic;
Światło pada znikąd -
dlaczego właśnie na tych, a nie na innych?
Czy to obraża sprawiedliwość? Tak.
Czy narusza troskliwie piętrzone zasady,
strąca ze szczytu morał? Narusza i strąca.

Spójrzcie na tych szczęśliwych,
gdyby się chociaż maskowali trochę,
udawali zgnębienie krzepiąc przyjaciół;
Słuchajcie, jak się śmieją - obraźliwie.
Jakim językiem mówią - zrozumiałym na pozór.
A te ich ceremonie, ceregiele,
wymyślili obowiązki względem siebie -
wygląda to na zmowę za plecami ludzkości!

Trudno nawet przewidzieć, do czego by doszło,
gdyby ich przykład dał się naśladować.
Na co liczyć by mogły religie, poezje,
o czym by pamiętano, czego zaniechano,
kto by chciał zostać w kręgu.
Miłość szczęśliwa. Czy to konieczne?
Takt i rozsądek każą milczeć o niej
jak o skandalu z wysokich sfer życia.
Wspaniałe dziatki rodzą się bez jej pomocy.
Przenigdy nie zdołałaby zaludnić ziemi,
zdarza się przecież rzadko.

Niech ludzie nie znający miłości szczęśliwej
Twierdzą, że nigdzie nie ma miłości szczęśliwej.

Z tą wiarą lżej im będzie i żyć, i umierać.

Wisława Szymborska

[kolargol]

Przepraszam przypadek, że nazywam go koniecznością.
Przepraszam konieczność, jeśli jednak się mylę.
Niech się nie gniewa szczęście, że biorę je jak swoje.
Niech mi zapomną umarli, że ledwie tlą się w pamięci.
Przepraszam czas za mnogość przeoczonego świata na sekundę.
Przepraszam dawną miłość, że nową uważam za pierwszą.
Wybaczcie mi, dalekie wojny, że noszę kwiaty do domu.
Wybaczcie, otwarte rany, że kłuję się w palec.
Przepraszam wołających z otchłani za płytę z menuetem.
Przepraszam ludzi na dworcach za sen o piątej rano.
Daruj, szczuta nadziejo, że śmieję się czasem.
Darujcie mi, pustynie, że z łyżką wody nie biegnę.
I ty, jastrzębiu, od lat ten sam, w tej samej klatce,
zapatrzony bez ruchu zawsze w ten sam punkt,
odpuść mi, nawet gdybyś był ptakiem wypchanym.
Przepraszam ścięte drzewo za cztery nogi stołowe.
Przepraszam wielkie pytania za małe odpowiedzi.
Prawdo, nie zwracaj na mnie zbyt bacznej uwagi.
Powago, okaż mi wspaniałomyślność.
Ścierp, tajemnico bytu, że wyskrobuję nitki z twego trenu
Nie oskarżaj mnie duszo, że rzadko cię miewam.
Przepraszam wszystko, że nie mogę być wszędzie.
Przepraszam wszystkich, że nie umiem być każdym i każdą.
Wiem, że póki żyję, nic mnie nie usprawiedliwia,
ponieważ sama sobie na przeszkodzie.
Nie miej mi za złe, mowo, że pożyczam patetycznych słów,
a potem trudu dokładam, żeby wydały się lekkie.


Wisława Szymborska

[kolargol]

"Przypowieść"

Rybacy wyłowili z głębiny butelkę. Był w niej
papier, a na nim takie były słowa: "Ludzie,
ratujcie! Jestem tu. Ocean mnie wyrzucił
na bezludną wyspę. Stoję na brzegu i czekam
pomocy. Spieszcie się. Jestem tu!"
- Brakuje daty. Pewnie już za późno. Butelka
mogła długo pływać w morzu - powiedział
rybak pierwszy.
- I miejsce nie zostało oznaczone. Nawet
ocean nie wiadomo, który - powiedział rybak drugi
- Ani za późno, ani za daleko. Wszędzie jest
wyspa Tu - powiedział rybak trzeci.
Zrobiło się nieswojo, zapadło milczenie.
Prawdy ogólne mają to do siebie.



