Światem zaczęła rzadzić Jesień.

Światem zaczęła rządzić jesień.

[palnick]

Liściu mój

Liściu mój suchy
Liściu moj kruchy.
Co mi tak spadasz ,
pod noge .
Odwiany z krzaku
żółty biedaku
Ja Ciebie deptać
nie mogę.

Teofil Lenartowicz

[sawa.com]

A ja chcę tylko dać znak, że zaglądam do wątku.
Lubię go i czytam.
I lubię was którzy tu wrzucacie piękne kawałki poetyckie.

Moc serdeczności przesyłam

[palnick]

sawa.com napisała:

> A ja chcę tylko dać znak, że zaglądam do wątku.
> Lubię go i czytam.
> I lubię was którzy tu wrzucacie piękne kawałki poetyckie.
>
> Moc serdeczności przesyłam
------------
Dziękuję, pozdrawiam równie serdecznie...

Jesień

Szelesty powolnych kroków
i szepty natrętnych myśli,
wirują w górze jak liście
- ciepłe, pastelowe dłonie,
które zaledwie na mgnienie,
na krótką, błogą chwilę
wślizgują się pod powieki,
by zaraz opaść leniwie
na samo dno źrenic.
Zostawią tam słodką kiść powidoków,
miodowy posmak wrześniowych nastrojów,
zalążek wieczornych zamyśle.
Najmocniej odbiją się ślady ognistych sojuszy,
płomiennych pertraktacji pomiędzy żywiołami
barw i odmętami kolorów.
Gdzieś tam, na styku czerwieni i żółci,
w wąskich przesmykach
pomiędzy radością i smutkiem,
jesień snuje swój bursztynowy sen
i cicho kwitnie jej tajemnica.

Tomasz Maćkowiak

Autumn leaves-Ella Fitzgerald

[homosovieticus]

The falling leaves drift by the window
The autumn leaves of red and gold....
I see your lips, the summer kisses
The sunburned hands, I used to hold
Since you went away, the days grow long
And soon I'll hear ol' winter's song.
But I miss you most of all my darling,
When autumn leaves start to fall.

Since you went away, the days grow long
And soon I'll hear ol' winter's song.
But I miss you most of all my darling,
When autumn leaves start to fall.

Autumn landscape.

[palnick]

Tadeusz Wywrocki

Listopadowy pejzaż

Listopadowy pejzaż, szronem malowany,
Szelestem szarych liści i nagich gałęzi,
Blaskiem świec, smutkiem mogił, twarzy zatroskanych
W zadumie czasu, w zadumie pamięci.

Nieznana przeszłość niesiona nadzieją,
Ludzką niepewność rodzi i rozbudza.
Przed nami - pustka,
A za nami - ciemność
Dokoła - cisza
Senna,
Smutna,
Długa .............

[zabanowana.mysz.biala]

Goniąc kormorany

Dzień gaśnie w szarej mgle
Wiatr strąca krople z drzew
Sznur kormoranów w locie splątał się
Pożegnał ciepły dzień
Ostatni dzień w mazurskich stronach

Zmierzch z jezior żagle zdjął
Mgieł porozpinał splot
Szmer tataraku jeszcze dobiegł nas
Już wracać czas

Noc się przybrała w czerń
To smutny lata zmierzch
Już kormorany odleciały stąd
Poszukać ciepłych stron
Powrócą z wiosną na jeziora

Nikt nas nie żegna tu
Dziś tak tu pusto już
Mgły tylko ściga wśród sitowia wiatr
Już wracać czas

Kasztany

[incognitto]

Kasztany


Mówiłeś - włosy masz jak kasztany
I kasztanowy masz oczu blask
I tak nam było dobrze kochany
Wśród złotych liści, wiatru i gwiazd
Gdy wiatr kasztany otrząsał gradem
Szepnąłeś nagle zniżając głos
Odjeżdżam dzisiaj, lecz tam gdzie jadę
Zabiorę z sobą tę złotą noc

Kochany, kochany
Lecą z drzewa jak dawniej kasztany
Wprost pod stopy par roześmianych
Jak rudy lecą grad
Jak noc, gdy w alejce
Rudy kasztan ci dałam i serce
A tyś rzekł mi trzy słowa, nie więcej
Że kochasz mnie i wiatr

Już trzecia jesień park nasz wyzłaca
Kasztany lecą z drzew trzeci raz
A twoja miłość do mnie nie wraca
Choć tyle błyszczy liści i gwiazd
I tylko złoty kasztan mi został
Mały talizman szczęśliwych dni
I ta jesienna piosenka prosta
Którą wiatr może zanieść ci

Kochany, kochany
Lecą z drzewa jak dawniej kasztany
Wprost pod stopy par roześmianych
Jak rudy lecą grad
Jak noc, gdy w alejce
Rudy kasztan ci dałam i serce
A tyś rzekł mi trzy słowa, nie więcej
Że kochasz mnie i wiatr.....

Jak nie koczhać jesieni

[palnick]

Tadeusz Wywrocki

JAK NIE KOCHAĆ JESIENI...

Jak nie kochać jesieni, jej babiego lata,
Liści niesionych wiatrem, w rytm deszczu tańczących.
Ptaków, co przed podróżą na drzewie usiadły,
Czekając na swych braci, za morze lecących.

Jak nie kochać jesieni, jej barw purpurowych,
Szarych, żółtych, czerwonych, srebrnych, szczerozłotych.
Gdy białą mgłą otuli zachodzący księżyc,
Gdy koi w twoim sercu codzienne tęsknoty.

Jak nie kochać jesieni, smutnej, zatroskanej,
Pełnej tęsknoty za tym, co już nie powróci.
Co chryzmatem bieli, dla tych, co odeszli.
Szronem łąki maluje, ukoi, zasmuci.

Jak nie kochać jesieni, siostry listopada,
Tego co królowanie blaskiem świec rozpocznie.
Co w swoim majestacie uczy nas pokory.
Tego, co na cmentarzu wzywa nas corocznie.

[basiapietrzak]

< incognito, dzieki za Kasztany:)

To-pachnie ziemia

[aurora.we.mgle]

Cale zycie zrywam sie i padam,
jakbym w piersi miał wiatr na uwięzi,
i chwytają mnie złe listopady
czarnymi palcami gałęzi.

Ja upiłem się tym tchem, tym szumem,
niepokojem, który serce zatruł-
to dlatego spiewać już nie umiem,
tylko wołam wołaniem wiatru,
to dlatego codziennie sie tułam
po wieczornych, po czarnych ulicach
i prowadzi mnie wilgotny trotuar
w mgłę wilgotną, która bólem nasyca.

Acetylen słów płonie na wargach,
płonie we mnie bolesna maligna,
chodze błędny, jak ludzie w letargu,
zawsząd, zawsząd niepokój mnie wygnał.

Nie ma wyjscia, nie ma wyjścia, nie ma wyjścia,
muszę chodzić coraz dalej, coraz dłużej.
Jestem wiatr szeleszczący w liściach,
jestem liść zagubiony w wichurze.

Tylko w oczach mgła i oczy bolą,
tylko serce bije coraz częściej.
Jak błekitny płomień alkoholu,
płoniesz we mnie moje nieszczęście.

Muszę chodzić, muszę męczyć się wiecznie,
w mgłe za włosy mnie wloką wieczory,
lecą za mna, nieprzytomne, pospieszne,
moje słowa, mnoje upiory.

Muszę wiecznie zrywać się i padać,
jakbym w piersi miał wiatr na uwięzi.
Pochwyciły straconą radość
nagie gałęzie.

Przelatują, wieją przeze mnie
listopady chwil, których nie ma...
To-tylko liście jesienne.
To-pachnie ziemia.

Władysław Broniewski

Światem zaczęła rządzić jesień.

[palnick]

Smutny jest schyłek roku w mgieł pomroce


Smutny jest schyłek roku w mgieł pomroce,
Gdy wiatr jesienny zwiędłym liściem miota!
Ostatnie kwiaty, ostatnie owoce
Strąca i grzebie pod całunem błota.

Smutniejszy koniec bezsilny żywota,
Osamotnienie starości sieroce
I długie, ciemne, pełne cierpień noce,
W których się ludzka rozprzęga istota!

Lecz najsmutniejszy jest duchowy schyłek
Zamierającej powoli epoki -
Gdy wniwecz poszedł pokoleń wysiłek.

Strawiwszy wszystkie żywotniejsze soki,
A w spadku szereg błędów i pomyłek
Na dni ostatnie rzuca cień głęboki!

