Światem zaczęła rzadzić Jesień.

[rodzynka.sardynka]

Wygrzebane w nutach Babci.
Pewnie jeszcze po Jej babci.

Pierwsza zwrotka

Chryzantemy, cudne szczerozłote,
na wystawie czekały co dzień,
wysyłając w przestrzeń swą tęsknotę,
od poranku aż po wieczorny cień.

Smutne drzewa

[palnick]

Jesień, odchodzi
liść na liściem,
w lesie jest jaśniej
uroczyściej...

I w górze coraz więcej nieba.

A na gałęziach
zamiast ptaków
usiadły rzędem
zimne gwiazdy.

Więc smutne teraz stoją drzewa.


Jadwiga Hockuba

[rodzynka.sardynka]

Panie Palnick,
coś takiego „Chryzantemy złociste” znalazłam w Inter.
i obfitość polskich tang.

Jesienne róże

Ref
Jesienne róże
Róże smutne herbaciane
Jesienne róże
Są jak usta twe kochane
Drzewa w purpurze
Ostatni dają nam schron
A serca biją jak dzwon
Na jeden ton
Jesienne róże
Szepcą cicho o rozstaniu
Jesienne róże
Mówią nam o pożegnaniu
I w liści chmurze
Idziemy przez parku głusz
Jesienne róże
Więdną już

Tak niedawno był maj
Byliśmy tak szczęśliwi
Uśmiechnięci i tkliwi
Któż te dni znów ożywi
Chłodną rękę mi daj
Spójrz mi w oczy i powiedz
Czy mnie kochasz - ja wiem
To jest złudą i snem

Ref
Jesienne róże

Muzyka: A.Gold
Słowa: A.Włast
śpiew: Irena Santor
Strona z mp3
śpiew: Mieczysław Fogg
Strona z mp3

Tango Notturno

[rodzynka.sardynka]

Drżał w lichtarzach promień świec
Za oknem noc płakała
Deszczem zimnych srebrnych gwiazd
A w dali się żalił
Ptak jakiś i wołał nas
Drżał w lichtarzach promień świec
I drżały moje dłonie
Potem siwy płomień zgasł
Płakałam, wiedziałam,
Że grałeś ostatni raz

Choć nas rozdziela świat
W każdą noc złą i chmurną
Słyszę tango notturno
Tango sprzed tylu lat
Ty wciąż je dla mnie grasz
Co noc sercem je słyszę
Widzę białe klawisze
Widzę bladą twą twarz

I by cię ujrzeć móc
Życie bym dać gotowa
Ale przebrzmiały słowa
Dla nas nie ma już dróg
Ten jeden został ślad
W każdą noc złą i chmurną
Smutne tango notturno
Za oknami gra wiatr

Żal jak pająk w kącie siadł
Omotał nas swą siecią
Serca czarną nicią splótł
Spadały łzy moje
Na czarne szeregi nut
świt nas zastał razem w łzach
Podałeś mi swe dłonie
Które miał ktoś inny brać
Wiedziałam, to koniec
Nie będziesz już dla mnie grać

Muzyka: H.O.Borgmann
Słowa: J.Lipski, W.Szlengel
Śpiew: Sława Przybylska

Białe tango

[rodzynka.sardynka]

Gdy nazbyt nas już zmęczy
Wspaniałość świata mężczyzn
W świat nieco niższy rangą poprowadzi nas czasami białe tango
To tango w którym dama
Wybierac może sama

[palnick]

Tańczmy więc korespondencyjnie!
przez szarugi wygladające nieatrakcyjnie.
Do tanga trzeba pary
sardynka i palnick jary :-)

[rodzynka.sardynka]

Tak się spieszyłam do tanga,

[rodzynka.sardynka]

że puste poleciało.

Długą suknię zakładam.

[palnick]

rodzynka.sardynka napisała:

> że puste poleciało.
>
> Długą suknię zakładam.
--------
:-)))

A teraz do bossa novy ?

[rodzynka.sardynka]

Licho śpi w kącie cicho
i zegar tyka serdecznie.
Gościu znużony, gościu znudzony,
jeśli zabłądzisz kiedyś w te strony,
zajrzyj tu do nas koniecznie.

Tutaj nikt z nikim się nie liczy,
gazet nie czyta, plotek nie słucha.
Tutaj jest miło i przytulnie,
chociaż na świecie zawierucha
Chociaż w powietrzu wciąż coś fruwa
głupieje z wiekiem stara Ziemia,
lecz w moim domu, chwała Bogu.
nic mimo zmian tych się nie zmienia.

W moim magicznym domu
dzięki Ci, dobry Boże,
same zmyślają się historie,
sam się rozgryza orzech.
W moim magicznym domu.
ciepło jest i bezpiecznie.
Gościu znużony, gościu znudzony,
jeśli ci kiedyś będzie po drodze,
zajrzyj tu do nas koniecznie.

Hanna Banaszak
(fragment)

[torpeda.wulkaniczna]

Z tej piosenki uczepiło mi się kiedyś - i za Pani sprawą wróciło:

"...Przedstawię Ci Macieja kota,
fascynujący z niego faaaacet..."

Nie wiem dlaczego!Jakies takie sympatyczne.Czepiło się i już.
Dziękuję Pani za słowa,które są często oliwą na wzburzone emocje forumowiczów.

"Tutaj też będę dokarmiała kaczki."Genialne.
Pozdrawiam uprzejmie

Z dedykacją dla Torpedy Wulkanicznej

[rodzynka.sardynka]

Cytuję:

"Baciorujesz chłopce
jak jo baciarował
Cok se jednej nocki
w doma nie nocował"

Z repertuaru Trebunich Tutków

Baciary

[rodzynka.sardynka]

Cytuję:

"Ej baciary nie orzą
Baciary nie sieją
Ej kany się baciary
Na zime podzieją"

Z rep. Trebunich Tutków

Liście

[palnick]

Czerwone, złote, brązowe,
liście jak z bajki kolorowe,
płyną na wietrze jesiennym,
a za oknem świat taki senny.

Ptaki w dalekie lecą kraje,
jabłoń owoce swoje nam daje.
Deszcz kroplami na ziemię kapie,
pola już puste, spichrze bogate.

Chryzantemy złociste :-)

[giwi]

Śpiewał niezapomniany Mieczysław Fogg

Chryzantemy cudne, szczerozłote
Na wystawie czekały co dzień,
Wysyłając w przestrzeń swą tęsknotę
Od poranku aż po wieczorny cień.
l przyszedł ktoś tak smutny, zadumany,
Co w oczach miał kryształy srebrnych łez,
l w jesienny ranek zapłakany
Wyczekiwań chryzantem nadszedł kres.

Chryzantemy złociste
W kryształowym wazonie
Stoją na fortepianie,
Kojąc smutek i żal.
Poprzez łzy srebrnomgliste
Do nich wyciągam dłonie,
Szepcząc wciąż jedno zdanie:

Czemu odeszłaś w dal?

Nic mnie dzisiaj nie cieszy,
Gdy skończyły się sny.
Któż me serce uleczy
l otrze z oczu łzy?

Chryzantemy złociste,
Uśmiechnijcie się do mnie,
Może wśród dawnych wspomnień
Zaginie żal.

Zdrófko

[rodzynka.sardynka]

Giwi :-)

Giwi, widzę, że Tobie też trzeba oddechu :-)

[palnick]

Od politycznej jatki.
Jestem zaszczycony Twoim wpisem w tym płochym wątku :-)
Zapraszam jak najczęściej.

Jesień.

[palnick]

Mój mały ogródek puścieje po trosze,
Już kwiatki powiędły niektóre,
Owoców ostatnie wynoszą już kosze,
Liść suchy unosi wiatr w górę.

Już rzesza śpiewacka opuści nas rychło.
Wciąż stadko za stadkiem odlata, -
Aż w końcu w ogródku zupełnie ucichło:
Uciekła drużyna czubata

Zieloność swą tracą i lasy i gaje,
I złotym się mienią kolorem,
A słońce już rzadziej zobaczyć się daje,
I chłodno też bywa wieczorem.