Wisława Szymborska

[kolargol]

"Ważne"

To, że wszystko dzieje się inaczej
to cierpienie tędy i owędy
ten dzień bez kochanej ręki
ten ból i tak dalej
ten mróz, że tylko jeden piec mnie rozumiał
gdy kładłem serce do zimnego łóżka
ta jesień lekko chora po tej stronie świata
ta małpa bez małpy

powiedz, że to właśnie jest ważne



Jan Twardowski

[kolargol]

Skąd to zmęczenie w nas każdego rana
Jakby każda noc była nie przespana
Skąd twarze takie szare, skąd oczy takie stare
Czemu gonimy tacy zadyszani,
Jakby się nam ta ziemia chwiała pod stopami
I skąd to, że nie wiemy, dokąd tak biegniemy.
Stąd ten krzyk - szybciej, szybciej. Inaczej padniemy...


Ernest Bryll

[kolargol]

Żółta nadgryziona brzoskwinia
zawisła nisko nad horyzontem
Nadszarpnięta kula
Napoczęta papierówka
Odbicie słońca
Wspina się wyżej
Przedziera przez mgłę
przyćmiewa blask płatków śniegu
Błyszczy tajemnicą
I tak co noc

[kolargol]

Nocy bezsenna, nocy stracona
z sercem u gardła
myśli tłum w głowie
złość, strach, marzenia
nic nie pomaga
leżę i myślę, niemy jak w grobie
Jak bezkresności siła mnie zgniata
bezwonną słabość wyrywa na wierzch
ta noc, ta gwiezdna Pani Wszechświata
bezksiężycowa jak bezlitosna
topi w ciemności bezsilną duszę
dusi w odmętach swej mocy ciało
i choć tak bardzo chciałbym zapomnieć
wywleka z wnętrza to, co bolało...

[kolargol]

Noc
Miliony świateł
Milionów gwiazd
Miliony ludzi
W milionach domów
Miliony myśli
W milionach głów
Miliony szeptów
Z milionów ust

Miliony dotknięć
Milionów rąk
Miliony westchnięć
Milionów serc
Miliony modlitw
Milionów dusz
Miliony pragnień
Toną w ciemności...

[kolargol]

Uczyć się być mężczyzną, z dzieciństwa odchodzić
Gryźć ziemię, dyszeć i znów się podnosić
Jakby się nowy człowiek w nas narodził
Krwią potem opływał, o litość nie prosił...


Ernest Bryll

[kolargol]

Spokojne oczy, to spojrzenie sarnie
I wszystko, co tak czule w nim kochałem,
Niedawno dobrze jeszcze dobrze pamiętałem,
Lecz teraz obraz twój już mgła ogania.

A przyjdzie czas - przeminie także żal,
I zaniebieszczy się ten sen wspomnienia,
Gdzie nie ma już ni szczęścia, ni cierpienia,
Lecz tylko wszechogarniająca dal.

1901

Iwan Bunin

[kolargol]

Jeśli nie odpowiadają na twoje wezwanie, idź sam,
Jeśli boją się i trwają skuleni twarzą do ściany,
O! nieszczęsny,
Miej umysł otwarty i mów to sam.

Jeśli przecz się odwrócą i zostawią cię samego, gdy
idziecie przez puszczę,
O! nieszczęsny,
Krusz ciernie pod sobą
I po krwią znaczonym szlaku idź sam.

Jeśli w górę nie podniosą światła,
Gdy noc jest burzą zmącona,
O! nieszczęsny,
Zapal piorunowym bólu płomieniem swoje serce
I niech płonie samotne.

Rabindranath Tagore

[kolargol]

Prószy śnieżek i prószy
Płatkami,
Smutno młodym jest w duszy,
Gdy sami...
Smutniej jeszcze, gdy trzeba
Iść drogą
I nie widzieć, prócz nieba -
Nikogo...
A najsmutniej, gdy droga
Daleka
I nikt w końcu, prócz Boga,
Nie czeka...

