Nocna zmiana

[bazyl328]

Jak się wam film podobał ?? Ciekawie wygląda zderzenie tego co było z tym co
jest obecnie. Szczególnie zaskakujące okazują sie być poglady głoszone przez
niektórych polityków wtedy i dziś vide Pan Niesiołowski :))
Co sądzicie o tym co mówił Jacek Kuroń ? Dla mnie jego wystąpienie jest bardzo
zastanawiające. Z jednej strony facet budzi szacunek tym co zrobił w walce z
komuną, a z drugiej strony wciska społeczństwu takie kity.
Moim zdaniem ten film pokazuje kim tak naprawdę są ci, którzy teraz tak walczą
z lustracją i ci którzy chcą teraz "bronić demokracji" przed Kaczyńskimi.

Mało było o Marcinkiewiczu

[hummer]

Premierze na IV lata. Prezydencie Warszawy.

[bazyl328]

Gdy kręcono ten film, to o Marcinkiewiczu nikt jeszcze nie słyszał, on wtedy nie
był nawet "politycznym bobasem" :))

[m.rycho]

Ten film to po prostu propagandowy kit zrobiony przez zawodowego kłamcę.
Pokazuje tyle prawdy o tamtych wydarzeniach co "Stawka większa niż życie" o
Abwehrze.

[mistrz_cietej_riposty]

taaak? nie bądź śmieszny :)

żydo-komuna kóra wystawiła durnia na przywódcę robiła co chciała - jej czasy
dobiegły końca!

[remekk]

m.rycho napisał:

> Ten film to po prostu propagandowy kit zrobiony przez zawodowego kłamcę.
> Pokazuje tyle prawdy o tamtych wydarzeniach co "Stawka większa niż życie" o
> Abwehrze.
Czyli jak wnioskuję z Twojego postu - wiekszośc to kłamstwa .
Wymień nam z łaski swojej owe kłamstwa ... .

[hummer]

bazyl328 napisał:

> Gdy kręcono ten film, to o Marcinkiewiczu nikt jeszcze nie słyszał, on wtedy ni
> e
> był nawet "politycznym bobasem" :))

Skoro ty słyszałeś to może wyjaśnisz dlaczego najlepszy rząd upadł? :)

[bazyl328]

hummer napisał:

>
> Skoro ty słyszałeś to może wyjaśnisz dlaczego najlepszy rząd upadł? :)
>

Obejrzyj film to będziesz wiedział dlaczego rząd Olszewskiego upadł ;)

[hummer]

bazyl328 napisał:

> hummer napisał:
>
> >
> > Skoro ty słyszałeś to może wyjaśnisz dlaczego najlepszy rząd upadł? :)
> >
>
> Obejrzyj film to będziesz wiedział dlaczego rząd Olszewskiego upadł ;)

Mnie bardziej ciekawi dlaczego upadł rząd Marcinkiewicza. Gospodarka w rozkwicie. Zero problemów, zero strajków i nagle pach. Ten Pan nie jest już premierem. Może kiedyś taki film powstanie?

[bazyl328]

hummer napisał:
>
> Mnie bardziej ciekawi dlaczego upadł rząd Marcinkiewicza. Gospodarka w rozkwici
> e. Zero problemów, zero strajków i nagle pach. Ten Pan nie jest już premierem.
> Może kiedyś taki film powstanie?
>

Może i powstanie, nie wiem, ale my tutaj nie o tym dyskutujemy.

EOT

To ci,którzy oblali maturę, też piszą na FK???

[1normalnyczlowiek]

hummer napisał: Mało było o Marcinkiewiczu

---> Najpierw zdobądź jakiekolwiek wykształcenie i wiedzę, a dopiero później
zabieraj głos. Wolność słowa, to również wolność od głupoty.

[remekk]

Kuroń w latach najgorszego zamordyzmu stalinowskiego wspierał ten system -
degenerując jednocześnie polską młodzież .
Potem korzystjąc z pozycji jaka sobie i swojej frakcji "wynegocjował" opluwał
tych co w latach stalinoizmu walczyli z tym systemem z bronia w ręku ... .

[wos9]

Żadne - nawet najbardziej "czerwone" harcerstwo nie degenerowało
młodzieży. Tak może napisać tylko człowiek, który nigdy nie był harcerzem, a o
harcerstwie Kuronia nic nie przeczytał.
I robisz za duży przeskok - do lat 50-tych do okrągłego stołu". A w tzw.
międzyczasie Kuroń przesiedział za działalność opozycyjną 7 lat w więzieniu,
podczas gdy wielu, bardzo wielu innych dzisiejszych jego opluwaczy spokojnie w
tym czasie się uczyło, robiło kariery...
To, co powiedział w tym filmie o lustracji w wykonaniu Macierewicza,
potwierdziłby zapewne i przy obecnej koncepcji realizowanej - nomen omen -
przynajmniej przy współpracy tegoż Macierewicza.

[scoutek]

wos9 napisała:
> To, co powiedział w tym filmie o lustracji w wykonaniu Macierewicza,
> potwierdziłby zapewne i przy obecnej koncepcji realizowanej - nomen omen -
> przynajmniej przy współpracy tegoż Macierewicza.

pamietam jak Jacek Kuron plakal (!!!), gdy dowiedzial sie, ze na swojej liscie
Macierewicz umiescil niewinna Grazyne Staniszewska, w glowie mu sie nie moglo
pomiescic jak mozna bylo tak skrzywdzic znana opozycjonistke

[wos9]

scoutek napisała:

> wos9 napisała:
> > To, co powiedział w tym filmie o lustracji w wykonaniu Macierewicza,
> > potwierdziłby zapewne i przy obecnej koncepcji realizowanej - nomen omen
> -
> > przynajmniej przy współpracy tegoż Macierewicza.
>
> pamietam jak Jacek Kuron plakal (!!!), gdy dowiedzial sie, ze na swojej
liscie
> Macierewicz umiescil niewinna Grazyne Staniszewska, w glowie mu sie nie moglo
> pomiescic jak mozna bylo tak skrzywdzic znana opozycjonistke
>
Bo to żadnemu przyzwoitemu człowiekowi nie mogło się pomieścić w głowie.
Szalony z nienawiści człowiek układał tę listę.

Kuroń nie był bezinteresowny - więc zmyślał

[1normalnyczlowiek]

wos9 napisała:
> To, co powiedział w tym filmie o lustracji w wykonaniu Macierewicza,
> potwierdziłby zapewne i przy obecnej koncepcji realizowanej - nomen omen -
> przynajmniej przy współpracy tegoż Macierewicza.

---> J.Kuroń tak wtedy mówił o "liście Macierewicza":
"Stek kłamstw...", "... znajdźmy tych sędziów, którzy rozstrzygną kto był a kto
nie był agentem ..."

A jak było naprawdę widzimy tu:

"W ostatni czwartek, po tygodniowej zwłoce, opublikowano projekt ustawy
uchwalonej przez komisję pod przewodnictwem posła Pęka. W opinii potocznej
komisja ta miała zajmować się przygotowaniem ustawy lustracyjnej. W istocie jej
projekt, ma na celu uniemożliwienie lustracji i co więcej, wprowadzenie na nowo
cenzury uniemożliwiajacej podawanie informacji o agenturalnej przeszłości ludzi
aspirujacych do najwyższych urzędów Rzeczpospolitej. Przesądza o tym art. 31 p.
3. i 4. projektu ustawy, nakładający kary więzienia, - nawet do 10 lat - za
publikowanie informacji o agenturze.

Oznacza to, że ustawa przygotowana przez p. Pęka, Lityńskiego i innych
koncentruje się na ochronie dobrego imienia donosicieli, zamiast chronić interes
państwa, i obywateli. Należy się spodziewać, że komunistyczny sejm uchwali tę
ustawę a UOP i policja, gdzie wciąż dominują pracownicy b. SB z radością zaczną
wsadzać do więzienia wszystkich, którzy ośmielą się przypominać zbrodniczą
przeszłość dzisiejszych dygnitarzy.

Tak to zabezpieczają się byli komuniści i ich sojusznicy w przeddzień wejścia
Polski do NATO i uwolnienia się od gorsetu sowieckich zakazów i nakazów.
Póki więc jeszcze ustawy tej nie uchwalono, publikujemy dane zawarte w tzw.
"liście Macierewicza" i tzw. "liście Milczanowskiego".

Obie te nazwy są oczywiście umowne.

Ta pierwsza jest w istocie listą powstałą na zadanie uchwały sejmu z 28 maja
1992 r. Minister Antoni Macierewicz był jej wykonawcą i po dostarczeniu przezeń
pierwszej partii nazwisk został wraz z całym rządem odwołany przez koalicję
strachu składajacą się z SLD-UW i PSL przy wsparciu Lecha Wałęsy.

Na liście tej znalezli się tylko ci ówczesni dostojnicy, którzy odnotowani byli
z całkowitą pewnością w archiwach MSW jako tajni współpracownicy Urzędu
Bezpieczeństwa lub Służby Bezpieczeństwa.