Adam Asnyk

Mój ulubiony i chyba najblizszy sercu:

[asienka32]

Październik

Brzozy są jak złote wodotryski.
Zimno jest jak w ostatnim liście.
A słońce jest jak ktoś bliski,
który ziębnie i odchodzi. Lecą liście...

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

KOCHAM WAS WSZYSTKICH ZA TEN WĄTEK :)

[asienka32]

Z wzajemnością, z wzajemnością :)

[palnick]

Obudzą mnie...

Obudzą mnie jarzębin
rozpacze wśród asfaltu,
listopad się pokłoni,
zastuka wiatr do drzwi...
i znowu jak hrabina
pijana wrócę z rautu,
i znów zobaczę siebie:
ten obraz bardzo zły.
W jesieni lustrze bladym,
o jedno lato starsza,
z piosenką do szuflady,
z mężczyzną,
któremu nie wystarczam.

Agnieszka Osiecka

Albo troszkę z nutką marynistyczna:

[asienka32]

Ofelia
Ach, długo jeszcze poleżę
w szklanej wodzie, w sieci wodorostów,
zanim nareszcie uwierzę,
że mnie nie kochano, po prostu.
Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

[obserwator128]

Napewno Ofelię kochano
Napewno Ofelię błagano
Napewno listy gorące pisano...
Ale nie godziła się na to
Aby WE WSPÓLNYM DOMU
ślepe i zadufane (dziwki)posuwano.

(zasłyszane od "sąsiadów")

[zabanowana.mysz.biala]

Październik (W górach czerwonoskóre jelenie...)

W górach
czerwonoskóre jelenie
wyszły na wojenne ścieżki
Pod lasem
stoją czerwone pułki
zimowych ptaków
We mgle jedziewóz bez konia
Bo na pewno
koń siedzi na wozie
odpoczywa w kożuchu
A wóz samo mu ciągnie
wiekowe przyzwyczajenie

Jerzy Harasymowicz

Trzy jesienie

[palnick]

Trzy jesienie

Nie jestem wrażliwa na lata umizgi,
Zima też bez zagadek, na ogół,
Lecz opętana innym zjawiskiem
Wypatrzyłam - trzy jesienie co roku.

Ta pierwsza - świąteczna, gdy koniec i kwita
Z porządkami wczorajszego lata,
I liście fruwają jak strzępy zeszytów,
A dymek zanosi słodkawym błękitem.
Jak mokro, jak pstro, ile światła.

Już pierwsze do tańca zbiegają się brzózki
W przejrzystym stroiku na barkach,
Strząsają pośpiesznie ulotne swe łezki
Na sąsiadkę, ot tak, przez parkan.

Lecz bywa to ledwie zadatek splendoru,
Liczone minuty - i oto
Mknie druga - posępna, jak lekcja pokory,
Z nieodwracalnością nalotu.

I wszyscy od razu i bledsi, i starsi,
Zdewastowany szyk letni,
A trąb złocistych marsz coraz dalszy
W zapachu odlata, w mgłach rzednie...

W tych woniach stygnących, w kotarach tumanu
Twarda jakaś czai się wieść.
Wiatr szarpnął, odsłonił - i stało się samo,
Że wszyscy pojęli: to kończy się dramat,
To nie trzecia jesień, to śmierć

Anna Achmatowa

[zabanowany.henryk]

?? "nas" też Pani Asieńko ??, bo "my" Panią i owszem!:-)
Pzdr

[palnick]

Jesień idzie

Raz staruszek, spacerując w lesie,
Ujrzał listek przywiędły i blady
I pomyślał: -Znowu idzie jesień,
Jesień idzie, nie ma na to rady!
I podreptał do chaty po dróżce,
I oznajmił, stanąwszy przed chatą,
Swojej żonie, tak samo staruszce:
-Jesień idzie, nie ma rady na to!
A staruszka zmartwiła się szczerze,
Zamachnęła rękami obiema:
-Musisz zacząć chodzić w pulowerze.
Jesień idzie, rady na to nie ma!
Może zrobić się chłodno już jutro
Lub pojutrze, a może za tydzień?
Trzeba będzie wyjść z kufra futro,
Nie ma rady, jesień, jesień idzie!
A był sierpień. Pogoda prześliczna.
Wszystko w złocie trwało i w zieleni,
Prócz staruszków nikt chyba nie myślał
O mającej nastąpić jesieni.
Ale cóż, oni żyli najdłużej.
Mieli swoje staruszkowe zasady
I wiedzieli, że prędzej czy później -
Jesień przyjdzie. Nie ma na to rady.

Andrzej Waligórski

Solo le pido a Dios

[maedith]

So'lo le pido a Dios,
que la guerra no me sea indiferente.
es un monstruo grande y pisa fuerte,
toda la pobre inocencia de la gente

So'lo le pido a Dios
que lo injusto no me sea indiferente.
Que no me abofeteen la otra mejilla,
despues de que una garra me arańo a esta suerte.

So'lo le pido a Dios
que el engańo no me sea indiferente
Si un traidor puede ma's que unos cuantos
que esos cuantos no lo olviden facilmente

<a href="http://www.ewa.bicom.pl/karaoke/k40.htm" target="_blank"&

[trond]

~ Koncert jesienny ~

Za oknem pada deszcz
Na piecu skrzypce stroi świerszcz
Dziewczyny płaczą bo skończyło się już lato
I słychać tylko gdzieś

REF: Koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie
W ogrodzie zasnął pod gruszą chochoł
I śni o pięknej dziewczynie
A strach na wróble przydrożne wierzby liczy
Tańcząc w objęciach polnej myszy
Koncert, koncert, koncert jesienny na dwa świerszcze
I wiatr w kominie
Koncert co z babim latem odpłynie
Pnie drzew pokryły się dawno mchem
Wiatr rozwiał jeszcze jeden dzień
A na ścierniskach pozapalały się ogniska
W oddali snuje się...

REF: Koncert jesienny na dwa świerszcze ...

Wywietrzał dawno zapach żniw
Szczelnie zamknięto wszystkie drzwi
Ludzie czekają, może jutro będzie biało?
Pod piecem cicho śpi

REF: Koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie
Uciekł na drogę, pokochał wierzbę
I nagle gdzieś się rozpłynął
A strach na wróble leży samotny w polu
Mysz go rzuciła, uciekł do stodoły
Koncert, koncert, koncert jesienny na dwa świerszcze
I wiatr w kominie, dziś ze świerszczami
Zasnął już na zimę

jesienne róże

[trond]

Mieczysław Fogg tekst piosenki Jesienne róże


Jesienne róże, róże smutne herbaciane
Jesienne róże są jak usta twe kochane
Drzewa w purpurze ostatni dają nam schron
A serca biją jak dzwon, na jeden ton.

Jesienne róże szepczą cicho o rozstaniu
Jesienne róże mówią nam o pożegnaniu
I w liści chmurze idziemy przez parku głusz
Jesienne róże więdną już.

Tak niedawno był maj, byliśmy tak szczęśliwi
Uśmiechnięci i tkliwi, któż te dni znów ożywi.
Chłodną rękę swą daj, spójrz mi w oczy i powiedz
Czy mnie kochasz ja wiem, to jest złudą i snem.

Jesienne róże...

Ty nie kochasz mnie już tak jak dawniej to było
Całą w uczuć swych siłą to się wczoraj skończyło
Dzisiaj więdnie wśród róż nasza miłość gorąca
Zanim zwiędnie jak kwiat pozwól odejść mi w świat

Jesienne róże szepczą cicho o rozstaniu.

żółty jesienny liść

[trond]

Żółty jesienny liść
Tyle mi opowiedział,
Dałaś mi go bez słów,
Jednak on dobrze wiedział

Jesień wszystko odmienia,
Niesie smutek i łzy,
Lecz zawdzięczam jesieni,
Że kiedyś kwitły bzy.

Żółty liść opadł z drzewa
Naszych uczuć i marzeń,
Tulę do ust i szepcę,
Że to nie jest takie proste.

Jesień wszystko zamienia,
Zwiędłe liście i wiatr.
Miłość moja do ciebie
Wciąż trwa, wybacz, że trwa.

Garstkę prochu liścia
Zostawiłeś po sobie,
Garstkę prochu wspomnień
Porwał jesienny wiatr
Porwał jesienny wiatr







słowa i muzyka: J. Laskowski

Jesienny orzech

[aurora.we.mgle]

Jesienny orzech
rudo-złoty, soczysty
jak Królewna Śnieżka
zaklęty
tajemnicą,
obietnicą,
miłości,
odrodzenia,
przebudzenia,
kosmicznej symbiozy?
Wtulony w ciepłą dłoń,
której powierzył swój los
ufny spokojną mądrością,
że w objęciach Gai
każdy koniec
jest też początkiem.