Poezyje, 1889 Kraków

Marian Gawalewicz

[kolargol]

Jestem tutaj, ot, niedbały
pewnie, że większy od ważki, ale znikomy wobec
cienkiego dymu, co ma kształt zapałki
nad malinowym moim domem.

Za mną, nikłym, słońca pięta
tropi wiernie, i niebiosa
jak powieka odemknięta
kuszą smutnie, bym pozostał!

Próg mnie więzi, zwiera szczęki:
tylko tutaj - oznajmia - bądź
jak ja martwy i ciągle niewielki
choć i we mnie jest jasność i noc;

nie poradzisz rzeczy zuchwałej
kiedy serce trwożliwe kląska,
zostań, pozwól, niech kocha ciało,
choć grom jeszcze krwawe ma dziąsła

i uparcie innym nuci - lulaj;
lecz ty, popatrz - pogodne światła
nad planetą w istocie malutką
zataczają się sennie jak wiatrak.

Księżyc biały uderza skrzydłem
i dom jasny, w który patrzysz teraz
przywołuje: sen jest twą ojczyzną -
a najtrudniej sennemu umierać.

Tadeusz Gajcy

Radość w porze żniw

[sainbois]

Kończy się lato; stado barbarzyńsko barwnych stogów się tłoczy
Wokoło; a nad głową - te wędrówki wietrzne! te powaby
Jedwabnych, jędrnych obłoków! widział kto dziksze, dziwniejsze zabawy
Mąki, która to w wydmę się wzdyma, to zdmuchnięta znów, z niebem się droczy?

Kroczę polem, rosnę sercem, wznoszę oczy,
Aby z rżysk niebios jak kłosy zebrać ślady Tego, co zbawił
Nas; oczy, serce moje, czy ktoś was już uzdrawiał, pozdrawiał
Słowem pełnym tak rzeźwej, rzetelnej, rzeczywistej miłości i mocy?

W lazurze wzgórz pochyłych wszechwładny cień Jego ramienia
Nabrzmiewa - jak ogier ogromny, jak bławatek błękitny i błogi!
To wszystko było tu, było, i tylko ludzkiego spojrzenia
Pragnęło; a gdy wreszcie spotyka się z nim w pół drogi,
Serce śmiałe na skrzydła z ptakiem się zamienia
I omal nie rzuca, och, omal nie rzuca ziemi całej Jemu pod nogi.

Gerard Manley Hopkins

To co piekne

[kolargol]

O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...

Wieczornych snów mary powiewne, dziewicze
Na próżno czekały na słońca oblicze...
W dal poszły przez chmurną pustynię piaszczystą,
W dal ciemną, bezkresną, w dal szarą i mglistą...
Odziane w łachmany szat czarnej żałoby,
Szukają ustronia na ciche swe groby,
A smutek cień kładzie na licu ich młodem...
Powolnym i długim wśród dżdżu korowodem
W dal idą na smutek i życie tułacze,
A z oczu im lecą łzy... Rozpacz tak płacze...

To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...

Ktoś mnie opuścił w ten chmurny dzień słotny...
Kto? Nie wiem... Ktoś odszedł i jestem samotny...
Ktoś umarł... Kto? Próżno w pamięci swej grzebię...
Ktoś drogi... wszak byłem na jakimś pogrzebie...
Tak... Szczęście przyjść chciało, lecz mroków się zlękło.
Ktoś chciał mnie ukochać, lecz serce mu pękło,
Gdy poznał, że we mnie skrę roztlić chce próżno...
Zmarł nędzarz, nim ludzie go wsparli jałmużną...
Gdzieś pożar spopielił zagrodę wieśniaczą...
Spaliły się dzieci... Jak ludzie w krąg płaczą...

To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...

Przez ogród mój szatan szedł smutny śmiertelnie
I zmienił go w straszną, okropną pustelnię...
Z ponurym, na piersi zwieszonym szedł czołem
I kwiaty kwitnące przysypał popiołem,
Trawniki zarzucił bryłami kamienia
I posiał szał trwogi i śmierć przerażenia...
Aż, strwożon swym dziełem, brzemieniem ołowiu
Położył się na tym kamiennym pustkowiu,
By w piersi łkające przytłumić rozpacze,
I smutków potwornych płomienne łzy płacze...

