Partner jest chory psychicznie

[inseg]

Jak ma zachować się ktoś ,gdy współmałżonek jest chory psychicznie?
Czy uważacie ,że nadal powinien trwać w tym związku czy ich
małżeństwo już się skończyło?
Czy pozostając z nią / z nim , traktować jakby była/był, już martwy ?

[Gość: cytadela panx ok]

A co takiego robi?Wydaje mu się że jest nietoperzem i śpi na lampie?
Jeśli nadaje się na leczenie to oddaj go na obserwację,dostanie rentę i jakieś
piguły uspokajające a jak ataki mu przejdą to jeszcze do pracy na pół etatu albo
umowę o dzieło będzie mógł iść.

[bonzee32]

Ogladalas Beautiful Mind (2001)?

[Gość: Dziadek Mróz]

W jego wieku też byłem chory.

Partner jest chory psychicznie????

[Gość: max_min]

1.Czy przed ślubem nie był chory psychicznie, a nabawił sie tej choroby w
trakcie trwania małżeństwa?
Jeśli tak, to czy Ty przypadkiem nie byłas powodem tej choroby?
Jeśli nie, to po kiego grzyba wychodziłaś za niego za mąż? Bogaty był, czy coś w
tym sensie?
2.Jeśli był bogaty, a Ty już ten majątek roztrwoniłas, to jasne, że zwijaj żagle
i poluj na następnego zdrowego inaczej naiwniaka, bo tylko taki może Cię zechce.
3.Chory psychicznie człowiek wymaga troski, a nie traktowania go jak umarłego.
Co za nierogacizna z Ciebie wyłazi, szkoda słów i wysiłku przy pisaniu
odpowiedzi na Twe durne pytania. A może to Ty jesteś chora i boisz się, że mąż
odda Cię do zakładu zamkniętego?

[inseg]

Cóż za lista oskarżeń pytam bezosobowo . Pytam czy sądzisz ,że
małżeństwo, związek jako forma wzajemnego dawania
uczuć,bezpieczeństwa,seksualności ,bliskości i tej wymiany nadal trwa ,
skoro tylko jedna osoba jest tego świadoma ?:)

[Gość: max_min]

inseg napisała:

> Pytam czy sądzisz ,że
> małżeństwo, związek jako forma wzajemnego dawania
> uczuć,bezpieczeństwa,seksualności ,bliskości i tej wymiany nadal trwa ,
> skoro tylko jedna osoba jest tego świadoma ?:)

Aha, czyli choroba psychiczna w tym wydaniu to permanentna utrata świadomości?
Partner nie wstaje, bo przecież jest nieprzytomny, leży w łóżku i ledwo
przędzie. Czy tak? A druga strona już go spisała na straty i tylko szuka
pretekstu, by elegancko zakończyć związek. Mam rację?

[inseg]

Wczuj się w sytuację : wypadek podczas jazdy konnej po pijanemu -skutek
brak świadomości o świecie ,brak rokowań na poprawę ,że związek będzie
związkiem - nie ma związku , więc co jest ? Co jest ?

[Gość: ???]

a o co tak naprawde chodzi?....

[inseg]

o to że już nie ma nic

[yoma]

Kononowicz? :)

[Gość: cytadela panx ok]

No wiesz,ja swoją żoną bym się opiekował i wiem że Ona mną też,ale My razem dużo
przeszliśmy.
A jak by umarł to kochałabyś jego fotografie,wspomnienia?..wiem że teraz to On
musi nieciekawie wyglądać i pożytku seksualnego ani nic ale to wciąż Twój mąż i
przysięgę składałaś.A gdyby dziecko niedorozwinięte się Tobie urodziło?

[inseg]

To dwie różne sprawy ...

[inseg]

Nie poruszam sprawy mojej osobistej- nie posiadam męża...

[Gość: cytadela panx ok]

No to koniec,zapomnij o nim.Stało się,miałaś kiedyś wspaniałego chłopaka,tylko
przy nowym zaczęsto o nim nie opowiadaj bo będzie zazdrosny.

[yoma]

wypadek podczas jazdy konnej po pijanemu -skutek
> brak świadomości o świecie ,

Ależ to zwykła śpiączka, a nie hyź.

[inseg]

hyż?

[yoma]

* hyź hyzia: mieć hyzia a. hyś

[nessie-jp]

Jeżeli składałaś ślubowanie, że pozostaniesz z drugą osobą "w zdrowiu i w
chorobie" to chyba sama wiesz...