Jesienny orzech do zgryzienia;-)

[trond]

Dwadzieścia cztery smutki
to zwykła nasza doba.
I dzień jest nie za krotki,
i noc się nam podoba.
Deszcz pada nieustanny
i nudny, i nużący,
za oknem chodzą panny
smucące się niechcący
(niechcący...)
Za oknem wieczór spływa
po dachach i po rynnach,
i ciemność odpoczywa
bezpieczna i bezczynna.
Dwadzieścia cztery smutki...
Usiądę sam za stołem,
zamyślę się wieczyście
o życiu niewesołym,
przez które ze mną szliście.
O naszym domu niskim
i o wysokim niebie,
o wszystkich i o wszystkim -
i za was, i za siebie.
Dwadzieścia cztery smutki...

Grzegorz Turnau

O melancholio! - nie tylko jesienna:)

[aurora.we.mgle]

O melancholio! Ty - duszo mej duszy!
Wychodzisz ku mnie z ciemnej lasu głuszy,
z szumu potoków dźwigasz się powoli,
w smutnym mię witasz pokłonie topoli,
z łanów słonecznych płyniesz ku mnie z mgłą
i z toni wodnych, co wśród wiklin śpią.

Gdzie się obrócę, gdzie pójdę, gdzie stanę,
widzę cię: w morską nurzysz mi się pianę,
w jeziorach błyszczysz i w wulkanach świecisz,
nad pałacami miast ogromnych lecisz
i w tłumie ludzi idziesz za mną w ślad - -
wędrujesz za mną wszędy, w każdy świat.

I wszystkie czyny świata przez zasłonę
twą widzieć muszę, aż oczy znużone
w powieki kryję i głowę znużoną
na twe milczące, mgliste kładę łono,
jak na kobiety łono, chociaż wiem,
że mi krew zmieni w piołun swoim tchem.

Kazimierz Przerwa Tetmajer

[palnick]

Chora jesień.

Już chłód jesienne zwarzył kwiaty
I róż czerwony płomień nagle zgasł
A ja nie potrafię westchnąć: cóż
Gdy mówisz mi z uśmiechem: szkoda róż

Szkoda róż, szkoda nas
Mówisz: jesień, a myślisz: to czas
Szkoda róż, szkoda nas
Nie zaczniemy już nic jeszcze raz
Szkoda róż, szkoda nas
Spoza chmur nie dojrzymy już gwiazd
Tylko w ciemne oddale patrzymy po kres
Do łez, do łez, do łez

Nie pierwszy raz przecież
Są chmury tak nisko
Choć nic się nie stało
To stało się wszystko
A może nam serca wiatrem owiało
Wyziębły do dna
Ale skąd taki żal
Taki żal, taki żal

Szkoda róż, szkoda nas
Spoza chmur nie dojrzymy już gwiazd
Tylko w ciemne oddale patrzymy po kres
Do łez, do łez, do łez

Czy z tym nie godzimy się zbyt łatwo
Jak dym, świat przesłania szara mgła
Spójrz, koniec naszych dobrych wróżb
Już rozsypał wiatr
Zwarzone płatki róż
Szkoda róż...

Wiatr łzy nam osuszy
I słowa uniesie
Już nie ma miłości
Już mieszka w nas jesień
A może to tylko
Smutek co mija
Niczyja jest dal
Ale skąd taki żal
Taki żal, taki żal

Szkoda róż, szkoda nas
Spoza chmur nie dojrzymy już gwiazd
Tylko w ciemne oddale patrzymy po kres...

Apollinaire.

Jesienny spacer poetów

[aurora.we.mgle]

Jerzemu K. W.
Drzewa jak rude łby barbarzyńców
wnikały w żyły żółtych rzek.
Biało się kladł popiołem tynku
wtopiony w wodę miasta brzeg.
Szli po dudniącym moście kroków
jak po krawędzi z kruchego szkla,
pod zamyślonym grobem obłoków,
po liściach jak po krwawych łzach.
I mówił pierwszy: \\"Oto jest pieśń,
która uderza w firmament powiek\\".
A drugi mówił: \\"Nie, to jest śmierć,
którą przeczułem w zielonym słowie\\".

Krzysztof Kamil Baczyński

aż serca wam spopieli - i wyjmie z nich świat...

[aurora.we.mgle]

Jesień 41 r.

A kiedy okręt walczył - siedziałem na maszcie.
kiedy tonął - z okrętem poszedłem pod wodę
Słowacki: "Testament mój"
Gdy ciało się dopali, pozostaną oczy -
gwoździe na wieku z hebanowych chmur.
Wyjdzie dzwonnik - zmarszczony jak jesienna ziemia,
długie nogi wisielców pociągnie jak sznur.
I grom się stoczy z nieba jak jabłko,
a deszcz jak stado kruków będzie rzekę szarpał,
pęknie drzewo zielone - moja smutna harfa.
jak pies zawyje za mną wierna pieśń.
Wtedy weźcie pomniki i rzućcie jak kamień
czasów martwych w dno nieba, w czarny marmur rzek
i przymarzłe do pracy utnijcie mi ramię
jak gałąź, aż wytryśnie z niej zieleń i krew.
Żeśmy w objęciach trupów spali, to już znacie
śmierci profil zastygły i ostry jak nóż.
Żeśmy po schodach szli z czarnych ciał braci,
to weźcie szmatę ciała i rzućcie razem - w gruz.
A oczy mi wydrzyjcie i potoczcie dalej
jak ołowiane kule - podpalcie nimi wiatr,
by w czaszki nagie gwizdał - i niech tak się pali,
aż serca wam spopieli - i wyjmie z nich świat.
październik 1941 r

Krzysztof Kamil Baczyński

noc jesiennych wspomnień

[trond]

Nad nami noc. Goreją gwiazdy,

dławiący, trupi nieba fiolet.

Zostanie po nas złom żelazny

i głuchy, drwiący śmiech pokoleń.

Jeszcze jesienny Baczynski

[aurora.we.mgle]

Jesień to gwiazdy...

Jesień to gwiazdy lecące z drzew.
Liście jak węże syczą.
Przewożą arki na drugi brzeg
głowy obciętych księżyców.
Ciągną kondukty przez zgasły czas
- spróchniałe ichtiozaury.
Jak wieko spada nieba trzask
na biały wzrok umarłych.
A on do stołu przykuty snem
kamiennym jak klosz urny,
widzi lodowce porosłe mchem
i myś1i, że to trumny.
dn. 4.X.41 r.
K. B. et J. K. W.

Krzysztof Kamil Baczyński

dobranoc,pchły na noc,karaluchy w jesienne pluchy

[trond]

muzyka: Andrzej Zieliński
wykonanie: Maryla Rodowicz (1984)
Piosenka dostępna na płycie Maryla Rodowicz - Antologia

Już cienie się włóczą wśród jeżyn,
wyglądają legendy spod pierzyn,
już noc, już noc, już noc...

Możesz zamknąć swój dzienny teatrzyk,
nikt na ciebie nie patrzy, nie patrzy,
już noc, już noc, już noc...

Dobranoc panowie, dobranoc,
obrączki na szczęście, pchły na noc,
dobranoc panowie, dobranoc,
ta noc niech wam pójdzie na zdrowie!

Do pudełka poukładaj żołnierzy,
przestań szarpać nerwowo kołnierzyk,
już noc, już noc, już noc...

Helikopter swój wstaw do garażu,
zdrowej ręki już dziś nie bandażuj,
już noc, już noc, już noc...

Fotografia jak byłeś mały,
i te panie, co cię całowały
i historie jak grałbyś Hamleta,
i ta jedna, jedyna kobieta!

Dobranoc panowie, dobranoc,
obrączki na szczęście, pchły na noc,
dobranoc panowie, dobranoc,
ta noc niech wam pójdzie na zdrowie!

Udawanie się zacznie od jutra,
a na razie odpłyńmy na kutrach,
w tę noc, w tę noc, w tę noc...

Jutro znowu się tobą zachwycę,
zbudzisz we mnie kochankę i lwicę,
a dziś, a dziś jest noc

Dobranoc panowie, dobranoc,
obrączki na szczęście, pchły na noc,
dobranoc panowie, dobranoc,
ta noc niech wam pójdzie na zdrowie!

Kobiety waszego życia idą spać,
nie trzeba ich kochać wcale, ale...
nie trzeba, nie trzeba ich kochać wcale,
ale, ale...

zetrzemy z Ziemi ślady życia

[aurora.we.mgle]

Wiele pokoleń
Równie złych
Równie głupich
Równie chciwych.
Minęło bez śladu
My jesteśmy lepsi
My zetrzemy z Ziemi
ślady życia.

