Małe pytanie

[ja1marek1]

zastanwiam sie czy strach przed Bogiem , lęk tego że jak go spotkam co mu
powiem na swe usprawiedliwienie za grzechy swoje----
czy to jest już dowód na to że wierzę pomimo że w głębi myśli swoich
powątpiewam??

[ja1marek1]

Zle sformułowałem bo Boga nie wolno sie bac ale chodzi mi o samą rozmowę.

[ray_7]

Tak, mysle ze strach przed Bogiem, a chyba raczej konsekwencjami
bledow/grzechow to jeden z mozliwych poczatkow relacji z Nim, i
mysle ze tak, to na pewno wskazuje na to ze liczysz sie z Jego
obecnoscia a wiec i istnieniem. Ewentualnie z tego strachu
najlepiej byloby przejsc jakos do zaciekawienia Nim, stopniowego
poznawania, a to z kolei owocuje rozwinieciem bliskiej relacji z
Nim, miloscia etc. Jakis czas temu czytalam gdzies nawet ciekawy
tekst na ten wlasnie temat, bede musiala poszukac i wrzucic tu...
Pozdrowienia Marek :)

[ja1marek1]

czekam na jakiś link

[ray_7]

OK, poszukam w wolnej chwili i wrzuce.

[ray_7]

OK, tutaj jest o bojazni Bozej wlasciwej i niewlasciwej, i jak sie
one pomiedzy soba roznia, Homilia 9:
www.opoka.org.pl/biblioteka/T/TB/istnieje_milosc.html#m9

[kaczy.i.indyczy]

Bardzo dobry link Smuzko , dzieki za przypomnienie i to jeszcze
homilii mojego ulubienca . Z checia sie rowniez zapoznalem .Trafilas
w samo sedno,chyba lepiej sie nie dalo :)
Dodam jeszcze dwa slowa od św Faustyny :

"Miłość wypędza z duszy bojaźń. Odkąd umiłowałam Boga całą istotą
swoją, całą
mocą swego serca, od tej chwili ustąpiła bojaźń i chociażby mi nie
wiem już jak
mówiono o Jego sprawiedliwości, to nie lękam się Go wcale, bo
poznałam Go
dobrze; Bóg jest Miłość, a Duch Jego - jest spokój. I widzę teraz,
że czyny
moje, które wypłynęły z miłości, doskonalsze są, niż czyny, które
spełniam z
bojaźni. Zaufałam Bogu i nie lękam się niczego, zdana jestem na Jego
świętą
wolę; niech czyni ze mną co chce, a ja Go i tak kochać będę. (Dz
589)"

[kaczy.i.indyczy]

Dodajmy jeszcze ,ze "...miłość Boża rozlana jest w sercach naszych
przez Ducha Swiętego, który został nam dany "
Wielu zapewne dzis nie widzi roznicy w tym czy Duch Św. zostal nam
dany czy nie , bo tez nie uwazaja ,ze milosc Boża rozlana jest w
sercach .Dlaczego nie jest rozlana ? Bo moze samemu stawiamy
przeszkody Duchowi Św. , który owej milosci nie moze i/lub nie chce
wlewac tam gdzie jest juz pelno czegos innego .Wyjscie z tej
sytuacji jest jedno : oproznienie naszego serca ze zbednego
balastu , slowem generalny remont , czasami az sciany furcza , ale
ze z nasza zatwardzialoscia bywa tak ,ze zwykly zabieg nie zawsze
pomoze , w wielu przypadkach potrzebna jest operacja . A zebysmy
rozumieli i nie zapominali o slowach Mistrza "Beze Mnie nic nie
mozecie uczynic " , tak moze choc czastka naszej pychy wyrazajacej
sie niekiedy w postawie " moge wszystko " opadnie - robiac miejsce
łasce .To co najbardziej mnie uderzylo kiedys , gdy czytalem
św.Augustyna , to stwierdzenie o prawdziwej pokorze Boga w
Chrystusie , i zastanowilem sie jak wobec takiej tajemnicy wyglada
pyszalek .Skoro sam Bóg jest tak pokorny to czy czlowiek pyszniacy
sie nie jest po prostu smieszny , bo " coz masz czego nie
otrzymales " ?
To przypomnienie o pokornym Chrystusie -Panu i stworzycielu świata ,
Alfie i Omedze , - to przypomnienie chcialbym aby mi zawsze
towarzyszylo , jak rowniez wydaje mi sie ,ze moze przydac sie innym .
To ,ze "przyszedl na swiat po to aby sluzyc , a nie po to zeby mu
sluzono " , zawsze mnie rozbraja i pokazuje co znaczy prawdziwa
milosc .
Wybaczcie jesli troche zboczylem z tematu , ale jakas taka mialem
potrzebe i niekoniecznie zwracalem uwage czy wszystko miesci sie w
ramach watku czy nie , jak juz zaczalem tak tez polecialem .

