Światem zaczęła rzadzić Jesień.

Przecież to tylko jesień...

[aurora.we.mgle]

Jeszcze nie czas, nie odchodź proszę
przecież to tylko jesień, mgły
pachnących jabłek nam przyniosę
niech zaczarują nasze sny.

Sny o cudownej, dobrej krainie
we łzie pod powieką zaklętej
poczuj jak krew gorąca płynie
poczuj słońce w dłoni ściśniętej.

Jeszcze mrugnij nocnym płomieniem
słowem słodkim rzuconym w otchłań
jeszcze poczuj miłości cierpienie
jeszcze uczuć życiem powstań.

Jeszcze harmonią zatańcz dusz
jonami rozpal swe neurony
gdy Ona przyjdzie, powie – już
spotkamy się na tym peronie.

Na stacji znanej Tobie i mnie
wśród wonnych borów zaptaszonych
gdzie z pocałunkiem dam Ci lampę
na świetlną drogę nieskończoną.

Kompas Ci dam i mapę, kierunki opiszę
klucz do willi podniebnej Ci wręczę
ona będzie wierszy Twych zaciszem
i naszych spotkań w dolinie tęczy.

E.

[piaf.e]

PISZECIE WIERSZYKI PISOWSCY Hipokryci,a jednocaesnie pozbawiacie uczciwych
obywateli praw.
Przyjdzie zima,a potem wiosna aurorko,i po twojej jewsieni zostaną tylko
przykre wspomnienia.Bo wiosna ma w sobie siłę młodosci,ktorej jesien juz nie
posiada.powodzenia.

Z i m n o m i

[palnick]

Z i m n o m i


Niesie wiatr z pobliskich ściernisk
Płonącego chrustu dym
Miły mój to już październik
Do jesieni pełny rym.
A Ty wodzisz mnie po lesie
I nie mówisz przy tym nic
Co nam spacer ten przyniesie
Gdy tak miłość będziesz kryć.

Zimno mi, po prostu zimno mi,
Przecież taki wiatr,
A Ty nie wiesz, nie rozumiesz
A Ty nie chcesz lub nie umiesz
Ogrzać ust mych ciepłem warg.

Przyszła noc puchają sowy
Drzewom w lesie liść się śni,
A Ty wciąż przez tyle godzin
Siedzisz cicho u mych drzwi.
Boże, przecież to październik
Jeszcze się przeziębisz mi,
A po zatem gdy jest ciemno
Jeszcze bardziej serce drży.

Zimno mi, bez Ciebie zimno mi
Wiec kochany wejdź,
Może ciemność cię ośmieli
Aby wreszcie się podzielić
Wspólnym ciepłem naszych serc.

Płynie czas i w ciszy spada
Przedostatni zwiędły liść,
Miły mój to już przesada
Tak bez słowa przy mnie tkwić
Ma wiewiórka futro rude,
Czarne pióra nosi kruk,
A ja Ciebie mam bez złudzeń,
Byś mnie kiedyś ogrzać mógł.

Zimno mi, przy Tobie zimno mi
Kto popełnił błąd?
Że Ty nie wiesz, nie rozumiesz,
Że Ty nie chcesz, lub nie umiesz
Przelać ciepła z rąk do rąk.

A w jaki to sposob my pozbawiamy ludzi praw?

[aurora.we.mgle]

Mozesz wyjasnic? Kazdy glosowal zgodnie z wlasnym wyborem.
Poza tym, wiedz, ze ja nie jestem zadnym pisowcem (ani nigdy nie nalezalam do
zadnej partii), choc glosowalm na PiS, bo te partie doraznie uznalam za
mniejsze zlo. ostatnia konfiguracja polityczna w Pl byla taka marna, ze nie
bylo innego wyjscia. Byc moze sie zawiode na PIS, ale na razie daje im kredyt
zaufania.
A Tobie Edytko dedykuje ten oto wierszyk:

Świadomosć. To czym rożni się
Wiosna od jesieni.
Wiosna mysli, że jest wieczna,
Jesien wie, że czas wszystko odmieni.

Ta swiadomosc jest najwiekszym skarbem jesieni. Jest to swiadomosc
przemiennosci wszystkiego na tym swiecie i rownoczesnie wiecznosci. Wiosna nie
ma o niej pojecia. Na szczescie, wiekszosc ludzi dojrzewa i zdobywa te
swiadomosc, czego i tobie zycze. Jesien to preludium do wiosny, a wiosna to
wstep do jesieni. To, ze glownie zoltodzioby glosowaly na Tuska dowodzi tego,
ze on byl zlym wyborem dla Polski. Nie mamy do was pretensji z tego powodu,
wasze mozgi sa jeszcze niedojrzale i my to rozumiemy.
Pozdrawiam Cie i nos do gory. Swiat jest piekny, zobacz jak bajkowo
kolorowy:)

Dzieje się jesień

[palnick]

Przez szyby twych okien zapatrzonych w stawy
Przychodzi jesień cicho, sennie i srebrzyście,
Rozrzuca strzępy złota miedzy zeschłe trawy,
Gdy modlę się o ciebie do żółknących liści.


Blada mgła jesienna snuje się przez wrzosy
I pieśń o barwnej ciszy w sercu wciąż mi dzwoni,
Płynie wiatr alejami, rozwiewa twe włosy,
Jakby chciał się na pamięć nauczyć ich woni.


Ostatnie już w tym roku kwiaty mrą pod płotem,
Stary żuraw studzienny skrzypi gdzieś w oddali,
Jakiego burze błękitne i czarne i złote
Przepływają w twych oczach nie znane mi wcale

M.Ostrycharz

[palnick]

Napiętnowanie Jesieni

Jesień to nie melancholia to wściekłość
co rok powtarzana próba końca
Wyprute wnętrzności ziemi
na wierzchu buraki kartofle i brukiew
co się kryło przed światem wydane jest na łup
człowieka
woda ze stawów spuszczona ławice karpi
wyrzucone na brzeg
drzewom urywa głowy wiatr gną się zmierzwione
nieprzytomnie
i aż do horyzontu zapach ziemi mdły i miłosny
rozszerza nozdrza koniom
ciągnącym fury wyładowane jak wozy wygnańcze
Zdarte przemocą z drzew liście budzą żal tak
gwałtowny
że chciałoby się gnać razem z nimi
z tym wszystkim co odchodzi a próbowało żyć
w nadziei nieśmiertelności
Pożary czerwieni brązowe wybuchy dębów
i deszcz poganiający wszystko co spotyka w marszu
Naprzód wygnańcy Naprzód
Tłumy zapędzane pod dachy
ostatnie zwierzęta szukające zimowego schronu
przed chłodem
a potem mgły spadające kurtyna za kurtyną
zbielały horyzont złudnych gór z których
samobójczy skok
uczynimy wraz z listopadem
prosto w grudniową noc

Julia Hartwig

[ave.duce]

A jeśli mnie dom buczyną spięty
Tej nocy przyjmie w swoje progi
Zapalę gwiazdy w nocy głębi
A sam zakwitnę polnym głogiem
Beskid kołysze się i szumi
I chwiać się będzie drżeniem nieba
I horyzontu zmieni drogi
I umrzeć moim słowom nie da
Do końca drogi swej noc zmierza
I płoną drzewa w nocnym chłodzie
Czy gościem będę w nim czy muszę
Do domu swego wejść jak złodziej
A Beskid woła znak mi daje
Pójdź oto droga już niedługa
I trwa świt złocąc wyświechtana
Jesiennym złotem biedna fuga…


Wojtek Bellon

Jesień

[palnick]

Jesień


Jak znowu oracz, poganiając cugiem
Dobytku, pola krzywym porze pługiem;
Nie żal mu prace przewracając ziemię,
Która stokrotne odliczy mu plemię,
Nie żal i zboża, które rzuca w ziarnie,
Za które przybysz sowity zagarnie,
I choć go słońce w końcu lata pali,
On ciepłą pracę, kiedy z zyskiem, chwali.
A ja tylko oczu twych płomienie
Znoszę, o Jago, a zwiędłe nasienie
Moich nadziei jak na twój grunt rzucę,
Zawsze się plonem zanikłym zasmucę:
Daremno oracz pracuję ubogi,
Bo wszytko twoje wypalą śreżogi.
Ucz się od nieba, które gdyby wściekłym
Zawsze paliło słońcem, wnet by w spiekłym
Gruncie zostało ziarno jak w opoce
I sadowe by chybiły owoce;
A teraz widzisz i łąki podszyte,
I drzewa płodne, i łany okryte,
Bakchus w winnicy, w ogrodzie Pomona,
Ta jabłka trzęsie, ten odkrywa grona,
Każdy się cieszy i każdy zażywa
Swej prace, każdy swe frukty obrywa.
Tyś jest mój ogród, ja cię pilnym okiem
Strzegę i ciepłym polewam łez stokiem;
Dajże się i ty użyć, a daj wcześnie,
Póki jagodom dopiekają wrześnie,
I daj wprzód, niż nam zima smak odmieni,
Zażyc owoców tak pięknej jesieni.