[palnick]

Z n o w u

Znowu jesień, znowu jesień polska,
Żółte liście na ulicach Wrocławia,
Kowalskiego wzięli do wojska,
Zamachowski zacier nastawia.
Przyszedł sąsiad i gada po lwowsku
(choć urodził się koło Gorzowa)
- Patrz pan, jakiś ziomkostwa na Śląsku,
Nie daj Boży si zaczni ud nowa.
W domu pachną prawdziwki i śliwki,
Na obrazie ginie książę Pepi,
Całe wojsko ma mieć rogatywki,
To już wtedy nas nikt nie zaczepi.
Ucieszyli, ożywili się starsi:
- Jednak jest równowaga na świecie,
Kiedyś był przymusowy marksizm,
Teraz muszą na religię iść dzieci!
Chłopskie wozy w obłokach kurzu,
Dalej Nysa, za Nysą świat...
Tylko stary ułan na wzgórzu
Ciągle pełni swój biedny zwiad,
Tylko panna Hortensja we dworze
Plan kampanii ustala po cichu:
- Panie Maćku, tu się rannych położy,
A CKM ustawicie na strychu.
Babie lato leci wzdłuż ulicy
Kocur drzemie na grządce z petunią...
- W razie gdyby oprócz Niemców bolszewicy,
To gdzie szukać granicy z Rumunią?
Znowu jesień, taka śliczna znowu,
Wieczór ciepły jak wtedy, w przeddzień...
- Chodź, przejdziemy się z psem Jaworową,
Wnuki rosną... E, jakoś to będzie.

Andrzej Waligórski

[zabanowana.mysz.biala]

Zobaczysz,
jeszcze z tego wybrnę,
nie będzie dziury w niebie,
pamięć -
jak szybę -
wytrę...
Niech no tylko
przyjdę do siebie.

Wystarczy jedna chwilka,
wystarczy jeden gest,
a przyjdę, przyjdę do siebie...
Lecz gdzie to?
Gdzie to jest?

Zobaczysz,
zajdę ja daleko -
we włosach złoty grzebień...
dłonie,
jak białe mleko...
Niech no tylko
przyjdę do siebie.

W jesieni lustrze bladym
zastygnie strużka łez,
i przyjdę, przyjdę do siebie...
Lecz gdzie to?
Gdzie to jest?

Zobaczysz,
jeszcze mnie zawołasz,
jaj ja wołałam ciebie...
Przerwiesz
daleki wojaż,
za hamulec
szarpniesz w potrzebie...

Wystarczy jedno słowo,
wystarczy jeden gest,
i przyjdę, przyjdę do ciebie
Lecz kto to?
Kto to jest?

Agnieszka Osiecka

Idę do ciebie.

[maedith]

Jdę do ciebie.W twoją zieleń.
J w twoje śniegi.J w twój wiatr.
W twój niezmierzony idę świat,
gdzie pory roku na twej dłoni
trojaka jak Ślązaczki tańczą
i kurz sie wzbija,skrzypi wóz,
odyniec biegnie przez mokradla
i jeleń rośnie pośród światła,
co, dzwoniąc,bębniąć,tarabaniąc,
zaspane gwiazdystrząsa z brzóż.

Jesień to skrzypce potłuczone.
bezradna myśl nad ćwiercią smyczka,
zima to plecy twoje białe,
lato - jak złota rękawiczka,
którą porzucił w sadzie Jan,
ten Kochanowski, co mu łyżką
wystarczy stuknąć a już wszystko
tańcuje, niebo się otwiera,
niebo niebieskich pełne piór,
truchleje wilk, basuje bór
głosem Szekspira i Homera.

Ze srebrnych, księżycowych jezior
delfin wysuwa ucho, jesiotr
słuchaniem skraca sobie pobyt.
A z lasku truchcik sarnich kopyt.
Z rybackich ognisk bucha dym,
skwierczy na sadle płotka żółta -
to w wierszach Jana tak.J w nim
zakotwiczona moja nuta;
i wszystkie, wszystkie, wszystkie muzy,
bemole wszystkie, rytm i rym,
i ksieżyc, mój ubogi kuzyn,
co na telegraficznych drutach
nocą nabija sobie guzy.
But zgubił.Choć jest cały światłem,
we łbie rozumu ani szczypty.
J nieskończonym sznurowadłem
wplatał się w moje manuskrypty.

K.J.Gałczyński.

O szyby deszcz dzwoni(ł) ..(za krotko, niestety)

[incognitto]

Deszcz jesienny

O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...

Wieczornych snów mary powiewne, dziewicze
Na próżno czekały na słońca oblicze...
W dal poszły przez chmurną pustynię piaszczystą,
W dal ciemną bezkresną, w dal szarą i mglistą...
Odziane w łachmany szat czarnej żałoby
Szukają ustronia na ciche swe groby,
A smutek cień kładzie na licu ich młodem...
Powolnym i długim wśród dżdżu korowodem
W dal idą na smutek i życie tułacze,
A z oczu im lecą łzy... Rozpacz tak płacze...

To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...

Ktoś dziś mnie opuścił w ten chmurny dzień słotny...
Kto? Nie wiem... Ktoś odszedł i jestem samotny...
Ktoś umarł... Kto? Próżno w pamięci swej grzebię...
Ktoś drogi... wszak byłem na jakimś pogrzebie...
Tak... Szczęście przyjść chciało, lecz mroków się zlękło.
Ktoś chciał mnie ukochać, lecz serce mu pękło,
Gdy poznał, że we mnie skrę roztlić chce próżno...
Zmarł nędzarz, nim ludzie go wsparli jałmużną...
Gdzieś pożar spopielił zagrodę wieśniaczą...
Spaliły się dzieci... Jak ludzie w krąg płaczą...

To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...

Przez ogród mój szatan szedł smutny śmiertelnie
I zmienił go w straszną, okropną pustelnię...
Z ponurym, na piersi zwieszonym szedł czołem
I kwiaty kwitnące przysypał popiołem,
Trawniki zarzucił bryłami kamienia
I posiał szał trwogi i śmierć przerażenia...
Aż strwożon swym dziełem, brzemieniem ołowiu
Położył się na tym kamiennym pustkowiu,
By w piersi łkające przytłumić rozpacze
I smutków potwornych płomienne łzy płacze...

To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...



Leopold Staff

dla palnicka dedykacja specjalna:)

[incognitto]

przepraszam, nie zauważyłam, ze "deszcz jesienny' już jest;
w ramach powyzszego, coś Słonimskiego dla odmiany:)

"Ostatni dzień"

Czemu wciąż tak dalecy a tak zasmuceni?
Bo każde z nas ma w sercu ukryty zakątek,
Gdzie drzemią zwiędłe liście umarłych pamiątek,
Co kiedyś kwitły dla nas wieńcami zieleni.

Jak gdyby lata jeszcze nie stracony wątek,
W tych dniach ostatnich, ciepłych oto się rumieni
Owoc kaliny, kasztan zakwita w jesieni,
Jak gdyby zamiast zimy był wiosny początek.

Ale wiem, że nie przyjdą letnie noce znojne
I zgaśnie nasza miłość jak to niebo strojne
Co rumieńcem zakwita w wieczornej godzinie.

I błękit się zamieni w milczącą świątynię,
I jak powiewny welon białą mgła owinie
Nasze wilgotne oczy i usta spokojne.

[palnick]

Dziękuję. Piękne.

Koncert jesienny na dwa świerszcze

[seledynowa]

Za naszym oknem pada deszcz

Na piecu skrzypce stroi świerszcz

Dziewczyny płaczą, bo skończyło się już lato

I tylko słychać gdzieś



Koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie

W ogrodzie zasnął pod gruszą chochoł

I śni o pięknej dziewczynie

A Strach na wróble przydrożne wierzby liczy

Tańcząc na miedzy w objęciach polnej myszy



Koncert koncert koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie

Koncert, co z babim latem odpłynie



Pnie drzew pokryły się dawno mchem

Wiatr rozwiał jeszcze jeden dzień

A na ścierniskach pozapalały się ogniska

W oddali snuje się

Koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie

W ogrodzie zasnął pod gruszą chochoł

I śni o pięknej dziewczynie

A Strach na wróble przydrożne wierzby liczy

Tańcząc na miedzy w opięciach polnej myszy



Koncert, koncert, koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie

Koncert, co z babim latem odpłynie



Wywietrzał dawno zapach żniw

Szczelnie zamknięto wszystkie drzwi
Ludzie czekają może już jutro będzie biało

Pod piecem cicho brzmi

Koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie

Uciekł na drogę pokochał wierzbę i nagle gdzieś się rozpłynął

A strach na wróble leży samotny w polu

Mysz go rzuciła uciekła do stodoły

Koncert, koncert, koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie

Dziś ze świerszczami zasnął już na zimę

...
a tu fragment piosenk Magdhttp: //www.magdaumer.art.pl/y Umer

Jesień potrafi byc piękniejsza od ...wiosny

[seledynowa]

www.srh.noaa.gov/eyw/IMAGES/Autum-Fog.gif

W żóltych płomieniach lisci

[seledynowa]

W żółtych płomieniach liści

brzoza dopala się ślicznie.
Grudzień ucieka za grudniem,
styczeń mi stuka za styczniem.
Wśród ptaków wielkie poruszenie,
ci odlatują, ci zostają,
na łące stoją jak na scenie -
czy też przeżyją, czy dotrwają ?