Partner człowieka chorego psychicznie jest dla niego jedynym punktem oparcia,
często jedynym opiekunem prawnym i faktycznym. Jedyną pomocą, jedynym kontaktem
z normalnością. O chorego psychicznie trzeba bardzo dbać, często wbrew niemu --
walczyć o skierowanie do szpitala na leczenie, kontrolować przyjmowanie leków.
Zresztą, są różne choroby psychiczne. Czy chodzi ci o to, że mąż ma np.
depresję, albo żona anoreksję? Czy jest to głęboka psychoza, uniemożliwiająca
życie poza zakładem zamkniętym? Czy choroba alkoholowa?

[inseg]

Można go szanować jako męża, jako partnera, jako osobę bliską i nie
dopuszczać myśli ,że mogłoby stać się inaczej...
Pytanie jednak dotyczy nie tego co taka osoba w takiej sytuacji
powinna zrobić ( którą to dotyka ). Pytanie dotyczy osób które trwają w
takich związkach - ale przestało ono być "związkiem " jako takim
partnerstwem ,małżeństewm. Cokolwiek widnieje teoretycznie na papierze w
urzędzie, jest to tylko ustanowione prawnie i wszelkie zobowiązania
wobec składanych obietnic ,przysiegi bo faktycznie ,praktycznie
małżeństwo dla nich się skończyło ... co pozostało? Co ? Oprócz
więzi ,przywiązania,wspomnień, tylko w tej jednej osobie, jej
świadomości o tym co jest a czego juz nie ma ?

[alter50]

a kto jest dzisiaj zdrowy psychicznie ,niech pierwszy rzuci kamieniem

[nessie-jp]

A co tu ma szanowanie do rzeczy? Odnieś się proszę do mojego postu, to porozmawiamy.

[inseg]

Sprawowanie opieki w chwilach kiedy wymaga tego sytuacja owszem .
Ślubowanie, w zdrowiu i w "chorobie" ,na "dobre i złe": tak to
wypełnianie przyrzeczeń, zgadzam się.
Tego wymaga lojalność i dane słowo .
Pytam jednak, jak traktować sytuację kiedy owa opieka jest na
najwyższym stopniu ze wszystkich sił ,włącznie z troską o sprawy prawne
jak też fizjologiczne. Jednak nie istnieje już " to co było w
sensie normalności "
Ja tego nie kwestionuje, że wymaga się od zdrowego
partnera "poświecenia" ,zaangażowania w imię idei miłości i etyki.
Jedynie problem końca związku jako takiego, bo w zwykłych warunkach
istnieje wymiana obdarowywania siebie wzajemnie sobą ze świadomością
tego ,że ta druga osoba otrzymuje to czego oczekuje ( w oba kierunki):
miłość , imtymność,zainteresowanie,bezpieczeństwo a więc podstawowe potrzeby
każdego człowieka, poczynając od tych pierwszego rzędu a kończąc na tych
wyższych jak realizowanie się. Związek taki przestaje być związkiem .
Można to porównać do chodzenia na kulawej nodze. Ktoś bierze i nie
oddaje. Ty dajesz i nic w zamian nie otrzymujesz ...Masz
świadomość ,że nie otrzymasz wsparcia, nie otrzymasz już bliskości,
miłości... ( bo tamta druga połowa juz tego nie potrzebuje okazywać ,
ponosisz odpowiedzialność za coś, co stało się nie z Twojej winy).
Podobna sytuacja kiedy on/ona staje się alkoholikiem czy narkomanem jak
też chorym psychicznie, kiedy traci sie kontakt z ta drugą
osobą...Przyjęło się ,że chorych alkoholików większość partnerów pozostawia
samym sobie ,każdy z nich czasem buduje nowe związki a jest to taka
sama choroba jak cukrzyca czy nowotwory, tylko objawy są inne. Każdy z
nich wymaga opieki wsparcia ,leczenia...
Jednak co ze związkiem ?
Przecież on przestaje nim być ...Staje się domem trwania w ciągłej obawie o
siebie i innych bliskich...

[nessie-jp]

Ale przecież identycznie jest w przypadku chorego na raka, który wymaga -
właśnie - troski nie tylko prawno-lekarskiej, ale i fizjologicznej. Tak samo
jest z opieką nad partnerem starszym od ciebie.

Związek na dobre i na złe nie kończy się wtedy, gdy coś zacznie iść źle.
'Towarem', który otrzymujesz w takim związku, jest rodzaj ubezpieczenia - bo
jeśli to ty zachorujesz, to partner zajmie się tobą. Jeśli wpadniesz w depresję,
to nie powie: "Spadaj, kurna, stuknięta babo, smęcić komu innemu, jak nie chcesz
się bzykać, bo ja potrzebuję pełnego związku a nie jakiejś kaleki".