Jan Andrzej Morsztyn

Przedwczesna Jesień.

[palnick]

Przedwczesna Jesień


Przedwczesna jesień
Już ostro pachnie więdnącymi liśćmi,
Puste i ślepe stoją już zagony,
Jedna z niepogód, które teraz przyjdą
Przetrąci wiośnie kark znużony.
Jałowce trzeszczą. Wtem chwil jedno tchnienie
I wszystko w dali zda się zagadkowej
Co bliskie dzisiaj, kiedy kwiaty nowe
Najcudowniejszym mamią nas złudzeniem.
Trwożliwie pragnie dusza przerażona
Bez bólu wyrzec się swej doczesności,
By przeżyć cud jesieni przebudzona
Mogła jak drzewo; barwy pełna i radości.

Herman Hesse

Dzień jesienny

[aurora.we.mgle]

Panie: już czas. Tak długo lato trwało.
Rzuć na zegary słoneczne twój cień
i rozpuść wiatry na niwę dojrzałą.

Każ się napełnić ostatnim owocom;
niech je dwa jeszcze ciepłe dni opłyną,
znaglij je do spełnienia i wypędź z mocą
ostatnią słodycz w ciężkie wino.

Kto teraz nie ma domu, nigdy mieć nie będzie.
Kto teraz sam jest, długo pozostanie sam
i będzie czuwał, czytał, długie listy będzie
pisał i niespokojnie tu i tam
błądził w alejach, gdy wiatr liście pędzi.

Rainer Maria Rilke

żeby dwie struny jednym brzmiały głosem...

[aurora.we.mgle]

Jak przed zetknięciem z twoją duszą mogę
zachować własną duszę? Ponad tobą
ku innym rzeczom jakże ją przeniosę?
Ach, obcą raczej wybierając drogę
w ciche ją miejsce zaniósłbym po ciemku,
gdzie już jej nie udzieli się jak wcześniej
drżenie twojego wewnętrznego lęku.
Zetknięcie nasze jest jak pociągnięcie
smyczka, oboje łączy nas ze sobą,
żeby dwie struny jednym brzmiały głosem.
Na jakim nas rozpięto instrumencie?
Jakiż to skrzypek trzyma nas w swym ręku?
O, słodka pieśni.

Rainer Maria Rilke

Jeszcze jesienny Stachura

[aurora.we.mgle]

Jesień

Zanurzać zanurzać się
w ogrody rudej jesieni
i liście zrywać kolejno
jakby godziny istnienia

Chodzić od drzewa do drzewa
od bólu i znowu do bólu
cichutko krokiem cierpienia
by wiatru nie zbudzić ze snu

I liście zrywać bez żalu
z uśmiechem ciepłym i smutnym
a mały listek ostatni
zostawić komuś i umrzeć

Edward Stachura

[ave.duce]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=28&w=29434416&a=30560746

[zwykly2]

Jesienią

Jesień, przez górskie idąc przełęcze,
Miast serca - liść mi szkarłatny wkłada -
Miast oczu - wtula dwie drobne tęcze
I śpiewa: "Ziemia kona już - blada,
Liść bez zieleni, kwiat bez motyli
Krew tysiącbarwną wysącza z siebie,
Jakby chciał w jednej odtworzyć chwili
Kolory wiosny - po jej pogrzebie!...
Tyś moim liściem, tyś moim kwiatem,
Bez żalu z całym żegnaj się światem!
Pij czar wspomnienia z jesiennej mgły!


Konaj i ty!"

- Konam! po całej konam przestrzeni
Od pól kobierca - do chmur kobierca!
Lecz pomnij - śmiercią piękna jesieni:
Człowiek jest kwiatem innego serca!...
Odkwitną kwiaty z śniegów powicia,
Gdy się odzłoci słońce na nowo!
Wyrwiesz je ze snu złotym kłem życia
I dawnych szeptów napełnisz mową!
Ale po mojej wiosny pogrzebie
Już nie odtworzysz blasków na niebie
I bezwładnego - w głębokim śnie -
Nie zbudzisz mnie!...


Leśmian

[ave.duce]

Zasnuły się senne góry
W mgławą jesienną oponę -
Słońce nad nimi się pali,
Wyzłaca pola skoszone.
Kurz osiadł na jasionach,
na brzozach liść się czerwieni -
O smutna godzino rozłąki,
O smutna, cicha jesieni!
Odchodzę, bo czas mnie woła...
Ślad po mnie czyż tu zostanie?
O góry, o pola skoszone,
O ciche, smutne żegnanie.

Jan Kasprowicz

Kabała jesienna

[palnick]

I znów jest wieczór w szarudze i słocie,
I lampę trzeba świecić już o czwartej.
Siądź tu naprzeciw. Ty wiesz: w tej martwocie
Najwięcej szczęścia dają twoje karty.

Zmarszczone ręce położą proroczy
Korowód zdarzeń i tak nie do wiary
Dobrze się stanie, gdy podnosząc oczy,
Na mnie popatrzysz się przez okulary.

Ktoś mi list przyśle - prawda? - i wyswata
Z kierową damą, która na mnie czeka;
Niespodziewany czyjś przyjazd i strata,
Intrygi pików i podróż daleka.

I całe życie to, które się zmieści
W jednym kwadracie pasjansa, w mozaice
Kart kolorowych, w najdroższej powieści,
W sercu, co kocha, jak w bajce, jak w bajce.

Nie trzeba sprawdzań, wszystko się sprawdziło,
Wyszło, corn myślał - tak, wiesz, nie do wiary
Że mi w szarugach dni będzie się śniło
Spojrzenie długie poprzez okulary.

Karzimierz Wierzyński

[ave.duce]

Idzie o deszcz...


Idzie o deszcz który zmoczył najbardziej buntownicze kości
Deszcz kości dotrze któregoś dnia do nocnych uszu
i będzie wiadomo że nastaje mutacja owoców
ich odlot na skrzydłach potworów o ślepiach z kwarcu
lejących łzy na wiadok wschodzącego słońca
Odfruną ryby upału
Kiedy jesienią noc zrówna się z nocą
będą przystawać w miastach zaczarowacych przez wielkie liczby
ułamki nieskończenie małe
i kobiece spojrzenia spowijane przez wylewające rzeki
Co do mnie chcę by niebo odeszło razem z chmurami
zanim sie stanę kompletnym idiotą


Benjamin Peret

Już nam pokazał Bóg czy szatan ...

