Mity

[madohora]

Perseusz w Rudzie Śląskiej

Perseusz chciał mieszkać na ziymi
Bo tu się czuł miyndzy swoimi
A jak na Olimpie były jakieś nudy
To zaglondoł czasym do Rudy
I żeby nos jeszcze trocha podpolić
Chcioał nom ognisko tutej zapolić
Na Olimp cicho się zakrod
I spiździł Zeusowi fojercojg.
Jak się Zeus zoriyntowoł
To się pierońsko znerwowoł
Przywionzoł go do skały
By mu sympy wątroba wyjadały
A łon się nie przejmuje
I do Rudy przylatuje
Starych lot już przeca dożył
To i neta se założył

[madohora]

Europa
A ta cało bogini Europa
Po prostu niy miała chopa
A to była jeszcze tako pora
Że w Grecji niy było tyż wibratora
I teraz Zeus w reklamie fiko
I woło: „Wskocz na byka”

[madohora]

Jak mi się jeszcze coś zrymuje
To w poniedziałek to dopisuję
Ale z tego co mi zagra w duszy
Lepiej niech młodzież się nie uczy

[madohora]

Te Mity do mie sie dołczepiły
Czy my grekami wszyscy kiedyś byli?

[madohora]

Mitologia
Mitologii niy trza gubić
Mitologia trza hołubić

[madohora]

Wielko gra
Była kiedyś „Wielko gro”
I z Mitologii eliminacjo
Wiycie co się wtedy stało?
3000 ludzi na nie przyjechało!!!
Jo tyż miyndzy nimi była
I tyż się z wszystkimi trudziła
Ale żech się niy dostała
Bo żech z powodu FAJI przegrała

[madohora]

Wiedziałach, że niy o kurzynie chodzi
Zachodza w gowa, o co się rozchodzi
Jo książek wtedy dużo przeczytała
Ale nikaj niy było co to jest ta FAJA

[madohora]

A ta cało niyszczynsno, FAJA
To była świnia, co na ludzi napadała
W książkach co żech miała o tym nie pisali
I niy wiym czymu takie pytanie dali
Zabił jom Tezeusz w wieku kwiecie
Jo wiym od roków. Teroz wy tyż wiycie.

[madohora]

Tyfon
Do gwiazd sięgał głową
I dziwną wyróżniał się budową
Skrzydła miał u ramion
I zamiast palców sto smoczych łbów
Zamiast nóg skłębione żmije
Że coś takiego gdzieś żyje?
Z oczu płomienie mu buchały
A jego płuca jak lew ryczały
Trudne zadanie Zeusa czekało
Bo do boju z nim stawał śmiało
Ja k w końcu pokonał go po latach
Powstała Etna na końcu świata

[madohora]

Olimp
Olimp to wielgachno gora
Jak pójdziesz rano, niy dojdziesz do wieczora
Tam te Bogi za stołym siedzom
Nektar pijom, ambrozja jedzom
Zeus co jakiś czos kombinuje
I jakoś narada zwołuje
A jak niy siedzi na naradach
Szuko baby co mu bydzie rada
Skarży sie, że żona mo hetera
Kiero by wytrzymała tyla co ta Hera?
Codziynie kaj indzi śpi do ranka
W kożdy stronie mo kochanka!
Jak mu kiero niy jest rada
To se robi maskarada
Czasym zamiynio się w byka
I z Europom po lasach fika
Czasym złotym dyszczym leje
A Dafne się wtedy śmieje
Lecz brzemienne w skutki gratki
Kaj niy spojrzysz jakieś dziatki

[madohora]