Na polu tak pusto, i brak wszędy ludzi
Wiatr tylko pieśń nuci żałosną;
Zasnęła już ziemia, lecz znów się obudzi,
Obudzi, - obudzi - wraz, z wiosną

NN

The Wild Swans At Coole

[nenufaria]

The Wild Swans At Coole
by William Butler Yeats

THE trees are in their autumn beauty,
The woodland paths are dry,
Under the October twilight the water
Mirrors a still sky;
Upon the brimming water among the stones
Are nine-and-fifty Swans.
The nineteenth autumn has come upon me
Since I first made my count;
I saw, before I had well finished,
All suddenly mount
And scatter wheeling in great broken rings
Upon their clamorous wings.
I have looked upon those brilliant creatures,
And now my heart is sore.
All's changed since I, hearing at twilight,
The first time on this shore,
The bell-beat of their wings above my head,
Trod with a lighter tread.
Unwearied still, lover by lover,
They paddle in the cold
Companionable streams or climb the air;
Their hearts have not grown old;
Passion or conquest, wander where they will,
Attend upon them still.
But now they drift on the still water,
Mysterious, beautiful;
Among what rushes will they build,
By what lake's edge or pool
Delight men's eyes when I awake some day
To find they have flown away?

Jesienne kwiaty

[palnick]

Nad płotem sie rozpostarło
Słonecznikowe dumanie.
Makowe rude grzechotki
na jednym klęczą kolanie.

Dalie w szerokich spódnicach
Patrzą, czy słonce je widzi.
Roza, że stoi samotna,
Żywym rumieńcem sie wstydzi.

Rezedy wonią bogate .
Biedronką podają usta,
A malwy dziwią sie -dziwią,
Jak pięknie w barwnych im chustach.

Powoje pna sie po plocie,
Jarzębin śmiechem zwabione,
Az kiwa głową nasturcja
i bratki patrzą zgorszone.

A ogrodniczka -jesień
Tka kwiatom szaty tęczowe....
Choć wie, że płaczą ros łzami
W chłodne poranki wrześniowe.


Maria Zientara

Autumn Song

[nenufaria]

W.H.Auden
The Wanderer
O Where Are You Going?
Our Hunting Fathers
On This Island
As I Walked Out One Evening
Fish in the Unruffled Lakes
Autumn Song
Death's Echo
Musée des Beaux Arts
from In Time of War
In Memory of W. B. Yeats
Law Like Love
Under Which Lyre
A Walk After Dark
The More Loving One
The Shield of Achilles
Friday's Child
Thanksgiving for a Habitat
The Common Life
August 1968
Moon Landing
River Profile
A New Year Greeting

Życie liścia

[palnick]

W wiosennym słońcu się rodzi,
pośród milionów braci.
Otwiera życia dłonie,
by piękno świata wzbogacić.
Przenika go promień słońca,
dorasta w wiatru dotykach.
Deszcz go z kurzu obmywa,
i śpiewów słucha słowika.
Dzieciństwo i młodość przemija,
uroda- ta jednak rozkwita.
Czerwień go z brązem przybrała,
aż w słońcu błyszczą mu lica.
Uniósł go wiatr jesienny
i rzucił w ramiona ziemi.
Niektórzy twierdzą umierasz,
lecz on staje się częścią ziemi.

M.Karolewska

[palnick]

Soon we will plunge ourselves into cold shadows,
And all of summer`s stunning afternoons will be gone.
I already hear the dead thuds of logs below
Falling on the cobblestones and the lawn.

All of winter will return to me:
derision, Hate, shuddering, horror, drudgery and vice,
And exiled, like the sun, to a polar prison,
My soul will harden into a block of red ice.

I shiver as I listen to each log crash and slam:
The echoes are as dull as executioners` drums.
My mind is like a tower that slowly succumbs
To the blows of a relentless battering ram.

It seems to me, swaying to these shocks, that someone
Is nailing down a coffin in a hurry somewhere.
For whom?

it's a marvelous night for a Moondance

[nenufaria]

Well, it's a marvelous night for a Moondance
With the stars up above in your eyes
A fantabulous night to make romance
'Neath the cover of October skies
And all the leaves on the trees are falling
To the sound of the breezes that blow
And I'm trying to please to the calling
Of your heart-strings that play soft and low
And all the night's magic seems to whisper and hush
And all the soft moonlight seems to shine in your blush
- Van Morrison, Moondance </fo

Spring comes with flowers, autumn with the moon, summer with the breeze,
winter with snow. When idle concerns don't fill your thoughts,
that's your best season.
- Wu-Men

There is no season when such pleasant and sunny spots
may be lighted on, and produce so pleasant an effect on
the feelings, as now in October.
- Nathaniel Hawthorne

Season of mists and mellow fruitfulness,
Close bosom-friend of the maturing sun;
Conspiring with him how to load and bless
With fruit the vines that round the thatch-eves run;
To bend with apples the moss'd cottage-trees,
And fill all fruit with ripeness to the core;
To swell the gourd, and plump the hazel shells
With a sweet kernel; to set budding more,
And still more, later flowers for the bees,
Until they think warm days will never cease,
For Summer has o'er-brimm'd their clammy cells.
- John Keats, To Autumn

Jesienne liście

[palnick]

Z tym jesiennym wiatrem
tańczą sobie liście,
tańczą sobie tańczą
czerwone złociście.

Z tym jesiennym wiatrem
odtańczą daleko,
i nie skończą tańczyć,
aż za siódmą rzeką.

Aż za siódmą rzeką,
Aż za siódma górą,
Aż je śnieg przykryje
Grubą, białą chmurą

Naga jesienność

[nenufaria]

Naga jesienność
drzewa bez listnego makijażu
bezwstydnie pokazują swe ciała
nawet wiekowe matuzalemy
zachwycają boskością
istnienia bez definicji
w oceanie molekularnych emocji
i świadomości.

J e s i e ń

[palnick]

Jesień- paleta farb rozrzucona
pośród kwiatu przyrody.
Błyszcząca w promieniach słońca,
złocistymi barwami świata.
Tonąca w kroplach deszczu,
ukrywająca się w porannej mgle.
Znikająca w pochmurnych nocach jesieni.
Walcząca z wiatrami- pokonana
wtula się w ramiona matki ziemi.

Trzy jesienie

[palnick]

Nie jestem wrażliwa na lata umizgi,
Zima też bez zagadek, na ogół,
Lecz opętana innym zjawiskiem
Wypatrzyłam - trzy jesienie co roku.

Ta pierwsza - świąteczna, gdy koniec i kwita
Z porządkami wczorajszego lata,
I liście fruwają jak strzępy zeszytów,
A dymek zanosi słodkawym błękitem.
Jak mokro, jak pstro, ile światła.

Już pierwsze do tańca zbiegają się brzózki
W przejrzystym stroiku na barkach,
Strząsają pośpiesznie ulotne swe łezki
Na sąsiadkę, ot tak, przez parkan.

Lecz bywa to ledwie zadatek splendoru,
Liczone minuty - i oto
Mknie druga - posępna, jak lekcja pokory,
Z nieodwracalnością nalotu.

I wszyscy od razu i bledsi, i starsi,
Zdewastowany szyk letni,
A trąb złocistych marsz coraz dalszy
W zapachu odlata, w mgłach rzednie...

W tych woniach stygnących, w kotarach tumanu
Twarda jakaś czai się wieść.
Wiatr szarpnął, odsłonił - i stało się samo,
Że wszyscy pojęli: to kończy się dramat,
To nie trzecia jesień, to śmierć.

Anna Achmatowa

Hey

[rodzynka.sardynka]

Gdybyś był, a nie bywał
Raz na jakiś czas .
Byłabym wreszcie "czyjaś"
Nie "bezpańska" - aż tak .

Gdybyś miał, a nie miewał
Czas i chęć i gest .
Byłabym na wyłączność
A nie - ogólnie dostępna .

Jesień trwa -
Rdzawich liści czas,
Kaloszy peleryn i mgły
Jesień trwa -
Szpetnej aury czas
Pod płaszcze się pcha
Wyziębia nam serca - wiatr

Pieśń jesienna

[palnick]

Charles Baudelaire


I
Niebawem nas ogarnie wstrętny mrok i plucha.
Żegnaj, żywa jasności zbyt krótkiego lata!
Już jak przeczucie końca do mojego ucha
Łoskot zrzucanych polan z podwórza dolata.
Duszę spowija zima: gniew dyszący wściekle,
Dreszcze, trwoga, nienawiść i trud wymuszony,
I niczym słońce w swoim biegunowym piekle,
Serce się w blok zamienia zimy i czerwony.
Drżąc nasłuchuję stuku każdego polana:
Szafot wznoszony nie brzmi echem tak niemiłym.
Mózg mój jest niczym wieża, która od tarana
Niezliczonych uderzeń opada bez siły.
Ten monotonny łoskot coś mi przypomina...
Tak - to jest gwoździ w trumnę pośpieszne wbijanie.
Dla kogo? Wczoraj - lato, lecz niedługo - zima...
Ten tajemniczy hałas dźwięczy jak rozstanie.

