Wajda zgłupiał

[Gość: Bohun]

Panie Wajda - wstyd. Za komuny zarabiał Pan na Dziadach Mickiewicza,
a teraz sam Pan zdziadział. Miałeś chamie....

[Gość: outlaw pete]

Za komuny to Kaczory chodziły na pochody pierwszomajowe a tatuś był
sekretarzem POP PZPR na UW.Nieobrazaj Wajdy ćwoku małoletni.

[qte_r]

Jest to niewątpliwie autorytet z pewnością ponad polski .

te! ponad polski

[Gość: skok]

Ty to jestes......ale koniec Polski

wajdactwo

[Gość: skok]

“Informacja, Tajne, Warszawa dn. 24 maja 1983 r.: K.Kutz uważa, że
A. Wajda nie wykazywał nigdy większego zainteresowania Zespołem i
podległymi mu pracownikami. W swej działalności twórczej opierał się
w znacznym stopniu na pracy młodych, utalentowanych
współpracowników, których wykorzystywał i dzięki którym osiągał
sukcesy artystyczne. K. Kutz uważa Wajdę za człowieka próżnego,
egoistycznego, nieodpowiedzialnego, koniunkturalistę posiadającego
wyjątkową zdolność do wykorzystywania wszystkich nadarzających się
okazji dla osiągania korzyści osobistych (zarówno materialnych, jak
i prestiżowych). […] Krytykuje Wajdę za dwulicową postawę, która z
jednej strony pozwala mu na zabieganie o splendory i nagrody
państwowe w kraju, z drugiej zaś nie przeszkadza w tendencyjnych i
fałszywych ocenach sytuacji w kraju dokonywanych za granicą z
pozycji „politycznego emigranta”, którym nie jest, a bardzo stara
się być. [...] Poglądy Kutza na temat A. Wajdy podziela jego bliski
znajomy – kompozytor Wojciech Kilar.

[Gość: skok]

zanotowal Dyrektor Departamentu III MSW gen. bryg. H. Dankowski

[Gość: skok]

“Informacja, Tajne, Warszawa dn. 24 maja 1983 r.: K.Kutz uważa, że
A. Wajda nie wykazywał nigdy większego zainteresowania Zespołem i
podległymi mu pracownikami. W swej działalności twórczej opierał się
w znacznym stopniu na pracy młodych, utalentowanych
współpracowników, których wykorzystywał i dzięki którym osiągał
sukcesy artystyczne. K. Kutz uważa Wajdę za człowieka próżnego,
egoistycznego, nieodpowiedzialnego, koniunkturalistę posiadającego
wyjątkową zdolność do wykorzystywania wszystkich nadarzających się
okazji dla osiągania korzyści osobistych (zarówno materialnych, jak
i prestiżowych). […] Krytykuje Wajdę za dwulicową postawę, która z
jednej strony pozwala mu na zabieganie o splendory i nagrody
państwowe w kraju, z drugiej zaś nie przeszkadza w tendencyjnych i
fałszywych ocenach sytuacji w kraju dokonywanych za granicą z
pozycji „politycznego emigranta”, którym nie jest, a bardzo stara
się być. [...] Poglądy Kutza na temat A. Wajdy podziela jego bliski
znajomy – kompozytor Wojciech Kilar.

[krystin9]

Zawsze miałam awersję do tego cwaniaczka, który jhuż w czasach
komuny potrafił świetnie się urządzić. FACET MUSI MIEĆ BRUDNE
SUMIENIE, SKORO TAK PANICZNIE BOI SIĘ KACZYŃSKICH

[Gość: Kasia]

Może ktoś skarci Pana Kutza za te gorzkie słowa pod adresem Pana Wajdy:)))

[Gość: Wajda debil]

skonczony cham i prostak

[Gość: hanka]

