Analogia

[Gość: Badacz]

Stany Zjednoczone Ameryki, lata dwudzieste minionego
wieku. Zdeprawowane w katolickiej obłudzie rodziny
włoskich emigrantów zakładają mafię – wielką,
rozbudowaną organizację przestępczą. Wkrótce dzieli
się ona na mafię nowojorską, która wspiera partię
demokratyczną (de facto ją współtworzy), oraz mafię
chicagowską, finansującą republikanów. Korupcja sięga
szczytów. Na liście płac mafii jest większość
policjantów, sędziów, prokuratorów, działaczy
związkowych, dziennikarzy i znamienitych polityków. W
końcu Cosa Nostra jest już tak silna, że sama ich
mianuje. Marzy jej się nawet fotel prezydenta – do
czego podobno o mały włos nie doszło. A rezultat:
rozwój hazardu, prostytucji; wprowadzenie na rynek
narkotyków; bezkarne strzelaniny na ulicach;
porachunki przestępców w biały dzień; zabicie
niepokornego komendanta policji...

Mafia potrafi sparaliżować całe sektory gospodarki,
zarabiając m.in. na upadłości przedsiębiorstw. Mnożą
się milionowe afery. Idiotyczny zakaz handlu alkoholem
jest źródłem bajecznych fortun przestępców. Ci bowiem
w ilościach przemysłowych sprowadzają go z Kanady i
Meksyku lub sami produkują we własnych gorzelniach.
Jak dowodzą dzisiaj historycy – ustawa o prohibicji
została kupiona przez mafię w amerykańskim Kongresie.
Pokłosiem czasów bezprawia w USA jest wielki kryzys
gospodarczy lat trzydziestych. Firmy padają jedna po
drugiej, pół Ameryki głoduje, bezrobocie przekracza 20
procent. Pewny chleb mają tylko przestępcy,
malwersanci i duchowni. Mafia tryumfuje i karmi się
totalną rozpierduchą. Tymczasem zdezorientowani i
zrozpaczeni Amerykanie nie wiedzą, na kogo głosować w
kolejnych wyborach. Jak na demokratów (lewicę) – to
większe wpływy będzie miał capo di tutti capi z Nowego
Jorku; jak na republikanów (prawicę) – to do głosu
dojdzie Al Capone z Chicago. Tak źle, tak niedobrze –
różnicy dla przeciętnego wyborcy nie ma żadnej.

Co Wam to wszystko, Kochani, przypomina?

Przenieśmy się do współczesnej „drugiej Japonii”, nad
Wisłę. Jak widać, nie tylko gospodarczo, ale i
społecznie jesteśmy o 70 lat za Ameryką. Właśnie
dogoniliśmy ich Wielki Kryzys. Aktualnie rządzi nami
mafia przywódców tzw. lewicy demokratycznej, bowiem
zdezorientowani wyborcy po raz kolejny wybrali
mniejsze zło. Co to zmieniło? Ano to, że jedna
organizacja i jej strefa wpływów zastąpiła drugą. Dla
przeciętnego zjadacza polskiego chleba nie oznacza to
dokładnie NIC. Różnicę stanowią niuanse w świadomości,
która podpowiada, że teraz moje podatki zjadają ci z
tak zwanego lewa. Ktoś powie: głosowałem na SLD
przeciwko nieudacznikom z AWS, a poza tym jestem
lewicowiec i, wybierając, nie miałem wyboru. Skąd
mogłem przewidzieć, że po przykościelnych niedorobach
przyjdą prokościelni aferzyści?

[Gość: Badacz]

W porządku, przestańmy sobie po polsku wypominać i
rozpamiętywać to, co już minęło. Uznajmy się za
wykiwanych po raz... i odtrąbmy wielką amnestię, ale
wcześniej zróbmy rachunek sumienia obecnym partiom
politycznym oraz dotychczasowym rządom III RP, bo na
ich własne zadośćuczynienie i (szczere) postanowienie
poprawy nie mamy co liczyć. Otóż dostrzegamy
praktycznie wszystkie cechy wspólne, a wśród nich są –
kolejno według ważności – ochrona własnych interesów
partyjnych, nieliczenie się z odczuciami i potrzebami
społeczeństwa, prywata poszczególnych urzędników
państwowych – tzw. „osób zaufania publicznego”,
uznanie za nadrzędną władzę Watykanu, olewanie
biedaków na rzecz dogadzania fanaberiom księży, klucz
partyjny i rządy kolesiów, czasem głupota, często
niekompetencja, najczęściej wyrafinowane złodziejstwo.
Na potwierdzenie każdego z tych swoistych haseł
powyborczych moglibyśmy podać kilkaset (większość
pomniejszych, wykrytych przez siebie afer, „FiM” już
nawet nie odnotowuje) przykładów personalnych, zarówno
z lewa, jak i z prawa. Przy całym tym potępieńczym
tonie, tzw. polską prawicę trzeba przynajmniej
pochwalić za to, że – w odróżnieniu od tzw. polskiej
lewicy – próbuje za swych rządów kierować się jednak
pewną własną ideologią, co znajduje odbicie w
ustawach. Tym samym prawicowi wyborcy mają
przynajmniej pewną namiastkę własnych „elit”, tyle że
bardzo skłóconych i głupawych, w czym duże zasługi
kościelnego kadzidła...