II
Lubię twych długich oczu światło zielonkawe,
Dziś jednak nic mnie pocieszyć nie może,
I ani blask kominka, ani miłość nawet
Nie zastąpi mi słońca, co świeci nad morzem.
Lecz mimo to mnie kochaj!
Miej serce matczyne
Nawet dla niewdzięcznika, nawet dla nędznika.
Kochanko-siostro, daj mi ciepła odrobinę
-Ciepła złotej jesieni lub słońca, co znika.
Na krótko! Już mogiła czeka lodowata!
Pozwól u twoich kolan, nim się czas odmieni,
Napawać się, żałując gorącego lata,
Ostatnim ciepłem żółtych łagodnych promieni.

„Ten tajemniczy hałas dźwięczy jak rozstanie.”?

[rodzynka.sardynka]

Pamiętasz była jesień

mały hotel "Pod różami", pokój numer 8
staruszek portier
z uśmiechem dawał klucz
na schodach niecierpliwie
całowałeś po kryjomu moje włosy
czy więcej złotych liści było
czy Twych pieszczot miły
dzisiaj nie wiem już.

Odszedłeś potem nagle drzwi otwarte

liść powiewem wiatru padł mi do nóg
i wtedy zrozumiałam - to się kończy
pożegnania czas juz przekroczyć próg.
Pamiętasz była jesień
pokój numer 8, korytarza mrok
już nigdy nie zapomnę hoteliku "Pod różami"
choć już minął rok.

*** (Jesienny wieczór w miasteczku niedużym...)

[palnick]

***


Jesienny wieczór w miasteczku niedużym,
które się szczyci istnieniem na mapie.
(Kartograf chyba spuścił kleks na papier,
albo się w córce sędziego zadurzył.)

Formatem swoich dziwactw zmordowana,
Przestrzeń tu jakby zrzuca z siebie brzemię
gigantomanii – gdyż ją zadowala
rozmiar ulicy Głównej. A Czas drzemie,

zerkając sennie na sklepik malutki,
który na froncie ma ogromny zegar,
a wewnątrz – wszystko, co stworzył duch ludzki:
czy to teleskop będzie, czy laubzega.

Jest tutaj kino, saloon i apteka,
oraz kawiarnia, jedyna w promieniu
mili. Bank z orłem, widocznym z daleka.
Plus kościół, który w głuchym zapomnieniu

daremnie byłby zarzucał swe sieci,
gdyby się poczta nie mieściła obok.
I gdyby tutaj nie robiono dzieci,
pastor udzielałby chrztu samochodom.

Tu rejwach świerszczy przez ciszę się niesie.
O szóstej wieczór, jak po atomowej
wojnie, nie spotkasz żywej duszy w mieście.
Tylko z księżycem można wieść rozmowę,

gdy się jak prorok pcha w okna prostokąt,
i czasem światła cadillaca hojnie
omiotą, pędząc nie wiadomo dokąd,
cokół, na którym trwa Nieznany Żołnierz.

Tu przyśni ci się nie girlasek szwadron,
ale twój własny adres na kopercie.
Tu mleczarz, widząc, że mleko się zsiadło,
pierwszy przyjmuje wieść o twojej śmierci.

Tu w czterech ścianach można żyć latami,
łykać brom, palić kalendarze wszystkie
i patrzeć w lustro, tak jak blask latarni
przegląda się w kałuży na wpół wyschłej.


Josif Brodski - 1972


(przekład – Stanisław Barańczak)

[naczelny_belzebub]

palnick napisał:

> REMEDIUM - Maryla Rodowicz
>
> (muz: Seweryn Krajewski, sł: M. Czaplińska)
>
> Światem zaczęła rządzić jesień,...........

czy to jakis rebus nacz-belzebuba?;)))

[nenufaria]

podobno belzebuby posilkuja sie w rozmowach tylko rebusami:)

Nothing Gold Can Stay

[nenufaria]

Nature's first green is gold,
Her hardest hue to hold,
Her early leaf's a flower;
But only so an hour.
Then leaf subsides to leaf.
So Eden sank to grief,
So dawn goes down to day.
Nothing gold can stay.

Robert Frost

Szczególnie kiedy wiatr październikowy

[palnick]

Szczególnie kiedy wiatr październikowy
Tarmosi mroźną garścią moje włosy,
W ognistej sieci słońca lubię kroczyć
Rzucając sobie cień kraba pod nogi;
U brzegu morza, słysząc ptasi lament
I kaszel kruka w zimowych badylach,
Drży skrzętne serce i tryska krwią sylab,
Spijając słowa przez nią wyszeptane.

Zamknięty w wieży słów, na horyzoncie
W maszerujących rzędach drzew dostrzegam
Rozmownych kształtów kobiecych szeregi,
Dzieci o gestach gwiazd przez park biegnące.
Mogę cię stworzyć ze znaków korzeni
Spod hrabstw cierniowych, wymówić cię nutą
Dębowych wołań, samogłosek buków,
Mogę cię stworzyć z przemówień strumienia.

Zegar zza donic z paprocią skanduje
Słowo godziny, nerw wskazówki nosi
Treść wokół tarczy, deklamuje rosę,
A z dachu wiatry przepowiada kurek.
Mogę się ciebie w znakach łąk dosłuchać:
Wymowna trawa sygnałem wysokim
Z robakiem zimy przedrze się przez oko.
Mogę cię ujrzeć w czarnych grzechach kruka.

Szczególnie kiedy wiatr październikowy
(Mogę cię stworzyć językiem pajęczym
Z jesiennych czarów, z walijskich wzgórz dźwięcznych)
Szturcha pięściami rzep zagonów głowy,
Mogę cię tworzyć z słów serca wyzbytych.
Już krew chemiczna, gnając sylabami
Z wyschłego serca, głosi rychły zamęt.
Brzeg morza w ciemnych głoskach ptaków skryty.

Dylan Thomas

[nenufaria]

Bardzo dobre tlumaczenie Dylana Thomasa. Czyje to? Domyslam sie, ze Baranczaka.
czy tak?

[palnick]

nenufaria napisała:

> Bardzo dobre tlumaczenie Dylana Thomasa. Czyje to? Domyslam sie, ze
Baranczaka. czy tak?

----------
Tak sądzę, choc pewności nie mam.
To chyba jest Stasio jak mniemam.

[obrobka_skrawaniem]

palnick napisał:

> nenufaria napisała:
>
> > Bardzo dobre tlumaczenie Dylana Thomasa. Czyje to? Domyslam sie, ze
> Baranczaka. czy tak?
> ----------
> Tak sądzę, choc pewności nie mam.
> To chyba jest Stasio jak mniemam.

TRZEBA to wiedzieć i podać nazwisko tłumacza. Tłumaczenie jest też dziełem.
Pozdrawiam
o_s.

My November Guest

[palnick]

My Sorrow, when she's here with me,
Thinks these dark days of autumn rain
Are beautiful as days can be;
She loves the bare, the withered tree;
She walks the sodden pasture lane.
Her pleasure will not let me stay.
She talks and I am fain to list:
She's glad the birds are gone away,
She's glad her simple worsted grey
Is silver now with clinging mist.

The desolate, deserted trees,
The faded earth, the heavy sky,
The beauties she so truly sees,
She thinks I have no eye for these,
And vexes me for reason why.

Not yesterday I learned to know
The love of bare November days
Before the coming of the snow,
But it were vain to tell her so,
And they are better for her praise.


Robert Frost

Prawa autorskie

[rodzynka.sardynka]

Można cytować.
Cytatem może być nawet cały utwór,
należy jedynie zaznaczyć, że się cytuje.

Jeśli ktoś ma inną wiedzę,
uprzejmie proszę o podzielenie się z nią,
a nie zamykanie jej np. w szafie.