Inaczej wygląda sprawa z tzw. "listą Milczanowskiego". O jej istnieniu
wiedzieli tylko zaufani ludzie spośród polityków, "okrągłego stołu", którym dane
te pokazywał Milczanowski. "

" Tymczasem po porównaniu tych list okazuje się, że 90% nazwisk przekazanych
przez Macierewicza znajduje się także na liście Milczanowskiego. Różnica zaś
wynika stąd, że Macierewicz potrafił zmusić pracowników wywiadu do przekazania
danych z ich archiwów, tak więc na jego liście znaleźli się także donosiciele z
wywiadu. Podkreślmy, że nie chodzi tu o obywateli innych krajów pracujących dla
wywiadu PRL, lecz o tajnych współpracowników wywiadu związanego z sowietami,
którymi byli tylko polscy obywatele zajmujący obecnie wysokie stanowiska. "

www.polonica.net/Konfidenci.htm
---> Czy osoba aspirująca do miana dziennikarki jest zwolniona z obowiązku
dochowania rzetelności w ocenie faktów?

[remekk]

> Żadne - nawet najbardziej "czerwone" harcerstwo nie degenerowało
> młodzieży.
No pewnie werbowanie młodziezy pod szczytnymi hasłami harcerstwa do popierania
zbrodniczego systemu to czysta moralnośc - "moralnego" ałtoriteta .
Kiedy ta frakcja pokłóciła się o łup z wczorajszymi towarzyszami - rzeczywiscie
działał w opozycji doznając wiele krzywd typowych dla tego plugawego systemu .
Choc moim zdaniem epatowanie tym co zrobili mu współwiężniowie z trybuny
sejmowej nie było w dobrym tonie .
Kuroń z powodu swej działalnosći opozycyjnej - nie robił kariery , nie uczył się
ale poetm "wynegocjował" swojej frakcji taka pozycje , ze sam został pomimo
kompletnego braku kompetencji ministrem .
Tak jak oplucie prawdziwych bohaterów przez osobe zaangażowanąratak tez obrona
SBków była kontynuacją jego wczesniejszych "negocjacji" ... .

[mistrz_cietej_riposty]

bardzo odbry program!

super... teraz wiem że Kuroń , Geremek , Wałęsa to zwykłe SZM.....TY!!!!

ZDRAJCY NARODU!!!!!

[3promile]

"(...)Dla kontrastu jako gorącego zwolennika rządu przedstawiono Jarosława
Kaczyńskiego. W rzeczywistości dążył on do poszerzenia koalicji rządowej o tzw.
"Małą koalicję" (UD, KLD, PPG), przez co był skonfliktowany z Olszewskim. Gdy
misję sformowania nowego rządu otrzymała Hanna Suchocka Jarosław Kaczyński
czynił starania o wejście Porozumienia Centrum do koalicji rządowej. Nie udało
się to ze względu na osobę Adama Glapińskiego, której nie chciała zaakceptować
nowa premier. Nie mniej jednak kwestia ta doprowadziła do ostatecznego
poróżnienia Kaczyńskiego z Olszewskim i były premier odszedł z partii.(...)"

Okiem świadka, bez propagandowego kaczego picu

[rydzyk_smigly]

i przekłamań.
kuczyn.com/papers/sluzba/opowiesc_20051005.pdf

[3promile]

Daj spokój, Kuczyński jest z układu! Przecież pan Kaczyński chciał, tylko że mu
nie pozwolili! Ostatnio też chciał, i znowu klops. Ciekawe, że nikt nie zapyta,
dlaczego Kaczyński po raz drugi zrobił wszystko, co w jego mocy, żeby ustawę
uwalono, a on potem mógł powiedzieć, że chciał dobrze, ale mu nie pozwolili?

Tak, to przecież film - reportaż o kulisach

[kiko5]

i prawdziwych intencjach!!
To niezbity dowód na to - kto jest kto!!

[1tomasz1]

he i oni się dali sfilmować jak knują??? Byli aż tacy naiwni? I do tego komu się
dali sfilmować... Kurskiemu. hmmmmm ;))))

Kur...ski wykorzystał

[rydzyk_smigly]

w dużej części filmu materiały nagrywane przez kancelarię Wałęsy. Tam nie ma
nic tajemnego, jest tylko odpowiedni montaż - jak to u Kur....skiego. Jak
widać - ciemny lud kupił.

[1tomasz1]

I dali mu te supertajne materiały dotyczące zamachu stanu i obalenia najlepszego
rządu III (tfu) RP????

Naturalna blondynka czy tleniona? nt

[rydzyk_smigly]

[kiko5]

Przerażeni widmem lustracji i dekomunizacji targowiczanie zawarli pakt z
diabłem , no i udało się porządzić jeszcze lat naście. Teraz znowu
propagandowa hucpa i teatr nienawiści w wielu aktach i na różne sposoby się
odbywa. A wszystko po to, by utrzymać stare układy , uniknąć kompromitacji
i zachować władzę!

[1tomasz1]

A teraz mi wyjaśnij dlaczego Kaczyńscy nie chcą lustracji?

[kiko5]

coś ci się myli....

[1tomasz1]

kiko5 napisała:

> coś ci się myli....

Co?

[kon.by.sie.usmial]

rydzyk_smigly napisała:
> i przekłamań.
> kuczyn.com/papers/sluzba/opowiesc_20051005.pdf