Wiele posunięć obecnego rządu SLD, a nade wszystko
setki afer z udziałem decydentów Sojuszu,
dyskwalifikuje moim zdaniem w kolejnych wyborach całą
tę największą polską partię. Naturalnie, o ile SLD nie
dokona faktycznego oczyszczenia szeregów i nie zacznie
się przejmować „lewicowym” członem swojej nazwy. Tego
nie są jednak w stanie dokonać obecne elity, wyprane
przez Millera z lewicowej ideologii. Już dawno w
komentarzu pisałem, że jeśli Sojusz w teorii i
praktyce za jedyną wartość będzie miał zjednoczenie
Polski z Unią
– to marny jego los. Spadek poparcia dla tej partii
nie dziwi nikogo. Mnie dziwi fakt, że partia ta ma
ciągle tak wielu członków. Świadczy to dobitnie o tym,
jak niski poziom osiągnął polski tumiwisizm na dołach.
Poparcie swoim członkostwem partii, która nie
przejmuje się ani swoim programem, ani tym bardziej
poglądami i interesami szeregowych członków, można
porównać do praktykowania wiary przez ateistów i
antyklerykałów. Samo figurowanie w statystykach
organizacji, którą się permanentnie krytykuje, a nawet
potępia – jest uwłaczaniem samemu sobie i własnej
godności. Jeśli natomiast ktoś namawia do głosowania
na mniejsze zło lub próbuje zbagatelizować
destruktywną rolę mnożących się afer w obecnej
polskiej rzeczywistości biedy
i bezrobocia – sam z siebie robi dywersanta i
pierwszego wroga Polaków.

W moim przekonaniu Polsce potrzebny jest wielki sojusz
nie tyle „Lewicy”, co raczej autentycznie lewicowo
myślących przywódców i członków. SLD na bazie swoich
ideowych mas powinna przerodzić się w nową partię z
zupełnie nowymi twarzami na trybunach oraz ambitną,
antyklerykalną, prospołeczną wizją Polski. Z takim
Sojuszem pod rękę i po drodze byłoby Antyklerykalnej
Partii Postępu RACJA, która jest obecnie jedyną
odważną, ideową i postępową partią o RACJOnalnym i
jednocześnie lewicowym programie. Większość
stetryczałych, SLD-owskich aparatczyków wyzuta jest
nie tylko z wszelkiej ideologii, ale – niestety –
także z ludzkiej przyzwoitości. Gotowi są pocałować w
dupę prałata Jankowskiego, zamiast nakarmić głodne
polskie dziecko. Jeśli oni nie odejdą, niechaj
wreszcie odejdą od nich ci, którzy dali im tak wiele
mandatów zaufania, a tym samym wielu napchali
kieszenie łapówkami i własną krwawicą.

70 lat temu Stanów Zjednoczonych przed kompletną biedą
i anarchią nie uratowała żadna świątynia opatrzności
ani nawrócenie czy dobra wola starych elit. Kręgosłup
mafii amerykańskiej utrącili nowi, bezkompromisowi
ludzie – urzędnicy, politycy i policjanci – mądrzy i
odważni patrioci, chcący widzieć swój kraj (i swoje
życie!) normalnym. Jakże przydałby się dziś naszemu
wymiarowi sprawiedliwości taki Eliot Ness! A najlepiej
5, 10, 100 Eliotów. Z całą pewnością ratunek leżał
również w rozwarstwieniu społecznym i religijnym.
Gdyby przytłaczającą większość Amerykanów stanowili
katolicy, być może po dziś dzień tym wielkim krajem
rządziliby mafijni figuranci, kolaborujący z klerem.

Nam będzie więc o wiele trudniej. Ale my mamy RACJĘ.

JONASZ

Jest wiec iskierka nadzieji !

[Gość: Rzeczowy]