[aurora.we.mgle]

Znowu jesień

A oto już i jesień. Ptaki są jak dłonie,
jak dłonie pożegnalne nieba dla złej ziemi.
Płaczmy czasu, ach, płaczmy z sercami żywemi,
smutni tacy, samotni, nie nazwani dniem.
Już nam pokazał Bóg czy szatan krwawe miasta,
w których jeno się dymy z wolna unosiły
jak umęczony anioł nad kolebką śmierci.
Już nam ten nóż przytknięty aż do serca wrastał,
tak długo trwał przy piersi, a gruzy mówiły
i każde drzewo martwe wraz z nimi śpiewało:
"Otoć się w proch obracasz, nieobaczne ciało".
Jestże coś ponad ciemność? - pytaliśmy płacząc,
gdy spośród stolic martwych nikt nie wyszedł do nas,
i staliśmy w ciemności, gdzie się nie napotka
dłoń z dłonią, a wzrok bliźni widać tylko w gromach.
I tylko dudnił wiatr przez ulic puste groby,
i śnieżyce powoli nakrywały głazy,
i byliśmy jak mroczne, niewierne wyrazy,
gdy świat opadał z powiek jak gwiazda czy łza.
Jak poznać ziemię głuchą? jak nazwać te lądy,
gdzie dzieci konające są jak starcy we śnie
i już nie znają słów, nim je pojęły jeszcze,
i kraje, gdzie się nigdy nie usłyszy mowy,
a dłonie, każde dłonie, są jak mroźne kleszcze"
A to już i jesień. Drzewa są na nowo
żaglami martwym domom, skrzydłami martwym snom,
jakby nie powstawały nad rozrąbaną głową,
jakby nie było kolumn roztratowanych rąk.
I człowiek idzie obok, ach, chyba już nie człowiek,
pień taki, wypalony, co znów zapomniał nieba,
i krzyczy, kiedy we śnie na poczerniałej słomie

Krzysztof Kamil Baczynski

Przypomniały mi się dwie jesienne śpiewanki

[lvlarynat]

JESIENNA DEPRECHA

Mam znowu doła
Znów pragnę smierci
Wracaja stare lęki
I nie mogę w nocy spać

Ból przemijania
Choroby, wojny, rozpacz
Wszystkie ciemne strony życia
Dręcza mnie ach ku.. mać

Ref:
Brazylijski serial już nie cieszy jak kiedys
Nawet seks jest banalny i nie kręci mnie
Może jestem nienormalny, za krótko byłem w wojsku
Może w lecie jakis komar adidasa sprzedał mi...

Mam znowu doła
Znów pragnę smierci
Wszystkie formy samobója
Przed oczyma staja mi

Sam już nie wiem co robić mam
Nie chcę dłużej smażyć tłuczonego szkła
Mam już dość leżenia pod kałużą
Ratuj mnie jesienny mały boże

Ref:
Brazylijski...


/Ryszard „Tymon” Tymański, zesp. KURY/


==================


JESIENNY PAN

Choć nie wiem kto to jest
i nie wiem skąd go znam,
czasem spotyka mnie
jesienny, śmieszny pan.
Parasol wielki ma
i zmartwień trochę też,
przez pusty idzie park
w czerwony liści deszcz.
Lecz gdy ostatni liść
ze smutnych spadnie drzew,
on razem z białą mgłą rozpływa się.

Gdy park pożółknie znów, powróci znowu tam,
jesieni szukać barw, jesienny śmieszny pan.

A wtedy spotkam go
i pójdę z nim przez park,
on będzie blisko tak
jak mgła jak wiatr.
Gdy świat pożółknie znów
i biała wzejdzie mgła,
będziemy razem szli
jesienny pan i ja.

/Wojciech Młynarski/

Litwa jesienna

[palnick]

Litwa jesienna


Chyba tu razem zeszły się wszystkie jesienie,
Sosny w mgle jak w burzanach stanęły faliście
I za ręce się wzięły gałęzie i liście,
Głogi ostre, czerwone i lśniące derenie.

Wody wokół rozlane matową platyną
Chłodem wioną i wolno o brzeg swój płyciutki
Uderzają i pluszcza, przynoszą mu łódki
I odchodzą znów cicho, i cicho znów płyną.

W ruinach zamków starych zlatują się sowy,
W dziuplach, których przez wieki dla siebie ustrzegły,
Siedzą ślepe i drapią pazurem swym cegły,
I długo myślą głową w kapuzie brązowej.

I jest w bladej przestrzeni i w pustce tej dzikiej
Czarodziejstwo, co nagle dojmuje, zachwyca -
Ile tu duchów błądzi przy świetle księżyca,
Jak tu musi być wiosną, gdy dzwonią słowiki!

Kazimierz Wierzyński

na chwilę przystanęliśmy w tej oberży...

[aurora.we.mgle]

Nie bój się śmierci, choć jej oczy groźne
nie myśl, żeś sam, bos w ciepłym tłumie
jesteś komórką w wiecznej tkance życia
która wymaga odnowy by istnieć

Śmierć nie jest końcem, jest zmianą koni
w nieustającej podróży kosmicznej
na chwilę przystanęliśmy w tej oberży
by cos zaśpiewać, cos stworzyć, kogoś pokochać

Nasz kwiat się odrodzi – myli się poeta -
innobarwny, inaczej zadrży na innym wietrze
inną wonią roznieci inne nozdrza
inne oczy innym kształtem wnieboweźmie

Twe myśli, trudy, uczucia w pierwotnym oceanie
zakwitną w innych duszach i w umysłach innych
jak ty kwitłeś Platonem, Einsteinem, Safoną
śmierć jest tylko zmianą koni w kosmicznym rydwanie

Daj dłoń Przyjacielu, puls krwi, tłok komórek poczuj
coraz ciaśniej na tej ziemi, więc usunąć się trzeba
nie żałuj nieprzeżyć, niebyć, niedosytów
śmierć to przepustka na nowy wibrujący bal

A jednak żal…

Etiuda

[palnick]

ETIUDA NA JESIEŃ

Zaczerwieniło się, pojesienniało

I zadziwiło się i odleciało

I tylko jedna popielata

Jaskółka szuka jeszcze lata

I tylko jedna ciemna róża

Wiednie o cały świat za duża

I tylko jeden słoneczniczy

Zegar pamiątki jeszcze liczy

I tylko oczy, gęste oczy,

Wzrok za szybami, w zapatrzeniu,

Wiatr powłoczyny drzewne troczy,

Na plocie gra jak na grzebieniu

I skrzypią z nim staruchy domy

I wrony lecą niska smuga

A wzrok wciąż milczy, nieruchomy,

Cos wypatruje i cos bada,

Stoi przy oknie długo, długo,

Od września aż do listopada.

Czemu on z liśćmi nie chce śniedzieć,

Za czym on bladzi, co chce wiedzieć?

Ze zadumało się, pojesienniało,

Nikogo nie zadziwiło

I odleciało?

Kazimierz Wierzyński

palnick - czytalem Twoj artykul podsumowujacy..

[galt]

wybory w GW.

Rozpznalem Twoj styl i argumenty. Czy Ty naprawde nie masz co robic, tylko
zabawiac sie w cwiczenia intelektualno-literackie< czy tez traktujesz to forum
jak plantacja swinek doswiadczalnych i natchnienie do swoich tekstow.

[palnick]

galt napisał:

> wybory w GW.
>
> Rozpznalem Twoj styl i argumenty. Czy Ty naprawde nie masz co robic, tylko
> zabawiac sie w cwiczenia intelektualno-literackie czy tez traktujesz to forum
> jak plantacja swinek doswiadczalnych i natchnienie do swoich tekstow.
--------
Jestem nieco zaniepokojony lenistwem dziennikarzy. W przedostatnim numerze NIE,
na pierwszej stronie pan Kuchanny skopiował mój wątek z FK:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=28&w=30304806&a=30304806
Piszesz tu o jakimś innym artykule w GW. Hmm...

W sumie cieszę się, że trafiam z argumentacją do osób skłonnych przekazywać
moje opinie dalej.

Gdybys tylko mial sile powstrzymac sie od checi..

[galt]

...maniuplacji i wypaczania faktow jak to zrobiles w dyskusji o dekalogu, to
bylbym wstanie zaakceptowac Twoj sposob myslenia pomimo, ze w wielu sprawach
doszedlem do innych wnioskow.