Opowieść o upadku rządu Jana Olszewskiego
DWUDZIESTY DRUGI KWIETNIA 1992 roku, wtorek.
Przed południem rozpoczęło się w Urzędzie Rady Ministrów ostatnie - jak się
okazało -
zebranie liderów dziesięciu partii (siedmiu należących do koalicji rządowej - i
trzech do
tak zwanej małej koalicji utworzonej przez Unię Demokratyczną, Kongres
Liberalno-
Demokratyczny i Polski Program Gospodarczy). Trwało, przy drzwiach zamkniętych,
do
czwartej, bez przecieku. - Skoro trwa tak długo, mimo że poprzedniego dnia
ustalono, iż
trzeba ostatecznie przesądzić o losie wielkiej koalicji, to - myślałem - może
coś wyjdzie.
Byłem w domu; koło czwartej wezwano mnie do siedziby UD. Ktoś, otwierając mi
drzwi,
powiedział krótko - "klops".
Jan Olszewski zaprzepaścił wyjątkową szansę, jaką było zawiązanie pod jego
kierownictwem koalicji dziesięciu partii. Była to jedyna okazja utworzenia w
ówczesnym
parlamencie stabilnej większości dla sprawniejszego rządzenia krajem. Olszewski
ją
zaprzepaścił, bo bał się utraty samodzielności na rzecz nowych koalicjantów i
na rzecz
Jarosława Kaczyńskiego, swego wcześniejszego protektora z Porozumienia Centrum.
Był
to lęk przesadny, silnie podtrzymywany przez bliskich premierowi ludzi. (...)
Unia wyrusza na wojnę
DWUDZIESTY TRZECI MAJA, sobota.
Zebrało się prezydium Unii Demokratycznej (...). Członkom prezydium brzmiało
jeszcze
w uszach "pożegnalne" przemówienie Jana Parysa w Sejmie, mającym zaraz potem
głosować nad dymisją ministra, a jeszcze bardziej wystąpienie Olszewskiego,
który
wniosek o dymisję Parysa uzasadniał. Oba wystąpienia były bardzo agresywne wobec
Wałęsy. Mazowiecki dopatrzył się w nich lekceważenia interesów państwa i
przewidywał, że teraz prezydent będzie energiczniej dążył do obalenia rządu.
Dodał, że
ZChN rozważa cofnięcie poparcia dla Olszewskiego, jeżeli konflikt z Belwederem
będzie
się zaostrzał.
Jednak, gdy kilka dni później Wałęsa cofnął zaufanie rządowi, ZChN pozostało
przy
premierze. Był więc pat, sytuacja niejasna i wobec tego brakowało jasności w
naszych
głowach. Unia nie miała dobrego ruchu. Lityński powiedział jednak, że po
przemówieniu
Olszewskiego musimy zgłosić wniosek o odwołanie rządu. - Musimy - tłumaczył -
zrobić
to, zanim podobny wniosek zgłosi prezydent, żeby uniknąć wrażenia "małpowania"
Wałęsy i zarzutu, że zachowujemy się jak jego dworacy. Na to zawsze byliśmy
uczuleni
(...).
DWUDZIESTY CZWARTY MAJA, niedziela.
Jak zwykle o godzinie jedenastej, w ratuszu na placu Bankowym rozpoczęły się
obrady
Rady Unii Demokratycznej, podczas których miała być podjęta uchwała o tym, że
rząd
Olszewskiego powinien ustąpić. Spotkanie miało też zademonstrować, że Mazowiecki
pozostaje niekwestionowanym liderem partii i jej ewentualnym kandydatem na
premiera.
W czwartek zaprosiłem do siebie do domu Halla i Syryjczyka, żeby przedyskutować
mowę Mazowieckiego, uchwałę Rady i inne sprawy. Projekt uchwały według ustaleń z
tego spotkania przygotował Hall i po przeróbce, jaką mi zlecono, zatwierdziło
prezydium.
W Sejmie tymczasem trwał burzliwy tydzień. Jego osią był konflikt rządu z
prezydentem.
Po niekorzystnym dla Parysa orzeczeniu komisji sejmowej pod przewodnictwem
Bentkowskiego, Parys złożył dymisję. Olszewski przyjął ją jednak z grymasami, by
wiedziano, że ugina się przed belwederskim dyktatem. Potem ujawnił się trwający
już
jakiś czas spór o traktat polsko-rosyjski, który Wałęsa miał podpisać w
Moskwie. Spór
ten z winy rządu i prezydenta nabrał posmaku gorszącej afery rozgrywanej na
oczach
świata. Krótko mówiąc - między Alejami Ujazdowskimi a Belwederem trwała kanonada
na całego.
DWUDZIESTY SIÓDMY MAJA, środa.
Zebrało się najpierw prezydium Unii, a potem - drugi raz od powołania - Rada
Małej
Koalicji. Radę Koalicyjną poprzedziło zebranie Klubu Unii. (...) Obrady klubu
otworzył
Geremek. Postawił trzy pytania: czy wnosimy o odwołanie rządu, czy można będzie
powołać nowy rząd, jakie zajmiemy stanowisko w sprawach budżetu? W tej ostatniej
sprawie przeważył pragmatyzm - głosujemy za budżetem. W sprawie odwołania rządu
głosy były podzielone (...). W głosowaniu zdecydowana większość klubu poparła
zgłoszenie wniosku o wotum nieufności, według schematu "za budżetem, przeciw
rządowi" (...).
DWUDZIESTY ÓSMY MAJA, czwartek.
Dzień, który przeszedł do historii. Tego dnia szef Unii Polityki Realnej poseł
Janusz
Korwin-Mikke, oryginał, bardzo inteligentny, ale często zachowujący się
niemądrze,
zgłosił projekt uchwały o ujawnieniu agentów UB i SB, Sejm zaś projekt
uchwalił, nie
dopuściwszy, w atmosferze tumultu, do debaty. Zaskoczenie było zupełne, kluby
przeciwne uchwale nie zdążyły uzgodnić stanowisk ani się zmobilizować. W Unii
dominował sprzeciw wobec uchwały, ale na przykład Hall, który ją krytykował,
oddał
głos co prawda wstrzymujący się, ale robiący quorum. Tymczasem projekt
przeszedł przy
prawie pustej sali. Wystarczyło, żeby jeszcze trzech posłów nie głosowało i
historia
potoczyłaby się inaczej.
Nagle znaleźliśmy się w Polsce u progu dekomunizacji. W następnych dniach
rzeczywiste problemy kraju zeszły na daleki plan. Jeden z czytelników, dzwoniąc
do
"Telefonicznej opinii publicznej" w "Gazecie Wyborczej", powiedział z
przenikliwą
trafnością, że było to tak, jakby wrzucono granat do szamba. Po przegłosowaniu
uchwały
z galerii dla wyższych urzędników zbiegł Naimski, szef UOP, mówiąc głośno do
towarzyszącego mu mężczyzny: "to jest to", po czym niemal pobiegli do wyjścia.
DWUDZIESTY DZIEWIĄTY MAJA, piątek,
o 9 rano zebrało się prezydium UD, a potem Rada Koalicyjna. Po obradach
prezydium,
gdy w klubowym pokoju zostali Mazowiecki, Konopka i ja, obecny też Rokita
powiedział, że udało mu się przez kogoś zaufanego dostać (...) projekt ustawy
dekomunizacyjnej, opracowany w gabinecie Macierewicza. Był to wydruk
komputerowy,
bez dwóch ostatnich stron. Treść porażała - na zawsze pozbawieni mieli być
wszelkich
stanowisk państwowych wszyscy, którzy kiedykolwiek pełnili najmniejsze choćby
funkcje kierownicze w PZPR, ZSL, SD, ZMP, ZMS, ZMW i tak dalej. To mogła być
czwarta część Polski albo i więcej.
Powiedziałem, że ten materiał powinien zostać bez zwłoki ogłoszony. Rokita się
od razu
zgodził, pod warunkiem pełnej dyskrecji, jeśli chodzi o źródło. Mazowiecki się
wahał.
Sądził, że publikacja dokumentu zaogni sytuację i popchnie rząd oraz
Macierewicza do
pójścia na całego. Uległ jednak po dłuższych naciskach wszystkich obecnych.
Wyrwałem
prawie dokument Rokicie z rąk i od razu go wepchnąłem głęboko za pazuchę. (...).
Umówiłem się koło "Gazety", by nie kojarzono dokumentu z moją obecnością (...).
Dokument wydrukowano w poniedziałek jako sensację dnia, na pierwszej stronie, z
komentarzem.
TRZYDZIESTY MAJA, sobota.
Sytuacja była coraz paskudniejsza, położenie Unii i Małej Koalicji się
komplikowało. W
piątek po zebraniu Rady Koalicyjnej wysmażono w końcu wniosek o dymisję rządu i
Rokita złożył go marszałkowi Zychowi. Kości zostały rzucone. Złożenie wniosku
skonsolidowało jednak partie rządowe, mimo że niektóre dopiero co same
energicznie
premiera podkopywały. Zadecydowała zapewne wola, żeby inicjatywy nie oddać Unii.
Sześć partii rządowych, które rozlazły się już po kątach, zebrało się więc, by
ustalić
wspólne stanowisko w głosowaniach nad budżetem i nad wnioskiem o odwołanie
rządu.
Premier Olszewski natomiast, czując, że zagrożenie jest tuż, nasilił próby
kupienia KPN.
Konfederacja postawiła dobrze pomyślane dla jej interesu warunki. Zażądała
Ministerstwa Obrony dla Moczulskiego oraz Sprawiedliwości i Łączności, do tego
12
stanowisk wiceministerialnych, w tym urzędu sportu i turystyki (wpływ na
młodzież),
posady likwidatora RSW i szefa Komitetu do spraw Niepełno

[kon.by.sie.usmial]

