panmzawka
16.01.07, 08:14
POLSKA PO 15 LATACH KONTRREWOLUCJI
Siły burżuazyjne w Polsce, cieszące się poparciem międzynarodowego kapitału, a także kierownictwa KC KPZR na czele z M. Gorbaczowem, dążącymi do tych samych celów politycznych, proklamowały po raz pierwszy od czasu hitlerowskiej okupacji swój cel programowy, czyli przywrócenie prywatno-kapitalistycznej własności środków produkcji w drodze likwidacji i wyprzedania sektora państwowego i spółdzielczego. Program ten określono jako prywatyzację i urynkowienie gospodarki. Ale kształtująca się dopiero polska burżuazja nie posiadała wystarczających środków na wykupienie przedsiębiorstw i uruchomienie produkcji, a kapitał zagraniczny był zainteresowany w przekształceniu Polski w rynek zbytu dla swej produkcji i rezerwuar taniej siły roboczej. Z tego powodu w Polsce inicjatywę przejęły wielkie koncerny z Unii Europejskiej i USA, które doprowadziły do wykupienia za tanie pieniądze (10% wartości) większość majątku produkcyjnego, który w głównej części został unieruchomiony lub w najlepszym wypadku przekształcony w filie macierzystych korporacji, np. montowanie samochodów, produkcja uzupełniająca itp. Tylko niewielka część sprywatyzowanych zakładów dostała się w ręce polskiego biznesu, były to głównie tzw. spółki nomenklaturowe, w których uwłaszczyli się dawni dyrektorzy i prominentni członkowie aparatu partyjnego dawnej PRL. W najmniejszym stopniu uczestniczyło w tym rabunku majątku społecznego dawne polskie drobnomieszczaństwo.
W tej sytuacji kolejne rządy po 1989 r. oparły swą politykę ekonomiczną na wytycznych Międzynarodowego Funduszu Walutowego, Banku Światowego i tzw. Planie Balcerowicza, będącego planem przywracania w Polsce stosunków kapitalistycznych. Zadanie to było realizowane przez każdy rząd solidarnościowy, niezależnie od składu koalicyjnych partii, a także przez rządy socjaldemokratyczne. Nastąpiła zmiana typu i formy państwa. Z państwa socjalistycznego e formie ludowej demokracji Polska przekształciła się w państwo kapitalistyczne w formie demokracji parlamentarnej ze znaczącą pozycją prezydenta państwa. W instytucjach i zasadach państwowych nawiązano do burżuazyjno-liberamej demokracji Rzeczypospolitej Polskiej z lat 1918-1926, a w części także ustroju sanacyjnego po zamachu stanu J. Piłsudskiego i konstytucji kwietniowej z 1935 r. Pierwszy okres transformacji trwał do 1997 r., kiedy to uchwalono nową konstytucję Rzeczpospolitej Polskiej, która w sposób prawno-konstytucyjny umocniła stosunki kapitalistyczne (ochrona prywatnej własności środków produkcji, liberalny katalog praw i wolności obywatelskich, umocnienie roli Kościoła katolickiego itp.) a także zapowiedziała bezwzględną walkę z komunizmem, czego odzwierciedleniem było włączenie do treści konstytucji art. 13, stawiającego na tej samej płaszczyźnie komunizm z faszyzmem i nazizmem oraz formułująca zakaz działania partii komunistycznych, „nawiązujących do totalitarnych metod i praktyk komunizmu". W tym samym roku uchwalona została bardziej restrykcyjna ustawa o partiach politycznych, na podstawie której w 2000 r. władze przystąpiły do likwidacji Związku Komunistów Polskich „Proletariat", co na mocy wyroków sądu okręgowego i apelacyjnego w Warszawie w 2002 r. przybrało postać wykreślenia ZKP „Proletariat" z rejestru partii politycznych, co pociągnęło za sobą czasową delegalizację partii komunistycznej w Polsce. Drugi okres transformacji od 1988 do 2004 r. pociągnął nie tylko falę prześladowań komunistów, łączy się on także z daleko idącym ograniczeniem praw ekonomicznych i socjalnych świata pracy, radykalnym wzrostem bezrobocia, niekorzystnymi zmianami ustawodawstwa pracy, a także rażącym naruszeniem praw i wolności osobistych obywateli, co znalazło odzwierciedlenie w tłumieniu masowych demonstracji i wyrokach sądowych wobec przeciwników wojny w Iraku w 2003 r. i udziału w niej Polski po stronie imperializmu USA.