400 ! .........Zmierzch nad Stonehenge

[palnick]

Pod zamyślonym niebem olbrzymie kolumny
Jak giganci z zaświatów, wyniosłe i dumne,
Rzucają w głąb lądu swoje długie cienie.
Plączą się z nimi słońca jesienne promienie,
Gdzieś ponad leci mewa - samotna i szara.
Księżyc tli się jak gałąź wyciągnięta z żaru,
I wśród tych cieni ciosanych rękami Tytana
Tańczą kształty nieludzkie z mgły czarnej utkane.
Krwawy księżyc wspina się na nieba strome stoki,
Ciemność cofa się wolno i pierzchają mroki.
Z moczarów, z szeptem wiatru morskiego przygnany
Dudni jazgot posępny, bębnow rytm zapomniany,
Budząc duchy samotne co wśród ptaków i węży
Drzemią w Celtów ostatniej opuszczonej twierdzy.


Robert E. Howard

[nenufaria]

Tez tak uwazam. W koncu poeci nie pisza wierszy, zeby lezaly martwe na polce w
ksiegarni, tylko zeby ludzie je czytali. Mysle, ze oni sie ciesza, ze ich
cytujemy, takze ci juz w Edenie:)

[obrobka_skrawaniem]

rodzynka.sardynka napisała:
> Można cytować.
> Cytatem może być nawet cały utwór,
> należy jedynie zaznaczyć, że się cytuje.

To nie wystarczy.
Trzeba podać imię i nazwisko autora, inaczej jest to naruszenie osobistych praw
autorskich.
o_s.

[obrobka_skrawaniem]

Jeszcze jedno: można cytować JEDYNIE utwory opublikowane.

September

[palnick]

The golden-rod is yellow;
The corn is turning brown;
The trees in apple orchards
With fruit are bending down.

The gentian`s bluest fringes
Are curling in the sun;
In dusty pods the milkweed
Its hidden silk has spun.

The sedges flaunt their harvest,
In every meadow nook;
And asters by the brook-side
Make asters in the brook,

From dewy lanes at morning
The grapes` sweet odors rise;
At noon the roads all flutter
With yellow butterflies.

By all these lovely tokens
September days are here,
With summer`s best of weather,
And autumn`s best of cheer.

But none of all this beauty
Which floods the earth and air
Is unto me the secret
Which makes September fair.

`T is a thing which I remember;
To name it thrills me yet:
One day of one September
I never can forget.


Jackson Helen Hunt

Byliśmy zrąbanymi drzewami

[nenufaria]

Jesienność, jesiennistość, Jesienin
zabił się w więzieniu 27 grudnia AD 1925
mówią - był zamordowany za sprawy polityczne
nihil novi, może to cyniczne
lecz czy można stale dziwić się historii?
Jesień
zwycięstwo fauny nad florą
hibernujące rośliny oddają siłę zwierzętom
owocowo, ziarniście, warzywnie
testosteron gra na cymbałach
zarażając mózgi chorobą agresji
może nie chorobą, tylko koniecznością?
Trudno pojąć Naturę
czujemy ją zmysłami
poznajemy instynktami
lecz czy niezawodnie?
interpretują ją uczeni
lecz czy właściwie?
Jesienią
wybuchają wojny i rewolucje
wina to tłustych słoneczników
czy testosteronu?
może nie wina, tylko prawidłowość.
Na cmentarnych porodówkach wojen
rodzą się nowe formy
lepsze czy gorsze?
nie wiadomo
Nowe.
Ludzie boją się rewolucji
a przecież jesteśmy ich dziećmi
nasze matki to Rewolucja i Ewolucja
Artemis i Atena
Drwalka i Rzeźbiarka.
Opus Ateny zachwyca nadobną linią
wyłonioną spod jej dłuta
lecz płaczemy nad drzewami
poległymi z ręki Artemis
nie chcemy pamiętać
że bez ściętych drzew nie ma rzeźb.
Ewolucja potrzebuje rewolucji.
Nie jesteśmy ostatnim ich dziełem
wiemy na pewno
lecz nie wiemy
czy ci, co przyjdą po nas
będą lepsi i mądrzejsi
i czy będą pamiętać,
że byliśmy zrąbanymi drzewami
a oni są wyrzeźbieni z naszego cierpienia.
N.

*** (Zakręciło się listowie złote...)

[palnick]

Zakręciło się listowie złote
W wodzie stawu poróżowiałej,
Jakby zwiewne motyle z trzepotem
Ku dalekiej gwieździe leciały.

Oczarował mnie dzisiaj ten wieczór,
Drogi sercu mieniący się rozdół.
Urwis wietrzyk do połowy pleców
Sukienczynę na brzózce rozdął.

I w duszy, i w dolinie tchnie chłodem,
Modry zmierzch jak stadko owieczek.
Za umilkłym za furtką ogrodem
To zadzwoni, to zamrze dzwoneczek.

Jeszczem nigdy się nie wsłuchiwał
Tak uważnie w rozumne ciało,
Dobrze by tak, jak witkami iwa,
W wód różowość zanurzyć się cało.

Dobrze by tak, wzdychając do sterty,
Pożuć siano mordą księżyca...
Moja cicha radości, gdzieś ty
Kochać wszystko, nic nie chcąc od życia?

Sergiusz Jesienin

przekład Z. Dmitroca

[nenufaria]

acn.waw.pl/mira1/poezja-jesien/jesienin.htm
Tyle jest smutku w naszym wzroku,
Zbyt gorzko przyznać, zbyt boleśnie,
Że tylko i miedziany spokój
Pozostał nam w tym późnym wrześniu.

Inny odebrał mi spłoszenie
I dreszcz, i ciepło twego ciała ...
W sercu, jesiennym nieskończenie,
Cisza się deszczem rozszemrała.

To nic. Przywyknę. Jak pociecha
Zrodziła się ta prawda prosta,
Że nic mnie w życiu już nie czeka,
Tylko ten deszcz i żółty rozkład.

A przecie byłem też zrodzony
Do świeższych barw, do czystych dźwięków...
Jak mało widzę dróg schodzonych,
Jak wiele popełnionych błędów.

Życie... ból... szczęście - mija wszystko...
Śmieszny fatalizm doczesności.
Ogród, jak nieme cmentarzysko,
Usiały brzóz odarte kości.

I my zamrzemy, przeszumimy
Na podobieństwo drzew ogrodu.
Próżno więc pragnąć pośród zimy
Kwiatów, co giną z przyjściem chłodu.

[nenufaria]

acn.waw.pl/mira1/poezja-jesien/jesienin1.htm

[nenufaria]

acn.waw.pl/mira1/poezja-jesien/jesienin2.htm

***Cyrulik jesienny

[nenufaria]

acn.waw.pl/mira1/poezja-jesien/galczynski3.htm

Jesień

[palnick]

Cicho po urwisku jałowcem schodziła
Czesząc grzywę jesień - rudawa kobyła.

Ponad brzegu rzeki skłębione poszycie
Rozbrzmiewa jej podków granatowe bicie.

Wiatr-zakonnik, idąc zalęknionym krokiem,
Miętosi listowie za drogi wyskokiem.

I całuje krzak jarzębiny rozchwiany -
Niewidzialnego Chrysta purpurowe rany.


Sergiusz Jesienin

[krykucha]

* * * [Zboża zżęte, laski gołe...]

Zboża zżęte, laski gołe,
z wód wilgocią i mgłą mżyło.
Za niebieskie góry kołem
ciche słońce się stoczyło.

Rozkopana droga drzemie.
Dzisiaj mi się przywidziało,
że niedługo już na zimę
siwą będzie się czekało.

Zobaczyłem sam w dzwoniącym,
mglistym gąszczu, na polanie:
ryży księżyc źróbkiem rżącym
zaprzęgał się w nasze sanie.

Tadeusz Nowak tłumaczy Sergiusza Jesienina

[krykucha]

Liście

Grabimy liście w ogrodzie,
by trawie ich ciężar nie szkodził.
Suwają się grabie... grabie...
mocniej... mocniej, słabiej... słabiej...
Posuwiście szeleścimy...
... Jeszcze daleko do zimy.