To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...

Leopold Staff

[kolargol]

Miałem pleciony kosz,
Chciałem weń włożyć owoce,
By je przechować na zimę,
A może miał to być chleb.

W nocy ktoś włożył mi w kosz kamienie,
Ciężkie i twarde,
Które nie miały posłużyć nikomu,
Tylko obarczyć mi grzbiet.

Leopold Staff

[kolargol]

Kto jest ten dziwny nieznajomy,
Co mnie urzeka swoim gusłem?
Rozrzuca mnie jak wiązkę słomy
I znów związuje mnie powrósłem.

Ogniem przeplata moje ciało,
Duszę mi toczy, jak czerw sprzęty,
Spać mi nie daje przez noc całą,
A jednak wstaję wypoczęty.

Łagodnym zmierzchem mnie weseli,
Gdy radość mego dnia się kończy.
Jak rozstaj drogi moje dzieli
I jak most brzegi moje łączy.

Leopold Staff

[kolargol]

Dzieciństwa mego blady, niezaradny kwiat
Osłaniały pieszczące, cieplarniane cienie.
Nieśmiałe i lękliwe było me spojrzenie
I stawiając krok cudzych czepiałem się szat.

Młodość ma pierwsze skrzydła swe wysłała w świat,
Kiedy nad wiosnę milsze zdały się jesienie.
Więc kochałem milczenie, wspomnienie, westchnienie
I plotłem chmurom wieńce z swych kwietniowych lat.

Dopiero od posągów, od drzew i od trawy,
Z którymi żyłem długo wśród dalekich dróg,
Nauczyłem się prostej, pogodnej postawy.

I kiedym, stary smutku dom zburzywszy w gruzy,
Uczynił z siebie jeno wschodom słońca próg,
Rozumie mnie me serce i kochają Muzy.

Leopold Staff

[kolargol]

I

Jesteś cicha jak śnieg,
Który pada na kwiaty jesienne...
Dłonie twoje, jak lek,
Koją usta pragnieniem bezsenne...

Lecz mi nie pić z twych łask...
Dusza siedmiokroć tęsknotą otruta
Ociemniała na blask...
Noc ma każda ciężka jak pokuta...

Szczęście wątłe, jak mgły,
Wicher mi stargał... jako mgły rozwiejne...
Najpiękniejsze me sny
Czyż być musza zawsze beznadziejne?

II

Śpiewam o tobie co dzień długo w noc...
A gdy nad ranem zasnę,
Mam w śnie swym słońce i radość, i moc,
I twoje oczy jasne...

Lecz gdy się zbudzę, nie widzę twych rak,
Co pierś mi chcą ogrzewać...
I wiecznie musze żyć tak sam wśród mak,
Bym mógł o tobie śpiewać...

Leopold Staff

[kolargol]

sainbois napisała:

> Kończy się lato; stado barbarzyńsko barwnych stogów się
tłoczy
> Wokoło; a nad głową - te wędrówki wietrzne! te powaby
> Jedwabnych, jędrnych obłoków! widział kto dziksze,
dziwniejsze zabawy
> Mąki, która to w wydmę się wzdyma, to zdmuchnięta znów,
z niebem się droczy?
>
> Kroczę polem, rosnę sercem, wznoszę oczy,
> Aby z rżysk niebios jak kłosy zebrać ślady Tego, co zbawił
> Nas; oczy, serce moje, czy ktoś was już uzdrawiał,
pozdrawiał
> Słowem pełnym tak rzeźwej, rzetelnej, rzeczywistej
miłości i mocy?
>
> W lazurze wzgórz pochyłych wszechwładny cień Jego ramienia
> Nabrzmiewa - jak ogier ogromny, jak bławatek błękitny i
błogi!
> To wszystko było tu, było, i tylko ludzkiego spojrzenia
> Pragnęło; a gdy wreszcie spotyka się z nim w pół drogi,
> Serce śmiałe na skrzydła z ptakiem się zamienia
> I omal nie rzuca, och, omal nie rzuca ziemi całej Jemu
pod nogi.
>
> Gerard Manley Hopkins



Piekne.