I ja żegnałam nieraz kogoś,
i powracałam już nie taka,
choć na mej ręce lśniła srogo
obrączka srebrna jak u ptaka.
I ja żegnałam nieraz kogoś
za chmurą, za górą, za drogą,
i ja żegnałam nieraz kogoś,
i ja żegnałam nieraz...


Gęsi już wszystkie po wyroku,
nie doczekają się kolędy,
ucięte głowy ze łzą w oku
zwiędną jak kwiaty, które zwiędły.
Dziś jeszcze gęsi kroczą ku mnie
w ostatnim sennym kontredansie
jak tłuste księżne, które dumnie
witały przewrót, kiedy stał się...


I ja witałam nieraz kogoś
chociaż paliły wstydem skronie,
i powierzałam Panu Bogu
to, co w pamięci jeszcze płonie.
I ja witałam nieraz kogoś
za chmurą, za górą, za drogą,
i ja witałam nieraz kogoś,
i ja witałam nieraz...


Ognisko palą na polanie,
w nim liszka przez pomyłkę gore,
a razem z liszką, drogi panie,
me serce biedne, ciężko chore.
Lecz nie rozczulaj się nad sercem,
na cóż mi kwiaty, pomarańcze,
ja jeszcze z wiosną się rozkręcę,
ja jeszcze z wiosną się roztańczę !
I ja żegnałem nieraz kogoś,
i powracałem już nie taki,
choć na mej ręce lśniła srogo
obrączka srebrna jak u ptaka.
I ty żegnałeś nieraz kogoś
za chmurą, za górą, za drogą,
i ty żegnałeś nieraz kogoś,
i ty żegnałeś nieraz...

Wspomnienie

[seledynowa]

Mimozami jesień się zaczyna,
złotawa, krucha i miła,
To ty, to ty jesteś ta dziewczyna,
która do mnie na ulicę wychodziła.


Od twoich listów pachniało w sieni,
gdym wracał zdyszany ze szkoły,
a po ulicach w lekkiej jesieni
fruwały za mną jasne anioły.
Mimozami zwiędłość przypomina
nieśmiertelnik żółty - październik.
To ty, to ty, moja jedyna,
przychodziłaś wieczorem do cukierni.
Z przemodlenia, z przeomdlenia senny,
w parku płakałem szeptanymi słowy.
Księżyc z chmurek prześwitywał jesienny,
od mimozy złotej majowy.


Ach czułymi, przemiłymi snami
zasypiałem z nim gasnącym o poranku,
w snach dawnymi bawiąc się wiosnami,
jak ta złota, jak ta wonna wiązanka.

Kasztany

[seledynowa]

Mówiłeś - włosy masz jak kasztany
I kasztanowy masz oczu blask
I tak nam było dobrze kochany
Wśród złotych liści, wiatru i gwiazd
Gdy wiatr kasztany otrząsał gradem
Szepnąłeś nagle zniżając głos
Odjeżdżam dzisiaj, lecz tam gdzie jadę
Zabiorę z sobą tę złotą noc


Kochany, kochany
Lecą z drzewa jak dawniej kasztany
Wprost pod stopy par roześmianych
Jak rudy lecą grad
Jak w noc, gdy w alejce
Rudy kasztan ci dałam i serce
A tyś rzekł mi trzy słowa, nic więcej
Że kochasz mnie i wiatr


Już trzecia jesień park nasz wyzłaca
Kasztany lecą z drzew trzeci raz
A twoja miłość do mnie nie wraca
Choć tyle błyszczy liści i gwiazd
I tylko złoty kasztan mi został
Mały talizman szczęśliwych dni
I ta jesienna piosenka prosta
Którą wiatr, może zaniesie ci


Kochany, kochany
Lecą z drzewa jak dawniej kasztany
Wprost pod stopy par roześmianych
Jak rudy lecą grad
Jak w noc, gdy w alejce
Rudy kasztan ci dałam i serce
A tyś rzekł mi trzy słowa, nic więcej
Że kochasz mnie i wiatr


Kochany, kochany
Lecą z drzewa jak dawniej kasztany
Wprost pod stopy par roześmianych
Jak rudy lecą grad
Jak w noc, gdy w alejce
Rudy kasztan ci dałam i serce
A tyś rzekł mi trzy słowa, nic więcej
Że kochasz mnie i wiatr
I wiatr...

Jesień idzie przez park

[seledynowa]

Jesień - liść ostatni już spadł,
Jesień - deszcz zmył butów twych ślad,
Jesień idzie ku mnie przez park.

Wczoraj minął miesiąc, jak list
Przyniósł mi listonosz, a dziś
Tylko nosi liście tu wiatr

To - to radosny był dzień, gdy zapewniałaś mnie że
Nic nie rozdzieli nas już, że codzień list
Będziesz słać do mnie.

Jesień - liść ostatni już spadł,
Popatrz - plaża jak biały kwiat,
Zima idzie ku mnie przez park.

Szybko przyjdzie wiosna i żar,
Lato i wakacje i park,
W którym znajdę ciebie wśród drzew.

Znów szybko miną nam dni, znów będziesz powtarzać mi, że
Nie rozdzieli nas nic, że codzień list
Będziesz słać do mnie.

Jesień - znowu czekam na list,
Jesień - zamiast listu mam liść,
Jesień - z inną idę przez park,

Z inną idę przez park.

Podniebny klucz cyranek:)

[aurora.we.mgle]

Podniebny klucz cyranek
zdobi jesienny poranek
mieni się i flirtuje
barwami tęczy czaruje
czy otworzy do raju wrota
czy zardzewieje pod historii płotem?

jesienna magia...

[trond]

Magiczne ognie tej jesieni,
ogniska pośród pól płonące.
Ich poblask twarze nam rumienił,
wsłuchanych w trzasku cichy koncert.
W górze płonęły galaktyki,
światła na ziemi i na niebie,
a my wsłuchani w ognia syki,
pięknie milczeliśmy dla siebie.
Magiczne ognie tej jesieni,
płoną w pamięci, płoną w ciszy.
Wsłuchaj się proszę , wsłuchaj w siebie,
a może jeszcze je usłyszysz.
Magiczne ognie tej jesieni,
płomyki w sercach naszych jasne.
Ogień się w naszych oczach zmienił,
a oczy mieliśmy przepastne.
Była w nich ziemia rozgwieżdżona,
i było niebo z ogniskami.
I noc uczuciem rozjaśniona,
wciąż podsycana milczeniami.
wyk.:Grażyna Łobaszewska

[palnick]

dzięki za przypomnienie :)

[zabanowana.mysz.biala]

www.jubi.buum.pl/pl_2_jesien2001_5.html

Kocham jesień…

[aurora.we.mgle]

Kocham jesień…
za witalną soczystość spiżarń i myśli
za acerbiczną słodycz jabłek i żurawin
za melancholię mgieł
za agresję purpur i złocieni
za dramatyczne zwycięstwo antocyjanów nad chlorofilem
za ciche płomienie w kominie
co unoszą dusze nad oceanem
za nocne mruganie świecy
co budzi anioły i demony
za komórkowy rezonans ciszy -
cudowne dziecko ewolucji
za słodki odpoczynek
będący uwerturą do wiosennej burzy.
-----
I gratulacje dla nowego Prezydenta Polski.

[zabanowany.henryk]

Pzdr

aurora.we.mgle napisała:

> Kocham jesień…
> za witalną soczystość spiżarń i myśli
> za acerbiczną słodycz jabłek i żurawin
> za melancholię mgieł
> za agresję purpur i złocieni
> za dramatyczne zwycięstwo antocyjanów nad chlorofilem
> za ciche płomienie w kominie
> co unoszą dusze nad oceanem
> za nocne mruganie świecy
> co budzi anioły i demony
> za komórkowy rezonans ciszy -
> cudowne dziecko ewolucji
> za słodki odpoczynek
> będący uwerturą do wiosennej burzy.