Gdy nieszczęście już się stanie i bliska ci osoba stanie się cieniem siebie, to
ty tylko 'spłacasz' (zwróć uwagę na cudzysłów) to poczucie bezpieczeństwa, które
miałaś w związku już przedtem.

No i jeszcze jedno - czemu piszesz, że chorego psychicznie trzeba się bać? A
chorego na nogę to się nie boisz? Jeśli chory jest agresywny i ma ostre
psychozy, to musi być umieszczony w zakładzie zamkniętym. Musisz o to zadbać.

Ale choroby psychiczne to nie tylko ostre psychozy. To, o czym ty mówisz, to
totalna śmierć osobowości. A przecież choroba to nie śmierć, choroba to proces,
który może się toczyć przez wiele lat, nad którym można jakoś tam panować,
ratując tę osobowość, którą pokochałaś.

Jeśli mówisz o człowieku u schyłku choroby, pozbawionego już cech ludzkiej
świadomości, to jego miejsce jest, jak pisałam, w zamkniętym zakładzie
opiekuńczym. Czy wtedy możesz już z czystym sumieniem zapomnieć, że taki
człowiek był? Nie sądzę. To jest zawsze straszny dramat i wielki dylemat -
układać sobie życie dalej, czy trwać w prawnym związku z 'warzywem'. Ale to
jednak marginalna liczba przypadków i nie wolno zwrównywać choroby psychicznej
ze... śmiercią psychiczną, właściwie.

[inseg]

nessie-jp napisała:

> Ale przecież identycznie jest w przypadku chorego na raka, który wymaga -
> właśnie - troski nie tylko prawno-lekarskiej, ale i fizjologicznej.

Tak napisałam ,że jest to podobna sprawa

> Związek na dobre i na złe nie kończy się wtedy, gdy coś zacznie iść źle.

Tak napisałam ,że jest to rodzaj lojalności wobec danego słowa
gwarancja czyli ,ze Cie nie opuszczę aż do śmierci./gwarant
ubezpieczenie/ Słowo obietnice składane wzajemnie...

> że chorego psychicznie trzeba się bać? A
> chorego na nogę to się nie boisz?

Subtelna różnica?

> Jeśli mówisz o człowieku u schyłku choroby, pozbawionego już cech ludzkiej
> świadomości, to jego miejsce jest, jak pisałam, w zamkniętym zakładzie
> opiekuńczym..

On tam / ona tu ... pozostaje tylko więź duchowa ,jej myśli jej
wspomnienia i pustka ...Czy sadzisz ,że nadal życie obok to nadal
związek ?

>nie wolno zrównywać choroby psychicznej
> ze... śmiercią psychiczną, właściwie.

Co zatem wolno ? Kto o tym decyduje,nie ma społecznego przyzwolenia. Do
jakiej granicy, można mówić o związku, a kiedy już go nie ma? Kiedy
ta zdrowa osoba pozostaje i trwa w "ubezwłasnowolnionej"sytuacji
ograniczeń ( wolno jej jedynie trwać realizować spłacanie długu wobec
przyrzeczenia )a nieświadoma chora psychicznie połowa w związku jest
zawieszona w próżni i tez sobie trwa/ bo są, a jakoby ich nie
było .... W sensie religii są związani, w sensie prawnym nikt nie
uznał tak jak w przypadku rozwodu , brak pożycia i brak
zaangażowania emocjonalnego ,wygaśnięcie uczucia w przypadku jednego z
partnerów .Pewnie ,że trudna sytuacja. Ba! Nawet tragiczna, masz racje
bo jednocześnie pewnego rodzaju strata tej drugiej osoby .. można
trwać, wspierać, dbać i opiekować się nią ale ten związek umarł i
tak trzeba to traktować mimo ,że się jest "blisko" tzn tylko obok.

[nessie-jp]

> > że chorego psychicznie trzeba się bać? A
> > chorego na nogę to się nie boisz?
>
> Subtelna różnica?

Nie ma żadnej różnicy. Człowiek chory na depresję albo stany lękowe jest równie
niebezpieczny, co człowiek ze złamaną nogą.


> >nie wolno zrównywać choroby psychicznej
> > ze... śmiercią psychiczną, właściwie.
>
> Co zatem wolno ? Kto o tym decyduje,nie ma społecznego przyzwolenia. Do
> jakiej granicy, można mówić o związku, a kiedy już go nie ma?

Nie odczytuj słowa "wolno" tylko w jednym kontekście przyzwolenia, bo ono ma
wiele znaczeń. Pisząc, że nie wolno zrównywać choroby psychicznej z totalnym
zanikiem osobowości mam na myśli, że popełniasz nadużycie. Ty chcesz dowieść, że
każdy chory psychicznie to nie człowiek, a w każdym razie nie ten, na którego
się zdecydowałaś. A to po prostu kłamstwo.