[kaczy.i.indyczy]

wyrazajacej
> sie niekiedy w postawie " moge wszystko "

choc jest jeden warunek dla ktorego tego typu stwierdzenie ma swoje
uzasadnienie , nalezy jednak o nim pamietac - "wszystko mogę w Tym,
który mnie umacnia".

[ray_7]

kaczy.i.indyczy napisał:

Bo moze samemu stawiamy
> przeszkody Duchowi Św. , który owej milosci nie moze i/lub nie
chce
> wlewac tam gdzie jest juz pelno czegos innego .Wyjscie z tej
> sytuacji jest jedno : oproznienie naszego serca ze zbednego
> balastu , slowem generalny remont , czasami az sciany furcza , ale
> ze z nasza zatwardzialoscia bywa tak ,ze zwykly zabieg nie zawsze
> pomoze , w wielu przypadkach potrzebna jest operacja . A zebysmy
> rozumieli i nie zapominali o slowach Mistrza "Beze Mnie nic nie
> mozecie uczynic " , tak moze choc czastka naszej pychy wyrazajacej
> sie niekiedy w postawie " moge wszystko " opadnie - robiac miejsce
> łasce .

Rozwazam to ostatnio i wczoraj wlasnie czytalam cos troche
zblizonego, w sensie, czlowiek sam z siebie nie jest w stanie sie
zreformowac, chocby nawet bardzo chcial. Owszem, musi pragnac tej
zmiany ale potem juz tylko zaufac i poddac sie Boskiemu planowi,
Jego terminom i okolicznosciom. To ze za furkotaniem kryje sie boski
plan staje sie zwykle widoczne dopiero z dystansu, w trakcie zbyt
wiele sie dzieje aby to dostrzec. Kaczorku, fajnie ze wiecej
piszesz, czesto znajduje w tym co piszesz cos co akurat koreluje z
tym co sama rozwazam, pozdr :)

[kaczy.i.indyczy]

Wlasnie ,a ten cytat : "...miłość Boża rozlana jest w sercach
naszych
przez Ducha Swiętego, który został nam dany "
ukazuje nam , kto jest jedynym dawca , nikt inny, a przeciez :
„Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój
umiłuje go, i przyjdziemy do niego, i będziemy u niego przebywać” (J
14,23).
Kojarzy mi sie to mocno z dogmatami , na ktore jakis czas temu sie
natknalem , nie sadzilem jednak,ze owe tresci maja rowniez
potwierdzenie w nauczaniu dogmatycznym Kosciola , mianowicie:

Cnota miłości w tym życiu jest utracalna i ginie przez grzech
śmiertelny. DZ- dogmat z nauczania zwyczajnego

Glownie o przeczucie tegoz mi chodzilo ,ale przytocze moze jeszcze
kilka , posrednio powiazanych z naszym ogolnie pojetym tematem :

Cnota miłości jest wszczepiana w duszę przez Boga w chwili
usprawiedliwienia człowieka. DU Try- dogmat uroczysty Sobór
Trydencki

Cnota miłości może wzrastać. DZ

Chrystus Pan staje się obecny w eucharystii prawdziwie, realnie i
substancjalnie przez zmianę całej substancji chleba w ciało i wina w
Jego krew. DU Try


Przez godne przyjęcie sakramentu eucharystii coraz bardziej
kształtujemy w sobie życie Chrystusa łącząc się z Nim duchowo
szczególnie przez miłość. DZ

Łaska sakramentu eucharystii podtrzymuje i daje wzrost
nadprzyrodzonego życia – DZ – i jest zadatkiem wiekuistego szczęścia
i źródłem duchowej radości. POT- powszechna opinia teologów

Eucharystia uwalnia od grzechów powszednich i zabezpiecza przed
ciężkimi. DU Try

Żal to boleść duszy i wstręt do grzechu popełnionego połączona z
postanowieniem unikania go. DU Try

Żal doskonały jedna z Bogiem jeszcze przed przyjęciem sakramentu. DZ

Sakrament pokuty ma jako skutek – o ile jest dobrze przyjęty -
usunięcie wszystkich grzechów ciężkich i zgładzenie kary wiekuistej
należnej za nie. DZ

Sakrament pokuty nie zawsze odpuszcza całą karę doczesną. DU Try

Razem z odpuszczeniem grzechów ciężkich przez pokutę otrzymuje się
łaskę uświęcającą wraz z jej skutkami względnie uwarunkowaniami lub
przyczynami (przyjaźń boża, synostwo, uczestnictwo w bożej naturze)
i staje się świątynią Ducha Świętego. DZ


Cytowalem Twierdzenia wybrane z Dogmatyki katolickiej ks. Wincentego
Granata, Lublin 1959-1967, mające kwalifikację teologiczną dogmatów
uroczystych lub zwyczajnych.

Dlaczego wspominam o sakramentach ? Otoz na wlasnej skorze czuje jak
wielka bieda jest marnowanie lask z nich plynacych . Z mojej strony
jest to nie tyle dobrowolna rezygnacja , co po prostu jakas blokada
i ogromny trud z sakramentem pojednania , a ze zdazylem juz
doswiadczyc jak wielkim skarbem sa sakramenty , po owocach poznaje
jak bardzo sa niezbedne .Mam nadzieje jednak ,ze w najblizszym
czasie z Boza pomoca sie przelamie .
Bog jest kochany i widze ,ze ma swoje sposoby aby nam pomoc
(szczegolow nie bede zdradzal) ,jezeli widzi dobra wole z naszej
strony , wiem juz rowniez jak bardzo zlemu zalezy aby nas odciagnac
od sakramentu pojednania , od Eucharystii i modlitwy , czesto
zapominamy i nie zdajemy sobie sprawy , ze waznie odbyta spowiedz to
jak zmarnowanie calego jego dorobku , stad nie dziwota ,ze bywa to
tak trudny sakrament .Ale choc bywa trudny , to jednak piekny i tak
jak przy nawroceniu zakochalem sie w nim , a takze w Eucharystii ,
tak moge dzis z cala pewnoscia powiedziec , do tych ktorzy nie zdaja
sobie do konca sprawy z czym/Kim naprawde tu mamy do czynienia :
To najwieksze dary dla nas tutaj na ziemii .

" 53 Rzekł do nich Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli
nie będziecie spożywali Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili
Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie. 54 Kto spożywa moje
Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu
ostatecznym. 55 Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja
jest prawdziwym napojem. 56 Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije,
trwa we Mnie, a Ja w nim. 57 Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a Ja
żyję przez* Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze
Mnie. 58 To jest chleb, który z nieba zstąpił - nie jest on taki jak
ten, który jedli wasi przodkowie, a poumierali. Kto spożywa ten
chleb, będzie żył na wieki». "

Pozdr:)

[kaczy.i.indyczy]

bywa to
> tak trudny sakrament .Ale choc bywa trudny , to jednak piekny i
tak
> jak przy nawroceniu zakochalem sie w nim

Moze gwoli scislosci powiem ,ze nie jestem pewien czy bardziej
odpowiednie jest okreslenie "przy" czy raczej "po" nawroceniu , gdyz
sam fakt mial miejsce w domu , lecz wspominam go jako zwiazane
niejako z sakramentem pojednania , gdyz tegoz wlasnie pragnienie , w
owym czasie lub niedlugo potem(nie pamietam dokladnie, w koncu
minelo juz pare lat) , odczulem i bylo naprawde przemozne .
Co ciekawe wydaje mi sie ,ze odpowiednik tej sytuacji , tak to na
dzis widze , nie jestem pewien czy jest to wlasciwa "diagnoza" ,
znalazlem w Katechizmie Kosciola Katolickiego , mianowicie :

KKK 1452 Gdy żal wypływa z miłości do Boga miłowanego nade wszystko,
jest nazywany "żalem doskonałym" lub "żalem z miłości" (contritio).
Taki żal odpuszcza grzechy powszednie. Przynosi on także
przebaczenie grzechów śmiertelnych, jeśli zawiera mocne
postanowienie przystąpienia do spowiedzi sakramentalnej, gdy tylko
będzie to możliwe (Por. Sobór Trydencki: DS 1677).

[kaczy.i.indyczy]

Choc juz sam nie wiem czy to dobra analogia, z drugiej strony , czy
w przypadku kogos dopiero co nawroconego , mozemy mowic o czyms co
nazywamy , żalem doskonałym" lub "żalem z miłości" (contritio).
A jednak gdy w gre wchodzi milosc , a przeciez jak
czytamy ""...miłość Boża rozlana jest w sercach
naszych
przez Ducha Swiętego, który został nam dany "
jak rowniez :
"Cnota miłości jest wszczepiana w duszę przez Boga w chwili
usprawiedliwienia człowieka. DU Try- dogmat uroczysty Sobór
Trydencki "

to jednak wszystko by sie zgadzalo

Ehh , nie smiem wyrokowac

Tym bardziej , ze :

"Nikt nie może być pewien pewnością wiary o swoim usprawiedliwieniu.
DU Try"

Niech to zdanie zakonczy moje rozwazania , dobrze ,ze sobie o tym
dogmacie przypomnialem , Kosciol znow przyszedl z pomoca :)

Ps. Zadziwiajace jest jak wielu dogmat kojarzy sie z jakims
ograniczeniem , ciasnota , podczas gdy jest nieoceniona pomoca na
sciezkach wiary , nie tyle ograniczajaca , co otwierajaca i
prowadzaca w glab , jest jak mapa na bezdrozu chroniaca przed
zboczeniem w niebezpieczny zaulek .Mnie rowniez wiele razy
uchronila , a przede wszystkim zaoszczedzila proznych dociekan ,
podczas gdy pojscie wskazana sciezka otwieralo niewyobrazalne
bogactwo tresci , ktorego bez wejscia na ten szlak nawet by nie
zauwazono , a na pewno nie przypuszczano by ,ze taka glebia tam
istnieje .Jako maly przyklad przytocze slowa J.H. Newmana aby choc
troche zobrazowac o co mi chodzi :