[palnick]

galt napisał:

> ...maniuplacji i wypaczania faktow jak to zrobiles w dyskusji o dekalogu, to
> bylbym wstanie zaakceptowac Twoj sposob myslenia pomimo, ze w wielu sprawach
> doszedlem do innych wnioskow.
--------
Nie wiem o co ci chodzi w szczegółach ale dekalog został zmanipulowany nie
przezemnie a hierarchów KK. Mógłbyś dać link do tej dyskusji?
Cieszę się, że choć nie we wszystkim się zgadzamy możemy szanować swoje poglądy.
Pozdrawiam jesiennie :)
P.

Zwiędły liść

[palnick]

Zwiędły liść


Jak owocu kwiat każdy pożąda,
Ranek pragnie się zatopić w mroku,
Nic wiecznego ziemia nie ogląda,
Zmianę jeno, zmianę rok po roku.
Najpiękniejsze nawet pragnie lato
Kiedyś poczuć jesień przemijania,
Tkwij, listeczku, cierpliwie i cicho,
Kiedy wiatru poryw cię dogania.
Grę swą graj, nikt z wiatrem nie wygrywa,
Niech się dzieje, co i tak się zdarzyć musi,
Niechaj wiatr, co od konaru cię odrywa,
Cichuteńko niech do domu cię unosi.

Herman Hesse

[ave.duce]

Nie przychodź

Mgła osiadła na parkanie
już lepiej tu nie przychodź
Jesień jest na całą szerokość
pełna brzoskwiń os i dobrych rad

Beata Szamańska

Autumn - znaczy odchodzenie

[aurora.we.mgle]

Autumn - znaczy odchodzenie
Dokąd, czy na zawsze, czy na pewno?
Może to tylko uczuć chłodzenie
Żeby było smutno o rzewno?

By myśl prawdą była, nie rojeniem
Malowanym farbami lata
By woń ziemi oswoić westchnieniem
I utrwalić w neuronów splotach

Może to tylko próba generalna
Na sztukę, której nieznana godzina
Czy ta sztuka barwna czy czarna
Czy się kończy albo zaczyna?

Nie wie nikt, tak lepiej chyba
Lepiej memy ukryć w ludzkiej sieci
Ośmiornicą się stać, rakiem lub rybą
Twórczą karmą dla cudzych dzieci

Aż cię ręka ciekawa jakaś złowi
Zarumieni duszy rezonansem
I rozbłyśniesz jak księżyc w nowiu
Zawirujesz życia kontredansem.
E.

Druga jesień

[palnick]

Druga jesień - szósta pora roku
złoto płacze przy spadaniu z drzewa
smutek jest jak diabeł
ma swoje stąd dotąd
wszystko jak należy w wymierzonym czasie

nie wyj z żalu głuptasie

Jan Twardowski

Jeszcze Asnykowo

[aurora.we.mgle]

Smutny jest schyłek roku w mgieł pomroce,
Gdy wiatr jesienny zwiędłym liściem miota!
Ostatnie kwiaty, ostatnie owoce
Strąca i grzebie pod całunem błota.

Smutniejszy koniec bezsilny żywota,
Osamotnienie starości sieroce
I długie, ciemne, pełne cierpień noce,
W których się ludzka rozprzęga istota!

Lecz najsmutniejszy jest duchowy schyłek
Zamierającej powoli epoki -
Gdy wniwecz poszedł pokoleń wysiłek.

Strawiwszy wszystkie żywotniejsze soki,
A w spadku szereg błędów i pomyłek
Na dni ostatnie rzuca cień głęboki!

Asnyk

Jesienną nocą

[palnick]

O, przyjdź ty do mnie - bom dziwnie samotna.
Noc się nade mną rozełkała słotna,
I dziwnie jestem w tej nocy samotna.,.

Strugami deszczu mży mgielna szaruga.
Noc pełna cieni, wystygła i długa,

Przedzgonnych psalmów snując hymn pokutny,
Łka w strunach deszczu w rytm niezmiernie smutny,
W mgłach odrętwiałych łka swój hymn pokutny.

I jak wid śmierci leci mi nad głową
Ta noc rozgrana ulewą deszczową...

Więc przyjdź ty do mnie - przyjdź w te ciszę mroczną,
A oczy moje przy tobie odpoczną,
Oczy zasnute mgieł oponą mroczną.

I wzlecę w jasne oczu twoich głębie
Jako za światem tęskniące gołębie.

I spiję niebu z gwiazd złotymi ćwieki!...
I przymknę pijane rozkoszą powieki,

Wypiwszy niebo z gwiazd złotymi ćwieki!


Kazimiera Zawistowska

Jesienną piramidę ludzie usypali ...

[aurora.we.mgle]

Jesienną piramidę ludzie usypali
Ze smutków, tęsknot, rubinów i złota
Wstąp do niej przyjacielu z zamorskiej oddali
Może w niej znajdziesz do szczęścia wrota?

Tylko jesienią...

[aurora.we.mgle]

Tylko jesienią
Może to jest zły objaw może nie ta melodia
Człowiek znowu roztajał i boli
Znowu rosną rośliny znowu drżą mi kończyny
Znowu kicham od pyłku topoli
Bo czy wiosna jest taka radosna
Tak co roku zaczynać od nowa
Znowu męczy się Eros
Nie smakuje papieros
Nie mam siły na nowo kiełkować

Nie ten czas nie to w nas najłaskawsze
Nie ten cud nie ten miód
Już na zawsze
Może kiedyś represje depresji się zmienią
Ale tylko jesienią jesienią
Nie ten ton w wielki dzwon
Do uniesień
Ja mam czas ja poczekam
Na jesień
Bo się w końcu depresje w impresje odmienią
Ale tylko jesienią jesienią

Szumi w głowie powietrze włos się burzy na wietrze
I zielone głupiutkie listeczki
Coś nawiedza Cię we śnie znowu pierwsze czereśnie
Beznamiętnie upychasz do teczki
Bo czy wiosna jest taka radosna
Zdjąłem czapkę kalosze i palto
Znowu zieleń pokoleń
Budzi w nas melancholię
I w ogóle czy dalej warto

Przyjdą burze wiosenne wezmę proszki nasenne
I tak jakoś doczekam jesieni
I pogodzę się z łóżkiem nic nie będę pić duszkiem
Bo wesołe jest życie staruszka
Jesień wleje nam olej do główki
Po co męczyć i rzucać się
Bo wiadomo jesienią
Złe się chwile odmienią
Z drzew opadać będą stuzłotówki

Nie ten czas nie to w nas najłaskawsze
Nie ten cud nie ten miód
Już na zawsze
Może kiedyś represje depresji się zmienią
Ale tylko jesienią jesienią
Nie ten ton w wielki dzwon
Do uniesień
Bo się w końcu depresja w impresje odmienią
Ale tylko jesienią jesienią

Jonasz Kofta

[palnick]

Jesienią

Jak gwiazdy spadłe na czarne zagony
Jaśnieją sterty pszenne i żytniane,
A czoła w mleczną owinął im pianę
Pajęczych przędziw łańcuch wysrebrzony.

Z ognisk pastuszych bije blask czerwony,
Złocą się iskry przez dymy przesiane
I słychać głosy tęskne, rozśpiewane,
Rusińskich dumek rozełkane tony.

I cisza znowu. Chłopskie wierzby siwe
Opadłym liściem mącą wodę w stawie.
Słychać ciągnące odlotne żurawie,

Białe przędziwa gdzieś lecą przez niwę,
Białe przędziwa płyną... wiatr je mota
I płynie z stepów bezdenna tęsknota!