Niepełnosprawnych. (...)
W sobotę wieczorem zadzwonił Mazowiecki, żebym do niego przyjechał. Ściągnął też
Jacka Ambroziaka, bo będąc poza tym polityczno-sejmowym kotłem, mógł mieć inne
spojrzenie. Mazowiecki chciał wiedzieć, co ma robić, czy naciskać Wałęsę, żeby
energiczniej obalał rząd, czy nie, a jeśli tak, to jakie działania mu podsunąć.
(...)
Atmosfera była ciężka. Byliśmy zmęczeni tygodniami jałowych rozmów i
przygnębieni wzbierającą falą dekomunizacyjnej, brudnej piany. Uchwała o
agentach wzburzyła Mazowieckiego jak żadna sprawa od dawna. Sejm jawił mu się
jako rozszalałe, niemądre zbiorowisko, które daje się zmanipulować byle
dziwakowi. Wyczuwałem, jakby Mazowiecki zaczął poważnie rozpatrywać wariant
prezydent - premier, jako ostateczną zaporę przed sejmową "szajbą". Nawet go o
to wprost zapytałem, ale nie dał jasnej odpowiedzi, co znaczy, że podejrzewałem
trafnie. Rysowały się dwa wyjścia. Po pierwsze nierobienie niczego, przegranie
wniosku o odwołanie rządu i przygotowanie Unii na przyjęcie tej porażki. Już
zresztą doświadczenia z przyjmowaniem porażek mieliśmy. Można było ją potem
zdyskontować, gdyby rząd dalej brnął w ślepą uliczkę. "Podwariantem" było
wycofanie wniosku o dymisję rządu, jeśli Olszewski zrekonstruowałby gabinet,
dobierając KPN. Można by powiedzieć, że wniosek stracił rację bytu - tak
sugerował Mazowiecki, bo rząd zyskał większość. Wtedy - mówił też - można by
głosować przeciwko budżetowi według schematu - budżet niezły, ale rząd jeszcze
gorszy, bo z dodaniem KPN.
Drugim wyjściem było namówienie Wałęsy na proponowane przez szefa PSL spotkanie
dwóch "trójek" (UD - KLD - PPG i ZChN - PSL - PL), ale wtedy byłoby pewne, że
Mazowiecki rządu tworzył nie będzie, iż znajdziemy się w pozycji
podporządkowanej Belwederowi, czyli zaczniemy przybliżać się do
wariantu "prezydent - premier". Dalsze rozmowy z poszczególnymi partiami były
bezcelowe. Rozmawiały już wszystkie ze wszystkimi na wszystkie tematy, i
zaczynało to budzić mdłości, bo codziennie prawie trzeba było zmieniać poglądy.
Nie zdecydowaliśmy, które wyjście przyjmujemy. Zadecydował sam Mazowiecki;
został w Warszawie do poniedziałku, by rozmawiać z Wałęsą. W sobotę, gdy od
niego wychodziłem, szepnął mi, zachowując dyskrecję wobec Ambroziaka, by może
zatrzymać druk dekomunizacyjnej ustawy w "Gazecie", bo jest szansa zablokowania
uchwały o agentach. Mylił się, a ja tekstu nie wycofałem.
TRZYDZIESTY PIERWSZY MAJA, niedziela.
Około drugiej zjawił się przed naszym domem R. z "Gazety". Chciał się upewnić,
że materiał, który dostali w sobotę, jest prawdziwy. Powiedziałem mu, że
pochodzi od Rokity i że ma to zachować tylko dla siebie, ujawniając jedynie, iż
materiał ma ode mnie (...). Powiedział, że wydrukują pełny tekst ustawy z
informacją na pierwszej stronie i z komentarzem Ewy Milewicz, czyli maksymalny
akord. PIERWSZY CZERWCA, poniedziałek.
W "Gazecie Wyborczej" na pierwszej stronie projekt ustawy dekomunizacyjnej,
pomysł z domu wariatów albo wprost od bolszewików. "Najjaśniejsza" okazywała
się nie taka jasna, a na dodatek zaczynało jej brzydko pachnieć
z "najjaśniejszego ust pąkowia". A tu jeszcze Tymiński ściągał do kraju, żeby,
jak zapowiadał, "rozstawiać chorągwie do ostatecznej walki z udokomuną, a
wiadomości o Polsce czerpał telepatycznie przez czwarty wymiar". Jak niewiele
trzeba, żeby ogłupić tłumy ludzi? Przecież setki tysięcy głosowało
na "porąbanego", jak mawiała slangiem młodzieżowym Natalia, moja
najmłodsza córa. Rano Mazowiecki był u Wałęsy, ale przez telefon nie chciał
wiele powiedzieć. Rozmowa była lepsza niż w czwartek, gdy był u prezydenta z
Janem Krzysztofem Bieleckim, co zostało mu wciśnięte przez liberałów i
niektórych naszych unionistów z Prezydium. Prezydent powiedział, że pójdzie na
konwent seniorów i będzie domagał się dymisji rządu. (...) Chciał przeciągnąć
na swoją stronę KPN, ale tutaj kłodą był Moczulski domagający się dla siebie
stanowiska ministra obrony. Wałęsa gotów był pójść nawet na to. - Na cztery
miesiące, Panie Tadeuszu - mówił Mazowieckiemu podczas jednego z ich spotkań.
(...) Mazowiecki zgadza się na Pawlaka. Zbliżamy się do wydarzenia, które
zadecydowało o upadku rządu Olszewskiego, do zgody Unii na Pawlaka jako
ewentualnego następnego premiera. Podsumujmy to, co wydarzyło się wcześniej. Po
utworzeniu Małej Koalicji Wałęsa zaczął wskazywać na Mazowieckiego jako na
jednego z kandydatów na przyszłego premiera. Żeby jednak mieć furtkę w innym
kierunku, a właściwie we wszystkich kierunkach, dodał do towarzystwa
Andrzeja Olechowskiego. Sądzę, że Wałęsa chciał tym ruchem przybliżyć do siebie
Unię, w której nurt zwolenników Mazowieckiego był silny, i całą małą koalicję,
w której z kolei Unia odgrywała główną rolę. Powstanie małej koalicji
dostarczyło prezydentowi kawałka twardego gruntu, na którym można było
przygotować rozstrzygającą ofensywę przeciwko Olszewskiemu. Wcześniej był
bezradny. Wystawienie Mazowieckiego - o którym Wałęsa być może myślał poważnie
jako następcy Olszewskiego - dało korzystny dla prezydenta rezultat. Mała
Koalicja zbliżała się do Belwederu, teraz popychana też przez osobiste
zainteresowanie lidera Unii. Pokusa ponownego kierowania rządem na pewno nie
przysłaniała Mazowieckiemu wszystkiego - co się wkrótce okazało - ale miała
swoje znaczenie. Po zbliżeniu do siebie małej koalicji - a było ono tak
szybkie, że odczuwaliśmy niesmak, niezręczność sytuacji, niepokój, czy aby nie
zostaniemy prezydenckimi satelitami -
Wałęsa zaczął przekonywać do obalenia rządu także KPN i SLD. Żeby jednak mieć
pewność powodzenia, trzeba było wyrwać choćby jedną cegłę z fundamentu
podtrzymującego rząd Olszewskiego. Cegłą najwątlejszą, najłatwiejszą do
obruszenia,
było niewątpliwie PSL, kierowane przez złaknionego władzy, młodego, ambitnego
polityka, grające na wszystkie strony - obrotowe, jak mawiano - i skłonne do
współpracy
z Belwederem.
Zabiegi Wałęsy wokół PSL nasiliły się po jego powrocie z Moskwy, gdzie
towarzyszył
mu Bronisław Geremek. Wśród identyfikującego się z Geremkiem nurtu w Unii pomysł
sojuszu z PSL dla obalenia - wyjątkowo przez ten nurt niecierpianego - rządu
Olszewskiego (i w tym kontekście kandydatura Pawlaka na premiera) pojawił się
podczas
dramatycznego posiedzenia prezydium 9 maja. Doszło na nim do ostrej
kontrowersji o
osobę Mazowieckiego jako kandydata na premiera. Pawlaka miał zaproponować
Rokita,
ale w niezręczny sposób wyprzedził go Frasyniuk i sprawa spaliła wtedy na
panewce. Jest
mało prawdopodobne, by nie była uzgodniona z Geremkiem, bo wtedy Rokita
uzgadniał
z nim ważne posunięcia. Nie można też wykluczyć - choć dowodu na to nie ma - że
podczas podróży do Moskwy Geremek i Wałęsa rozmawiali o wykorzystaniu PSL i
Pawlaka jako dźwigni wysadzającej rząd Olszewskiego. Ze względu na ostrą wtedy
kontrowersję w kierownictwie Unii co do osoby Mazowieckiego jako kandydata na
stanowisko premiera niepokoiła nas obecność Geremka w delegacji jadącej z
Wałęsą (...).
Gdy we wtorek, 2 czerwca, spotkaliśmy z Pawlakiem i Mikołajem Kozakiewiczem,
marszałkiem Sejmu poprzedniej kadencji, członkiem władz PSL, Kozakiewicz
wspominał o jakiejś rozmowie Pawlaka i Geremka już po zakończeniu wizyty
moskiewskiej.
W poniedziałek 1 czerwca rząd rozmawiał z KPN. Moczulski wiedząc, jak bardzo
Olszewskiemu trzeba wsparcia, stawiał twarde warunki. Żądał trzech stanowisk
ministerialnych, trzynastu wiceministrów, zgody na "otwarty budżet", czyli na
druk
pustych pieniędzy, i tak dalej. Mówił, że albo rząd przyjmie wszystkie jego
warunki, albo
upadnie. Chyba chciał upadku. Gdyby Olszewski przyjął warunki, zostałby
zakładnikiem
KPN. (...) Dla małej koalicji był to dzień minorowy. Coraz wyraźniej rysowała
się
perspektywa porażki wniosku o odwołanie rządu. MSW zaprzeczyło, jakoby projekt
ustawy dekomunizacyjnej opublikowany przez "Gazetę" pochodził od niego. Bardzo

[kon.by.sie.usmial]