Kazimiera Iłłakowiczówna

Jesień / Осень

[palnick]

W cichym gąszczu jałowcowe osypisko.
Тихо в чаще можжевеля по обрьву

Czesze grzywę jesień – zrudziałe konisko.
Осень – рьіжая кобьшла – чешет гриву

Nad rzeką pod brzegów zasłoną
Над речньім покровом берегов

Błękitnie podkowy jej dzwonią.
Сльішен синий лязг ее подков.

Ostrożnym krokiem wiatr – mnich ubogi
Схимик – иетер шагом осторожньім

Kruszy listowie w wybojach drogi.
Мнет листву по вьіступам дорожньім.

I całuje na jarzębiny krzewie И
целует на рябиновом кусту

Tajemnemu Chrystusowi rany świeże.
Язвьі красньіе незримому Христу.

Sergiusz Jesienin

1916 r.

Widzę, że Jesienin tutaj gości

[rodzynka.sardynka]

Byłam w nim strasznie zakochana
za jego „Spowiedź chuligana”
lecz dzisiaj podzielę się tym,
czym;
jak nikt dotąd formą krótką a okrutną
nie łomotnął w moją wyobraźnię.

Pieśń o suce

Rankiem pod żytnim brogiem,
Gdzie się złocą rogoże w rząd,
Oszczeniła się suka siedmiorgiem,
Siedmiorgiem rudych psiąt.

Do wieczora czule je pieściła,
Przygładzając językiem sierść,
I spod brzucha ciepłego spływał
Podtajały, ogrzany śnieg.

Wieczorem zaś, kiedy kury
Siadają na grzędę w sznur,
Wyszedł gospodarz ponury,
Wszystkie siedem powsadzał w wór.

Po zaspach suka biegała
I śpieszyła tuż za nim w ślad,
I tak długo, tak długo drżała
Wody niezmarzłej gładź.

A gdy ledwo wlokła się z powrotem,
Zlizując z boków swych pot,.........

[rodzynka.sardynka]

Pieśń o suce Jesienina
tłumaczył Seweryn Pollak

Wiersze o wczesnej wiośnie - pisane jesienią

[nenufaria]

Żyję sobie, jestem poetą,
diabli komu do tego.
Łażę, depczę warszawski beton,
piszę wiersze - z niczego.

W oficynie na Mokotowie
mieszkam, płacę komorne,
patrzę na chmury wieczorne:
miedź stopiona z ołowiem.

Hoduję radość zamarłą
w ciasnych szczelinach bytu,
aż przyjdzie wiosna - spazmem za gardło
ściśnie, za serce schwyta...

A wtenczas zieleń wszystka
boli najmniejszą gałązką,
głuszy szelestem listka,
rośnie w słowa bez związku.

Tak wiersz z niczego powstaje,
boli, raduje - z niczego...
Nie śpię do rana, wstaję -
diabli komu do tego.

Najstraszniej nocą z dala
słuchać rzeki szelestów:
narasta, narasta fala,
już oknem rwie, już jest tu,

za włosy porywa, pędzi
wśród świata różności i mnóstwa,
po stromej, ostrej krawędzi:
twórczości i samobójstwa.

O świcie jestem znużony,
patrzę w okno i milczę.
Wtedy mi ciąży najmilsze,
smutne spojrzenie żony...

Parzy stopy warszawski beton,
i jest w tym wierszu coś złego...
Żyję sobie, jestem poetą,
diabli komu do tego.

Władysław Broniewski

Tango jesienne

[krykucha]

Jest chłodny dzień pąsowy i olive.
Po rżyskach węszy wiatr i ryży seter.
Aleją brzóz przez klonów leitmotiv
Przechodzisz ty, ubrana w bury sweter.

Od ściernisk ciągnie ostry, chłodny wiatr.
Jest jesień, szara, smutna polska jesień...
Po drogach liście tańczą pas-de-quatre
I po kałużach zimny ciąg ich niesie.

Dziś upadł deszcz i drobny był, jak mgła.
W zagonach błyszczy woda mętno-szklista.
Wyskoczył zając z mchów i siadł w pół pas.
Słońcempijany mały futurysta.

Po polach straszą widma suchych iw,
A każda iwa, jak ogromna wiecha...
Aleją brzóz przez klonów leitmotiv
Przechodzisz ty samotna, bezuśmiecha...

I tyle dumy ma twój każdy ruch
I tyle cichej, smutnej katastrofy.
Gdy, idąc drogą tak po latach dwóch
Ty z cicha nucisz moje śpiewne strofy...

Bruno Jasieński

Jesienne słońce

[krykucha]

Przełożyła A. Kamieńska

JESIENNE SŁOŃCE

Lubię jesienne słońce, wtedy
Gdy przez tłum chmurek i mgieł się przedziera
I rzuca blady swój umarły promień
Na drzewo, co sie od wiatru kołysze,
I na wilgotny step. Lubię słońce,
Jest coś takiego w żegnalnym spojrzeniu
Ogromnej gwiazdy, co w tajemnym smutku
Miłości oszukanej. Nie ostygła
Ona sama przez siebie, lecz natura,
Wszytsko, co umie i czuć i dostrzegać,
Nie może ogrzać się w niej; podobnie
Serce: płonie w nim jeszcze ogień, ale ludzie
Niegdyś go pojąć czuciem nie umieli,
I odtąd w blasku źrenic juz nie błyśnie,
Policzków żarem więcej nie obejmie.
Po co raz jeszcze serce swe poddawać
Drwinie i słowom pełnym powątpienia?

Michaił Jurjewicz Lermontow

jesienne fotki

[irasiad2]

fotoforum.gazeta.pl/72,2,746,50461651,50461651.html

Zakręciło się złoto liściaste

[palnick]

Zakręciło się złoto liściaste
I od liści poróżowiał zdrój,
Jak gdyby, zamierając na gwiazdę
Niósł się motyli leciutki rój.

W tym wieczorze jestem zakochany,
Bliski sercu jak parowu piach.
Wiatr – parobczak brzózce fartuch lniany
Podkasuje aż do samych pach.

Chłód jest we mnie i chłód jest w dolinie,
Mrok nadciąga – mrowie owczych stad.
I za furtką dzwonków uciszenie
Nakazuje rozespany sad.

Jeszcze nigdy tak skwapliwie zmysłów
Nie słuchałem poprzez ciała chłód.
Dobrze byłoby nad stawem zwisnąć
I jak wierzba widzieć siebie z wód.

Dobrze byłoby do stogu śmiać się,
Mordą nowiu suche siano żuć...
Po najcichszej mej radości stracie –
Nie smucić się, tylko miłość snuć


Sergiusz Jesienin

[krykucha]

Niedokończona jesienna fuga
A jeśli mnie dom buczyną spięty
Tej nocy przyjmie w swoje progi
Zapalę gwiazdy w nocy głębi
A sam zakwitnę polnym głogiem

Beskid kołysze się i szumi
I chwiać się będzie drżeniem nieba
I horyzontu zmieni drogi
I umrzeć moim słowom nie da

Do końca drogi swej noc zmierza
I płoną drzewa w nocnym chłodzie
Czy gościem będę w nim czy muszę
Do domu swego wejść jak złodziej
A Beskid woła znak mi daje
Pójdź oto droga już niedługa
I trwa świt złocąc wyświechtana
Jesiennym złotem biedna fuga…

Piosenka Wojtka Bellona

Jesion

[obrobka_skrawaniem]

J. Harasymowicz

Jesion nie zrobił nic poza tym
Że szedł sobie drogą i szumiał
Na sobie miał liście podarte
I szumieć pięknie umiał

Jaki to drzewon huczny
Liśćmi rudymi zalesion
Szumiał za dwóch, bo za jesień
I jeszcze szumiał za jesion

Niby cóż, jesion jak jesion
A dziwne rzeczy się działy
Ukryte tam przed księżycem
Zmowy zwierząt szumiały

A ty mówisz - to nic wielkiego
Po co to drukiem podawać światu
Nic - no to proszę kochany
Podam ci jesień i zaszum

Pieśń jesienna

[palnick]