Kazimiera Zawistowska

nie ma piekniejszych wierszy niz jesienne

[aurora.we.mgle]

nie uwazasz Palnicku? zwlaszcza czytanych, wymyslanych przy ognisku, gdy
ciemnosc wokol. Cos jest w tej jesiennej melancholii, co wyzwala w ludzkich
duszach czary.
serdecznosci:)
E

[palnick]

aurora.we.mgle napisała:

> nie uwazasz Palnicku? zwlaszcza czytanych, wymyslanych przy ognisku, gdy
> ciemnosc wokol. Cos jest w tej jesiennej melancholii, co wyzwala w ludzkich
> duszach czary.
> serdecznosci:)
> E
------
Masz rację Emily. To specyficzna pora roku wyzwalająca czarowną stronę duszy.
Pozd.
P.

If you were coming in the fall ...

[aurora.we.mgle]

If you were coming in the fall,
I'd brush the summer by
With half a smile and half a spurn,
As housewives do a fly.

If I could see you in a year,
I'd wind the months in balls,
And put them each in separate drawers,
Until their time befalls.

If only centuries delayed,
I'd count them on my hand,
Subtracting till my fingers dropped
Into Van Diemen's land.

If certain, when this life was out,
That yours and mine should be,
I'd toss it yonder like a rind,
And taste eternity.

But now, all ignorant of the length
Of time's uncertain wing,
It goads me, like the goblin bee,
That will not state its sting.

Jesień

[palnick]

Kasztany z drzew strącają mali chłopcy,
Pożółkłe liście niesie drogą wiatr.
Jesiennym chłodem idziesz przesiąknięty,
I przez to bardziej zszarzał cały świat.
Ostatnie kwiaty więdną na balkonach,
Zasypia wcześniej w bramie nocny stróż.
I stare domy stoją przemoknięte,
na pustych oknach osiadł ciężki kurz.

Ty chcesz jesieni pełnej słońca,
Z wiatrem, który liście strąca,
Choć za chwilę Cię przykryje śniegu zimna biel.
I życie ciężko jest odmienić,
Wśród szarych dni i serc kamieni,
Zapytaj się człowieka obok,
Może on coś wie.

Kasztany z drzew spadają nam pod nogi,
Pożółkłe liście niesie drogą wiatr.
Przechodnie idą, tuląc się do płótów,
Zziębnięte twarze kryjąc w fałdach palt.
Jadące auta przecierają oczy
I woda spływa z ich gumowych rzęs.
I coraz ciemniej robi się na dworze,
I wszystko to ma swój jesienny sens.
I wszystko to ma swój jesienny sens.

Krzysztof Daukszewicz

[ave.duce]

Mówię: Jesień – i drzewom opadają liście,
strumieniom rankiem chłodno, ślepną słoneczniki.
To jakby czas pożaru, czas powodzi przyszedł,
czas gaszenia kolorów, umierania muzyki.

Mówię: Jesień – i czuję, jak kurczy się serce,
i coraz cichszy słyszę czyjś szept: „Mój Kochany”!
To jakbym w twarz dziewczynie spojrzał najgoręcej
i ujrzał – zamiast oczu – dwa brązowe kasztany.

Mieczysław Stanclik

Jesień na wsi

[palnick]

W polu gdy jestem czy jestem w lesie,
Piękno podziwiam jesieni.
Dopóki teatr barw gra muzykę,
Dopóki szron scen nie zmieni.

Liście czerwone, liście brązowe,
Już ochra przebija w trawie.
Lico zaś pieszczą: słońce z zefirem.
Już lecą klucze żurawi.

Swobodnie chodzę, lekko oddycham,
Przenikam welony mgiełki.
I babim latem skronie ustroję.
Ciszy posłucham - miast zgiełku.

Jan Krzysztof Misiuk

Pod światłocieni dymną zasłoną ...

[aurora.we.mgle]

Gdy lasy goreją i ogrody płoną
Zwierz nie ucieka, ptaki usypiają
Pod światłocieni dymną zasłoną
W symfonii mgieł, gdzie łzy śpiewają
Posłuchaj proszę liścia szeptania
Konającego od złota sytości
Usłysz rapsodię serca migotania
Poczuj ból życia i miłości.

E.

Dzień jesieni

[palnick]

Panie: już pora. Wielkie było lato,
Cieniom zegarów pozwól - niech się dłużą
i po obszarach pozwól hulać burzom.
Owocom każ dopełnić się, a jeśli
potrzeba, daj im ze dwa dni gorętsze.
Do dojrzałości nakłoń je i ześlij
słodycz ostatnią w ciężkie wina wnętrze.
Kto teraz domu nie ma, już go nie zdobędzie.
Kto jest samotny, ten zostanie sam.
Czuwać i czytać, listy pisać będzie
długie i po alejach - tam i sam -
błąkać się w liści niespokojnym pędzie.

Rainer Maria Rilke

[ave.duce]

Wokół góry góry i góry
I całe moje życie w górach
Ileż piękniej drozdy leśne śpiewają
Niż śpiewak płatny na chórach

Jak łasiczki ścieżka w śniegach
Droga życia była kręta
Teraz z lasów zeszła na mnie
Młodych jodeł zieleń święta

Nie ludzką ręką malowany
Jest wielki smutek duszy mojej
Lecz nawet złockiej ikonie
Ja nigdy nic nie powiem

Ważne są tylko modre kopuły pieśni
Które na górze wysokiej zostaną
Nikt nie szuka inicjałów cieśli
Gdy cieśle dom postawią

Przyjaciele drodzy którzy jemioły czcicie
Dobrze że chodzicie światem
Wkrótce jodełkę zieloną spalicie
Aby darzyła was ciepłym latem

Wokół lasy i wiatr
I całe życie w wiatru świstach
Wszyscy których kocham wita was
Modrzewia ikona złocista

Jerzy Harasymowicz

Jesień

[palnick]

Jesień

w gałęziach prężą się jabłka jak młode kobiece piersi
omszałe pachwiny drzewa wstydliwie kryją się w cieniu
i wszystko już czeka doźrzałe jak niewyśpiewane wiersze
na ustach młodych poetów — nadciągającą jesienią

tak — wiosną było poczęcie srebrzystym łamaniem lodu
a w skwarnym oddechu lata ciężarne wyczekiwanie
nie płońcie się młodzi chłopcy, gdy w złote łoże powiodą
kobiety — glebę i drzewa — na krwawe rozwiązanie.

Jerzy Lec

[ave.duce]

i oto nadeszła pora
czerniawa taw zżętych
pozostał za nami
kosmos jesienny
przyszło nam u drogowskazu
z napisem "donikąd" stanąc
a w nas śłowa jak ptaki zmoknięte
a w nas myśli strachliwe jak zając

i oto czas nadchodzi
wyjaśnień nie zbędnych
stoimy obok chociaż
na wyciągnięcie ręki
Żeby choć chwila niewielka
by spokoj znowu znaleźć
lecz w nas słowa jak ptaki zmoknięte
lecz w nas myśli strachliwe jak zając

i oto popatrzmy tylko
stoimy na rozdrożu
z ktorego każde odejść
osobną drogą może
I każde z nas obce pośrod
stron świata wybierając
bo w nas słowa jak ptaki zmoknięta
bo w nas myśli strachliwe jak zając

a tyle drogi przed nami
tyle światow przed nami
a tyle pieśni jeszcze tyle pieśni przed nami


Wolna Grupa Bukowina

Gdy jantar kobiercem pod nogi się kładzie

[aurora.we.mgle]

Gdy jantar kobiercem pod nogi się kładzie
Gdy miodem płyną rzeki, owoc kusi w sadzie
Drzewa ku niebu wznoszą szkarłatne ramiona
Wśród tych bogactw natury świat człowieczy kona.

Paryskie, Tuluskie, Nantejskie rubinowe noce
Nie zaznają spokoju. Nienawiści moce
Na stosy dziś rzucają bazarowe śmieci
Globalnym gniewem szalone południowe dzieci
Na moście w Awignon tańczą hip-hopem płomieni
Pokolenia pariasów pozbawione korzeni.