miękko zaprzeczyło. Mazowiecki był na konferencji intelektualistów w Poznaniu.
Piotr Konopka zaś w Radomiu, w swoim okręgu poselskim. I tam dopadł go telefon
Mikołaja Kozakiewicza. Nieoczekiwanie podjął on myśl, by, się spotkać, która
padła już kilka tygodni wcześniej w jakiejś ich luźnej rozmowie. Umówili się na
wtorek, na godzinę wpół do ósmej wieczorem w "Larsie", na ulicy Długiej. Ze
strony PSL miała być silna reprezentacja: Pawlak, Łuczak i on. Uprzedziliśmy,
że Mazowieckiego nie będzie, ale nie zrezygnowali, co znaczyło, że się im do
czegoś bardzo śpieszy.
DRUGI CZERWCA, wtorek. Około szóstej po południu Mazowiecki wrócił z Poznania i
zdecydował, że idzie na spotkanie. Wyglądało ono poważnie, a sytuacja była
podbramkowa. Moczulski w dalszym ciągu gadał w URM i choć nie zanosiło się na
zgodę, to tak zupełnie nie można było wykluczyć, że poprze rząd. O dziewiątej
wieczorem miała się spotkać z premierem koalicja rządowa i zdecydować, czy
przyjmuje warunki KPN. Zdesperowana, przyciśnięta do muru mogła je przyjąć, a w
końcu Moczulski też mógł pójść na kompromis. I oto tuż a pięć dwunasta rysowała
się szansa wyłuskania PSL i obalenia rządu. Mazowiecki, który jeszcze parę dni
wcześniej wahałby się z poparciem Pawlaka jako kandydata na premiera po to
tylko, by obalić Olszewskiego, przestał mieć wątpliwości po sejmowym tumulcie,
w którym przegłosowano ujawnianie "agentów". To był moment, od którego obalenie
rządu stało się dla niego celem najważniejszym. Emocja brała się
przypuszczalnie stąd, że wiedział, jak wątpliwe materiały zamierza się
ujawniać, jak bardzo może to zatruć atmosferę w kraju i skrzywdzić ludzi.
Na ulicę Długą przyjechaliśmy punktualnie. W restauracji nikogo z PSL nie było.
Gdy czekając, spacerowaliśmy po ulicy, nadjechał Jerzy Osiatyński z przyjęcia w
belgijskiej rezydencji, wydawanego na cześć goszczącego w Polsce królewskiego
brata, księcia Liege. Na przyjęciu Mieczysław Wachowski powiedział
Osiatyńskiemu, że PSL jest już przez Wałęsę "ugadane" na wyjście z koalicji. W
tym momencie pojawił się Kozakiewicz, a Osiatyński jako "nadwyżkowy" wrócił do
Belgów. Podczas gdy czekaliśmy na Pawlaka, a czas płynął, w swobodną początkowo
rozmowę wplatała się sztywność. Coś było nie tak. Wreszcie zjawiła się
sekretarka lidera PSL. Zostawiła Kozakiewiczowi pieniądze, bo to oni
zapraszali, poszeptała mu do ucha i odjechała. Marszałek spurpurowiał, pot mu
się zaperlił na czole, usiadł i solidnie się jąkając, zaczął nieskładnie
tłumaczyć, że Pawlak nie przyjedzie. Szef PSL sądził, że na spotkaniu jest
drugi garnitur unijny i po prostu je "olewał" Jednak w chwilę potem przyjechał,
dowiedziawszy się zapewne od sekretarki, że w Larsie nie czeka na niego
drugi garnitur, lecz sam Mazowiecki. Pawlak mówił językiem ezopowym, nie
postawił wprost swej kandydatury na premiera, ale jego półsłówka były
przejrzyste. Proponował koalicję dwu wspomnianych wyżej trójek z "PSL w roli
głównej". Był krótko, przeprosił i pojechał na spotkanie koalicji rządowej z
premierem. Dopiero po jego wyjściu przekazaliśmy Kozakiewiczowi otwartym
tekstem nasze stanowisko: - Jeżeli Wałęsa wystawi Pawlaka, to poprzemy
powierzenie mu misji, ale pod warunkiem, że będą głosowali za odwołaniem rządu
Olszewskiego. - Nie będzie tak - powiedział Mazowiecki - że ktoś wkłada
kasztany do ognia, a ktoś inny je wyjmuje.
TRZECI CZERWCA, środa.
O dwunastej rozpoczęło się posiedzenie prezydium UD, przy małej frekwencji.
Tego dnia Wałęsa energicznie ugniatał PSL, "Solidarność", a także SLD, by
głosowały za odwołaniem rządu, a kandydatura Pawlaka na premiera stała się
jednym z głównych tematów. Próbowano też zablokować wykonanie uchwały o
agentach, ale bez skutku. Chrzanowski, który dopiero wrócił z zagranicy i
został zaskoczony faktem, że dekomunizacji nie zaczyna się ustawą, po krótkich
wahaniach podpisał uchwałę, i już nic nie stało na przeszkodzie, by listy z MSW
trafiły do Sejmu. Wieczorem rozeszły się pogłoski, że zostały dostarczone do
gabinetu marszałka. Podczas posiedzenia prezydium pomysł, by poprzeć misję
rządową Pawlaka, ostro zaatakował Hall, który był przeciwny składaniu obietnic
poparcia jego kandydatury na funkcję premiera. Hall mówił, że będzie to
rozwiązanie niepoważne, a zarazem wymowne, pokazujące bezradność
posolidarnościowej klasy politycznej, która trzy lata po obaleniu komunizmu
oddaje władzę w ręce wychowanka satelickiej wobec PZPR partii. Było jednak
oczywiste, że jeżeli wniosek o odwołanie rządu ma być uchwalony, innego wyjścia
nie ma. Prezydium - przy zadowolonych uśmieszkach Rokity, którego koncepcja się
właśnie materializowała - ustaliło, że zaproponuje podczas posiedzenia
rady małej koalicji, mającej się odbyć zaraz potem, by rozmawiać z Pawlakiem i
zapewnić, że dostanie poparcie dla misji tworzenia rządu, jeśli Wałęsa go
zgłosi. Rada koalicji wbrew obawom o stosunek liberałów do kandydatury Pawlaka
okazała się bardzo zgodna. (...) Ostatecznie ustalono następującą
formułę: "Jeżeli Wałęsa wysunie Pawlaka jako kandydata na premiera, to koalicja
trzech będzie głosowała za powierzeniem mu tej misji, co nie oznacza, że
automatycznie wejdzie do tworzonego przez niego rządu". Stanowisko rady
koalicyjnej przekazano Pawlakowi jeszcze tego
dnia. Tak więc ładunek wybuchowy pod rządem został podłożony, a lont zapalony.
Następnego dnia miało się okazać, czy odpali. Następnego dnia, to znaczy
czwartego
czerwca, dokładnie w trzecią rocznicę zwycięskich dla obozu "Solidarności", dla
drużyny
Lecha Wałęsy, wyborów do kontraktowego Sejmu.
Bum!!
CZWARTY CZERWCA, czwartek.
Wszyscy interesujący się polityką wiedzieli, że będzie to ważny dzień. Miało być
głosowane odwołanie Rady Ministrów, a już od samego rana potwierdziły się
pogłoski z
wieczora poprzedniego dnia, że u marszałka są koperty z listami "agentów",
adresowane
do kierowników klubów parlamentarnych. Nikt jednak nie przewidywał, że będzie to
dzień tak dramatyczny, najbardziej dramatyczny od przejęcia władzy przez
solidarnościową formację, być może dzień pogrzebu tej formacji.
Otwarcie sesji Sejmu obserwowałem w domu w telewizji, przeczytawszy w
telegazecie
trącące histerią oświadczenie Wałęsy na temat teczek. Wyglądało, jakby Wałęsa
bał się,
co też może być opublikowane o nim samym. O tym, że z wydarzeń grudniowych 1970
roku nie wyszedł czysty, że ugiął się przed bezpieką, napisał sam w swojej
książce
jeszcze przed upadkiem komunizmu. Czyżby to była tylko część, nieodsłaniająca
kart
najgorszych? Dramatyczny był epizod z czarną teczką Tymińskiego podczas drugiej
tury
wyborów prezydenckich 1990 roku. Groził on, że ujawni, iż Wałęsa był przez
kilka lat
agentem SB. Parę dni przed rozstrzygającym głosowaniem ze sztabu wyborczego
Wałęsy
i z Porozumienia Centrum dochodziły do nas w Aleje Ujazdowskie sygnały skrajnego
zaniepokojenia tą groźbą. Choć przed chwilą byliśmy przeciwnikami, ba! -
wrogami,
oczekiwano jakiejś pomocy. Wydaje mi się, że były nawet konsultacje z ówczesnym
ministrem spraw wewnętrznych Krzysztofem Kozłowskim z sugestiami, by Tymińskiemu
uniemożliwić spełnienie zapowiedzi. Nie sądzę, by minister cokolwiek
przedsięwziął.
Wkrótce zresztą Tymiński przycichł co do czarnej teczki i potem już nią nie
wymachiwał.
Kozłowski, informując wtedy premiera, powiedział w mojej obecności, że chodzi o
sprawę agenta "Bolka", którym we wczesnych latach siedemdziesiątych podobno miał
być Wałęsa. Jednak niezbitych dowodów na to nie miał. Jedno jest pewne, ówcześni
sojusznicy Wałęsy, Porozumienie Centrum, Kaczyńscy, wszyscy wiedzieli o
poszlakach
zaciemniających biografię przyszłego prezydenta. Nie przeszkadzało im to
zupełnie
forsować na najwyższe stanowisko w państwie osoby, którą półtora roku później
okrzyknęli agentem.
Debata sejmowa miała się zacząć od budżetu, a tu zaraz przy omawianiu porządku
dziennego poseł Marek Dziubek z PC zaproponował,

[kon.by.sie.usmial]

