Dla Ptasika: GIL

[antares777]

GIL (pisane ko mobilizacji i pokrzepieniu serca)

Za górami, za lasami
Za siedmioma rzekami

Była wioska. W niej wieśniacy.
Co dzień szli do swojej pracy
W polu, w lesie i w zagrodzie.
Żyli, pracowali w zgodzie.

Znali się, witali miło,
Chętnie sobie pomagali.
Wieczorami zaś przy płotach
Przyjacielsko rozmawiali.

Że to bujda? Że to baśnie?
Że to być nie miało prawa?
Pewnie, skończyło się właśnie
Gdy zawitał człek cherlawy.

Ni to młody, ni to stary,
Lat miał może ze dwadzieścia
Brudny był i obszarpany
Nie szły za nim żadne wieści.

Rozczochraną miał czuprynę,
Gębę straszną, z gęby ciekło,
Jedno oko ociupinę
Miał skrzywione - istne piekło.

No i gila miał pod nosem.
Śpika - inni powiadali.
I tym śliskim atrybutem
Wszystkim się ochoczo chwalił.

No to ludzie podchwycili
(wyglądało jakby zmowa)
We wsi GILEM go nazwali
Każdy wiedział o kim mowa.

Skąd ty jesteś - go pytali.
Ja z Tassmanii - na to gadał.
Lecz na inne zapytania
Za skarby nie odpowiadał.

Jedyne to umiał wyrzec,
Że go inni rozumieli.
Reszta - to był bełkot jeno
Który w kółko w gębie mielił.

Robił przy tym miny dziwne:
Krzywił twarz, przewracał oczy,
Pluł i smarkał i charkotał
Kiedy ładne dziewczę zoczył.

Jedna zaś mu wpadła w oko.
Uparł się - skaranie Boskie
Że zatańczyć z nią koniecznie
Musi. Choćby w środku wioski.

Przy ognisku, czy nad rzeczką -
Było mu to obojętne.
Choćby nawet w kartoflisku!
Chciał i koniec - plemię wredne.

Dziewczę z oczu mu zniknęło
Nie chcąc na szwank się narażać
W domu cicho przycupnęło
Aby nie dać się znieważać.

W niego chyba złe wstąpiło:
Wył i szalał, po wsi biegał,
Wciąż powtarzał: gdzie jest ona?
Walił w drzwi i grządki deptał.

Za nim psy. Dziecisków chmara,
Jazgot, łomot, tumult wielki!
Aż się baby we wsi wściekły
I dalej się na głos pieklić

Że im zdepcze wszystkie plony,
Wszystkie garnki im wytłucze!
Chłopy ze wsi się skrzyknęli,
Wzięli się dać mu nauczkę.

Widły, grabie i łopaty
(każdy wziął, co miał pod ręką,
Franek nawet był z cepami)
Dorwali drania nad rzeką.

Najpierw łachy zeń zerwali
(chłopa było ze czterdzieści).
Każdy mu nakopał w dupę,
Po czym go przegnali ze wsi.

Czy tak było, czy nie było
Dobrze, że się już skończyło!
Dziewczę znowu chodzi w pole.
Wszystkim miło. Ja tak wolę!


Stary zgred

GIL z nochala

[tassman]

antares777

Jestem pod wrażeniem. Piorunujacym wrażeniem. Na pewno Katula sie ucieszy. Byc
może juz wkuła ten wierszyk na blaszkę. I teraz moze błyszczeć jeszcze bardziej
w swoim ogródku, bo zna taki fajowski wierszyk. Antares myslę, że sie marnujesz
ze swoim talentem. Jeszcze z rok, ze dwa i odbierzesz palmę pierwszeństwa
Miłoszowi i Szymborskiej razem wziętym.....

tassman:)