I na Tygrysu moście sprężonym do skoku
Janczar Jonny z tresowaną nienawiścią w oku
Odpowiedzi szuka. Dlaczego strzelać mu kazano
Dzieci w strzępy rozrywać, burzyć wiosek ściany
Na czyich to ołtarzach ma składać swe ciało
Ledwo zakwitłe do życia, co zła nie doznało?

Nie wie tego Jonny i Omar nie wie
Jacy to bogowie i na jakim niebie
Duszami ich się bawią, na hormonach grają
Za struny nerwów pociągają.

Lecz bliska już godzina, gdy na sygnał Słońca
Spiętrzą się biedni świata lawą gorącą
I bankierskich bogów żądnych tronów, złota
Uczczą na szubienicach i szafotach.

E.

[basiapietrzak]

IMIĘ TWOJE

Zanurzyłam się głęboko w jesieni -
w pustym parku zbudzonym nad ranem,
ułożyłam na żwirowej alei
z martwych liści Twoje imię kochane.

Ref.: Już za chwilę
wstanie słońce,
zliże z liści
na śniadanie
krople rosy
- brylantami się rozświecą.
Na dzień dobry
zgodnym chórem
zawtórują ptaki, które
nie zdążyły
i już nigdy nie odlecą.

Zanurzyłam się głęboko w jesieni,
brzoza płaczem zaniosła się niemym,
gdy radosna wkładałam na głowę
welon mgły, sięgający do ziemi.

Ref.: Już niedługo
przyjdą sniegi,
świat okryją.
Białym pledem zaśnie słońce,
ptaki zaczną coraz ciszej ...
Z okna znów
powieje chłodem,
mróz oddechem
pełnym lodu
Twoje imię
gdzieś na szybie wypisze.

Słowa: W.Jarosz
Muzyka: K.Żesławski

Jesień.

[palnick]

Wiatr
Największy elektroluks świata
Wszystkie drzewa
z liści poomiatał
I baluje w pustej altanie.
Spadły liście
Posnęły wiewiórki,
Ciała drzew
Dostały gęsiej skórki,
Można sprawdzić, panowie i panie.

*
Uciekają z ogrodów dziewczyny,
Wjechaliśmy w hrabstwo Aspiryny,
Wjechaliśmy dość zdecydowanie.
Wszystko razem biorąc, krótka mowa:
Najpierw deszczyk,
Potem krzyż
I głowa
I w łóżeczko, panowie i panie.

*
A w łóżeczku
(Jeśli grypa letka)
Całkiem miło:
Książeczka,
Gazetka,
Albo słodkie kimanie-drzemanie.
Jeśli tylko radio nam nie trzeszczy
I symptomów nie ma zbyt złowieszczych,
To jest bosko, panowie i panie.

Ludwik Jerzy Kern

Lubię barwy ...

[aurora.we.mgle]

Lubię barwy przymglone, miękkie i spłowiałe,
Blade tęcze, rzucone w gotyckie arkady -
I przesiany przez liście lubię promień blady,
Którym słonce ozłaca tumy spustoszałe.

Lubię mroki w marmury otulone białe,
Rozwleczonych kadzideł błękitnawe ślady
I rzewne, średniowieczne, naiwne ballady -
W dźwięk gitary zaklęte idylle nieśmiałe.

I lubię w starych freskach prześnione gawoty,
I spłowiałych jedwabi romantyczne wonie,
Miłosnych talizmanów sczerniałe pozłoty

I tęskną pieśń truwerów na teras balkonie -
Pieśń miłosną, co lecąc w omszone krużganki
Nad krosnami samotnej drżała kasztelanki.

Kazimiera Zawistowska

Jesienny quasi erotyk

[palnick]

***
Rozgniatałam
dzisiaj
w palcach
białe owoce
o mokrym wnętrzu
i
śliskiej skórce
-
moje opuszki
wiecznie zazdrosne o usta
zanurzały się
po raz pierwszy
w cierpkim pocałunku
zahaczając niezdarnie
o zęby nasion
.
Zasypiałam
dzisiaj
pochłaniając
zapach surowej jesieni
-
nad ranem
poczułam w ustach
perfumy
pijanej mgły
która
rozłożyła się nieprzytomna
po nocnych szaleństwach
na moich łąkach.
Jakaś kobieta kradnie zieleń
napycha nią kieszenie
usta
poduszki.
Złapano ją kilkakrotnie,
w purpurowej torebce
znaleziono żółte papiery
i wypuszczono
tę rudą wariatkę.

Magdalena Jawor

[aurora.we.mgle]

to musialy byc te owoce Lychees. Niebo w kubkach smakowych i afrodyzjak to
jest, zlaszcza lekko podfermentowane.:)

www.lycheesonline.com/

The Falling of the Leaves

[aurora.we.mgle]

Autumn is over the long leaves that love us,
And over the mice in the barley sheaves;
Yellow the leaves of the rowan above us,
And yellow the wet wild-strawberry leaves.
The hour of the waning of love has beset us,
And weary and worn are our sad souls now;
Let us part, ere the season of passion forget us,
With a kiss and a tear on thy drooping brow.

William B. Yeats

[ave.duce]

Szumią chmury, szumią drzewa,
Jesień i jesieni cicha wrzawa,
Niby sen pożółkła już trawa,
Na przedmieściu dziś wieczorem jest zabawa,
On zjawi się tam!
Będzie tańczyć, słonce moje,
Z nową swą wybraną!
A mnie w głowie będzie się kręciło!
A mnie w piersiach mocno będzie biło!

Gdybym mogła,
Gdybym tak mogła
Wydrzeć sobie serce
I odrzucić serce
I być bez serca,
Byłoby mi lepiej,
Dużo lepiej,
Byłoby najlepiej,
Chociaż nie wiem, nie wiem...
Smutno! Smutno! Smutno!

Szumią chmury, szumią drzewa,
Jesień i w jesiennej cichej wrzawie
Cienie lamp kołyszą się w trawie,
Na przedmieściu jest już dawno po zabawie.
Ciągle w oczach mam,
Jak on tańczył, słońce moje,
Patrząc tylko na nią!
I wciąż w głowie wszystko mi się kręci!
I wciąż duszno, boli coraz więcej!

Gdybym mogła,
Gdybym tak mogła
Wydrzeć sobie serce
I być bez serca,
Byłoby mi lepiej,
Dużo lepiej,
Byłoby najlepiej,
Chociaż nie wiem, nie wiem...
Smutno! Smutno! Smutno!


Edward Stachura

[palnick]

Pieśni jesienne i zimowe VI


Listopad. Pierwszy śnieg.
I pierwszy szron na skroni.
Nadchodzi klęski wiek.
Czas się wieczności broni.
Odwiało białe mgły.
Już zima jesień grzebie.
Jak w oku chłodne łzy,
Stanęły gwiazdy w niebie.

Paweł Hertz

nie smuccie sie... spiewajcie w deszczu

[aurora.we.mgle]

"Singing In The Rain"

I'm singing in the rain
Just singing in the rain
What a glorious feeling
I'm happy again
I'm laughing at clouds
So dark up above
The sun's in my heart
And I'm ready for love
For love
Let the stormy clouds chase
Everyone from the place
Come on with the rain
I've a smile on my face
I'll walk down the lane
With a happy refrain
Singing, singing in the rain
In the rain.

La...

I'm singing in the rain
Just singing in the rain
What a glorious feeling
I'm happy again
I walk down the lane
With a happy refrain
I'm singing, singing in the rain
In the rain
In the rain

[ave.duce]

Póżnojesienny wiersz Pana Cogito przeznaczony dla kobiecych pism

Pora spadania jabłek jeszcze liście się bronią
rankiem mgły coraz cięższe łysieje powietrze
ostatnie ziarna miodu pierwsza czerwień klonów
zabity lis na polu rozstrzelana przestrzeń

jabłka zejdą pod ziemię pnie podejdą do oczu
zatrzasną liście w kufrach i odezwie się drewno
słychać teraz wyraźnie jak planety się toczą
wschodzi wysoki księżyc przyjm na oczy bielmo


Tadeusz Różewicz

Zapach szczęścia ...