Deukalion i Pyrra
Zeus podobnie tak jak w naszej wierze
Zły był, że ludzie lekceważą pacierze
Chciał jeszcze szansę dać swoim owieczkom
Ale choć się starał wszystko jakoś przeszło.
Myślał jak można ludzi okrutnie ukarać
By w końcu dla niego zaczęli się starać.
Przez ileś długich dni i przez ileś nocy
Wziął wszystkie wody, co w jego mocy
Na ziemię powódź straszliwą zesłał
Wszyscy zginęli. Lecz on nie przestał
A jednak gdzieś tam w wodnej kipieli
Dwaj staruszkowie skądś ocaleli.
Płynęli w łódce, niczym w łupinie
Modląc się, że może ten potop minie.
W końcu po jakimś upływie czasu
Dopłynęli do gór Parnasu
A że bardzo pobożni oboje byli
Rady wyroczni więc zasięgnęli
I usłyszeli: „Moje drogie dziatki
Rzucajcie za się kości swojej matki”
Pyrra się trochę krygowała
Bo słów wyroczni nie zrozumiała
Jednak Deukalion biegły w myślenia sztuce
Odrzekł: „A ja kamienie za siebie rzucę
Przecież kamienie ziemia zrodziła
A w nich tkwi jakaś magiczna siła”
Tak jak powiedział, zrobił od razu
Całe zastępy wyrosły z głazów
A w ludziach była kamienna siła
Bo „Matka – Ziemia” ich porodziła
Kiedy przez lata się urządzali
Z czasem o bogach zapominali
Przykro też było bogu Zeusowi
Ale nowego potopu nie sposobił.

[madohora]

Epimeteusz i Pandora
Za czasów Kronosa ludzie dobrze żyli
Miód złoty jedli i mleko Amaltei pili
Lecz przyszły na nich ciężkie czasy
Gdy się zmieniły rządy na Parnasie
Gdy na Olimpie Zeus już zasiadał
To Prometeusz ogień mu wykradał
On chciał by greccy ludzie prości
Zaznali ciepła ale też miłości
A Zeus wale nie taki aż święty
Wszędzie tropił zdrady i podstępy
A jak już wykrył, że ktoś jest przeciw
To zaraz karał te swoje dzieci
I na Prometeusz sposobów szukał
I razem z bogami Pandorę utkał
Każda z bogiń coś w darze jej dała
A posagu zamkniętą puszkę dostała.
Wygnał Pandorę mądry Prometeusz
Lecz na jej wdzięki się skusił Epimeteusz
Chociaż braćmi oboje byli
Jednak za bardzo się różnili
Prometeusz zawsze z radą śpieszył
Epimeteusz – mądrością nie grzeszył.
Pojął za żonę piękną dziewicę.
Ale narodom zrzedły szybko lice
Bo Pandora, jak każda kobieta
Chciała wiedzieć co w darze ma
Nieroztropnie puszkę otworzyła
I wszystkie plagi na nas wypuściła.
I odtąd ludzi na wszystkie sposoby
Dręczą smutki, nędze, troski i choroby

[madohora]

Filomen i Baucis
Zeus chciał poznać co sądzą ludzie
Więc się podróżą na ziemię trudził
Z Hermesem razem tak wędrowali
I do różnych domostw zaglądali
Ktoś ich przepędził, odmówił gościny
Psami ich poszczuł znowu kto inny.
Aż doszli gdzieś do końca świata
A tam przycupnęła niewielka chatka
Tam dwóch staruszków ubogich żyło
Lecz zaraz dla gości się uwinęło
Na stół wyjęli wszystko co mieli
I razem z gośćmi przy stole siedzieli
Zeus siedział i oczom nie wierzył
Oboje biedni a jednak szczerzy
Wszystkich ludzi postaci pozbawił
A na tym miejscu świątynię sprawił
I kapłanami Filomen i Baucis zostali
I długo jeszcze bogom posługiwali
A gdy już przyszedł ich życia kres
Tam gdzie żyli dziwne drzewo jest
Niby dwa drzewa, jeden mają pień
Strudzonym podróżnym dają cień

[madohora]

Arachne
Arachne ziemianką była
Lecz pięknie rzeczy robiła
Przepiękne bajki tkała
Lecz się przechwalała.
Atenie, jak każdej kobiecie
Nie przepadło, że jest na świecie
Ktoś kto się poważa
I wielką boginię obraża.
Na zawody ją wezwała
I razem z nią tkała.
Jednak na pracy Arachne
Wydaje się że las pachnie.
Atena się rozgniewała
I wszystkie prace porwała.
Dziewczyna się przestraszyła
I na swoje życie targnęła.
A Atena na siebie zła była
I w pająka ją zamieniła.
Odtąd Arachne dzień i nocą
Macki pająka się pocą
Bo tka przepiękne zwoje.
A ja się pająków nie boję.

[madohora]

Atena
Atena już kiedy się urodziła
Inaczej niż wszyscy na świat przychodziła
Wyskoczyła raźno z Zeusa głowy
W pełnym rynsztunku do walki gotowym.
Zeus najbardziej na świecie
Pokochał ją wśród innych dzieci.
Ona epokę bardzo wyprzedziła
Jak z Renesansu ludzie taka była
Zajmowało ją rzeczy krocie
I rzeźbiono ją nieraz w złocie.
Ateńczykom łaski rozdaje
Gdy świętują Panatenaje
Fidiasz poświęcił jej pracę
Z gałązką oliwną – nie inaczej
Ptaka sowę jej poświęcono
Bo podobno była uczoną

[madohora]

Hiakintos
Rośnie na polach skromny kwiat fioletowy
I nikomu nawet nie przyjdzie do głowy
Że ten kwiatek gdzieś za zielonej łące
Z Mitologią grecką się przecież łączy.
Żył sobie Hikatinos w greckiej dolinie
I po cichu kochał się w bogu Apollinie.
Lecz tak za dziełem wyroczni się stało
Że przyjaciół Apolla nieszczęście spotykało
Bawili się oboje w dysku rzucanie
I na drodze Apolla Zefir stanie.
nie wiadomo czy z czystej złości
A może po prostu z głupiej zazdrości
Swym tchnieniem tak sprawił,
Że Apollo niechcący Hiakintosa zabił.
Nie pomogło żadne sztuczne oddychanie
A hiacynt na zawsze na łące zostanie.

[madohora]

Muzy
Muzy dziewice z orszaku Apolla
Do innych sztuk każda jest skora:
Kaliope zwana też Pięknolicą
Pieśni bohaterskiej oblubienicą
Rylec i tabliczkę trzyma w ręku
I zawsze jest pełna wdzięku
Klio mówią o niej, że sławę niesie
Po Grecji i po całym świecie
Zwoje pergaminu trzyma w ręce
I historię opisuje w podzięce.
Euterpe dla niej zawsze jest wiosna
Bo ta Muza jest bardzo radosna.
Wesoła chodzi wciąż po świecie
Wiersze nam pisze i gra na flecie
Następna zowie się Taleją
I ludzie często przy niej się śmieją.
Czasem Rozkoszną ją zwą
Bo ona opiekuje się komedią.
Melpomene na sztuce i śpiewie się zna
Lecz jej domeną jest tragedia
Nie jest muzą okrutną
Ale maskę trzyma smutną
Zaś muza Terpsychora
do tańca zawsze skora
Ludzi tańcem zabawia
I na wielkiej lirze gra.
Erato na małej cytrze
Łzę z oka nam wydrze
Miłością nas wzrusza
A to zawsze gra w duszach
Polihymnia się zasłania
Daleka od radości i kochania
Ona do modlitwy śpieszy
I psalmami ucho cieszy.
A na koniec jest Urania
To Niebiańska panna
Globus ma na dłoni
Do astronomii nas goni.

[madohora]

Artemida
Artemida zwana też Dianą
Była Apollona siostrą ukochaną.
Trochę się odwróciły role w rodzinie
Bo Artemida z polowania słynie
To ona po lasach biega za dzikami
To ona na nie poluje z nimfami
I jak w Olimpii ogłoszą zawody
To ona staje przy ludziach młodych.
Wędrowcami się też opiekuje
I przysięg małżeńskich pilnuje.
A jeszcze wcześniej ją posądzano
Że też nosiła Hekate miano
Lecz ta bogini długo nie żyła
Ona czarownice i śmierć hołubiła
Lecz Artemida od tego daleka
I chodź taka dobra na swój ślub nie czeka
Odczuł to boleśnie, w niej zakochany
Młodzieniec piękny Akteonem zwany

[madohora]

Hermes
W naszej dobie gdzie pieniądz jest świętym
Hermes byłby pewno najlepszym asystentem.
Bez notesu, komórki, laptopa i bez organizera
Biega i chodzi. Wszystko pamięta. Jasna cholera!
Zleceń i zadań od Bogów lista strasznie długa
A Hermes wciąż pracuje i nawet okiem nie mruga.
Dodatkowo jak ktoś wojuje, ktoś coś wymusi
To Hermes w dobrej wierze godzi kaduceuszem
Jednak jak patrzymy na dziennik i widzimy co się ścieli
Trudno już się dziwić, że on także patronem złodziei.