[ave.duce]

Ballada O Listopadzie

Na koniec - rozwiązano teatr
Więc cała w sztucznych ogniach teraz
Kręci się arena cyrkowa
Naszych czasów metafora

Nic tu na pewno wszystko na niby
Małpa jest w cyrku idolem
Karzeł podkręca szatańską korbkę
Arena toczy się kołem

Niczym piłeczki w palcach żonglerów
Duszyczki nasze wirują wkoło
Życie przestało być sztuką
I stało się sztuczką cyrkową

Dwie siostry syjamskie: prawda kłamstwo
Wbiegają w zwinnych podskokach
Nikt nie odróżni jednej od drugiej
Są w jednakowych trykotach

Bóg gdyby nawet w krzaku ognistym
Pojawił się między nami
Mówilibyśmy że to magik
Kolejną sztuczką nas mami

Lecz dokąd można w cyrku żyć
Pytamy stojąc na głowie
Słyszymy drwiący błazna śmiech
I to jedyna odpowiedź


Stare Dobre Małżeństwo

[zabanowany.henryk]

........
> Dwie siostry syjamskie: prawda kłamstwo
> Wbiegają w zwinnych podskokach
> Nikt nie odróżni jednej od drugiej
> Są w jednakowych trykotach
........
????

[zwykly2]

Chorału Bacha słyszę dźwięki

Lechoń Jan




Chorału Bacha słyszę dźwięki,
Na niebo ciągną szare mgły,
I wszystko mi już leci z ręki:
Miłość i rozkosz, prawda, sny,

I w którąkolwiek pójdę stronę,
Wszędzie jesienny chrzęści chrust
A jeszcze nic nie załatwione
I nie odjęte nic od ust.

Patrz! Dzikiej róży krzak serdeczny
W wichurze zeschły traci liść.
Ach! I Sąd jeszcze Ostateczny,
Na który trzeba będzie iść.

[palnick]

O JESIENI, JESIENI...

Niech się wszystko odnowi, odmieni...
O jesieni, jesieni, jesieni...
Niech się nocą do głębi przezroczą
nowe gwiazdy urodzą czy stoczą
niech się spełni, co się nie odstanie,
choćby krzywda, choćby ból bez miary,
niesłyczane dla serca ofiary,
gniew czy miłość, życie czy skonanie,
niech się tylko coś prędko odmieni.
O, jesieni!... jesieni!... jesieni!...

Ja chcę burzy,żeby we mnie z siłą,
znowu serce gorzało i biło,
żeby życie uniosło mnie całą
i jak trzcinę w objęciu łamało!
Nie trzymajcie, nie wchodźcie mi w drogę,
już się tyle rozprysło wędzideł...
Ja chcę szczęścia i bólu, i skrzydeł
i tak dłużej nie mogę, nie mogę!!
Niech się wszystko odnowi, odmieni!...
O jesieni!... jesieni!... jesieni!...

[ave.duce]

>>Słowo kobiety bywa ostre jak szron listopadowy<<

przysłowie koreańskie

[palnick]

Październik


Jesień po lesie chodzi
Na ucho bukom szepcze coś po cichu
I łza się kręci w oku października
Gdy liść - za pokutę - opada po liściu

Dzień w noc przechodzi nie wiadomo kiedy
Powiązani ze sobą niewidzialnym mostem
I tyle smutku jest w pustych konarach
Gdy jesień daje swój deszczowy koncert

Po okolicy w białych kołnierzykach
Brzozy odchodzą - za las - samotnie
A Matka Boska w dziurawej kapliczce
Przez cały czas z dzieciątkiem moknie

Nie naprawiają daszku miejscowi anieli
Na motorach muszą jechać na dyskotekę
Nie naprawiają - bo już zapomnieli
Więc jeszcze tylko chcą przekrzyczeć jesień

Adam Ziemianin

[ave.duce]

Duchy!

Jesteśmy duchy lekkie, zwiewne.

Puchy.

Ulotne puchy w kształcie dusz.

Ruchy

nieziemskie mamy i powiewne.

Duchy

nieaktualnych,

nieaktualnych,

nieaktualnych osób już!

Cha! Cha! Cha!

Tararira!



Widma.

Konwencjonalnie - zwykle w bieli.

Świt nas

wyciera gumką z karty dnia.

Wstyd ma -

kto się przed nami skrył w pościeli.

Widma

z takiego śmieją,

okropnie śmieją,

ach, jak się śmieją!

Cha! Cha! Cha!

Tararira!



Zmory.

Najlepszy sposób na bachory.

Goryl

tak nie wystraszy ich jak my.

Wory

nam wtedy służą za ubiory.

Chory

ze strachu bachor,

ze strachu bachor,

ze strachu bachor w majtki pstrzy.

Cha! Cha! Cha!

Tararira!



Zjawy

złaknione żartu i zabawy,

kawy,

wódeczki, seksu, sztuki mięs,

wrzawy,

gazetek, kina i Warszawy.

Zjawy -

za tym tęsknimy

i łzy sączymy,

i łzy sączymy spoza rzęs.

Cha! Cha! Cha!

Tararira!



Duchy.

Za dawne grzechy pełne skruchy.

Muchy

wyrzutów sumień gryzą nas.

Druhy!

Ach, w ciał obleczcie tylko ciuchy

duchy,

a będą grzeszyć,

na nowo grzeszyć,

wesoło grzeszyć z wami wraz!

Cha! Cha! Cha!

Tararira!



Jeremi Przybora

A ja kocham Cię jeszcze...

[palnick]

A ja kocham Cię jeszcze...


Jesień już liście z drzew postrącała, już błotem czarnym ziemia się klei,
Lata horyzont zniknął już dawno - a ja kocham Cię jeszcze...
Po naszych ścieżkach nikt już nie chodzi, liście zielenią oczu nie pieszczą
I złota plaża nie jest już złota - a ja kocham Cię jeszcze...

Kto odmłodzi pusty las, kto z chmur słońce oswobodzi,
Kto mi zwróci ciepło dnia, kto samotność wynagrodzi.

Niebo nad miastem w chmurach już tonie, jakby je przykrył ktoś białym płaszczem
Skowronki dawno już odleciały - a ja kocham Cię jeszcze...
W wieczór jesienny pusto za oknem, po szybach płyną smutne łzy deszczu
Wiatr się zabawia liśćmi w kałuży - a ja kocham Cię jeszcze...

Kto odmłodzi pusty las, kto z chmur słońce oswobodzi,
Kto mi zwróci ciepło dnia, kto samotność wynagrodzi.


nie znam autora

[ave.duce]

Gdy październik wraz z ciepłą bielizną

zsyła smutek na ciebie doroczny –

o, samotny jesienny mężczyzno,

pustym wzrokiem dokoła znów toczysz.

Odwracając zmęczone źrenice

od bezmyślnej twarzyczki podlotka –

z jedną myślą przebiegasz ulice:

„Gdyby wdówkę gdzie ciepłą napotkać!

Nim ta zima chwyci znów –

żeby tak coś z ciepłych wdów!”.



Ciepła wdówka na zimę –

zawieruchę i mróz –

to jest szczęście olbrzymie,

co jak kwiat będziesz niósł.

Co się w sposób realny

wyrwie z trosk materialnych –

zmieni minus globalny –

twój minus na plus.



Proszę pana, ja panu coś powiem:

jestem ciepła, choć jeszcze nie wdówka.

Ale jeśli pan umie uwdowić –

czeka pana urocza placówka –

mój staruszek ma taką zadyszkę,

że doprawdy niewiele wystarczy –

ot, zatrutą gdzieś wpuścić mu myszkę –

albo jeszcze cokolwiek inaczej –

wsypać coś do jednej z kasz,

trochę trudu i już masz:



Ciepłą wdówkę na zimę –

na gołoledź i śnieg!

Żebyś w śnieżną zadymkę

do niej tęsknił i biegł.

Drzwi i serce otworzy

i warunki ci stworzy,

i na duszę położy,

położy ci lek.


Jeremi Przyobora

Jesienna dziewczyna

[palnick]

Jesienna dziewczyna


sł.i muz. W. Kleban

Przychodzisz kiedy pada deszcz
Po co przychodzisz dobrze wiesz
Wyciągasz do mnie swoją dłoń
Jesienna ty


REF: Nie pytaj drzew przydrożnych, dokąd mamy iść
Nie pytaj czemu spada pod twe stopy liść
Nie pytaj czemu smutek tak dojrzewa w nas
Odpowiedź przecież znasz, upływa czas


Przychodzisz kiedy wieje wiatr
Kiedy na dach spada mgła
Przyglądasz się uważnie mi
Jesienna ty


REF: Nie pytaj drzew przydrożnych ...