zaproponował, by w nowym, pierwszym punkcie
przegłosować postanowienie, iż wniosek o odwołanie Rady Ministrów będzie
rozpatrzony po ujawnieniu "agentów". Nie sądzę, by Porozumienie Centrum,
zgłaszając
taki wniosek, liczyło, że to ujawnienie przechyli szalę na korzyść rządu.
Chodziło raczej o uwypuklenie, iż rząd jest obalany, bo ujawnił "agentów". To
było stwarzanie podstawy do propagandowej ofensywy, która zaczęła się już
następnego dnia salwami dziennika "Nowy Świat", w duchu Piotra Wierzbickiego,
choć już bez niego, bo nieco wcześniej podziękowano mu za kierowanie pismem.
Wniosek Dziubka upadł i zaraz potem upadł wniosek następny, żeby zarządzając
tajność obrad, ujawnić wobec Izby zawartość kopert z "agentami". Upadek tych
dwu wniosków dowodził, że mina podłożona pod rząd jest sprawna, iż antyrządowa
koalicja skonstruowana na podstawie kontraktu z PSL działa jak należy. Po tych
głosowaniach nie miałem wątpliwości, że rządu Olszewskiego już właściwie nie ma.
Potem wrócono do debaty budżetowej, lecz uwagę wszystkich przyciągały teczki. W
kuluarach sejmowych wrzało jak w ulu. Kierownicy niektórych klubów, otrzymawszy
materiały z "agentami" pod rygorem tajemnicy państwowej, natychmiast się tą
tajemnicą
podzielili ze swymi kolegami, i wkrótce zaroiło się od nazwisk. Rozeszły się też
pogłoski, że oprócz listy dla "sejmowych oficerów" jest także lista
dla "generalicji" -
marszałków, prezydenta i prezesa sądu najwyższego, na której znajduje się pięć
znakomitości z marszałkiem Sejmu i prezydentem. Kiedy to się działo, spokojnie
uzupełniałem w domu notatki z poprzednich dni, gdy nagle podano przez radio, że
Wałęsa nadesłał pilny list do marszałka, domagając się natychmiastowego
odwołania
premiera. Wniosek ten miał być głosowany jeszcze tego dnia. Działo się coś
bardzo
dramatycznego, więc natychmiast pojechałem do Sejmu. Była akurat przerwa w
obradach; kuluary pełne, szum, grupki posłów, rozmowy pełne podniecenia,
gdzieniegdzie sprzeczki, czasem soczyste, zwinne postacie dziennikarzy i
dziennikarek podsuwające posłom mikrofony pod nos. W sali koktajlowej, w której
też wyczuwało się emocje, spotkałem Mazowieckiego, który zdenerwowany tłumaczył
Bronisławowi Komorowskiemu niesłuszność sztywnego podejścia Halla do misji
Pawlaka. Było to już po zebraniu Klubu Unii, na którym Hall, wbrew
przeważającej w klubie opinii, opowiedział się za lustracją, choć nie w takim
stylu, jak to zrobił Macierewicz. Starcie
musiało być niezwykle ostre, bo Hall powiedział nawet Mazowieckiemu rzecz
niesłychaną: "Tadeuszu, nasze drogi się rozeszły". Nazwiska "agentów" były już
znane,
"tajemnicę państwową" powtarzali wszyscy.
Wkrótce nie było rządu Jana Olszewskiego. Rząd ten był niestabilny od początku,
a
bardzo się do tego przyczynił sam premier oraz jego doradcy. Olszewski został
wyniesiony przez koalicję pięciu partii zawiązaną dzięki decydującemu wkładowi
Jarosława Kaczyńskiego, lidera Porozumienia Centrum. Widział on w Olszewskim
narzędzie swego wpływu na bieg spraw w kraju, a także narzędzie swej osobistej
wojny z
prezydentem. Samo wymuszenie zgody na Wałęsie, by powierzył Olszewskiemu misję
tworzenia rządu (pierwsze chyba wymuszenie personalne w karierze Lecha) było już
salwą w tej drugiej wojnie na górze i zapowiadało groźny dla państwa konflikt.
Konflikt
niemający uzasadnienia w niczym innym niż tylko w urażonej ambicji dwu ludzi;
prezydenta i jego najgorętszego do niedawna orędownika i najbliższego
współpracownika. Premier postawiony, być może nawet wbrew swej woli, w
konflikcie z
Belwederem zrobił wszystko, by ten konflikt doprowadzić do wrzenia, do zerwania
jakiejkolwiek współpracy między tymi członami władzy państwowej. Mało tego,
ledwo
desygnowany przez Sejm, zaczął lekceważyć opinie popierającej go koalicji i
wszedł w
ostry konflikt z kluczową jej postacią - liderem PC. Olszewski wbrew politycznej
rzeczywistości, która go otaczała, chciał tworzyć rząd nieodzwierciedlający
klucza
partyjnego, rząd o pewnym dystansie do sił popierających go w parlamencie i -
wobec tego - teoretycznie bardziej samodzielny. To była intencja nawet
chwalebna, ale można ją było zrealizować tylko przy zgodzie koalicji rządowej
na taką samodzielność rządu. Tej
zgody nie było.
Waldemar Kuczyński
Pisane w toku wydarzeń od kwietnia do czerwca 1992 roku

[m.rycho]

remekk napisał:
>Czyli jak wnioskuję z Twojego postu - wiekszośc to kłamstwa <
Ten film to wybrane pod określoną koncepcję urywki i niedopowiedzenia.Każdy
materiał archiwalny można tak zmontować ,że będzie uzasadniał konkretną tezę a
przy okazji autorowi nie można zarzucić kłamstwa bo pojedyncze urywki są
prawdziwe.
To było normalne odwołanie rządu który nie miał większości ,nie było w tym nic
dramatycznego.Sceny były kręcone za wiedzą uczestników i jak widać nie obawiali
się pokazywać swoich twarzy i wypowiedzi.Przy okazji taśm Begerowej mogliśmy
zobaczyć mały wycinek "kuchni" politycznej i dlatego robienie sensacji z targów
politycznych jest tanią propagandą.

"Głupi odrzuca to co widzi i trzyma się tego co myśli"

[bazyl328]

Nawet jeśli przyjmiemy że to była normalna wymiana rządu, to nalezy zwrócic
uwagę na jak dalekie kompromisy musiały pójść partie postsolidarnościowe, żeby
doprowadzić do tej zmiany. Pytanie brzmi dlaczego były skłonne zaakceptować
Pawlaka, dlaczego zdecydowały się na ten "gangsterski chwyt" ? Dobre pytania w
trakcie debaty sejmowej zadał wtedy Niesiołowski:

"W imię czego odwołujecie ten rząd, co macie do zaproponowania ?"

No i ostatnie 15 lat pokazały co ci panowie mieli do zaproponowania - układy,
korupcję, przekręty i sitwę która rozkradała Polske.

Powołujesz się na osobę nienawidzącą Polaków

[1normalnyczlowiek]

rydzyk_smigly napisała: Okiem świadka,bez propagandowego kaczego picu
> i przekłamań.

---> ... więc do wszystkiego, cokolwiek on napisał, trzeba podchodzić z dużym
dystansem.

Film mowi sam za siebie

[goldenwomen2]

co tu komentowac? "aktorzy" jacy sa i byli wszyscy widza,"obroncy demokracji'
rowniez.

[kon.by.sie.usmial]

film zostal pociety i zmontowany przez Kurskiego. Nie jest to bezstronny zapis
wydarzen.

[kon.by.sie.usmial]

kon.by.sie.usmial napisał:

> film zostal pociety i zmontowany przez Kurskiego. Nie jest to bezstronny
zapis
> wydarzen.

na przyklad
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=28&w=63665786&a=63667004

[1tomasz1]

Tak się zastanawiam czy osoby, które mają zrobić coś złego, robią to w swietle
reflektorów i przed kamerą? ;)

[bazyl328]

1tomasz1 napisał:

> Tak się zastanawiam czy osoby, które mają zrobić coś złego, robią to w swietle
> reflektorów i przed kamerą? ;)

Odpowiedzią na twoje pytanie może być to co powiedział wtedy Waldemar Pawlak:

"Ale to taki gangsterski chwyt..." - powiedział to gdy zaproponowano mu fotel
premiera ;)

[kiko5]

w amoku i paraliżującym lęku Złe się lęgło.....

[scoutek]

kiko5 napisała:

> w amoku i paraliżującym lęku Złe się lęgło.....

ty, dziecko, forum o poezji gdzie indziej

[1tomasz1]

Inaczej mówiąc, byli to skrajni idioci, którzy planowali zamach stanu i
zaprosili jeszcze Kurskiego z kamerę, żeby się uwiecznić? :)))))

[szlachcic]

- dlaczego Polska jako jedyny kraj zwleka do dzis z lustracja i odsunieciem od
funkcji skompromitowanych - mija juz 18 lat, wszystkie kraje dawno to zrobily
- dlaczego Walesa umacnial lewa noge
- czy tak sie dymisjonuje rzad
- dlaczego PO blisko dzis do komunistow

odpowiedzcie sobie na te pytania kierujac sie filmem badz nie
w sumie to nie ma wiekszego znaczenia
fakty sa jakie sa

[wbrew1]

Czytajcie, czytajcie, kiedyś przecież musicie przejrzeć na oczy, a wtedy
zobaczycie całą prawdę i tylko prawdę.
Olszewski nigdy nie był i nigdy nie byłby żadnym zbawcą. Dostrzegł to w tamtym
czasie nawet Jarosław Kaczyński i skonfliktował się z nim.
Tak oto opisuje całą tą sprawę z rządem Olszewskiego, wielokrotnie już
wychwalany na tym forum przez zwolenników prawicy, Rafał Ziemkiewicz w Rzepie:

www.rzeczpospolita.pl/dodatki/opinie_070604/opinie_a_1.html
RAZ

Irytująca legenda marnego rządu

To, że dopiero dziś, po tylu latach, podejmujemy rozliczenia, które należało
przeprowadzić natychmiast po odzyskaniu wolności, w istotnym stopniu wynika z
błędów popełnionych przez Jana Olszewskiego - twierdzi
publicysta "Rzeczpospolitej"
Uchwała lustracyjna, zaproponowana w maju 1992 roku przez prezesa mającej
wówczas trzech posłów Unii Polityki Realnej i przyjęta przez zaskoczenie dzięki
nieobecności na sali większości posłów lewicy i Unii Demokratycznej, wydaje się
dziś, po 15 latach, największym prezentem, jaki mógł Jan Olszewski otrzymać od
historii. Co prawda, jak wiadomo od jego byłych współpracowników, Olszewski od
samego początku deklarował, że przeprowadzenie lustracji to jedno z kluczowych
i najpilniejszych zadań jego gabinetu, ale ilekroć pojawiały się konkretne
propozycje, odkładał je na bliżej nieokreśloną przyszłość. Mówi to wszystko o
osobowości najbardziej kontrowersyjnego premiera III RP - jeśli tak podchodził
do sprawy priorytetowej, na cóż mogły liczyć te, które zaliczał do mniej
pilnych?