Federico Garcia Lorca

[sainbois]

Nie chciałam.
Nie chciałam ci nic powiedzieć.

Zobaczyłam w twoich oczach
Dwa drzewka, oszalałe.
Z wiatru, ze śmiechu i złota.

Chwiały się.
Nie chciałam.
Nie chciałam ci nic powiedzieć.

F. G. L. nie obrazi się; drobna zmiana była konieczna.

Tak, "Radość w porze żniw" to arcybogaty wiersz. Prawdziwa poezja metafizyczna.
Człowiek, który kroczy i patrzy w niebo, jest łącznikiem między mikrokosmosem a
makrokosmosem, stworzonym i Stwórcą.

To co piekne

[kolargol]

Czciciel gwiazd i mądrości, miłośnik ogrodów,
Wyznawca snów i piękna i uczestnik godów,
Na które swych wybrańców sprasza sztuka boska:
Znam gorycz i zawody, wiem, co ból i troska,
Złuda miłości, zwątpień mrok, tęsknot rozbicia,
A jednak śpiewać będę wam pochwałę życia -
Bo żyłem długo w górach i mieszkałem w lasach.
Pamięcią swe dni chmurne i dni w słońca krasach
Przechodzę, jakby jakieś wielkie, dziwne miasta,
Z myślą ciężką, jak z dzbanem na głowie niewiasta,
A dzban wino ukrywa i łzy w swojej cieśni.
Kochałem i wiem teraz skąd się rodzą pieśni;
Widziałem konających w nadziejnej otusze
I kobiety przy studniach brzemienne, jak grusze;
Szedłem przez pola żniwne i mogilne kopce,
Żyłem i z rzeczy ludzkich nic nie jest mi obce.
Przeto myśli me, które stoją przy mnie w radzie,
Choć smutne, są pogodne jako starcy w sadzie.
I uczę miłowania, radości w uśmiechu,
W łzach widzieć słodycz smutną, dobroć chorą w grzechu,
I pochwalam tajń życia w pieśni i w milczeniu,
Pogodny mądrym smutkiem i wprawny w cierpieniu.

Leopold Staff

[kolargol]

Przeszłość jak ogród zaczarowany,
Przyszłość jak pełna owoców misa.
Liści opadłych złote dywany,
Winograd ognia strzępami zwisa.

Zmierzch, jak dzieciństwo, roztacza cudy.
Barwne muzyki miast myśli przędzie.
Nie ma pamięci i nie ma złudy.
Wszystko jest prawdą. Wszystko jest wszędzie.

Sok purpurowe rozpiera grono
Na dni jesiennych wino wyborne.
Wszysto dziś piękne było. Niech płoną
Rudoczerwone lasy wieczorne.

Leopold Staff

Nokturnick

[sainbois]

Na wieży bije północ,
a księżyc jest jak czółno,
jak złota jola.

Krąży dokoła miasta,
kędy noc się rozrasta
w czarnych półkolach.

Siedzi w niej mój kochanek
i ręce posrebrzane
opiera na wiośle.

Marzy moim marzeniem,
wzdycha moim westchnieniem
w tej samej wiośnie...

Szukałam go na ziemi,
między ludźmi obcemi,
mówiono mi: nie ma.

Nie chciał świata naszego.
A dlaczego? dlatego,
że smutną jest ziemia.

Czekałam tu na niego,
lecz nie przyszedł. Dlaczego?
Bo wiosłuje w niebie.

Chmury białe, rozwiane -
otulają go w pianę
i mgła go grzebie...

Lecz on, zawsze zwycięski,
wypływa z bladej klęski,
wiosłując niezłomnie -

na ramię diamentowe
przechyla senną głowę
i myśli o mnie...

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska