Sto lat Karla Poppera

[Gość: mrb]

Dzisiaj - 28 lipca 2002 roku - mija setna rocznica urodzin Karla Raimunda
Poppera, najwybitniejszego współczesnego filozofa i największego obrońcy
demokracji (jeżeli oczywiście pominiemy Sokratesa). Najwyższy więc czas
rozpocząć obchody. Zapraszam.

[Gość: szelak]

Sokrates - obrońcą demokracji?, śmiem wątpić

[Gość: mrb]

Sokrates odkrył to, co w demokracji jest najistotniejsze, mianowicie
konieczność krytyki rządzących (w tym również współobywateli, jako podmiotów
wielu politycznych decyzji). Wielu naiwnych zwolenników demokracji sądzi
jednak, że demokracja polega na lojalności wobec jedynie słusznej linii partii
demokratycznej, a wszelka krytyka może wychodzić tylko od antydemokratów.
Dlatego właśnie Sokrates uznany został za sojusznika przez stronnictwo
antydemokratyczne, chociaż Platon - główny twórca wizerunku Sokratesa jako
wroga demokracji - całkowicie przeinaczył jego naukę w swoich późniejszych
pismach (co pokazał Karl Popper w pierwszym tomie dzieła "Społeczeństwo otwarte
i jego wrogowie"). Pięć lat temu - podczas poprzednich wyborów parlamentarnych -
znajoma zwolenniczka AWS tłumaczyła mi, że ma takie zaufanie do znajomego
kandydata na posła z tego ugrupowania, iż gotowa jest sobie dla niego obciąć
rękę. Nic wówczas nie odpowiedziałem, ale powinienem wyjaśnić jej, że swoich
przedstawicieli wybieramy nie po to, żeby sobie dla nich obcinać ręce (chociaż
oni sami pewnie bardzo by tego chcieli) ale po to, żeby od nich wymagać. Przede
wszystkim jednak powinniśmy wymagać od siebie samych, politycy bowiem mogą być
gorsi od większości współobywateli, ale w jakimś jednak stopniu są tacy, jakie
jest całe społeczeństwo. I tego właśnie chciał nas nauczyć Sokrates.

Można jeszcze zająć się problemem: czego mamy wymagać od polityków, ale
zostawmy go na później.

[Gość: Hegel]

Ten pajac Popper najwybitniejszym filozofem współczesności!? He... he...
hehehehehehe!!!

[Gość: mrb]

Reakcja typowa zarówno dla Hegla, jak i dla wszystkich jego następców (z
rządzącymi obecnie komunistami na czele): wyśmiać i obrzucić błotem bez podania
rzeczowych argumentów. To jednak sir Karl swoją prostą i jasną nauką ośmieszył
heglizm i marksizm, a jego przeciwnikom się to nie udało.