Prawdziwa przyczyna upadku

Popularna do dziś na prawicy legenda głosi, że gabinet Olszewskiego obalony
został wskutek obronnej reakcji zagrożonej w swych interesach agentury, którą
chciał ujawnić. Jak widać, może i chciał, ale nic by w tym kierunku nie zrobił,
gdyby nie został postawiony przed faktem dokonanym (chyba że przyjąć tezę,
jakoby Korwin-Mikke był inspirowany przez Macierewicza, ale nic jej nie
potwierdza). Nie mówilibyśmy dziś o liście Macierewicza, "nocy teczek"
czy "nocnej zmianie", co najwyżej o premierze, który zmarnował wszystkie
szanse, bo nie był w stanie się zdecydować na żaden z możliwych wariantów.
Rząd, który był pierwszym gabinetem wolnej Polski pochodzącym z w pełni
demokratycznych wyborów, nigdy nie miał za sobą parlamentarnej większości.
Wotum zaufania otrzymał dzięki jednorazowemu poparciu PSL, ale dokooptowanie
partii Pawlaka do koalicji nie było możliwe, ponieważ uczestniczyły w niej
konkurencyjne PSL-owskie ugrupowania postsolidarnościowe. Wejście do rządu KPN
Olszewski odrzucił, ponieważ warunkiem było oddanie Ministerstwa Obrony
Leszkowi Moczulskiemu, a ten nie cieszył się jego zaufaniem, między innymi
dlatego, że umieszczony był na tajnej wówczas (lecz premierowi przekazanej)
liście agentów SB, zwanej listą Milczanowskiego. Porozumienie z Unią
Demokratyczną i Kongresem Liberalno-Demokratycznym także nie wchodziło w grę,
ponieważ Olszewski się nie godził na pozostawienie wpływu na gospodarkę
Leszkowi Balcerowiczowi. Na tym tle zaognieniu uległ konflikt Olszewskiego z
Kaczyńskim, który nad takim sojuszem usilnie pracował na zapleczu, perswadując
premierowi, że i tak nie kontroluje resortów, którymi UD i KLD były
zainteresowane. Osiągnął tyle, że Olszewski podjął kilkumiesięczne rozmowy,
dziś już wiemy, że tylko dla odwleczenia sprawy.

Nie chciał, nie mógł, nie potrafił

Konflikt z prezesem Porozumienia Centrum, któremu skądinąd zawdzięczał
premierostwo, mógł, teoretycznie, zbliżyć Olszewskiego do Wałęsy. Ten ostatni
mimocałej dzielącej ich niechęci był gotów do podjęcia gry; dał temu wyraz w
sławnej rozmowie z Macierewiczem, pouczając go publicznie, że oczekuje po nim
wykonania uchwały lustracyjnej "w sposób odpowiedzialny". Wydaje się oczywiste,
że Wałęsa czekał, na co zdecyduje się rząd - czy lista agentów uderzy w UD, czy
w KPN - i zamierzał odpowiednio do tego reagować. Tego, że lista uderzy we
wszystkich, Wałęsa, ani w ogóle nikt, nie brał pod uwagę. A można to było
przewidzieć, obserwując półroczny upór Olszewskiego, aby nie wybrać żadnej z
realnie istniejących możliwości działania.
Owa "koalicja strachu" i połączenie sił obrońców agentury z różnych stron (choć
nie wolno zapominać, że znaleźli się wśród nich także ludzie kierujący się
znacznie szlachetniejszymi pobudkami), tak ważne dla legendy, były więc dziełem
samego rządu. Olszewski miał czas na to, żeby do jej powstania nie dopuścić,
żeby "rozegrać" jej późniejszych uczestników i postawić ich po różnych stronach
barykady. Miał możliwość wykreowania linii podziału na scenie politycznej i
realną szansę, by zrealizować znaczną część postulatów programowych
centroprawicy, która - jeśli zsumować wyniki - uzyskała przecież w wyborach
poparcie większości społeczeństwa. Niestety, Jan Olszewski bardziej nadawał się
na pomnik Ostatniego Prawego Polaka niż na polityka.

Dobra zła legenda

Nie zaprzeczę, że legenda "nocnej zmiany" miała w ostatnim 15-leciu swój wymiar
pozytywny. Noc 4 czerwca stanowiła swoisty test prawdy - zresztą nie tylko dla
polityków, także np. dla mediów. To, co wtedy zobaczyli Polacy, było pierwszą
szczeliną w uładzonym wizerunku III RP jako wielkiego narodowego sukcesu, w
cukierkowym micie pojednania "ludzi z różnych stron historycznego podziału"
i "specyficznie polskiej syntezy orientacji niegdyś konkurencyjnych".
Szczeliną, która z czasem urosła na tyle, aż zdumione społeczeństwo zajrzało
przez nią za kulisy Rywinlandu, dostrzegło oligarchię kolesiów i niekończące
się afery. Mimo wszystko zawsze reagowałem na krzewienie tej legendy z
irytacją. Stała się ona na długie lata celebrowaniem prawicowego
nieudacznictwa, ogólnej niemożności wszystkiego i tak typowej po tej stronie
sceny politycznej nieumiejętności sensownego współdziałania. Ostatecznie
przecież ciągnący się latami proces "jednoczenia centroprawicy" nie przyniósł
niczego poza kompromitacją. To, że u władzy pojawili się ludzie, którzy nie
uważają Adama Michnika i Bronisława Geremka za swoich mentorów, zawdzięczamy
poddaniu skłóconego prawicowego drobiazgu hegemonii najpierw Krzaklewskiego, a
potem Kaczyńskiego.
Ta kilkunastoletnia prawicowa niemożność odbiła się na Polsce - w chwilach
decydujących po prostu zabrakło jej głosu polityków realizujących inne wartości
od uznawanych za jedynie słuszne przez salon. To, że dopiero dziś, po tylu
latach, podejmujemy rozliczenia, które należało przeprowadzić natychmiast po
odzyskaniu wolności, w istotnym stopniu wynika też z błędów popełnionych przez
Jana Olszewskiego. Fakt, że potem został on tak malowniczo obalony, iż można
było świętować kolejne rocznice tego wydarzenia, nie zmienia ogólnego bilansu
jego rządu.

Rafał A. Ziemkiewicz

I to by było na tyle.
Reszta jest tylko mitem, nieudanie dorabianym, dzisiaj to nawet przez
ówczesnych prawicowych przeciwników Olszewskiego, jak chociażby JK.
A propos,
wczoraj w TV widziałem moralizującego Jana Parysa z zatroskaną miną o rząd
Olszewskiego. Bredził coś o rozkradaniu Polski przez kolejne lata.
Dla mnie jest ciekawe czy On już oddał to co ukradł z Polsko-Niemieckiego
Pojednania, bo przez to okradł również mojego ojca, który za tyranie w III
Rzeszy przez prawie 5 lat, otrzymał nawet nie jedną dziesiątą premii Parysa.
Taka jest ta ich moralność.

Film to klasyczna propaganda

[elfhelm]

Prawie jak Urban w stanie wojennym.

A odwołanie mizernego i niekompetentnego rządu Olszewskiego to był sukces Polski.

[bazyl328]

elfhelm napisał:

> Prawie jak Urban w stanie wojennym.
>
> A odwołanie mizernego i niekompetentnego rządu Olszewskiego to był sukces Polsk
> i.

Łatke mierności i niekompetencji a nawet śmieszności przyklejono temu rządowi
już po tym jak został odwołany. Niestety ta propaganda dobrze się utrwaliła w
głowach wielu ludzi. Widać to bardzo dobrze na przykładzie rządu Pawlaka, który
należałoby nazwać groteskowym w sytuacji gdy Olszewskiego nazywa się śmiesznym.
Ale jakoś nikt tak rządu Pawlaka nie nazwał.

Mylisz się.

[woda.woda]

> Łatke mierności i niekompetencji a nawet śmieszności przyklejono temu rządowi
> już po tym jak został odwołany.

Rząd był niestabilny, nie miał poparcia w parlamencie, premier był
niezdecydowany a ministrowie nieustannie się kłócili.

Na twoje nieszczęście żyją jeszcze ludzie, którzy to dobrze pamiętają.

[scoutek]

woda.woda napisała:
> Rząd był niestabilny, nie miał poparcia w parlamencie, premier był
> niezdecydowany a ministrowie nieustannie się kłócili.


wszyscy wiedza, ze Olszewski nic innego nie robil tylko gadal
te wieczne narady i zastanawiania sie nad wszystkim trwaly godzinami

A to, że Kaczyński - wówczas przeciwnik Olszewskie

[wos9]

go i jeden ze sprawców odwołania tego nieudolnego rządu - teraz go chwali
wynika z faktu, że Olszewski już mu nie może mu w niczym zagrozić.
A do rozgrywki propagandowej pasuje jak ulał. Dlatego powtórzono ten film
z... 1994 roku.

[iothe]

Nazywanie uchwały Sejmu RP o odwołaniu rządu zamachem stanu jest śmieszne - podobnie można by powiedzieć o odowołaniu rządu Suchockiej głosami SLD, PSL i... NSZZ Solidarność. Razem z SLD głosowali wtedy m.in Bogdan Borusewicz i Jan Rulewski.