> GIL (pisane ko mobilizacji i pokrzepieniu serca)
>
> Za górami, za lasami
> Za siedmioma rzekami
>
> Była wioska. W niej wieśniacy.
> Co dzień szli do swojej pracy
> W polu, w lesie i w zagrodzie.
> Żyli, pracowali w zgodzie.
>
> Znali się, witali miło,
> Chętnie sobie pomagali.
> Wieczorami zaś przy płotach
> Przyjacielsko rozmawiali.
>
> Że to bujda? Że to baśnie?
> Że to być nie miało prawa?
> Pewnie, skończyło się właśnie
> Gdy zawitał człek cherlawy.
>
> Ni to młody, ni to stary,
> Lat miał może ze dwadzieścia
> Brudny był i obszarpany
> Nie szły za nim żadne wieści.
>
> Rozczochraną miał czuprynę,
> Gębę straszną, z gęby ciekło,
> Jedno oko ociupinę
> Miał skrzywione - istne piekło.
>
> No i gila miał pod nosem.
> Śpika - inni powiadali.
> I tym śliskim atrybutem
> Wszystkim się ochoczo chwalił.
>
> No to ludzie podchwycili
> (wyglądało jakby zmowa)
> We wsi GILEM go nazwali
> Każdy wiedział o kim mowa.
>
> Skąd ty jesteś - go pytali.
> Ja z Tassmanii - na to gadał.
> Lecz na inne zapytania
> Za skarby nie odpowiadał.
>
> Jedyne to umiał wyrzec,
> Że go inni rozumieli.
> Reszta - to był bełkot jeno
> Który w kółko w gębie mielił.
>
> Robił przy tym miny dziwne:
> Krzywił twarz, przewracał oczy,
> Pluł i smarkał i charkotał
> Kiedy ładne dziewczę zoczył.
>
> Jedna zaś mu wpadła w oko.
> Uparł się - skaranie Boskie
> Że zatańczyć z nią koniecznie
> Musi. Choćby w środku wioski.
>
> Przy ognisku, czy nad rzeczką -
> Było mu to obojętne.
> Choćby nawet w kartoflisku!
> Chciał i koniec - plemię wredne.
>
> Dziewczę z oczu mu zniknęło
> Nie chcąc na szwank się narażać
> W domu cicho przycupnęło
> Aby nie dać się znieważać.
>
> W niego chyba złe wstąpiło:
> Wył i szalał, po wsi biegał,
> Wciąż powtarzał: gdzie jest ona?
> Walił w drzwi i grządki deptał.
>
> Za nim psy. Dziecisków chmara,
> Jazgot, łomot, tumult wielki!
> Aż się baby we wsi wściekły
> I dalej się na głos pieklić
>
> Że im zdepcze wszystkie plony,
> Wszystkie garnki im wytłucze!
> Chłopy ze wsi się skrzyknęli,
> Wzięli się dać mu nauczkę.
>
> Widły, grabie i łopaty
> (każdy wziął, co miał pod ręką,
> Franek nawet był z cepami)
> Dorwali drania nad rzeką.
>
> Najpierw łachy zeń zerwali
> (chłopa było ze czterdzieści).
> Każdy mu nakopał w dupę,
> Po czym go przegnali ze wsi.
>
> Czy tak było, czy nie było
> Dobrze, że się już skończyło!
> Dziewczę znowu chodzi w pole.
> Wszystkim miło. Ja tak wolę!
>
>
> Stary zgred

[antares777]

tassman napisał:

> antares777
>
> Jestem pod wrażeniem. Piorunujacym wrażeniem. Na pewno Katula sie ucieszy.
Byc
> może juz wkuła ten wierszyk na blaszkę. I teraz moze błyszczeć jeszcze
bardziej w swoim ogródku, bo zna taki fajowski wierszyk
>

Na pewno go przeczytała, na pewno go zrozumiała, na pewno się uśmiechnęła i na
pewno poprawił jej się nastrój.
Na pewno nie wkuła go na pamięć, bo szkoda jej głowy do wkuwania takich
pseudopoetyckich knotów.