Dzisiaj odczuwam w mym sercu
gwiazd lekkie drżenie, lecz droga
zatraca się w duszy mgieł,
gubi się w gęstych obłokach.
Światło podcina mi skrzydła,
a smutków mych ból i rozpacz
zanurza moje wspomnienia
A wszystkie róże są białe,
tak białe, jak moja rozpacz,
i nie dlatego są białe,
że to śnieg na nich pozostał
Dawniej mieniły się tęczą.
Lecz i na duszę śnieg opadł.
Strzępy scen dawnych i pieszczot
śnieg duszy zdołał zachować
ukryte w ludzkiej pamięci
światłach lub w cieniu i mrokach.
Czy kiedyś śmierć nas zabierze,
stopnieją śniegi? Czy po nas
przyjdzie śnieg inny lub innych
róż doskonalszych aromat?
Czy pokój będzie nam dany,
jak Chrystus nam prorokował?
Czy tę zagadkę odwieczną
ktoś kiedyś rozwiązać zdoła?
A jeśli miłość nas zwodzi?
Kto życie da nam zachować,
jeżeli zmierzch nas zanurzy
w prawdziwą świadomość
wiadomość Dobra,
którego, być może, nie ma,
i Zła, co tętni koło nas?
Jeżeli zgaśnie nadzieja,
a wieża Babel ogromna
powstanie, czy drogi Ziemi
rozjaśni jakaś pochodnia?
Co z poetami, jeżeli
śmierć tylko śmiercią jest zgoła?
Co czeka sprawy uśpione,
o których każdy zapomniał?
O słońce wszystkich nadziei!
Księżycu! Wodo klarowna!
O czyste serce dziecinne!
O duszo kamieni szorstka!
Dzisiaj odczuwam w mym sercu,
jak drży gwiazd jasność ulotna,
i białe są kwiaty róż,
tak białe, jak moja rozpacz


Federico Garcia Lorca

Jesienne niebo

[obrobka_skrawaniem]

Jesienne niebo

Maria Pawlikowska - Jasnorzewska

Jesienne niebo słodkie, pełne łaski,
spowite w szal kaukaski,
przez drzew bezlistnych rozszczepione pędzle
przeciąga różową frędzlę.
I ku nadziei mej podchodzi z bliska,
słodyczą mnie uciska
i na tęsknocie mej opiera dłonie
- pachną ostatnie lewkonie.
Jesienne niebo słodkie, pełne łaski,
zwija swój szal kaukaski -
a odrzuciwszy go, staje bez ruchu
z cekinem złotym w uchu.

Na gobelinach liści ....

[nenufaria]

Na gobelinach liści zawieszonych między ziemią a niebem
jesienne słońce złotą nicią krajobrazy haftuje
karminem, szkarłatem, rdzą, czekoladą, chlebem
kusi ptaki. Ich impresjonizm migotliwie pasuje
do ruchomości jesiennych pejzaży. Lecz te uciekają
Zew mórz południa silniejszy od rozkoszy bladych promieni.
Dwa Kaczątka zostają, w surmy zbrojne grają
Herkulesową robotę wykonać mają tej jesieni.
;)

Dzień jesienny

[palnick]

Panie: już czas. Tak długo lato trwało.
Rzuć na zegary słoneczne twój cień
i rozpuść wiatry na niwę dojrzałą.
Każ się napełnić ostatnim owocom;
niech je dwa jeszcze ciepłe dni opłyną,
znaglij je do spełnienia i wypędź z mocą
ostatnią słodycz w ciężkie wino.
Kto teraz nie ma domu, nigdy mieć nie będzie.
Kto teraz sam jest, długo pozostanie sam
i będzie czuwał, czytał, długie listy będzie
pisał i niespokojnie tu i tam
błądził w alejach, gdy wiatr liście pędzi.


Rainer Maria Rilke

[rodzynka.sardynka]

Krykucha wróciła.
A ja się o Nią już poważnie martwiłam.

[krykucha]

A tego roku jesień też jest siwa,
Ludzi ucisza, w drzewach kształt odkrywa.

I tego roku obłoki wydłuża,
Ze idą niebem jak ziąbu przedmurza.

Jakby zaiste nie przeszła nad nami,
Chorągiew bólu z ciemnymi skrzydłami,

Jakby nam czoła nie obrosły chrusty
I jakby "spokój" nie był dźwięk już pusty.

A tu gdzie mieszkam-gdzie do ciebie piszę
Ptaki dziobami przędą wielką ciszę.

Staw rzęsę dźwiga, rzęsa trzciny wiąże,
Zamyka łono nasycony grążel.

Pola topolom, topole rozstajom,
A lasy borom milczenie podają.

Jakby, zaprawdę, trznadle i czyżyki
Niosły przez niebo Chustę Weroniki.

Jakby, zaiste, za tych drzew bukietem
Przydrożny strumień rozlewał się w Letę.

Stanisław Grochowiak

Październikowe cmentarzysko

[palnick]

Widok utrwala się: skąpe drzewa
Zbierają zaszłoroczne liście, nie będą płakały, nosiły worów pokutnych, ani
zwracały.
Do elegijnych driad i twardej trawy
Straże nieczuły szmaragd ich trawnika
Jednakże górnolotny umysł może wzgardzić
Takim ubóstwem. Żaden zmarły nie płacze
Niezapominajki między kamieniami
Wyściełają tę grobową ziemię. Tu jest godziwe gnicie
rozpruwające serce, obidzierajace kość
Wolną od nieistniejącej żyły. Kiedy jeden nagi szkielet
Jest naprawdę spuchnięty, głosy wszystkich świętych opadają łagodnie:
Muchy nie oczekują żadnych zmartwychwstań w świetle słońca.
W absolutny krajobraz gap się, gap
Aż twoje oczy zamienią oślepiającą wizję na wietrze:
Jakiekolwiek zagubione duchy płoną
Potępione, wyjąc w całunach na wrzosowisku
Majaczą na smyczy zagłdzonego umysłu
Które zaludniają ogołocony pokój, pustkę, niezamieszkałe powietrze.

Sylvia Plath

Ta jesień

[obrobka_skrawaniem]

Ta jesień -
Stare są
Nawet ptaki i chmury.

Matsuo Basho

[obrobka_skrawaniem]

Haiku "Ta jesień" w przekładzie Czesława Miłosza.
To jeszcze jedno haiku:

Krople rosy -
Czym lepiej obmyć
Pył świata.

Matsuo Basho
przekład: Czesław Miłosz

weźcie pomniki i rzućcie jak kamień

[nenufaria]

Jesień 41 r.

A kiedy okręt walczył - siedziałem na maszcie.

kiedy tonął - z okrętem poszedłem pod wodę

Słowacki: "Testament mój"

Gdy ciało się dopali, pozostaną oczy -

gwoździe na wieku z hebanowych chmur.

Wyjdzie dzwonnik - zmarszczony jak jesienna ziemia,

długie nogi wisielców pociągnie jak sznur.

I grom się stoczy z nieba jak jabłko,

a deszcz jak stado kruków będzie rzekę szarpał,

pęknie drzewo zielone - moja smutna harfa.

jak pies zawyje za mną wierna pieśń.

Wtedy weźcie pomniki i rzućcie jak kamień

czasów martwych w dno nieba, w czarny marmur rzek

i przymarzłe do pracy utnijcie mi ramię

jak gałąź, aż wytryśnie z niej zieleń i krew.

Żeśmy w objęciach trupów spali, to już znacie

śmierci profil zastygły i ostry jak nóż.

Żeśmy po schodach szli z czarnych ciał braci,

to weźcie szmatę ciała i rzućcie razem - w gruz.

A oczy mi wydrzyjcie i potoczcie dalej

jak ołowiane kule - podpalcie nimi wiatr,

by w czaszki nagie gwizdał - i niech tak się pali,

aż serca wam spopieli - i wyjmie z nich świat.

październik 1941 r

Krzysztof Kamil Baczyński

Jesień to gwiazdy...