W roli politruka

Wajda od zawsze miał ambicje bycia “inżynierem ludzkich dusz”,
zarówno na niwie działań twórczych, jak i tych pozaartystycznych.
(Młodzieży wyjaśniam – inżynieria dusz ludzkich była wynalazkiem
Józefa Stalina i służyła do przerabiania normalnych ludzi w ludzi
sowieckich. Metodę tę – znacznie udoskonaloną – znamy dziś m.in.
jako PR). Po części dyskretnie ujawniły się one już w sposobie
patrzenia na historię II wojny światowej w cytowanych wyżej filmach.
Ale naprawdę dochodzą do głosu dopiero po “porozumieniach” Okrągłego
Stołu w 1989 r., kiedy zwolna następuje polaryzacja społeczeństwa na
tzw. obóz “jasności i postępu” oraz “oszołomów i ciemnogród”.
Standardy i kryteria przynależności do jednego i drugiego ustala
oczywiście ukochane dziecko Andrzeja Wajdy – “Gazeta Wyborcza”.
Reżyser przypisany do sfery “jasnogrodu” stał się dziś absolutnym
rzecznikiem platformerskiego monopolu na mądrość polityczną i
wszelaką, pierwszym reżyserem PO-wskich seansów nienawiści
skierowanych przeciwko adwersarzom politycznym ekipy Donalda Tuska.
A jest tych zwolenników niemało, jak pokazały wyniki wyborów –
blisko 8 milionów. Tę 8-milionową rzeszę obywateli, mających w
demokracji takie same prawa do głoszenia własnych poglądów jak
zwolennicy Platformy, Wajda chce zapędzić do ideologicznej freblówki
i nauczać, czym jest interes Polski, polityczna roztropność i parę
innych rzeczy. Jeśli nie freblówka – to wojna, a raczej – zgodnie ze
słowami innego polityka tej samej koterii trzymającej władzę –
“dorzynanie watah”. Andrzej Wajda, jak cała rzesza mu podobnych,
zgromadzonych potem w komitecie honorowym Bronisława Komorowskiego,
nie czuł żadnej solidarności ze społeczeństwem obudzonym z letargu
po tragedii smoleńskiej, czuł natomiast, że to społeczeństwo
ostatecznie wymyka się spod kurateli “przewodników narodu”. Rejestr
postępków Andrzeja Wajdy jako inżyniera dusz ludzkich świecącego
własnym przykładem jest dość długi. "
www.bibula.com/?p=24134

[Gość: Sofi]

www.bibula.com/?p=24134

[Gość: Icek]

Andrzej Wajda - “prawdomówny”
Tak historię swojego ojca opisuje Andrzej Wajda:
"Ojciec, Jakub Wajda, przeżył tylko 40 lat. Był kapitanem 72 Pułku Piechoty i
zginął w Katyniu. Tabliczkę na grobie rodzinnym z informacją o miejscu śmierci
ojca mogliśmy dać dopiero pod koniec lat osiemdziesiątych. Była tak surowa
cenzura i tak przestrzegano, żeby nic na ten temat się nie ukazywało, kiedy
ostatnio próbowałem znaleźć gazetę z nazwiskiem ojca na liście katyńskiej,
wydrukowaną w czasie wojny przez Niemców, to okazało się, że tej gazety po
prostu nie ma. Jakaś tajemnicza ręka usunęła ze zbiorów bibliotecznych te numery
gazety i nie dane mi było przeżyć tego
najbardziej może wstrząsającego momentu w moim życiu, kiedy nagle, z wydawanej
przez Niemców gazety, mogłem dowiedzieć się, że ojciec został zamordowany".
Tymczasem wg. dokumentów zgromadzonych przez historyków i biografów jak np.
Piotr Włodarski w książce "Pan Andrzej" Ojciec Pana Andrzeja nie zginął w
Katyniu, o czym Pan Andrzej dobrze wiedział. "Ojciec Pana Andrzeja zginął
podczas wojny - to fakt. Osoba, do której Pan Andrzej się przyznaje, a która
zginęła w Katyniu, nawet nie należała do rodziny Pana Andrzeja, o czym Pan
Andrzej dobrze wiedział.
Faktem zamykającym wszystkie niedomówienia co do osoby zamordowanej w Katyniu
była publikacja życiorysów ofiar w Wojskowym Przeglądzie Historycznym (lista ta
była drukowana w latach 1989-94). Według historyków, wspomniany już w 1943 r.
zamordowany „kapitan Karol Wajda” to rzeczywiście „Karol Konrad Erazm Wajda,
kapitan, syn Stanisława i Marii z Königów”. Nie miał on nigdy nic wspólnego z
Jakubem Wajdą, synem Kazimierza (czyli ojcem Pana Andrzeja).
Sprawa tak niezwykle ważna dla większości ludzi na świecie, jak to, od kogo się
wywodzą, ich rodowód, przodkowie, nieraz odlegli, o których pamięć pielęgnowana
jest nie tylko przez szlachtę, ale przez mieszczaństwo, a także chłopów - przez
reżysera filmu o Katyniu została podeptana, czym poniżył nie tylko siebie, ale i
pamięć swojego rzeczywistego rodzica, w tyle lat po jego zgonie, wybierając
sobie innego ojca dla autoreklamy. ...Ojciec zginął w Katyniu - Polacy uwierzą,
przez to będzie wiarygodny..." - P.Włodarski. Autor książki o Wajdzie "Pan
Andrzej" złożonej z samych dokumentów Piotr Włodarski był i jest traktowany
przez elitarnych niezlustrowanych tak jak autor biografii Wałęsy Zyzak, bo tak
samo jego poszukiwanie prawdy o ludziach ze świecznika traktowane jest jako
"atak na swoich" i bezwzględnie niszczone. Wajda nie powinien pouczać
kogokolwiek, bo jego życiorys go niestety do tego nie predestynuje. Nie on
powinien buntować świat i naiwne dzieciaki na Facebooku przeciwko pogrzebowi
Prez. RP na Wawelu.