LPRaki - na forum ND i to natychmiast !! Von !

[Gość: Pytak]

[Gość: Xionc]

Pytek!!!
Do Tworek biegusiem!!! Albo do Mauzoleum Lenina....

Czego szukasz u Michnika, pedale z LPR ?

[Gość: Pytak]

[Gość: Xionc]

Nikt cię dzisiaj nie wydymał lewicowa świnio?
I to stąd ten zły humorek?

[Gość: sam ojciec]

VON- a co to jest ty głąbie ?

[Gość: Xionc]

No nie wiesz? - Dżeneral Von Klinckerhoffen!!!!
Chłopak naoglądał się Allo, Allo...

Poczytaj sobie ch....

[Gość: Pytak]

Kler i tożsamość narodowa
Mówi się wiele jedynie o tym jak przywiązanie do
polskiej wiary pielęgnowało świadomość narodową. Jest w
tym może jakiś odblask prawdy, ale tylko odnośnie
zwykłych pojedynczych księży, nie Kościoła jako takiego.
Symbolem tego jest pięć podpisów biskupich pod aktem
Targowicy - zaprzedania Polski z 1792 r.

Górny Śląsk

Jak czytamy w książce 150 lat niewoli pruskiej (nakładem
Spółki Wydawniczej Karola Miarki, Mikołów 1920): "Urząd
biskupi ulegał pod każdym względem rządowi pruskiemu,
dawał się używać za narzędzie i przyczyniał się gdzie
mógł do germanizowania polskich dzielnic. W r. 1787 już
samorzutnie napomina proboszczów do pielęgnowania
niemczyzny w szkołach. Górny Śląsk miał zostać
zniemczony jak najprędzej." (s.11) I nieco
dalej: "Kościół zaprowadził w celach germanizacyjnych na
Górnym Śląsku niemieckie nabożeństwa dla dzieci, msze
szkolne z niemieckim śpiewem, zastąpił w licznych
wypadkach polskie melodje niemieckiemi i dawał tym
pieśniom wszędzie pierwszeństwo tak, że pieśni
staropolskie coraz więcej się zacierały w pamięci.
Księża zakładali związki niemieckie, niemieckie
bibljoteki parafjalne, rozpowszechniali niemieckie
gazety, czasopisma, a zwalczali polskie, katolickie
siostry zakonne zakładały ochronki tylko niemieckie.
Księża rozmawiali z dziećmi szkolnemi tylko po niemiecku
i posługiwali się w korespondencji z parafjanami tylko
językiem niemieckim" (s.54)

Diecezja wrocławska, której podlegał prowincja kościelna
Górnego Śląska nie należała ówcześnie nie do niemieckiej
organizacji kościelnej, lecz była niejako neutralna,
gdyż na mocy bulli cyrkumskrypcyjnej De salute animarum
z 1821 r. podlegała bezpośrednio Stolicy Apostolskiej,
czyli administracyjno-prawnie była niejako wyjęta z
niemieckiego kościoła, pomimo, iż tereny ich należały
przecież do Niemiec. To było bardzo dla Polski korzystne
i stanowiło pewien symbol. Wyjątkowe były role
niemieckiej hierarchii katolickiej w akcji antypolskiej.
Kardynał Kopp prowadził intensywną germanizację na
Górnym Śląsku. Tuż przed plebiscytem na Górnym Śląsku
kardynał Bertram z Wrocławia wzywał podległych sobie
proboszczów, by zakazali polskim księżom jakiejkolwiek
agitacji plebiscytowej. Tak więc główne role odgrywali
tam hierarchowie niemieccy, ale to nieprawda, że to
niemieccy duchowni germanizowali Polaków, gdyż czynił to
tamten kościół jako całość i germanizatorami byli
zarówno duchowni narodowości polskiej jak i niemieckiej.
Świadczy o tym choćby otwarty "List do górnośląskich
księży - germanizatorów" ogłoszony w kwietniu 1919 r.
Oto jego fragment: "Zwracamy się do Was - kapłani, co
uznając prawa Boże, gwałcicie je sromotnie, szydząc z
wszelkiej sprawiedliwości, zamiast uszlachetniać serca
ludu, powierzonego Waszej opiece, czynicie zeń jakieś
stworzenie bez uczucia i serca. O! - Wy grabarze ludu
górnośląskiego, Wy, którym matka nuciła nad kolebką
piosnki polskie, Wy, co nosicie to imię polskie ku
Waszej hańbie, jako zdrajcy i Judasze własnego ludu! -
Biada Wam!!! Wy zbrodniczą dłonią synowską burzycie
gniazda Waszych ojców."

Kiedy w 1929 r. papież zawarł konkordat z Prusakami
włączył już włączyć biskupstwa wrocławskie i warmińskie
do niemieckiej organizacji kościelnej.