[nenufaria]

Jesień to gwiazdy lecące z drzew.
Liście jak węże syczą.
Przewożą arki na drugi brzeg
głowy obciętych księżyców.
Ciągną kondukty przez zgasły czas
- spróchniałe ichtiozaury.
Jak wieko spada nieba trzask
na biały wzrok umarłych.
A on do stołu przykuty snem
kamiennym jak klosz urny,
widzi lodowce porosłe mchem
i myś1i, że to trumny.
dn. 4.X.41 r.
K. B. et J. K. W.
**************

Jesień
Drzewa na wieczną jesień schodzą w szare parki
przez pastelowe chwile przegniłej pogody;
w zamglonych nocach dni kucające o zmrok;
czai się pustą twarzą niebo bez obłoków.
Rano... znowu się budzę w przekroplonej ciszy,
sen odrasta w powiekach napęczniałych męką,
Szarość tańczy po szybach pajączkami pyłu,
pokój się wpół unosi na ugiętych rękach
i sennie mi spogląda w rozproszone oczy...
Rano... w szum odbiegają myśli już odległe
i ty odpływasz w zachód mgieł odeszłym...
ulice wchodzą oknem, blade bezobliczem,
szorstką powierzchnią bruków w szyby mgłami spierzchłe.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Dzień się prześliźnie długim, lepkim ślizgiem
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
aż spłynie wieczór gęsty z szarych tapet
i westchnie jesień odległych pociągów wysapem,
Szarość pokoi podpali się zgniłą purpurą chryzantem.
W nocy pies we mgle szczeka,
rozpruwa szwy ciszy
i czkawka echa kaszle z przegniłych płuc podwórz.
Nie chodż po zwiędłym zmroku, lepiej okno otwórz:
***************

Jesienny spacer poetów
Jerzemu K. W.

Drzewa jak rude łby barbarzyńców
wnikały w żyły żółtych rzek.
Biało się kladł popiołem tynku
wtopiony w wodę miasta brzeg.
Szli po dudniącym moście kroków
jak po krawędzi z kruchego szkla,
pod zamyślonym grobem obłoków,
po liściach jak po krwawych łzach.
I mówił pierwszy: "Oto jest pieśń,
która uderza w firmament powiek".
A drugi mówił: "Nie, to jest śmierć,
którą przeczułem w zielonym słowie".

październik 41 r.

Krzysztof Kamil Baczyński

Wracam do jesieni.

[rodzynka.sardynka]

Ciągle Jesienin

Jesień

Cicho po urwisku jałowcem schodziła
Czesząc grzywę jesień - rudawa kobyła.

Ponad brzegu rzeki skłębione poszycie
Rozbrzmiewa jej podków granatowe bicie.

Wiatr-zakonnik, idąc zalęknionym krokiem,
Miętosi listowie za drogi wyskokiem.

I całuje krzak jarzębiny rozchwiany -
Niewidzialnego Chrysta purpurowe rany.

Przekład
Leopold Lewin

Dla miłośników Jesienina

[obrobka_skrawaniem]

* * *

По-осеннему кычет сова
Над раздольем дорожной рани.
Облетает моя голова,
Куст волос золотистый вянет.

Полевое, степное "ку-гу",
Здравствуй, мать голубая осина!
Скоро месяц, купаясь в снегу,
Сядет в редкие кудри сына.

Скоро мне без листвы холодеть,
Звоном звезд насыпая уши.
Без меня будут юноши петь,
Не меня будут старцы слушать.

Новый с поля придет поэт,
В новом лес огласится свисте.
По-осеннему сыплет ветр,
По-осеннему шепчут листья.

Сергей Есенин

[krykucha]

Nie martw się rodzyneczko.sardyneczko
wszystko OK!, tylko wolnego czasu ciągle za mało


"Jesienna zaduma"

Nic nie mam. Nic nie mam
Zdmuchnęła mnie ta jesień całkiem
Nawet nie wiem
Jak tam sprawy z lasem

Rano wstaję poemat chwalę
Biorę się za słowa, jak za chleb

Rzeczywiście tak jak księżyc
Ludzie znają mnie tylko z jednej
Jesiennej strony

Nic nie mam
Tylko z daszkiem nieba zamyślony kaszkiet
Nie zważam
Na mody byle jakie
Piszę wyłącznie, piszę wyłącznie
Uczuć starym drapakiem

Piosenki Wojtka Bellona

Wyszperane z prób naiwnych

[torpeda.wulkaniczna]

moich przyjaciół sprzed lat wielu.
Pozdrawiam Cię, Filip.Dziwa w Londynie,a my tak blisko siebie,chociaż aż tak
daleko

Ty który biegniesz przez dzień
stań,zatrzymaj sie na chwilę
popatrz - już jesień
złoto spada z drzew
a Ty gonisz omotany troskami
lato dawno minęło
nie skosztowałeś go nawet
stój pomyśl choć chwilę
jacy szczęśliwi są teraz zakochani
mówisz że jesteś sam
samotni też bywają szczęśliwi
tylko nie goń tak

Z dedykacją dla Rodzynki.Sardynki

[torpeda.wulkaniczna]

Może nie tak jesienne.
Ale miłe.
I takie...Rodzynkowe

Tak delikatna jak śnieg

Miłość moja - to tylko
delikatność śniegu.
Gdy ja dotkniesz oddechem.,
urok jej przepadnie.
Stanie się czystym źródłem
twojego pragnienia
i tryśnie niespodzianie
z zamarzniętej ziemi.
Odkryłeś kwiat nietrwały,
który na mych wargach topi się...

Zostań zawsze
mym brzegiem,
do którego płynę

(Donka Nejczewa)

Liście

[krykucha]

Liście

Rumieńce lata pobladły,
Liść złoty z wiatrem mknie.
I klonom ręce opadły,
i mnie...

Maria Pawlikowska Jasnorzewska

[obrobka_skrawaniem]

Nie wiedzieć czemu mnie ten wiersz zawsze rozśmiesza.

o_s.

[torpeda.wulkaniczna]

Przez to opadanie?
Nie znałem tego wiersza.
Obróbko, może kojarzy Ci się ze starą radiową Trojką? Mieli taki przerywnik,
jak facet głosem menelowym trochę zapodaje: "..to ręce i nogi się uginają" i
zaraz potem "C'est la vie..." Grega Lake'a.

No ale "uginanie" to jeszcze nie "opadanie".Nie to stadium...

[obrobka_skrawaniem]

torpeda.wulkaniczna napisał:
> Przez to opadanie?
> Nie znałem tego wiersza.
> Obróbko, może kojarzy Ci się ze starą radiową Trojką? Mieli taki przerywnik,
> jak facet głosem menelowym trochę zapodaje: "..to ręce i nogi się uginają" i
> zaraz potem "C'est la vie..." Grega Lake'a.
>
> No ale "uginanie" to jeszcze nie "opadanie".Nie to stadium...


A nie znasz powiedzenia "ręce i nogi opadają"?

o_s.

Nadzieja - było już?

[torpeda.wulkaniczna]

A jeśli było - noo to jeszcze raz.
Bo mi się strasznie podoba i znam na pamięć już tyle lat.

Z dedykacją dla wszystkich smutasów-mamlasów jesiennych - jedzcie orzechy!!!

Nadzieja

Zapragnąłem wyczytać w zodiaku
Swoje losy i dolę żywota,
Alem nigdy nie otrzymał znaku,
Czy się spełni dni moich tesknota.

Po minionych złych deszczach i burzy
Powracaja burze i złe deszcze,
Ale ciągle nadzieja mi wrózy,
Że to, czego czekam - przyjdzie jeszcze.

Zostawiłem drzwi moje otworem,
Bo mam w duszy pewność tajemniczą:
Radość przyjdzie z winogron słodyczą,
Przyjdzie późną jesienią,wieczorem.

L.Staff

Było nie było...wracają wiersze jak wraca jesień

[krykucha]

Zardzewiałe róże jesieni
patrzą w przestrzeń białą od deszczu -
deszcz niebo przyszywa do ziemi
tysiącem ściegów i dreszczów.-

I wsystko psuje sie, paczy
cieknie, zgnilizną broczy,
lecz nie na zawsze, z rozpaczy -
ale na krótko, z rozkoszy.


Maria Pawlikowska - Jasnorzewska
\"Surowy jedwab\"

Krykucho,

[torpeda.wulkaniczna]

jesteś przy MPJ, na pewno znasz "Marzec".
To tylko błysk ciupagi wiosna nadejdzie i władca forumowych pór roku Palnick
reaktywuje (odpali?) odpowiedni wątek.
A ja Ci już teraz ów "Marzec" dedykuję.

[krykucha]

torpeda.wulkaniczna napisał:

> jesteś przy MPJ, na pewno znasz "Marzec".
> To tylko błysk ciupagi wiosna nadejdzie i władca forumowych pór roku Palnick
> reaktywuje (odpali?) odpowiedni wątek.
> A ja Ci już teraz ów "Marzec" dedykuję.
>
...Tajemnica już tutaj coś zdziałała skrycie,
szaleństwo traw zielonych już się rozbujało,
wytrysły anemony - życie: głupie życie!
och, móc paść tu na ziemi pulsujące ciało...