[aurora.we.mgle]

Wtedy paloną kawą pachniało w kredensie
A zimne, świeże mleko, jak lody, wanilią.
Kiedy się, mrużąc oczy, orzeszynę trzęsie,
Po gałęziach w olśnieniu pędzi liści milion.
Żywiołem zachłyśnięty, zziajany w rozpędzie,
Ileś pokrzyw posiekał, ile traw stratował!
A kijem obtłukując szyszki i żołędzie
Ileżeś mil po drzewach małpio przecwałował!
I wszystko to w ognistej pamięci dziś błyska.
Ciska się małe, szybkie, gorąco, daleko...
I szczęście pachnie kawą. I chłoniesz je z bliska.
A chłód w pokoju sączy waniliowe mleko.

Julian Tuwim

J e s i e ń

[palnick]

Jesień przychodzi za wcześnie.
Jeszcze kwitną piwonie, jeszcze
pszczoły budują idealne państwo,
gdy nagle na polach zabłysną
zimne bagnety jesieni i zerwie się wiatr.


Skąd idzie jesień, czemu niszczy
marzenia, zielone altany i pamięć ?
Obce mocarstwo wchodzi w cichy las,
złość nadciąga, idzie dżuma
i dym pożaru, ochrypłe okrzyki Tatarów


Jesień zrywa liście z drzew i nazwy,
owoce. Jesień zaciera ślady, granice,
gasi lampy, świece, gromnice; młoda
jesień z purpurą na wargach całuje
śmiertelnie żywe istoty i kradnie życie.


Płyną soki i krew płynie ofiarna,
płynie oliwa i wino, i rzeki płoną,
żółte rzeki wzdęte padliną,
przekleństwo płynie, płynie błoto, lawa, lawina


Biegnie jesień zdyszana i noże
błękitne świecą w jej niemym spojrzeniu.
Ona ścina imiona jak zioła sierpem
ostrym i nie ma litości w jej ogniu,
oddechu. Idzie anonim, terror, armia czerwona.


Adam Zagajewski

Erotyk wspolczesny...:)

[aurora.we.mgle]

Szkic do erotyku współczesnego

A przecież biel
najlepiej opisać szarością
ptaka kamieniem
słoneczniki
w grudniu

dawne erotyki
bywały opisami ciała
opisytwały to i owo
na przykład rzęsy

a przecież czerwień
powinno opisywać się
szarością słońce deszczem
maki w listopadzie
usta nocą

najplastyczniejszym
opisem chleba
jest opis głodu
jest w nim
wilgotny porowaty ośrodek
ciepłe wnętrze
słoneczniki w nocy
piersi brzuch uda Kybele

źródlanym
przezroczystym opisem
wody
jest opis pragnienia
popiołu
pustyni
wywołuje fatamorganę
obłoki i drzewa wchodzą
w lustro

Brak głód
nieobecność
ciała
jest opisem miłości
jest erotykiem współczesnym

Tadeusz Rozewicz

Idzie jesień

[palnick]

1.
idzie jesień
2.
deszcz zmył
z chodnika
grę w klasy
3.
wieszcz chciał
coś powiedzieć
ale nie zdążył
mokry liść zamknął mu usta
teraz patrzy smutno
spod kamiennych powiek
4.
a Chopin grał tak pięknie
5.
rozstanie jest jak śmierć
6.
delikatne nutki
deszczowego
preludium wibrują
w kryształowym szkle
7.
młodość ukryta
za siecią zmarszczek
rozsypuje się
w proch
8.
smutny uśmiech losu?
... gorzka wolność
9.
czarny woal
okrył martwe pisklę
10.
wołanie
niesie
wiatr



Bolesław Łucki

w Apollona świetlnej lektyce

[aurora.we.mgle]

Zanim cię gwiezdny wchłonie pył
i w Drogę Mleczną wplecie
nie żałuj żeś wśród żywych był
tego, żeś ludzkie dziecię.

Nasz ród wadliwy jest i zły
szympansich genów pomny
na dzieci własne szczerzy kły
arogancki, chciwy, ułomny.

Genów, białek skrzydła ukryte
w dendrytów, synaps galaktyce
wzniosą cię na Olimpu szczyty
w Apollona świetlnej lektyce.

Nie żałuj bólu i cierpienia
wspomnij pieszczoty miłości
jesteś rzeźbą boskiego natchnienia
kosmicznym dzieckiem wieczności.
E.

Jesień samotnych

[palnick]

Zajeżdża jesień wśród owocobrania.
Pożółkłe blaski dojrzałych dni lata.
Lazur się z mrocznych zasłon mgły wyłania.
Lot ptaków mitem starego tchnie świata.
Moszcz wytłoczony, na wieczne pytanie
Odpowiedź ciszy wydzwania kantata.
I tu, i ówdzie krzyż na nagim stoku;
Trzoda się gubi w złotolistnym borze.
Nad staw wypłynął majestat obłoków;
Wieśniak-maruda ostatkiem sił orze.
Wieczór powoli ogarnia w cień zmroku
Strzechy chat starych i czerń skib pod zboże.
Rychło gwiazd spokój opromieni czoła;
W mroku izb znowu otucha się wkrada
I niebo schodzi w postaci anioła
Z ócz kochających, którym dola rada.
Zaszumiał szuwar; lęk przejmuje zgoła,
Gdy nocą rosa z drzew bezlistnych pada.

George Tarkl

[ave.duce]

Przychodzisz zawsze gdy mnie nie ma,
zostawiasz list pod wycieraczką.
I cała klamka pachnie tobą,
sąsiadkom wzrok się psuje w szparach.

Wybiegam z listem pod kasztany
i wszystko płonie, wszystko płonie.
Spadają liście rozpalone
i zaglądają mi przez ramię.

Te wodospady liści,
te listopady łez.
Czy wszystko musi gasnąć?
Czy bardzo tego chcesz?

A w twoim liście także jesień
i czułe słowa opadają.
Już słowo kocham nam pożółkło,
a słowem zawsze wiatr się bawi.

A mimo wszystko jest spokojnie,
bo świat mój miękki i zamszowy.
Na oślep mogę gnać przed siebie,
o babie lato rozbić głowę.

Maryla Rodowicz

Jesień

[palnick]

Już liść opada, zżółknieją lasy
Otrzęsa owoce wrzesień;
Minęły z latem pogodne czasy,
Nastaje posępna jesień.
Gdzie pierwej jasne kwitnęły róże,
Zostają teraz tam głogi;
Gdzie pierwej bujne rumiało zboże,
Ścierń teraz tam kole nogi.
Podobnym trybem ludzkie podniety
Błysną, połechcą i giną.
Z wiekiem uroda i blask kobiety
Jak wody potoczne płyną.
Wszystko, co widzim, na świecie mija,
Wszystko się rychło starzeje.
Dzień za dniem leci, a czas wywija
Odmnienne coraz koleje.
Moje to tylko serce bez zmiany
Służy statecznie Kostusi.
Zawsze swe dla niej rozrzewnia rany
I kochać ja zawsze musi.
Niechaj rok pory przekształca swoje,
Na zmiennej ważąc je szali.
Ja zawsze przy mej Kostusi stoję,
Jednaki ogień mie pali.
Lube mi wprawdzie czyni pieszczoty,
Przez krasę ciała powierzchna;
Lecz bardziej bawią duszne przymioty,
Które jej nigdy nie zmierzchną
Kostunio moja! pięknaś, bo młoda;
Powabnaś, boś kwiatek świeży.
Lecz w to nie ufaj: blask i uroda
Jak wiosna z latem ubieży.
Ufaj w tym sercu, coć stale kocha.
I co cię nigdy nie zdradzi:
W nim się gruntuje miłość niepłocha,
Której traf żaden nie zgładzi.