Z tego też powodu (tzn. jakości tego knota) wcale się nie dziwię, że Ci się
wierszyk spodobał. Na pewno Twoje wrażenia, a przynajmniej ich siła, są
porównywalne z tymi, jakie pozostawiają Ci po sobie zbłąkani poszukiwacze
glist. Dziękuję, że go się uczysz na pamięć - bo jak mam zrozumieć skopiowanie
go w całości w Twej odpowiedzi?. Chyba wiesz - jesteś przecież znanym na wielu
forach dyskutantem - do czego używa się przycisku "odpowiedz cytując".

> Antares myslę, że sie marnujesz
> ze swoim talentem. Jeszcze z rok, ze dwa i odbierzesz palmę pierwszeństwa
> Miłoszowi i Szymborskiej razem wziętym.....
>

Dzięki za roztoczoną tu wizję, ale - nie jestem godzien i nie mam szans.

A to, że napisałeś o swym "myśleniu", traktuję jako Twą nieco niefortunną
kokieterię. Drogi chłopcze, to tylko tak Ci się zdaje; Ty nie jesteś typem
zdolnym do przeprowadzania procesów myślowych - Tobie myśli się samo.

Stary zgred

wierszyk dla Tassmanka

[antares777]

Witaj osiołku!

Zaparłeś się kopytkami i za skarby nie chcesz się uczyć!
Twierdzisz, że na nauki już za późno? Że nie pasujesz wzrostem do szkoły?
To nic, dzieci teraz już są wyrozumiałe i bardzo lubią miłe zwierzątka.
Ty, zamiast zajmować się wiedzą, dokuczasz dziewczynkom. Ciągniesz za
warkoczyki, Malinkę wysyłasz do ZOO. Pewnie sądzisz, że dopiero w ZOO zobaczy,
jak wygląda osiołek? I po co jej każesz zabierać z sobą słownik ortograficzny?
Teraz w ZOO zwierzęta są dobrze karmione, nawet osiołki, a więc niepotrzebnie
by się trudziła. Już wiem - Ty po prostu sądzisz, że słownik ortograficzny to
jest to, co osiołki lubią najbardziej! Niepotrzebnie dziewczynę chcesz trudzić -
nie musi aż tak daleko chodzić, aby pooglądać - wystarczy, że zajrzy na forum
ogrodowe.

Chłopcze, pora na naukę! Nie chce Ci się do szkoły - będziesz się uczył tutaj.

Dziś poczytamy sobie wierszyk pana Fredry - o bardzo sympatycznym zwierzątku.
Malinka też może z nami posłuchać. Danusiu, Piasiu, Katulo, mjocie - siadajcie
i posłuchajcie wierszyka, jakiego będzie uczył się na pamięć nasz Tassmanek -
specjalnie dla niego go przygotowałem.

Temat lekcji: literatura dobra i zła.

Tassman, wyjdź z klasy i umyj ręce! Masz natychmiast wracać!

Jesteś już? Dobrze. Jeszcze nos wytrzyj i przestań stukać kopytkiem!

Ostatnio był wierszyk o ptaszku, jako przykład literatury kiepskiej, właściwie
grafomanii. Dziś przykład na to, jakie wiersze powinniśmy podziwiać:


Małpa
Aleksander Fredro

Rada małpa, że się śmieli,
Kiedy mogła udać człeka,
Widząc panią raz w kąpieli,
Wlazła pod stół - cicho czeka.
Pani wyszła, drzwi zamknęła;
Małpa figlarz - nuż do dzieła!
Wziąwszy pański czepek ranny,
Prześcieradło
I zwierciadło -

Szust! Do wanny.
Dalej kurki kręcić żwawo!
W lewo, w prawo,
Z dołu, z góry,
Aż się ukrop puścił z rury.
Ciepło - miło - niebo - raj!
Małpa myśli: "W to mi graj!"