MPJ

Dziękuję, lubię marzec, bo po nim jest kwiecień i maj i lato...



Październik

W górach
czerwonoskóre jelenie
wyszły na wojenne ścieżki

Pod lasem
stoją czerwone pułki
zimowych ptaków

We mgle jedzie
wóz bez konia

Bo na pewno
koń siedzi na wozie
odpoczywa w kożuchu

A wóz samo mu ciągnie
wiekowe przyzwyczajenie

Jerzy Harasymowicz

[obrobka_skrawaniem]

torpeda.wulkaniczna napisał:

> jedzcie orzechy!!!

Orzechy to chyba dla mężczyzn. ;-)

o_s.

[torpeda.wulkaniczna]

A czemu dla mężczyzn zwłaszcza? A dla Pań jesiennych melancholijnie
małoradosnych to co?
Łupki?
Toż to ręce i nogi opadają...

Pozdrówka dla Obróbeczki Skrawańkiem!

Ludzieńkowie jesienni, ratujcie!

[torpeda.wulkaniczna]

Mój pierwszy bolak: Zespół Adwokacki Dyskrecja i "Pieśń na chwałę czajnika".To
jest o jesieni,herbacie w ślicznym klimacie.Kto ma słowa? W ogóle - mozna kupic
gdzieś ich produkcje?

Mój drugi bolak: ogniskowa piosenka sprzed lat "New Romantic". Zaczynało się:

Było to wtedy, moi panowie
gdym z cienkich gumek
robił prztykawki
I ciągle miałem plastry na głowie
bo zlatywałem
z naszej huśtawki.
Spodnie podarte
w miejscu wam znanym
za to poręcze
świeciły w domu.
Matce do ognia
kładłem kasztany
i na przechodniów
plułem z balkonu

I miałem zwyczaj,
że hasła śmiałe
na wszystkich płotach
wypisywałem...

a dalej????Pamiętam fragmenty tylko

[obrobka_skrawaniem]

torpeda.wulkaniczna napisał:

> Mój pierwszy bolak: Zespół Adwokacki Dyskrecja i "Pieśń na chwałę
czajnika".To
> jest o jesieni,herbacie w ślicznym klimacie.Kto ma słowa?

Czy o to chodzi?

Gdy już apteki przenika październik i nie ma leków na smutek i katar,
Jedyny Stwórca dał nam medykament, to w szklance mocna, gorąca herbata.
Gdy z fortepianem się w domu zamykam, to śpiewam głośno na chwałę czajnika.
Układam sonet z herbacianych listków na dobrotliwy czajnik z gwizdkiem...

Wypływa na senne morze
Cudowny blaszany parowiec
W obłoku pary odmienia
Serca zmartwione jesienią
Tak pięknie pachną w blaszance
Indie i chińskie latawce
Tak pięknie pachną...
Kiedy w miłosną wpadniesz katastrofę, gdy cię choroby zginają, jak klamkę,
Niech na ratunek bieży pogotowie z pełną po brzegi czaju filiżanką.

Wypływa na senne morze
Cudowny blaszany parowiec
W obłoku pary odmienia
Serca zmartwione jesienią
Tak pięknie pachną w blaszance
Indie i chińskie latawce
Tak pięknie pachną...

[zwykly2]

(Człowiek, co winien jest, ze ogród raju)
Pawlikowska-Jasnorzewska Maria




Człowiek, co winien jest, ze ogród raju
Zmienił na drogę boleści pątniczą,
Gdzie jest spotkanie każde na rozstaju
A dni bez męki za radość się liczą,
Nieurodzajem gdzie każdy użątek,
Zawodem każda nadziei otucha,
A kresem płaczu nowych łez początek,
Co z serca wiecznie wezbranego bucha -
- Człowiek ten za to ma dziś taka chwile,
Że mu zazdroszczą tęczowe motyle;
Że nakłaniają doń słuch źdźbła mietlicy,
Aby dojść jego dziwnej tajemnicy;
Że się zlatują doń wiatry swawolne,
Zrozumieć tego ni pojąć niezdolne;
Że nawet świerszcze umilkły w zdziwieniu
I same swemu dziwią się milczeniu,
I nasłuchują zdumione, ciekawe:
Iż oto człowiek ten legł sobie w trawie
I ŚPIEWA !

Obróbko,

[torpeda.wulkaniczna]

dzięki stokrotne!
Ta piosenka to jakbym się witał z dawną miłością, która została do dziś ciepłą
drzazgą w moim sercu - bo gdzieś się rozmyła, ale - znów jest!

Masz u mnie słoiczek najlepszego miodu lipowego zbieranego daleko od
dolnośląskich dróg,butelkę wczoraj zrobionego soku z malin i orzechy z moich
własnych drzew.
To depozyt.Podaj,gdzie wysłać.Albo raczej dowieźć.

[obrobka_skrawaniem]

torpeda.wulkaniczna napisał:
> Masz u mnie słoiczek najlepszego miodu lipowego zbieranego daleko od
> dolnośląskich dróg,butelkę wczoraj zrobionego soku z malin i orzechy z moich
> własnych drzew.
> To depozyt.Podaj,gdzie wysłać.Albo raczej dowieźć.

:-) Jesteś bardzo miły.
Wiesz, na dowożenie to ciut daleko (jestem w centr. Polsce).
Jak byśmy wcinali ten miód z sokiem z malin, to byśmy się przesłodzili. ;-)
A tak swoją drogą to fajnie mieć swoje własne drzewa.
Pozdrawiam
Obróbka.
PS. Cieszę się, że sprawiłam Ci radość, ta świadomość jest dla mnie najlepszą
nagrodą.

[obrobka_skrawaniem]

torpeda.wulkaniczna napisał:
> A czemu dla mężczyzn zwłaszcza? A dla Pań jesiennych melancholijnie
> małoradosnych to co?
> Łupki?
> Toż to ręce i nogi opadają...

Pozwolisz, że nie będę ciągnąć tego tematu, bo by się to nadawało na zgoła inne
forum.

Pozdr. dla Torpedy.
o_s.

[torpeda.wulkaniczna]

Jasne,że pozwolę.Nie paskudźmy wątku.

"Icy wind of night be gone this is not your domain"
In the sky a bird was heard to cry.
Misty morning whisperings and gentle stirring sounds
Belied the deathly silence that lay all around.

Fragment "Grantchester Meadows", Roger Waters

Światem wcale NIE rządzi jesień!

[nenufaria]

Przekorność natury mej niedoskonałej
każe mi zaprzeczyć tezie całej.
Światem wcale NIE rządzi jesień!
W Australii jest właśnie pełnia wiosny,
poniżej zwrotników wieczne lato,
tyko nasza strefa strojna bogato
w złoto, rubiny, szkarłaty
zmienne barwy i desenie
co przypominają o życia cenie
na samotnej kosmosu scenie. :D
N

Zapach jesienny

[krykucha]

Zapach jesienny

Już liście zieloną wyzionęły duszę
i pachnie nią teraz ten park,
gorzko, fiołkowo-parmeńsko,
grzybami, dębami i miętą,
oczekując przybycia zakochanych par...

Odurzający to zapach,
właściwy jesiennym fermentom -
ma równocześnie siłę kobiecą
i słodycz męską...
tajemniczo brzmi szelest bezwładu,

uroczy i martwy szmer...
w tej alei,
w tej chwili, rozumiem,
że istnieje Śmierć...

Może i ludzkie serce
pachnie równie jesiennie,
parmeńsko, dębowo,
na cmentarzach
w śmiertelnej swojej poniewierce?


Maria Pawlikowska - Jasnorzewska
\"Skamander\" 1936 nr 76

Jesień

[obrobka_skrawaniem]

Jesiennego krwotoku nic już nie powstrzyma.
Czerwień kapie z parku na ulicę...
jesień żyły sobie rozcięła
i blednie z zimna,
jak śmiertelnie senna
Eunice...

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

[palnick]

Cóż za aura słoneczna w Komańczy!
Krzyczy stara wariatka i tańczy.
Liście barwną chałastrą
opadają ku astrom,
buki mruczą, bo jesień je niańczy.

P.

Ee, to tylko wódka chłodniejsza będzie,

[hymen]

a kobiety mniej pocić się będą.