Natomiast prawdą jest, że nie ma społecznego przyzwolenia na jednostronne
kończenie związku, bo jeden z partnerów przestał satysfakcjonować drugiego z
powodów zdrowotnych. Dotyczy to zarówno zaniku potencji, jak i zaniku pamięci.

Co do opieki nad chorym całkowicie wyłączonym z życia, czy to za sprawą
uszkodzonej psychiki, czy uszkodzonego ciała, to nie ma i nie będzie łatwych
odpowiedzi - czy układać sobie życie na nowo, puszczając chorego w niepamięć,
czy przeciwnie, trwać przy nim. Nie ma kanonu postępowania, bo każdy człowiek
jest inny i każdy samodzielnie o tym decyduje, czy związek jeszcze jest, czy już
go nie ma. Nie znajdziesz odgórnej definicji.

[aurelia_aurita]

> Czy pozostając z nią / z nim , traktować jakby była/był, już martwy ?

a JEST już martwa/y ???
jeśi tak - to zapakować w trumnę i srrruuu! do grobu. grób zasypać, posadzić kwiatki...
...

[inseg]

Nie chodzi o fizyczną stronę ( nie zrozumiałaś)Cały czas pytam o relacje i
wzajemną interakcje w związku ...O tej płaszczyznie mówię o tym ,że
związek przestał istnieć

[troche_inny]

W zdrowiu i chorobie.. sama sobie odpowiedz..

[inseg]

A Wy dalej swoje !Pisałam już o opiece i nie pozostawianiu swojego
partnera czy partnerki bez pomocy.Cały czas to tłukę ... Problem
dotyczy nieobecności w sensie psychicznym . Czytam Was i widzę ,jak
trudno wam zrozumieć ,że mimo opieki, dbania , kierowania nadal taką
osobą, chorym psychicznie partnerem, związek przestaje istnieć, w sensie
wzajemnej relacji bo ta relacja istnieje jako " jednostronna" .
Zanim odpiszecie przeczytajcie poprzednie wypowiedzi dokładnie mili
adwersarze. Pozdrawiam :)

[yoma]

Przecież dostałaś wyraźną odpowiedź - użyszkodnicy uważają, że nie należy
porzucać partnera chorego psychicznie. CBDO EOT.

[inseg]

Jeszcze raz napisze ,że nigdzie nie jest napisane ( w moich
wypowiedziach) że należy go opuszczać.
Cały czas TŁUKĘ... że opieka pozostaje, pozostaje dbanie,
pielęgnowanie ,że się go nie opuści aż do śmierci .
Trwanie w takiej sytuacji z powodu tego co było " dobre" pamieć o tym
wspomnienie, myśli a teraz na złe..kiedy sytuacja jest inna , bo
trudna i trwa / bez kontaktu psychicznego świadomości partnera ... /
Twierdzę ,że " jako taki związek " przestał istnieć ...:)Może być
pewnego rodzaju " układem" ale jako relacje i odbór obdarowywanie
wzajemne jest jedynie jednostronnne. Jest to układ - nie związek
Teoretycznie chcemy traktować to jako ludzi związanych ze sobą, oni
są związani ale nie tworzą już relacji w obu kierunkach . W praktyce
związek umarł .Trwają ...

[yoma]

Zadałaś pytanie, uzyskałaś odpowiedź, a tłuczesz i tłuczesz aż do upojenia, a
sobie tłucz.

[Gość: bozia]

Choroba członka rodziny zawsze wywołuje przerażęnie,lęk.<ale da się z tym
żyć.>Poszukaj jakieś grupy wsparcia dla swojej rodziny.Choroby psychiczne się
leczy,pozwala to w miarę dobrze funkcjonować całej rodzinie.POzdrawiam.

[street_pop]

prawda 1:
choroba psychiczna jest powodem do unieważnienia sakramentu małżeństwa w
kościele. jesli choroba psychiczna bądź zaburzenie uniemożliwia męzowi pełnienie
roli męża/ojca i destabilizuje rodzinę to wówczas jest to jak najbardziej możliwe.
prawda 2:
niektórzy współmałżonkowie bywaja tak oddani sprawie choroby swojej zony/męża,
że nawet zakładają grupy wsparcia i angażują się w pracę na rzecz chorych,
ochrony ich interesów itd.

Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia.

[inseg]

Dzieki ,ze czytasz jako jeden z nielicznych tutaj ze zrozumieniem :)i
pojołeś przesłanie problemu, dzięki :)