Franciszek Dionizy Kniażnin

[ave.duce]

Ten wybetonowany plac nieba,

po którym kiedyś będziemy się przechadzać,

i ten wykrochmalony wiatr,

szczypiący w nos jak amoniak,

te drzewa liniejące,

te liście odkute z czerwonego złota

przez deszcz,

to jesień zapisana na kliszy okna,

którą przepisuję

hałaśliwą maszyną do pisania,

siedząc tuż przy nim.

Moje serce

trzepoczące na drzewie

mojego szkieletu

- jest rdzawym liściem,

ostatnim,

jak ten za oknem,

uwięzły w nurcie wiatru...

Jego przeznaczeniem

jest już tylko - spaść.

Trawy rankiem pocą się

zimnym potem,

białym jak białość:

jej niebieskawy odcień...

Wiatr zwariował zupełnie

i wyje już teraz bez przerwy...

Złote liście

szarzeją spleśniałą zielenią

i okazują się tombakiem.

Wielorękie drzewa,

przypominające indyjskie boginie,

wyciagają nagie ramiona ku niebu.

O coś błagają,

lecz nie chcą nam tego powiedzieć...

Jeszcze jedna jesień,

jak zawsze

niepodobna do poprzednich...



Jan Rybowicz

[ave.duce]

Żonie


I to jest tylko owo rozkazanie.

Na niebie naszym nie zachodzą usta,
choć czarne kozły jesiennej pogody
o nasze plecy próbują poroże.
Wielkie jest nasze zwoływanie wody
pod twoje stopy poranione, Panie.

Na ptasich łapakach już się zbliża pora,
a nasze ciała są jak wczesna zima.
Jak dwa schodzące się w mroku jeziora
opowiadamy się z trwogi sitowiu.
Od lasu biegną spóźnione przepiórki
i nasza skóra jest jak śnieg na nowiu
przez ich sosnowe zraniona pazurki.

I to jest tylko owo rozkazanie.

Jak karuzela przechyli się wszystko
i stopy nasze dotkną wód i ziemi.
A czas jest bliski i żaden archanioł
nie będzie toczył nowiu przez pasieki
na zaprzężone w niedźwiedzie sanie.

I to jest tylko owo rozkazanie.


Tadeusz Nowak

Nagle – jesienią...

[aurora.we.mgle]

Ach w niepojętej jak potrzebie
- Nagle
Na drugim końcu swiata
Na nowej ziemi
Pod obcym niebem
Za oceanem najrozleglejszym
Bez jakejkolwiek tam przyczyny
Bez racji jakiejs stamtąd podpowiedzi?
Nagle – jesienią
Wyszeptać imię
I słup powietrza objąć – w zamian?
Ach w niepojętej być tak potrzebie.

Leszek Długosz

Jesienią...

[palnick]

Zardzewiałe róże jesieni
patrzą w przestrzeń białą od deszczu -
deszcz niebo przyszywa do ziemi
tysiącem ściegów i dreszczów.-

I wszystko psuje się, paczy
cieknie, zgnilizną broczy,
lecz nie na zawsze, z rozpaczy -
ale na krótko, z rozkoszy.


Maria Jasnorzewska-Pawlikowska

Noc samobójcza

[aurora.we.mgle]

Ta noc bez pożegnania, noc bez gwiazd, noc bez ruchu,
Długo mi wiatr histeryczny tłumaczył epilog najprostszy,
aż oto śmierć dzisiejszą ciężko bijąc ukłuł.
Jestem bezradny jak motyl, motyl nabity na ostrze.
Rzeka: przez okno widać, stanęła i czeka.
Przez okno widać miasta nasunięty witraż.
Na wierszach ślady krwi. Nie przeczytasz
przeżytych epopei. Nie zobaczysz ani jednego człowieka.
Odpływam nocą najstraszniejszą, a dokąd -
- już wszystko jedno, oczy zamkną odwroty w życie jak drzwi,
ręce jak drewno, ręce jak drewno, ręce jak drewno.
Już spod nóg stoczył się świat
wąskim strumykiem krwi
i tylko czarne szkielety mebli płynąc ode mnie wokoło stoją
a jutro rano jak dziś:
przyjdą na okno małe wróble
i nie spłoszone obejrzą śmierć zastygłą w moim pokoju.
3 październik 40 r.

K.K. Baczyński

Muchy jesienne

[palnick]

Dla jesiennej tęsknoty,
Czekającej smutnie,
Muchy szyją i szyją
Niewidzialne suknie.
Okrągłym ruchem ręki
którą włada nicość,
Wznoszą się
W dół i w górę
Za słoneczną nicią...


Maria Jasnorzewska-Pawlikowska

[ius_et_lex]

W jesieni

[palnick]

O cicha, mglista, o smutna jesieni!
Już w duszę czas twój dziwny, senny spływa,
przychodzą chmary zapomnianych cieni,
tęsknota wiedzie je smutna i tkliwa,
ileż miłości, och, ileż kochania
umarła przeszłość z naszych serc pochłania,
z naszych serc biednych, z naszych serc bezdeni...
Zamykam oczy... Blade ciche cienie
suną się w liści posępnym szeleście -
jak obłok światło niesie je wspomnienie...
O dni umarłe! o dni! gdzież jesteście?...
Co pozostało po was?... Ach! daleko,
daleko kędyś toczycie się rzeką
szarą i mętną w głąb puszcz i w milczenie...

Kazimierz Tetmajer

[ius_et_lex]

jesienny ślepiec
rwie struny mandoliny
niczym własne włosy
fałszując pod nosem
melodię sprzed lat

podobny do nosorożca
pragnącego zanucić arię motyla

starzec bez głosu słuchu ni perspektyw
ostała mu się wola grania
uparta chęć przetrwania
pożal się boże
zapamiętałość w fałszowaniu

czy nie jesteśmy do niego podobni
kalikujący dzień za dniem
nie znający nut przeznaczenia

o obłędna ma melodio
rwąca się sensów kakofonio
Ktoś przysłuchując się temu z Góry
zatyka uszy


Józef Baran

a co masz przeciw jesiennym slepcom?:)

[aurora.we.mgle]

czyz oni nie maja prawa do zycia, a tym bardziej do grania na mandolinie?
czyzbys nie wiedzial, ze slepota zaostrza inne zmysly, zwlaszcza sluch?
Zalecam ci posluchac Andrea Bocelli! Rozplyniesz sie:).

Jesień

[palnick]

Jest jesień - nie mogę rano wstać
Jest jesień - cały dzień mógłbym spać
Czy wiesz jak nieprzyjemnie jest po ciemku musieć wstać?
Pewnie nie wiesz?

Posłuchaj jak bije serce moje
Dwa razy prawie szybciej niż kiedy normalnie
Gdy nagi wiosną leżę w trawie właściwie prawie śpię
O kurde!...

Jest jesień - niedługo święta już
Nie znoszę tych katolickich póz...
Co z Bogiem może mieć wspólnego
że ludzie żrą jak świnie ?
to szybko minie...

Na szczęście jest jeszcze wazelina
Jesienią ta mnie przy duszy trzyma...

Inaczej bym zakopał się po szyję i już spał
Rady bym nie dawał...

Nareszcie po zimie wiosna jest
Na szczęście cykliczny Boga gest...
Ustawił tak na wieki świat że wszystko kręci się

Kazik Staszewski

[ius_et_lex]

Nie bardzo rozumiem, o co ci chodzi. ZACYTOWAŁEM wiersz, który - wg mnie -
mieści się w tym wątku.
Andreę Bocelliego słyszałem - nie tylko, że się nie "rozpłynąłem",
ale od tamtej pory unikam Andrei jak ognia.

[ave.duce]

Jesienne liście jęczą
Pod butami przechodniów
Zdejmuję buty
Idę na palcach

Piotr Kitrasiewicz

Jesienne liście

[palnick]

L i ś c i e

Za oknem jesień
Liście, jeden po drugim
Szukają miejsca
Gdzie mogłyby przezimować
Lecz zanim lekki puch
Pokryje ich skręcone ciała
Będą złocic się i czerwienic
Na czarnym asfalcie ulicy.