CELE STRATEGICZNE KONTRREWOLUCJI W POLSCE
Cele strategiczne sił burżuazyjnych w Polsce obejmowały zniszczenie polskiego przemysłu jako głównej bazy socjalistycznych przeobrażeń w przeszłości, jednocześnie było to skierowane przeciwko polskiej klasie robotniczej jako głównemu przeciwnikowi bułżuazji. Likwidacja przemysłu, jego licznych gałęzi i tysięcy zakładów pracy oznaczały wyzucie ludzi pracy z własności społecznej, powstanie wielkiego bezrobocia chronicznego i strukturalnego, które wkrótce osiągnęło 3 min oficjalnie zarejestrowanych bezrobotnych, a w rzeczywistości jego poziom oceniany jest przez niezależnych ekonomistów na 5 min. Liczby te ulegają zmianom koniunkturalnym gospodarki, ale nie zasadniczym. Oznacza to, że bezrobocie w Polsce sięga od 20 do 26% siły roboczej i jest najwyższe w Europie. 80% bezrobotnych nie otrzymuje żadnych zasiłków, 2/3 obecnych nowych bezrobotnych to ludzie młodzi, bardzo często po ukończeniu różnych szkół, którzy nie mają żadnej szansy na ułożenie sobie życia. W ciągu ostatnich 15 lat ponad 60% zakładów przemysłowych znalazło się we władaniu obcego kapitału, ponad 80 polskich banków i finansów znalazło się we władaniu obcych firm. W konsekwencji tych przekształceń Polska stała się łupem zachodniego kapitału, przede wszystkim z Unii Europejskiej, w tym głównie Niemiec i Włoch a także USA. Jednocześnie w polityce międzynarodowej i obronnej Polska balansuje między USA a Unią Europejską, wychodząc z założenia, że obecność USA w Europie, także za sprawą NATO, jest gwarancją dla Polski przed hegemonią Niemiec w Europie. Za tę politykę Polska musi płacić USA większą uległością a także udziałem i poparciem dla USA w agresywnych wojnach przeciwko Jugosławii w 1997 r., przeciwko Afganistanowi w 2001 r. a ostatnio także w wojnie przeciwko Irakowi w 2003 r., kiedy to władze Polski zgodziły się na rolę współokupanta Iraku i wysłały tam polskie wojska.
Siły burżuazyjne w Polsce określiły już na początku transformacji cel strategiczny w postaci włączenia Polski w struktury gospodarcze i polityczne Rady Europy, Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej a od 1992 r. Unii Europejskiej. Jest to odzwierciedleniem siły i znaczenia kapitału zachodnio-europejskiego i ośrodków integracji europejskiej, dążących do umocnienia pozycji i roli tych sił w procesie globalizacji a jednocześnie rywalizacji z USA, Rosją, Japonią o nowy podział świata. Przystępując do Unii Europejskiej Polska zrzekła się części suwerenności, co znajduje przede wszystkim odbicie w sferze stosunków politycznych, a jednocześnie jest konsekwencją gospodarczego uzależnienia Polski od wielkich monopoli i banków zachodnio-europejskich. Wbrew wcześniejszym deklaracjom burżuazyjne ośrodki nie traktują Polski po partnersku, lecz dążą do jej przekształcenia w peryferyjny kapitalizm, który jest bezwzględnie wyzyskiwany i uzależniany przez wielkie koncerny zachodnio-europejskie, głównie niemieckie. W tej sytuacji w ramach Unii Europejskiej Polska i inne kraje środkowo-europejskie są głównym celem niemieckiego imperializmu, który realizuje dawny „Drang nach Osten" za pomocą integracji europejskiej, euro, dyplomacji i „jądra europejskiego". Opanowanie przez imperializm niemiecki Europy środkowo-wschodniej ma być trampoliną, za pomocą której zjednoczone i wielkie Niemcy sięgną po hegemonię w Europie. Rokuje to Polsce i polskiemu światu pracy bardzo mizerne perspektywy.
ZMIANY EKONOMICZNE
W rezultacie zmian w latach 1989-2004 w Polsce załamała się gospodarka oraz dotychczasowe instytucje socjalno-kulturalne. Produkcja przemysłowa spadła do poziomu lat 60-tych a produkcja rolna do poziomu lat 50-tych XX wieku. Zerwaniu uległy więzi kooperacyjne z dawnymi krajami Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej, przede wszystkim z Rosją i krajami dawnego Związku Radzieckiego, zlikwidowano państwowe gospodarstwa rolne i większość spółdzielni produkcyjnych, degradacji uległa komunikacja publiczna, przede wszystkim koleje państwowe i autobusowa, wraz z wygaszaniem własnej produkcji przemysłowej i rolnej Polska zalana została na skutek otw
