Dzienniki Iwaszkiewicza

[sibeliuss]

Kupił ktoś pierwszy tom?

[yanga]

Ja.

[ewa9717]

no to powiedz, jak po lekturze, bo się przymierzam do kupna.

[wlodekbar]

Kiedyś Jarosław Iwaszkiewicz wydał 'Kisązkę moich wspomnień'.
Jak ona się ma do ww. pozycji?:)

[ewa9717]

O "Dziennikach" wypowiadała się córka Iwaszkiewicza, ze nie
dopuściła do żadnych zmian i ingerencji w tekst, czyli - jesli
cenzura - to tylko auto.
Może jednak napisze ktoś, kto już czytał?

[ada08]

To bardziej książka wspomnieniowa niż diariusz. JI w części drugiej,
to jest pisanej w latach dojrzałych, ciągle ewokuje przeszłość.
Każde spotkanie z dawno niewidzianą osobą powoduje ciąg wspomnień. A
jest tych spotkań, zwłaszcza w zagranicznych podróżach.

W ostatniej, powojennej części najwięcej pisze o podróżach. I bardzo
te zapiski przypominają jego "Podróze do Polski", "Podróże do Włoch".

Brakuje mi relacji "na żywo" z życia w Polsce w latach 40-tych i 50-
tych. Nie ma właściwie nic o jego politycznych wyborach.

A największym mankmentem jest dla mnie brak dziennika z lat
międzywojennych. Jest przerwa w zapiskach pomiędzy rokiem 1914 a
1939.

Ale w sumie - dość ciekawe.
a.

[yanga]

Mnie najbardziej poruszył osobisty ton tych dzienników. Jakby mi się
ktoś zwierzał. Ja w ogóle lubię wszelkie wspomnienia i pamiętniki,
ale nie odważyłabym sie wziąć odpowiedzialności za wybór założyciela
wątku, o którym przecież nic nie wiem. Oczywiście będę kupować
następne tomy. Dobrym uzupełnieniem tej lektury są wspomnienia Marii
Iwaszkiewicz no i oczywiście "Książka moich wspomnień". Dla mnie
dodatkowo interesujące, ponieważ długo mieszkałam w Podkowie Leśnej
i dotąd mam tam rodzinę. Wiem, że po publikacji I tomu odbyła się
dyskusja w redakcjhi GW, na której rozpętała się prawdziwa burza. Do
boju ruszyli oczywiście ci, którzy na pewno wiedzą, jak sami
zachowaliby się w określonej sytuacji: prędzej zdechliby pod płotem,
niż staraliby się zrobić coś dobrego w czasach PRL.

[Gość: wentyl77]

Wiecie, mi czasem wydaje się, że on naprawdę miał dobre intencje i
jeśli szedł na konferencję dot. pokoju, wierzył w swój mały udział
na rzecz pokoju. A gdy szedł na spotkanie z młodymi pisarzami ,
wierzył, że może przekazać coś od siebie.

Wyznawał filozofię "ocalić tyle, ile się da" - czyli nie niszczyć
tego, co choć w 10 proc. może dać dobre plony. Pokrętna filozofia,
którą jednak - żyjąc w tamtych czasach - można było się starać
zrozumieć. Dochodzi tu jeszcze i poczucie obowiązku, i sumienność, i
po prostu to, że był łagodnym, uczynnym człowiekiem.

W stosunku do swej inności miał dystans i intelektualną ciekawość;
umiał spojrzeć z boku a nawet być dla siebie inspiracją. A jednak
ciągle (nawet w późnym wieku) czuł na to niezgodę, nie przestawał
zmagać się ze sobą.

Co do książki, bardzo ciekawa, bogata w fakty i omówienia. Jak dla
mnie, ilość przypisów jest nawet zbyt wielka, co utrudnia czytanie.

--
głupi nie wie, że jest głupi, a mądry to wie

[Gość: Anna]

Czy to on kazał pochować się w mundurze górniczym?

[yanga]

Owszem, i co z tego? Taka zachcianka starego, schorowanego
człowieka. W pełni się zdadzam z tym, co napisał gość Wentyl.

[foxie777]

Bardzo lubie Iwaszkiewicza i ciesze sie, ze wyszly jego wspomnienia.
Nigdy nie pamietam, zeby mi cos u Niego przeszkadzalo.
Ostatecznie , jego zycie,tak wiec do ksiegarni czas.

pozdr