Gość: GMR
IP: *.poznan.sdi.tpnet.pl
03.01.02, 12:49
Katolik w polityce
Z klubów obecnych w Sejmie nasz ma bardzo wyraźnie katolickie oblicze. Tego
nawet nasi najzagorzalsi przeciwnicy nie są w stanie kwestionować. Tymczasem są
ludzie w Kościele, którym nasza linia polityczna bardzo się nie podoba. Do
tematów, za które jesteśmy krytykowani w niektórych kręgach kościelnych, należy
stosunek do Unii Europejskiej. Ostatnio do sprawy został zaangażowany autorytet
Prymasa Polski.
Ks. Józef Kardynał Glemp był w Brukseli i tam dziennikarze zarejestrowali jego
wypowiedź, że “integracja to historyczna konieczność”. Wszystkie media
rozpisują się o tej wypowiedzi. Jesteśmy indagowani przez dziennikarzy o
reakcje. Przy okazji przypomina się słowa Jana Pawła II w polskim Sejmie gdzie
powiedział, że “Stolica Apostolska wspiera polskie starania o wejście do Unii
Europejskiej”. “Jak wy katolicy teraz wyglądacie, skoro jesteście przeciwko
Prymasowi, przeciwko Papieżowi?”. Dostajemy telefony od naszych zaniepokojonych
wyborców - “Czy teraz zmienicie zdanie?”.
Nie, nie zmienimy. Wypowiedzi te są wyjęte z kontekstu i manipulowane.
Najchętniej podpierają się nimi ci, którzy od słuchania Kościoła są jak
najdalej. W wypowiedziach dostojników Kościoła zawsze można coś znaleźć na
użytek takiej czy innej polityki. Ot, choćby w czasie tej samej wizyty w
Brukseli Ks. Prymas miał kazanie w katedrze, gdzie odnosząc się do tematu
integracji powiedział tylko tyle: “... zbliżanie się ludzi nie powinno się
dokonywać przez rozkaz, z przymusu, czy jakimkolwiek podstępem. Związek
Radziecki także był przykładem jednoczenia ludów w kształcie społecznym i
politycznym, ale często bez ich woli”. (Sekretariat Prymasa)
W podobnym duchu mówił Jan Paweł II do nowej ambasador RP, Hanny
Suchockiej: “Stając się członkiem Wspólnoty Europejskiej, Rzeczpospolita Polska
nie może tracić niczego z ze swych dóbr materialnych i duchowych. których za
cenę krwi broniły pokolenia przodków. W obronie tych wartości Kościół pragnie
być partnerem i sojusznikiem rządzących naszym krajem. Kościół, jak mówiłem w
Parlamencie Rzeczypospolitej podczas mojej ostatniej pielgrzymki do
Ojczyzny, ‘przestrzega przed redukowaniem wizji zjednoczonej Europy wyłącznie
do jej aspektów ekonomicznych, politycznych oraz przed bezkrytycznym stosunkiem
do konsumpcyjnego stylu życia. Nową jedność Europy, jeżeli chcemy, by ona
trwała, winniśmy budować na tych duchowych wartościach, które ją kiedyś
ukształtowały, z uwzględnieniem bogactwa i różnorodności kultur i tradycji
poszczególnych narodów. Ma to być wielka Europejska Wspólnota Ducha’” (Vatican
Press Office 4.12.01).
Jakże odległe to jest od reklamy, którą nadano uwadze o integracji jako
historycznej konieczności, czy też o wsparciu Stolicy Apostolskiej dla polskich
starań integracyjnych. Kościół co innego rozumie przez integrację niż politycy.
Media manipulują. Ale nawet gdyby nie manipulowały, gdyby rzeczywiście
dostojnicy Kościoła wyraźnie doradzali takie, a nie inne posunięcia polityczne,
to i tak to nie zwalnia nas od myślenia. W sprawach wiary i moralności Kościół
przemawia autorytetem Chrystusa, i jeżeli tylko duchowni przemawiają w zgodzie
z autentyczną wykładnią Urzędu Nauczającego Kościoła Powszechnego, mamy
obowiązek słuchać. Jesteśmy grzeszni i często nie słuchamy, ale jako katolicy
akceptować tę naukę i nią żyć mamy obowiązek, a gdy od niej odchodzimy mamy z
pomocą konfesjonału do niej wracać. Natomiast w sprawach polityki musimy myśleć
samodzielnie.
Nie wolno nam się zasłaniać autorytetem Kościoła w sprawach politycznych.
Odpowiadamy sami, przed naszymi wyborcami, przed historią i przed własnym
sumieniem. Może taki czy inny duchowny ma rację, może ja jestem w błędzie, ale
jako polityk działam na własną odpowiedzialność. Kościół nie posiada
nieomylności w tej dziedzinie.