Przychodzisz kiedy mroźno tak
Kiedy opuszcza gniazdo ptak
Przytulasz do mnie swoją twarz
Jesienna ty


REF: Nie pytaj drzew przydrożnych ...

[zwykly2]

Zamiast
Edyta Gepert
Ty Panie tyle czasu masz, mieszkanie w chmurach i błękicie
A ja na głowie mnóstwo spraw i na to wszystko jedno życie.
A skoro wszystko lepiej wiesz, bo patrzysz na nas z lotu ptaka
To powiedz czemu tak mi jest, że czasem tylko siąść i płakać.

Ref.
Ja się nie skarżę na swój los
Potulna jestem jak baranek
I tylko mam nadzieję że
Że chyba wiesz co robisz Panie

Ile mam grzechów, któż to wie, a do liczenia nie mam głowy
Wszystkie darujesz mi i tak, nie jesteś przecież drobiazgowy
Lecz czemu mnie do raju bram prowadzisz drogą taką krętą
I czemu wciąż doświadczasz tak, jak gdybyś chciał uczynić świętą

Ref.:
Nie chcę się skarżyć na swój los
Nie proszę więcej niż dać możesz
I ciągle mam wrażenie że
Że chyba wiesz co robisz Boże

To życie minie jak zły sen, jak tragifarsa, komediodramat
A gdy się zbudzę, westchnę -cóż, to wszystko było chyba zamiast
Lecz póki co w zamęcie trwam, liczę na palcach lata szare
I tylko czasem przemknie myśl, przecie nie jestem tu za karę

Ref.:
Dziś czuję się jak mrówka, gdy
Czyjś but tratuje jej mrowisko
Czemu mi dałeś wiarę w cud
A potem odebrałeś wszystko.
Nie chcę się skarżyć na swój los
Choć wiem, jak będzie jutro rano.
Tyle powiedzieć chciałam ci

Zamiast pacierza - na dobranoc

[palnick]

Pusto w górach


Pusto w Górach jest jesienią,
Chociaż w dole życie wre.
Tutaj w górach tylko buki
Złocą się wśród innych drzew.

Gdzieś w dolinę schodzą ślady
Ktoś niedawno siano zwiózł
Na polanie pozostały
Trzy ostrewki puste już.

Chodźmy wyżej, popatrzymy
W zarośniętą stawu twarz.
Może dojrzysz poprzez trzciny
Na dnie gdzieś zbójników skarb.

Już niedługo spadną śniegi
Staw pogrążą w śnie głębokim
Słuchaj, może w szelest liści
Wplotły się już zimy kroki

A w szałasie jeszcze ciepło
Może watra gdzieś się tli.
Jeszcze przecież gryzie w oczy
Jałowcowy ostry dym.

Może tutaj spotkasz szczęście
Co gdzieś pod gontami śpi
Szczęście które wspomnisz nieraz
Jak i te jesienne dni...

Nie znam autora

[ave.duce]

Pieśń o jesieni


Czerwono i złoto już w lesie!

Bo jesień! Już jesień!

Że barwniej jest tylko w "Expressie"!

Bo jesień! Już jesień!

Znów okna uszczelni się jutro!

Bo jesień! Już jesień!

I molom odbierze się futro!

Już jesień!

Czasami wśród zmiennych robótek

jesienny nawiedzi nas smutek.

I wtedy nie zjemy kolacji,

lub łzą się zlejemy bez racji.

A czasem znów jest nam pogodnie,

że jesień! Już jesień!

Że mamy elektrociepłownie!

Już jesień! Już jesień!

Że w Tatry niedługo na narty!

Bo jesień! Już jesień!

Że wrócił znów Szekspir w teatry!

Bo jesień!

Jesień! Jesień!


Jeremi Przybora

Przytul, uściśnij, pocałuj

[palnick]

Przytul, uściśnij, pocałuj

Przytul, uściśnij, pocałuj
Może ostatni już raz.
Jeśli odejdę

[ave.duce]

Jak zatrzymać tę chwilę jesienną -

plamę słońca na słot długim paśmie -

te ostatnie motyle przede mną

na tej róży ostatniej, co gaśnie?

Jak? Jak?

Jak zatrzymać chwilę tę?

Jak jej nie dać odejść w mgłę?

Jak jej nie dać odejść w mgłę?

Mgłę?



Jak zatrzymać ten zegar w pół kroku,

co mu jest cichym świerszcz sekundnikiem?

Jak zatrzymać ten pośpiech obłoków

i ten wyraz twych oczu, nim zniknie?

Jak? Jak?

Jak zatrzymać wszystko to?

Nie dać, żeby zaszło mgłą -

nie dać, żeby zaszło mgłą -

mgłą?



Jak zapobiec odejściu tej chwili,

która z odejść się składa aż tylu?

Chyba tylko tę furtkę uchylić

i przez furtkę tę odejść z tą chwilą.

Tak, tak -

wraz z jesienną chwilą tą -

odejść, zasnuć siebie mgłą -

odejść, zasnuć siebie mgłą -

mgłą.



Jeremi Przybora

Koncert jesienny...

[palnick]

Koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie


Za oknem pada deszcz
Na piecu skrzypce stroi świerszcz
Dziewczyny płaczą bo skończyło się już lato
I słychać tylko gdzieś
Koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie
W ogrodzie zasnął pod gruszą chochoł
I śni o pięknej dziewczynie
A strach na wróble przydrożne wierzby liczy
Tańcząc w objęciach polnej myszy
Koncert, koncert, koncert jesienny na dwa świerszcze
I wiatr w kominie
Koncert co z babim latem odpłynie
Pnie drzew pokryły się dawno mchem
Wiatr rozwiał jeszcze jeden dzień
A na ścierniskach pozapalały się ogniska
W oddali snuje się...
Koncert jesienny...
Wywietrzał dawno zapach żniw
Szczelnie zamknięto wszystkie drzwi
Ludzie czekają. Może jutro będzie biało?
Pod piecem cicho śpi
Koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie
Uciekł na drogę, pokochał wierzbę
I nagle gdzieś się rozpłynął
A strach na wróble leży samotny w polu
Mysz go rzuciła, uciekł do stodoły
Koncert, koncert, koncert jesienny na dwa świerszcze
I wiatr w kominie ,dziś ze świerszczami
Zasnął już na zimę

Słowa: W. Niżynski

[palnick]

W żółtych płomieniach liści

Agnieszka Osiecka


W żółtych płomieniach liści
brzoza dopala się ślicznie.
Grudzień ucieka za grudniem,
styczeń mi stuka za styczniem.
Wśród ptaków wielkie poruszenie,
ci odlatują, ci zostają,
na łące stoją jak na scenie -
czy też przeżyją, czy dotrwają ?


I ja żegnałam nieraz kogoś,
i powracałam już nie taka,
choć na mej ręce lśniła srogo
obrączka srebrna jak u ptaka.
I ja żegnałam nieraz kogoś
za chmurą, za górą, za drogą,
i ja żegnałam nieraz kogoś,
i ja żegnałam nieraz...


Gęsi już wszystkie po wyroku,
nie doczekają się kolędy,
ucięte głowy ze łzą w oku
zwiędną jak kwiaty, które zwiędły.
Dziś jeszcze gęsi kroczą ku mnie
w ostatnim sennym kontredansie
jak tłuste księżne, które dumnie
witały przewrót, kiedy stał się...


I ja witałam nieraz kogoś
chociaż paliły wstydem skronie,
i powierzałam Panu Bogu
to, co w pamięci jeszcze płonie.
I ja witałam nieraz kogoś
za chmurą, za górą, za drogą,
i ja witałam nieraz kogoś,
i ja witałam nieraz...


Ognisko palą na polanie,
w nim liszka przez pomyłkę gore,
a razem z liszką, drogi panie,
me serce biedne, ciężko chore.
Lecz nie rozczulaj się nad sercem,
na cóż mi kwiaty, pomarańcze,
ja jeszcze z wiosną się rozkręcę,
ja jeszcze z wiosną się roztańczę !
I ja żegnałem nieraz kogoś,
i powracałem już nie taki,
choć na mej ręce lśniła srogo
obrączka srebrna jak u ptaka.
I ty żegnałeś nieraz kogoś
za chmurą, za górą, za drogą,
i ty żegnałeś nieraz kogoś,
i ty żegnałeś nieraz...

