Operacja na otwartym sercu - Guza

[basia]

Eugeniusza. Janecki zrobił ja bez znieczulenia.

mam na mysli Warto Rozmawiac z dnia wczorajszego, dzisiaj na Poloni powtorzone.

Co mial do powiedzenia E.Guz? - dzika lustracja:)

[t-800]

basia napisała:

> Co mial do powiedzenia E.Guz? - dzika lustracja:)

A tantiemy dla "GW" zapłacił?

[basia]

t-800 napisał:

> A tantiemy dla "GW" zapłacił?

dobre :)

ale, trzeba przyznac, twardy Guz, chociaz operacje przerwano.

[minimal]

basia napisała:

> t-800 napisał:
>
> > A tantiemy dla "GW" zapłacił?
>
> dobre :)
>
> ale, trzeba przyznac, twardy Guz, chociaz operacje przerwano.
>
>

za slabe to bylo. osoby znajace temat w siodmym niebie. przecietny widz niczego
nie zauwazyl. ale kierunek dobry.

[basia]

minimal napisał:


> za slabe to bylo. osoby znajace temat w siodmym niebie. przecietny widz niczego
>
> nie zauwazyl. ale kierunek dobry.

eee, nocoty. Jak mozna bylo nie zauwazyc? Janecki delikatnie skalpelkiem nacial, spytal sie czy nie boli [o agentach cia], wiec wbil skalpelek glebiej. Fakt, krwi malo bylo, tetnicy nie ruszono.

[minimal]

basia napisała:

> minimal napisał:
>
>
> > za slabe to bylo. osoby znajace temat w siodmym niebie. przecietny widz n
> iczego
> >
> > nie zauwazyl. ale kierunek dobry.
>
> eee, nocoty. Jak mozna bylo nie zauwazyc? Janecki delikatnie skalpelkiem
nacial
> , spytal sie czy nie boli [o agentach cia], wiec wbil skalpelek glebiej.
Fakt,
> krwi malo bylo, tetnicy nie ruszono.
>

jak dla mnie za malo juchy, ale jak wspomnialem kierunek dobry. jeszcze pare
takich akcji i "autorytety moralne" zaczna sie bac pojawiac na wizji hihhi :)

[tomek6665]

<<powrót

Wszystko


*CODZIENNIE I PRZEZ CAŁY CZAS*

Kończymy, powiedział Igrek i runął kolanami na walizkę, która nie chciała się
domknąć. – Co ty tam masz? – spytałem. A Igrek, nie przerywając ugniatania,
powiedział: – Wszystko. Igrek ma 31 lat i wyjeżdża stąd na zawsze. Mam go
podwieźć na lotnisko, bo Igrek nie ma samochodu, a „przecież nie będę jechał z
tymi tobołami autobusem”. Jak nie będzie, to nie będzie.

Przez całą drogę Igrekowi nie zamykały się usta. – Wiesz – mówił – tu jest
ciasny łeb, ukiszony mózg, bracie. Popatrz na tych wszystkich facetów, na tych
narcystycznych kretynów, na tych zakompleksionych nieudaczników. Skąd oni są?
Kim są? Jakim cudem przeniknęli nam do życia? Przecież to jest najgorsze, co w
tym narodzie. Agresywny kołtun, Dulska, Nikodem Dyzma i co tam jeszcze chcesz.
Pozoranci pierwszej próby. Do tego rozmodleni, wiedzą tylko tyle, ile im
proboszcz powiedział. Że, bracie, liść konopi to jest emblemat zbrodni, mówią.
Albo że w kondomie są takie dziury, że wirusy przechodzą przez nie jak mrówka
przez moją, nie przymierzając, obrączkę. No i ten, proszę ja ciebie,
bazyliszek, który zjada teorię ewolucji na śniadanie i nawet nie ma wzdęcia.
Czy ja muszę się z tym zmagać?

Igrek jest impulsywny i sfrustrowany, łatwo się irytuje, nie rozumie, że może
mu to wszystko, gdyby tylko chciał, zwisać dorodnym kalafiorem. Jest
rewolucjonistą, który jak machnie dwie albo trzy lufy dla odprężenia, chce
prowadzić cały bar na barykady, a na trzeźwo pocą mu się ze złości ręce.
Załamuje je potem z byle powodu, nawet z takiego, że jak otwierają kilka
kilometrów drogi, natychmiast zjawia się tam jeden z tych niewielkich wrogów
Igreka i chwiali się sukcesem. – Ku.. – wrzeszczy wtedy Igrek, nie
przebierając w słowach – po co on tam pojechał?! Po co gada te bzdury jak
z „Misia”? Czy on potem, jak patrzy rano w lustro, widzi tam tego błazna, czy
już nic nie widzi?! Czasem mówiłem Igrekowi, żeby sobie wypił waleriany, albo
coś w tym guście, bo mu żyłka pęknie, ale on tylko zapalał papierosa i klął
dalej.

– Bo wiesz – ciągnął Igrek, gdy byliśmy już na Okęciu – to jest, stary, jak ze
ścianą. Zejdź mi z drogi, mówisz jej, a ona stoi dalej w najlepsze i ani
drgnie. Z nimi nie ma dyskusji, nie może być, bo to są nadajniki. Paranoicy,
bracie, mówię ci, że paranoicy, przeżarci nienawiścią i agresją! Zaglądanie
uczennicom do brzuchów, wsadzanie do pierdla politycznych wrogów, grzebanie
ludziom w sumieniach, sercach, pościeli, a nawet w pamięci to jest, kochany,
pryszcz. Tam – Igrek zarzuca łbem, wskazując inne piętro problemu – trzeba
szukać, w tej namiętności do wyobrażeń, w miłowaniu małego formatu umysłowego,
w ślepej wierze, że istnieje szablon istnienia, a wszyscy są tacy sami. Trzeba,
mój drogi, szukać w tym lesie, w którym ci dorośli skauci rżną finką na drzewie
napis: „Zakaz życia”. A ja chcę, bracie, właśnie pożyć.

Z tarasu widokowego pomachałem Igrekowi białą chusteczką. Leć, przyjacielu,
gdzie chcesz, to leć. Niech ci się wiedzie. Żyj. Niedługo się spotkamy.