[madohora]

Hefajstos
Wśród dziecinnych zabaw, a może później
Zajrzeliśmy przypadkiem z dziećmi do kuźni
Tam buchał ogień, młoty bardzo hałasowały
To czeladnicy pod okiem mistrza pracowali.
Wszyscy wysocy, opaleni i tacy barczyści
Że z zazdrością na nich patrzą kulturyści.
I jak jeden mąż, bez koszuli tam stali
A promienie ognia zda się ich lizały.
Takimi oczami do dziś widzę Hefajstosa
Chociaż już kaleką opuścił niebiosa.

[madohora]

Afrodyta
Afrodyta na Cyprze wynurzyła się z piany
Kto na nią spojrzał był w niej zakochany
Ale jak to zwykle z miłością bywa
Chociaż bogini też nie była szczęśliwa
Pierwszym jej wybrankiem był Adonis młody
Razem z nim świtem biegała na łowy.
Lecz on był śmiertelny – nieszczęście się stało
Adonisa, stado dzików na śmierć rozszarpało
Potem z chwilowego kaprysu czy woli Zeusa
Do małżeństwa z Hefajstosem ją zmuszał.
Oni tak przeciwni jak ogień i woda
Hefajstos zgorzkniały, ona wiecznie młoda
Nie mogli szczęściem oboje się cieszyć
Hefajstos myślał, że Zeus chciał go ośmieszyć.

[broneknotgeld]

Se dziwoł

Dziwoł Ares Afrodycie
Czamu tako? Pewno wiycie
Dyć kej sago tym mocniejszo
Wiyrchym tyż w pora dzisiejszo.

[madohora]

Eros
Czasem nam w życiu nieźle namąci
Gdy jego strzała gdzieś się zaplącze
I zamiast złączyć dwa serca kochane
On powoduje kochanków rozstanie
Chociaż strzały miłości rozdaje
Na jego miłość serce się kraje.
Psyche to była jego wybranka
Zdradziła ją ciekawość pewnego ranka
Afrodyta zesłała jej zgryzotę i mękę
Jednak Eros dawał wsparcie i wyrękę.
W końcu się Zeus nad nimi ulitował
I wesele na Olimpie im sprawował.

[madohora]

Ares
Do dzisiaj przetrwali nam Aresi
I chociaż to się w głowie nie mieści
To siądźcie tam gdzie są żołnierze
Co oni nam naopowiadają w dobrej wierze
Czasem człowiek już się w domysłach gubi
Czy on gdzieś walczył, czy wojnę hołubi
Ale jak dojdziesz gdzieś na koniec świata
I spotkasz czasami jakiegoś jego kamrata
Ten także swoją opowieść o walce snuje
I jakoś by połączyć te wątki to czegoś brakuje

[madohora]

Faeton
Jak każdy młodzian czasem się buntuje
I ojcu spełnienie życzeń swych nakazuje
Ojciec zapatrzony w swojego jedynaka
Zgadza się myśląc, że prośba będzie byle jaka
Jednak Faeton dość wysoko mierzy
Na ojca rydwanie chce niebo przemierzyć
Przysięga złożona, co mu pozostaje
Ale rad i ostrzeżeń bez liku mu daje
Lecz konie Heliosa to rącze rumaki
Pogubił lejce, woźnica byle jaki
Dzisiaj się mówi, że to Faetona dzieło
Że ras ludzkich na świecie aż tyle się wzięło

[madohora]

Cóż, chyba tych wątków mi mało
I tyla Bogów w kolejce mi stało
Chyba mom już pod kopułą luzy
Że tak mnie obsiadły te greckie Muzy

[broneknotgeld]

Zapowiodo se ciekawie
Czytom Twoje rymy prawie
I uciechy z nich mom wiela
Przeca kraszom naszo sztela.

[madohora]

One wszystkie tak od piątku
Drynczom mie w tym naszym wątku
Jak te Harpie mie obsiadły
Jak nic niy napisza - to by mie zjadły

[broneknotgeld]

Żył roz Midas przepadzity
Wspominajom ło tym mity.

[madohora]

broneknotgeld napisał:

> Żył roz Midas przepadzity
> Wspominajom ło tym mity.

Jo Midasa już kaś dała
A kaj samach zapomniała

[broneknotgeld]

Złota było mu durś mało
A mie rymow brakowało.

[madohora]

Jak sie jeszcze porozkryncom
To sie nad innymi tyż poznyncom

[madohora]

O ty "Wielki grze" to tyż prowda cało
Tam sie wtedy aż tyla ludzi zjechało
Choć to już minyło mity som mi bliskie
I mi sie zarozki jeszcze coś wyśliźnie