[ave.duce]

W dzionek jesienny mglisty

lecą jesienne listy -

nim cisza je pochowa -

lecą jesienne słowa,

słowa, słowa

na wiatr:

"Wstawiłem zęby mamie",

"Pieniądze oddaj, chamie",

"Nieludzko ciebie kocham",

"To ździra ta Zocha",

"Paciorek za mnie zmów" -

deszcz słów, deszcz słów.



W dzionek jesienny mglisty

lecą jesienne listy -

nim cisza je pochowa -

lecą jesienne słowa,

słowa, słowa

na wiatr:

"Znów jestem w takim stanie",

"Ty nędzny grafomanie",

"Wspominam lata młode",

"Zamknęli nam wodę",

"Jaś wymiotuje znów" -

deszcz słów, deszcz słów.



W dzionek jesienny mglisty

lecą jesienne listy -

nim cisza je pochowa -

lecą jesienne słowa,

słowa, słowa

na wiatr:

"Za Lechem pójdziem w ogień",

"Już z Józkiem nie mogie",

"Onegdaj była stypa",

"Po mordzie mnie zrypał",

"Moralnie jestem zdrów" -

deszcz słów, deszcz słów.



W dzionek jesienny mglisty

lecą jesienne listy -

nim cisza je pochowa -

lecą jesienne słowa,

słowa, słowa

na wiatr...



Jeremi Przybora

Serce z kamienia

[incognitto]

Serce z kamienia


Będziemy się leczyli na jesień,
Na październik, listopad i grudzień,
Na wieczory i noce śród nagłych
Zalęknionych, surowych przebudzeń.

Będziemy przysięgali na ptaki
I zasiane wiatrami byliny,
Ze na przyszłą wiosnę na pewno
Odkwitniemy i powrócimy.

I będziemy siadali przy stole
Z wiernym psem, co wyciągnie się w nogach,
Zatopieni codziennie w gazetach.
Depeszach i nekrologach.

Odłożymy skąpe radości
Na czarną godzinę, na czarny ostatek,
Jak wrzosy liliowe pod fotografią
Umarłych braci i matek.

I nikt nie zliczy tych lat i czekania
Na przyszłość, co kiedyś przecież nadpłynie:
Odnotują nas Parki pokątne,
Głupie szwaczki, kredą w kominie.

I tylko ktoś, kto w mocy nadludzkiej
Ziemskie niedole na wieczność pozmienia,
Może to wszystko przecierpi i skruszy
Nadludzkim sercem z kamienia.

/Kazimierz Wierzyński/

Dzieje się jesień

[palnick]

Dzieje się jesień

Przez szyby twych okien zapatrzonych w stawy
Przychodzi jesień cicho, sennie i srebrzyście,
Rozrzuca strzępy złota miedzy zeschłe trawy,
Gdy modlę się o ciebie do żółknących liści.


Blada mgła jesienna snuje się przez wrzosy
I pieśń o barwnej ciszy w sercu wciąż mi dzwoni,
Płynie wiatr alejami, rozwiewa twe włosy,
Jakby chciał się na pamięć nauczyć ich woni.


Ostatnie już w tym roku kwiaty mrą pod płotem,
Stary żuraw studzienny skrzypi gdzieś w oddali,
Jakiego burze błękitne i czarne i złote
Przepływają w twych oczach nie znane mi wcale

Słowa: M. Ostrycharz

O cicha, mglista, o smutna jesieni!

[incognitto]

W jesieni


O cicha, mglista, o smutna jesieni!
Już w duszę czar twój dziwny, senny spływa,
przychodzą chmary zapomnianych cieni,
tęsknota wiedzie je smutna i tkliwa,
ileż miłości, och, ileż kochania
umarła przeszłość z naszych serc pochłania,
z naszych serc biednych, z naszych serc bezdeni...

Zamykam oczy... Blade ciche cienie
suną się w liści posępnym szeleście -
jak obłok światło: niesie je wspomnienie...
O dni umarłe! o dni! gdzież jesteście?...
co pozostało po was?... Ach! daleko,
daleko kędyś toczycie się rzeką
szarą i mętną w głąb puszcz i w milczenie...



/Kazimierz Przerwa-Tetmajer/

[ave.duce]

Dzień za dniem,
sen za snem,
pełnia i nów,
i słońce znów.
Noce i dni,
o których nie wiesz
jesień i…
pejzaż bez ciebie,

bez ciebie.


Jeremi Przybora

[aurora.we.mgle]

Dziś z duchami ludzie się spotykają
klękają na grobach, znicze zapalają
miłość, złość, przyjaźń wspominają
szepczą, plotkują, dumają.

Żywi i przeszli unią złączeni
obcują we mgle każdej jesieni
w genetycznym, cichym korowodzie
w płomieniach duchów gorącym chłodzie.

Rozproszone geografią duchy moje
przywołuję pamięcią, proszę na pokoje
w kominie zapalę, winem uczęstuję
nawet się dla nich umaluję.

Wszystkich zaproszę odeszłych i żywych
wirtualnych, wymarzonych, prawdziwych
na chemiczno-duchową biesiadę
zadusznym ugoszczę obiadem.

Jesienny ogród życiem rozkrzyczany
wcale nie myśli żyć wspomnieniami
w erotycznym transie komary wirują
wierne ptaki jagód, ciepła poszukują.

Gaia z Giocondy tajemnym uśmiechem
dyskutuje z Ananke i bawi się echem
cierpień, radości, łez, miłości
pewna mądrością nieskończoności.

E.

[ave.duce]

[aurora.we.mgle]

Ja: Aurora we mgle

[ave.duce]

Emily jesteś cudowna.

[palnick]

Zawsze to mówiłem.

jesień miłości...

[trond]

Nie mów nic...
Nie mów, że Twoja miłość trwa.
Dobrze wiem,
Dobrze wiem, co to miłość prawdziwa:
Gorące pocałunki i zaklęcia,
Westchnienia, które płyną z głębi serca.
Nie mów nic,
Nie okłamuj, że kochasz mnie.

Nie mów nic...
Nie mów, że Twoja miłość trwa.
Dobrze wiem,
Dobrze wiem, co to miłość prawdziwa.
Nie zwiodą mnie uśmiechy i zaklęcia,
Gdy na dnie pocałunków brak jest serca.
Nie mów nic...
Nie okłamuj, że kochasz mnie.

O nie, nie mów nic...
Daj dłoń, przytul się.

Pierwszy siwy włos

[palnick]

Pierwszy siwy włos

Babie lato wolno płynie przez jesienny park.
Z dala ktoś na mandolinie kołysankę gra.
Chodźmy, miły (a), pod nasz stary dąb,
Jakże kocham ciepło twoich rąk,
Pomyśl, ile to już lat idziemy przez ten świat.

Spostrzegłam (em) dzisiaj pierwszy siwy włos na twojej skroni
l widzisz, miły (a), przed wzruszeniem trudno się obronić.
Mam przecież w oczach dzień, gdy pierwszy raz ujrzałem (am) ciebie.
Pamiętam każde słowo, każdy uśmiech twój.
Czas nie ostudzi ludzkich serc, gdy mocna miłość płonie.
Całuję pierwszy siwy włos, co zalśnił na twej skroni.
Tak piękną mamy jesień, miły (a), cichą i pogodną.
Spójrz, jak babiego lata płynie srebrna nić.

Jak obłoki dwa łabędzie przecinają staw.
Człowiek zawsze wracać będzie do lirycznych spraw.
Chodźmy, już się kryje słońca blask,
W domu dzieci oczekują nas.
Pomyśl, ile to już lat idziemy przez ten świat.
Spostrzegłam (em) dzisiaj ...

K. Winkler

[trond]

mała anegdotka rodzina.działo sie to w latach pięćdziesiątych ubiegłego
wieku,kiedy szlagierów słuchało sie z płyt winidurowych bodaj.no i właśnie w
czasie imienin biurowych ze składkowymi płynami i płytami rozlega sie
dramatyczny krzyk :P"panie kaziu,pan mnie usiadł na siwy włos!".p.s.nie było co
zbierać,jak mi opowiedziała najblizsza rodzina;-(

[ave.duce]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=28&w=29434416&a=30580321

[aurora.we.mgle]

Uroczy jestes Palniczku, zawsze to czulam, choc Cie nigdy nie widzialam.
Prawda, ze zachwyca bogactwo i glebia jesiennych mysli uwidocznione w poezjach
na tym forum. Sa one znacznie bardziej wyrafinowane i nasycone, niz zwiewne
mysli wiosenne, ktore tez mile, lecz zwykle plytkie sa. W jesieni cudowna jest
samoswiadomosc, madrosc, pewnosc siebie, nasycenie i... doza malanholii, ktora
nadaje myslom glebokie tony.
Pozdrawiam Cie bardzo serdecznie, jesiennie i slonecznie:))