Janina Barycka pisała w latach 30.: "O ile o Kościele
mowa, słyszy się często opinję, że Śląsk Górny
Kościołowi głównie zawdzięcza swój polski charakter.
Zapewnienia te brzmią specjalnie fałszywie na tle
germanizacyjnej działalności kleru śląskiego. Jeśli dziś
na Śląsku rozbrzmiewa język polski, to dzieje się to nie
dzięki zasługom kleru, ale mimo jego germanizacyjnych
usiłowań, faktem jest bowiem, że tak, jak to dziś czynią
księża na Śląsku Opolskim czy w Prusach Wschodnich, tak
samo przed wojną kler śląski wytężał wszystkie siły, by
ludowi polskość jego odebrać. Faktu tego nie zmieni
powoływanie się na działalność niektórych jednostek z
pośród kleru, które istotnie w bardzo ciężkich czasach
dla ratowania polskości Śląska poważne położyły zasługi.
Ale... jednostki owe, czujące po polsku i pracujące dla
polskości, są tylko jaśniejszemi punktami w ponurej
masie księży renegatów, pracujących na rzecz
niemczyzny."

Wielkopolska

Choć podaje się, że w Wielkopolsce kościół był ostoją
polskości, tak jednak znów jeśli idzie o hierarchię
sprawa jest złożona. Z pewnością symbolem propolskich
pasterzy (a zarazem antyniemieckich), zasiadających na
stolcu gnieźnieńskim, jest Jakub Świnka (zm. 1314),
który od roku 1283 gorliwie sprzeciwiał się wchodzeniu
Niemców do Kościoła polskiego, występował również w
obronie języka polskiego oraz był rzecznikiem
zjednoczenia Polski, w czasie kiedy była rozbita. Na
dziewięciu znaczniejszych arcybiskupów gnieźnieńskich z
okresu zaborów, większość prowadziła politykę ugodową.

Świnką okresu zaborów uznać można z pewnością abpa
Teofila Wolickiego (od 1828), który troszczył się o
język polski, w szczególności w szkołach parafialnych,
bronił narodowego charakteru Kościoła oraz utrzymania
archidiecezji gnieźnieńskiej jako symbolu polskości.
Polskim patriotą uznać również można abpa Leona
Przyłuskiego (od 1845). Czy wreszcie Edmunda Dalbora (od
1915), który popierał udział duchowieństwa w powstaniu
wielkopolskim (1918-19) i akcji plebiscytowej na Śląsku
i Warmii.

Bardziej dwuznaczne były postawy arcybiskupów:
Mieczysława Ledóchowskiego (od 1866), który początkowo
współpracował z rządem pruskim i ograniczał udział
duchowieństwa w propagowaniu haseł narodowych, jednak
nawrócił się na patriotyzm wówczas kiedy rząd wystąpił z
metodycznym atakiem na katolicyzm w okresie
Kulturkampfu; Juliusza Dindera (od 1886), który wzburzył
opinię publiczną wprowadzając nauczanie religii w języku
niemieckim już od najniższych klas gimnazjalnych, jednak
później sprzeciwiał się polityce germanizacyjnej rządu
pruskiego; Floriana Stablewskiego (od 1892), który
jakkolwiek występował w obronie prawa do używania
polskiego języka, jednak prowadził politykę ugodową
wobec władz, bardziej za to zajmowała go walka z
socjalizmem. W 1894 r. mówił: "Potępiam propagandę
polską na Górnym Śląsku, bo w tej dzielnicy, oddzielonej
na podstawie prawno-państwowej przez 5 czy 6 stuleci od
Polski; a zatem w czasie, w którym uczucia narodowego w
naszem zrozumieniu wogóle nie było, rozbudzanie tego
uczucia nie posiada w dobie dzisiejszej żadnego
uprawnienia"

Ale już zdecydowanie negatywnie ocenić należy postawy
arcybiskupów: Jana Gabriela Podolskiego (od 1767), który
był współorganizatorem konfederacji radomskiej (1767),
zaś w czasie konfederacji barskiej czynił zabiegi w celu
utworzenia stronnictwa prosaskiego współdziałającego z
Rosją; nadto był rzecznikiem uniezależnienia Kościoła
polskiego od Rzymu i zasłynął z wielu skandali;
Antoniego Kazimierza Ostrowskiego (od 1777) - wykonawcę
poleceń Rosji, symbol hańby polskiego kleru, który na
sejmie w latach 1772-75 przewodniczył delegacji
podpisującej traktaty rozbiorowe Polski, na żołdzie
ościennych mocarstw; Ignacego Raczyńskiego (od 1806) -
całkiem uległego wobec zarządzeń władz pruskich; czy w
końcu Edwarda Likowskiego (od 1906), który również
prowadził politykę uległości wobec Prusaków. Wraz z
prałatem Dorszewskim wydał odezwę wzywającą Polaków pod
sztandary niemieckie, gdyż - powiada - "w narodzie
polskim nie wymarło poczucie obowiązku względem władzy z
woli Boga nad nim postawionej"; jednocześnie
przestrzegał, by nie dawano się zwodzić "agentom i
burzycielom pokoju", którzy odwodzili Polaków od
prawowitej władzy.

Arcybiskup lwowski, Józef Bilczewski, w odezwie z 4
sierpnia 1914 nakazywał Polakom bić się za Austrię.
Kiedy w proteście przeciw rusyfikacyjnej polityce władz
rosyjskich w Królestwie Polskim rozpoczął się strajk i
bojkot szkół rządowych (1905), wówczas arcybiskup
wars