[1tomasz1]

A co powiedzieć o odwołaniu rządu Marcinkiewicza? ;)

[wos9]

iothe napisała:

> Nazywanie uchwały Sejmu RP o odwołaniu rządu zamachem stanu jest śmieszne -
pod
> obnie można by powiedzieć o odowołaniu rządu Suchockiej głosami SLD, PSL i...
N
> SZZ Solidarność. Razem z SLD głosowali wtedy m.in Bogdan Borusewicz i Jan
Rulew
> ski.
>
Dokładnie!
>
>

Borusewicz chyba za odwołaniem, Rulewski nie

[elfhelm]

na 26 posłów "S" 6 było przeciw lub wstrzymało się od głosu (m. in. Arkuszewski,
Marek Zieliński, Rulewski), 2 nie pojawiło się na głosowaniu

[1normalnyczlowiek]

Lech Wałęsa do Macierewicza: "Za plecami czuję oddech niezadowolenia..."
---> Kto stał za plecami Prezydenta RP i okazywał swoje niezadowolenie z powodu
perspektywy ujawnienia listy agentów? Pewnie jakaś ekspedientka ze sklepu. :)))

L. Wałęsa: "...dla Polski nic nie ma nie ...";
"...z moralnego punktu widzenia, słuszna, jeśli jednak nie umożliwimy
rozstrzygania przez sądy, jeśli zrobimy to źle, to się pogrążymy ..."
"To zbyt skomplikowana sprawa, by Sejm a nawet Prezydent decydował kto jest
agentem..."
"...jak nie przejdzie, to będziemy w bardzo trudnej sytuacji..."

---> Jak on bał się o ciężką dolę agentów... :)))

[wos9]

Ale jednocześnie powiedział, że sam - gdyby chciano mu dać taką możliwość -
nie podjąłby się decydowania, co może ujawnić, a czego - nie. I nie dlatego, że
by się bał.
Obecny prezydent jakoś się podjął w sprawie "agentów" WSI...

Nocna zmiana - Nic dodać nic ująć.:)))

[1normalnyczlowiek]

Niesiołowski: "...ta uchwała przynosi nam zaszczyt..."
"...sędziowie, czasami tez konfidenci..."
"rząd odejścia od grubej kreski...";
"...wszystko się stabilizuje, nie rośnie inflacja..."
"Polska tego błędu politycznego wam nie zapomni..."

Krzysztof Wyszkowski (wtedy doradca Olszewskiego):
"Poprzednicy nic nie zrobili, by ujawnić agenturę i by przeszkodzić bogacić się
postkomunie..."

J.Hennelowa (UD): "...jak jest ta uchwała do pogodzenia z ustawą o policji?"

Jerzy Ciemniewski (UD): "...została podjęta uchwała sejmowa niezgodna z prawami
człowieka, niezgodna z prawem..."

Jan Maria Rokita (UD): "...to przyniesie totalna wojnę wszystkich ze wszystkimi"

J.K.Bielecki: "...nie odbiorę koperty, bo nieprofesjonalnie przygotowano
materiały..."
L.Wałęsa (wycofane z serwisu TV): "...podpisałem 3 albo 4 dokumenty..."

Tomasz Tywonek: "...teczek było dużo, akta, fundusz operacyjny. Do stycznia 1991
niszczono akta MSW - w szczególności niszczono akta dotyczące Okrągłego Stołu"

Kazimierz Switoń: "Na drugiej liście jest Prezydent, jako agent"

Jacek Kuroń: "Stek kłamstw"; "Znajdźmy tych sędziów"; "To jest dyktat..."
A.Kwaśniewski: "...rząd beznadziei..."

A.Macierewicz (do Wałęsy): "Zrobimy tak, by sami się usunęli"

JKM: "Niech agenci wstaną i wyjdą"
---> I dlaczego nie wyszli i do dziś psują Polskę???

obrońcy "demokracji"

[remekk]

[remekk]

tym ,ze dzis nie moga tak skutecznie zwlaczac "faszyzmu" jak wtedy .
To przekłada się na agonalny wrzask ubekistanu ... .

LiDer programowy również wrzeszczy

[1normalnyczlowiek11]

remekk napisał: obrońcy "demokracji"są tak bardzo sfrustrowan

> tym ,ze dzis nie moga tak skutecznie zwlaczac "faszyzmu" jak wtedy .
> To przekłada się na agonalny wrzask ubekistanu ... .

---> A Olejarski i Napierniczak mu wtórują. :)))

"Nocna zmian" , Stolzmann przeprasza

[remekk]

orlegniazdo.org/modules/mP3/
mocne rzezczy !!!!

agonalny wrzask ubekistanu ... .

[kiko5]

podoba mi sie to sformułowanie!

[remekk]

Dobre .
Nie moje . Zapamiętane , z któregos z forów ... .

[off_nick]

czy to nie uczennice są autorkami?

my-uczennice-vii-liceum.atspace.com/

remekk napisał:

> Dobre .
> Nie moje . Zapamiętane , z któregos z forów ... .

Manipulacja, propaganda i skandal - L.Wałęsa

[mike.recz]

Znaleźli się jednak tacy kontestatorzy, którzy niezbyt wykazali się w ówczesnym
zwycięstwie, może poczuli się trochę odsunięci na bok, i zadbali o to, żeby ten
dzień kojarzył się nam fatalnie. Dzień, który stał się nocą. Nocą teczek. Trzy
lata po finezyjnym zwycięstwie załatwili nam marny spektakl w imię obrony
słabego, upadającego rządu, który na dobrą sprawę nigdy nie powstał, bo ciągle
miotał się sam ze swoją słabością. Był słabym mniejszościowym nieudolnym
rządem. Na tej słabości buduje się jego siłę i legendę, że był prześladowany i
zniszczony. Przecież zawsze swoją nieudolność można wytłumaczyć działaniem sił
tajemnych.

To cała perfidia także dzisiejszej propagandy rządowej. Jej dobitnym przykładem
jest pokazany 4 czerwca przez tzw. telewizję publiczną paszkwil Kurskiego
pt. "Nocna zmiana". Dziwię się, że jemu, po tych wszystkich manipulacjach z
Wermachtem, obrażaniem Polaków („ciemny lud”) i innymi ktoś jeszcze wierzy.
Skąd miał materiał na film? Przypomnę. Kazałem filmować swój każdy krok, bo
dochodziły z różnych stron sygnały, że szykowany jest zamach na Urząd
Prezydenta. Przy kamerach nie mogli mi nic zrobić. Gdybym toczył inną grę, jak
manipulatorsko pokazuje Kurski, to nie godziłbym się na kamery! I na skutek
takich manipulacji wysyłają ludzi pod mój dom, żeby nękać i niszczyć. W 1980 i
1989 nie było ich ze mną! Niech wiedzą, że wtedy, bez ich pomocy, walczyliśmy o
to, żeby nawet tacy, jak oni mogli swobodnie protestować. A głównym ich
inspiratorem jest Wyszkowski, który za chwilę przegra kolejną sprawę sądową ze
mną o zniesławienie. Bo ja wierzę w takie, demokratyczne i prawne metody, a nie
manipulatorstwo!
wiadomosci.wp.pl/kat,1342,wid,8907943,wiadomosc.html?P%5Bpage%5D=1

bolek, bolek, ty juz nic nigdy nie wtmyslisz )))

[andrze.n]

img479.imageshack.us/my.php?image=jaruzelwachowwalesawitaur6.jpg

boisz sie tego zdiecia? wszyscy o tym wiedza

[andrze.n]

tak bardzo, ze interweniowales w ImageShack, skad je zdieto.....biedny bolku twe czasy sie skonczyly, ciesz sie synami, ktorzy na twoj "wzor" cwaniakuja (oficjalnie juz mozna korzystac z ukladow)...
img479.imageshack.us/my.php?image=jaruzelwachowwalesawitaur6.jpg

JPII ma fotkę z Castro i co z tego.

[mike.recz]

img479.imageshack.us/my.php?image=jaruzelwachowwalesawitaur6.jpg

Tutaj jakiś cybmał wrzucił napisy nad głowami.

[remekk]

> zwycięstwie, może poczuli się trochę odsunięci na bok, i zadbali o to, żeby
ten
Większośc z tych , którzy nie byli zfrakcji negocjującej pod stołemz
SB "poczuli sie troche odsunięci" . Najbardziej zdumieni komitywa z UBekami
zszokownai byli co stracili zdrowie lub wręcz najblizszych w komunistrycznych
katowniach .
> słabego, upadającego rządu, który na dobrą sprawę nigdy nie powstał, bo
ciągle
> miotał się sam ze swoją słabością. Był słabym mniejszościowym nieudolnym
> rządem.
Przypomne tylko iz ten rząd miał najlepsze wyniki gospodarcze (nie licząc
obecnego) , że powstrzymano wiele złodziejskich "prywatyzacji" (nie mylic z
prywatyzacja bez cudzysłowia) , unimozliwiono zakłądanie mafijnych SBcko-
KGBowskich spólek w sowieckich bazach ,że chciał zrobic porządek i był ku temu
na dobrej drodze ... .
> pt. "Nocna zmiana". Dziwię się, że jemu, po tych wszystkich manipulacjach z
> Wermachtem,
Ogłoszenie o tym iz przodek Tuska słuzył w wehrmachcie to manipulacja .
Twierdzenie Tuska iz jako historyk Gdańska - nie wiedział o tym o czy wiedzieli
wszytscy wokół to oczywiście nie jest manipulacja ... .
> takich manipulacji wysyłają ludzi pod mój dom, żeby nękać i niszczyć. W 1980
i
> 1989 nie było ich ze mną! Niech wiedzą, że wtedy, bez ich pomocy, walczyliśmy
o
>
> to, żeby nawet tacy, jak oni mogli swobodnie protestować
Gwiazda czy Walentynowicz - tym ososbom wał nie może postawic
podobnych "zarzutów" a mówią zdecydowanie o tym dlaczego wał tak "skutecznie" -
"walczył" ... .