Hajże! - kozły, nurki, zwroty,
Figle, psoty,
Aż się wody pod nią mącą!
Ale ciepła coś za wiele...
Trochę nadto... Ba, gorąco!...
Fraszka! - Małpa nie cielę,
Sobie poradzi:
Skąd ukrop ciecze,
Tam palec wsadzi.
"Aj! Gwałtu! Piecze!"
Nie ma co czekać,
Trzeba uciekać!

Małpa w nogi
Ukrop za nią - tuż, tuż w tropy,
Aż po progi.
Tu nie żarty - parzy stopy...
Dalej w okno... Brzęk! Uciekła!
Że tylko palce popiekła,
Nader szczęśliwa. -
Tak to zwykle w życiu bywa.

Dowiedziałeś się czegoś chłopcze?
Jako wypracowanie domowe napisz na temat: "Co sądzę o zachowaniu bohaterki
naszego wierszyka?"

A może jednak wolałbyś pójść do prawdziwej szkoły?

Stary zgred.

osiołek Tassmanek poszedł na wagary

[antares777]

Witajcie :)))

Nasz osiołek Tassmanek nie przyszedł dziś do naszej ogrodowej szkoły. Już pan
woźny oddzwonił koniec ostatniej lekcji, a jego nie ma. Pewnie nie umiał
napisać wypracowania i wolał iść na wagary. A może jednak zapisał się do
prawdziwej szkoły - wszak rok szkolny parę dni temu się rozpoczął? Życzę mu w
szkole samych szóstek.

Moja rola jest skończona i uważam, że zasłużyłem sobie na urlop. Czy tu wrócę
po urlopie - to się okaże. Będzie to zależało od tego, jakie na tym forum
zastanę porządki, tzn. czy osiołek Tassmanek albo jemu podobny pan_kutasik,
który pojawił się w nocy i jest nim samym, ale pod innym nickiem, będzie dalej
robił tu kupy, dalej rozrabiał, czy nie. Czy pozwolicie dalej się znieważać,
opluwać, mieszać z błotem - tak jak do tej pory bywało. Jeśli tak - nic tu po
mnie. Ja dobieram sobie towarzystwo, w którym przebywam.

Dziękuję wszystkim, którzy przyczynili się do tego, że było mi tu dobrze.
Prawdziwie dobrze. Szkoda, że było ich tak mało, ułamek procenta. Serdecznie
dziękuję i uśmiecham się do nich i... jak zwykle pomachiwam. Kto to jest - nie
będę wymieniał. Oni i tak wiedzą. :))) Bo nas, stowarzyszonych w TWA, łączą
niewdzialne fluidy, których w sposób fizyczny zniszczyć niepodobna, a których
obecność tak drażni pozostałych - producentów i konsumentów rzeczy materialnych.

Może czasem zajrzę aby zapytać, czy korzonki, to te od góry czy od dołu, bo
zawsze mi się to myli. A może i nie, bo zaufam swojej intuicji... Ale wtedy nie
poczytujcie tego jako odstępstwo od wyłuszczonych wyżej zasad, bo to będzie
jedynie na zasadzie wstąpienia do warzywniaka po szczypiorek.

Pa, Kochani, Pa. Wszystkiego dobrego. Wysokich plonów i miłego przeżuwania
strawy codziennej.

Stary zgred

PS. Gdyby ktoś jednak - mimo tych gorzkich i dotkliwych słów - zechciał ze mną
porozmawiać, zapraszam serdecznie na priva.

dziadu

[tassman]

antares777

Jest tak. Wstajesz rano i myslisz co ten tassman znów napisze. Pocisz sie i
trudzisz na wierszami o mnie. Właśnie to chciałem osiagnąć. jestes ofiara
swoich osiagnięć i jak mi sie widzi naprawdę starym szurnietym zdrowo motyką
przez baniak zgredem......
Zaczynasz gadac do siebie;)

tassman:)