"Katolickie prawdy wiary (...) są członkami jednej rodziny i
wzajemnie się wyjaśniają,
potwierdzają i obrazują. Innymi słowami, jedna daje argumenty za
drugą, a wszystkie — za każdą:
jeśli coś jest udowodnione, staje się możliwe, a jeśli to i to jest
możliwe, ale każde z innych
powodów, to prawdopodobieństwo obu się zwiększa. Wcielenie jest
przesłanką doktryny o
wstawiennictwie i archetypem nauki zarówno o sakramentach, jak i o
zasługach świętych. Z
doktryny o wstawiennictwie wynika zadośćuczynienie, Msza święta,
zasługi męczenników
i świętych, ich wstawiennictwo i cultus. Z Sakramentalnego
Pierwowzoru wy chodzą wszystkie
sakramenty, jedność Kościoła i Stolica Święta jako jej zasada i
centrum, autorytet soborów,
świętość rytów, cześć oddawana świętym miejscom, sanktuariom,
obrazom, naczyniom, sprzętom
i szatom. Z sakramentów chrzest rozwija się z jednej strony w
bierzmowanie, z drugiej w sakrament
pokuty, doktrynę o czyśćcu i odpustach. Eucharystia w doktrynę o
realnej obecności, adorację
Hostii, zmartwychwstanie ciała i moc, jaką mają relikwie. I dalej —
nauka o sakramentach
prowadzi do nauki o usprawiedliwieniu, zaś nauka o usprawiedliwieniu
do tej o grzechu
pierworodnym, zaś grzech pierworodny do nauki o wartości celibatu.
Te powiązania nie są
prostymi zależnościami jednego od drugiego, lecz poprzez wielość
odniesień wszystkie są związane
ze sobą i pochodzą od siebie — każda od wszystkich i wszystkie od
każdej. Częścią jednej prawdy
jest zarówno Msza i Prawdziwa Obecność, jak i kult świętych i ich
relikwii, ich moc
wstawiennicza, a także stan czyśćca. I znowu — Msza i stan dusz
czyśćcowych są powiązane.
Celibat jest cechą charakterystyczną życia zakonnego i kapłaństwa.
Trzeba albo przyjąć całość, albo całość odrzucić — wszelkie
redukowanie osłabia, a amputacja
okalecza. Oszustwem jest próba przyjęcia wszystkiego oprócz jednej
prawdy, bo ta jest tak samo
częścią całości jak pozostałe. Z drugiej strony godną jest rzeczą
prawdziwe przyjęcie jakiejś części,
bo zanim się zorientujesz, może cię to doprowadzić, poprzez
uświadomienie logicznej
konieczności, do przyjęcia całości."

[ray_7]

[ray_7]

kaczy.i.indyczy napisał:

Zadziwiajace jest jak wielu dogmat kojarzy sie z jakims
> ograniczeniem , ciasnota , podczas gdy jest nieoceniona pomoca na
> sciezkach wiary , nie tyle ograniczajaca , co otwierajaca i
> prowadzaca w glab , jest jak mapa na bezdrozu chroniaca przed
> zboczeniem w niebezpieczny zaulek .

To chyba taka odruchowa, inicjalna reakcja, przynajmniej u mnie.
Gubie sie w dogmatach, zbyt to dla mnie zlozone, a kto wie moze zbyt
usystematyzowane (?) i stad ta blokada, na razie chce jeszce szukac
sama. Wiec, tak, to ten element swobody... Z drugiej strony,
potrzebny jest jakis regiment, wiem po sobie jak latwo jest zagubic
sie w umysle i zboczyc ze sciezki. Wracam ostatnio do starym moich
lektur i termin ktory przychodzi mi do glowy to 'righteousness',
czyli jak tlumacza niektorzy right thinking/prawidlowe myslenie. W
polskim, termin ten biblijny tlumaczony jest jako sprawiedliwosc/o
czlowieku, jako o sprawiedliwym (w oczach Boga). Przemawia do mnie
interpretacja 'prawidlowo myslacy', w sensie, myslacy pozytywnie,
kierujacy mysli ku Bogu. Byc moze dogmaty, sakramenty, rytualy w
pewnym sensie spelniaja podobna role, ukierunkowujac mysli i uwage
ku Bogu, tyle ze jest to odgorne i zewnetrznie usystematyzowane,
bardziej jak szlak juz przetarty.

[kaczy.i.indyczy]

Z innego forum ,akurat swiezy watek o dogmatach :
forum.gazeta.pl/forum/w,16182,112369246,112369246,Dogmaty.html

[ray_7]

Dziekuje za link Kaczorku, wynika z tego ze byc moze do dogmatow sie
dorasta...

[ja1marek1]

,,Jeśli Bóg miał swój plan, to ty mu wybacz,
to ty też musisz mieć swój i się nie odzywać,,
Ja.