Bywało nieraz, że duchowni mylili się w sprawach politycznych. Oto kilka
przykładów z naszej historii. Jeden z poprzedników prymasa Glempa, abp
Aleksander Kakowski był członkiem Rady Regencyjnej i w tej roli współpracował z
okupującymi Warszawę Niemcami w nadziei, że w oparciu o nich zostanie
odbudowana cząstka niepodległości Polski. Jego diecezjanin, pochodzący z
Kamionka Roman Dmowski, równocześnie prowadził politykę wręcz przeciwną,
współpracował z Ententą, aby na gruzach państw centralnych doprowadzić do
zjednoczenia ziem polskich i tą drogą zlikwidować zabory i przywrócić całą,
niepodległą, Polskę na mapę świata. W tym samym czasie Watykan radził
Dmowskiemu, by trzymał się katolickiej Austrii. Czy można mieć pretensje do
niego, że nie słuchał politycznych rad hierarchów Kościoła?
W roku 1904 Kościół poprzez proboszczów apelował do mieszkańców Śląska, by
głosowali na katolicką partię Centrum. Równocześnie polscy narodowcy, z własnej
listy, wystawili do parlamentu pruskiego Wojciecha Korfantego. Korfanty został
posłem. Czy to umniejsza jego katolicyzm, że startował wbrew zaleceniom
Kościoła?
Nie tak dawno obserwowaliśmy poparcie Kościoła dla Solidarności, dla rządu
Mazowieckiego, dla Wyborczej Akcji Katolickiej, dla ZChN, dla AWS. Pozwalano
Michnikowi, Kuroniowi i sp. głosić kazania w kościołach. Czy to przysporzyło
Kościołowi wiernych? Czy autorytet Kościoła na tych akcjach politycznych zyskał?
Angażowanie się Kościoła w Fundusz Emerytalny Arka, w radio Plus, w TV Puls czy
inne imprezy świeckie do niczego katolików nie zobowiązuje.
W polityce Kościół jest tylko instytucją ziemską. Ma duże doświadczenie, musi
więc służyć radą. Często ludzie są pogubieni i bardzo potrzebują rad
politycznych ze strony duchowieństwa. Ale nie wolno nam ich traktować na równi
z nauką z zakresu wiary i moralności. Nie tylko mamy prawo się z tymi radami
nie zgadzać, ale mamy też obowiązek się im sprzeciwiać, gdy nasz własny rozum
dyktuje nam inaczej.
Polityk katolik nie działa w imieniu Kościoła, ani nie reprezentuje go w sferze
politycznej. Odpowiada sam za siebie. Nie wolno mu się autorytetem Kościoła
podpierać. Tym tylko się różni od polityków innych formacji, że dąży do
urządzenia życia zbiorowego w sposób zgodny z nauką Kościoła. Dąży do tego, by
ustanawiane prawo nie było sprzeczne z Prawem Bożym. Pilnuje, by w polityce
funkcjonowała prawda i sprawiedliwość, by słabszym nie działa się krzywda, by
rodzina miała warunki prawidłowego rozwoju, by nie było tolerancji wobec
zboczeń, demoralizacji, narkotyków, zabijania najsłabszych itd. Nie wolno mu
jednak zasłaniać się autorytetem Kościoła. Nie wolno mu wciągać Kościoła w
swoją politykę. I musi być gotów przyjąć krytykę Kościoła, gdy swoim
postępowaniem, czy swoją polityką, wykracza poza Prawa Boże.
W tym kontekście warto przypomnieć słowa Romana Dmowskiego z książeczki
programowej pt. “Kościół, naród i państwo” z 1927 r.: “Polityka narodu
katolickiego musi być szczerze katolicka, to znaczy, że religia, jej rozwój i
siła musi być uważana za cel, że nie można jej używać za środek do innych
celów, nic wspólnego z nią nie mających”.
Prymas Glemp promując wydanie tej książki w USA w 1985 r. napisał
m.in. “Ostatecznie jednak zwycięża prawda. W pismach Dmowskiego myśl o
łączności Kościoła z Narodem jest prawdą, sprawdzoną wielokrotnie”.
Natomiast, gdy autorytetem Kościoła podpiera się minister Cimoszewicz (29.IX.01
w Sejmie), i to po to by usprawiedliwić swą haniebną decyzję o ułatwieniu
cudzoziemcom wykupu polskiej ziemi, dokładnie wiemy jaką to ma wartość.
Tu warto przypomnieć słowa generałowej Jadwigi Zamoyskiej (“O miłości
Ojczyzny”, Kraków 1904), która razem z synem Władysławem utworzyła Fundację
Kórnicką.: “Mówiąc o tem, co w kraju naszym należy uszanować, jakże wielki
nacisk położyć trzeba na uszanowanie i przechowywanie w ręku naszym ziemi, tej
ziemi, któ
