prosze o pomc

[brutuss]

Witam wszystkich,od jakiegoś czasu próbuje sobie przypomnieć poprawną nazwę
tego kwiatka i za żadne skarby nie mogę , ale i tak zapytam , pewnie
będziecie wiedzieli o co mi chodzi.
Jakoś tak "sundenvila" ( Boże zaćmienie całkowite ) , taka roślinka , która
rośnie latem w doniczce na dworzu ,jest pnąca , ma kwiaty ( u mnie czerwone)
a później przenosi się ją do domu.
No i rosła sobie pięknie na tym dworze, kwitła rozrosła się a
po "przenosinach" do domu - koniec.Liście zaczęły opadać, usychają, choć
wypuszcza nowe "gołe" pędy. Wygłąda "goła". Trzymam tego kwiatka w tej samej
doniczce co wcześniej w temperature +- 13-15 C a jej i tak żle, czy wiecie
może co ja żle robię i o jakiego kwiatka mi chodzi?.
Jeżeli nie bardzo zamotałam i da się mnie zrozumieć to bardzo proszę o
podpowiedź co jest nie tak z moim kwiatkiem.
pozdrawiam

[przemoaj5]

Dzień dobry

[przemoaj5]

Dzień dobry
Okres zimowy jest trudny dla roślin. Obawiam się iż roślina stoi w ciapłym
mieszkaniu. Prawda ? Jeśli masz możliwość to postaw ją w chłodnym
pomieszczeniu 8-12 st. Umiarkowanie podlewaj. Wiosną przesadz do doniczki z
nową ziemią. Teraz co możesz zrobić to jedynie usunąć zaschnięte liscie i
jesli stoi w domu zraszac ją .
Serdecznie pozdrawiam
Przemo
gg:7721862

[jerzy.wozniak]

To pewnie bugenwilla, oto stary watek o tej roślinie. Szkoda że nie opisałes
kwiatków – bugenwilla ma bardzo charakterystyczne, papierowe przykwiatki żas
kwity są małe i ukryte pod podkwiatkami.
Najpiękniejsze pnącze
Wiele dekoracyjnych roślin przyciąga naszą uwagę swymi wspaniałymi barwami czy
oryginalnymi kształtami. Jedną z najpiękniejszych jest niewątpliwie bugenwilla,
niezwykle obficie kwitnące pnącze, które możemy spotkać we wszystkich ciepłych
częściach świata. Ostatnio coraz częściej uprawia się ją również jako roślinę
doniczkową. Wbrew temu, co się o niej pisze, wcale nie jest kłopotliwa w
pielęgnacji, a kwitną nawet bardzo małe egzemplarze. Ponieważ bugenwilla tak
naprawdę nie jest pnączem w całym tego słowa znaczeniu, można ją ciąć i
uprawiać jak krzew o zwartym pokroju.
Tę wdzięczną roślinę odkryto stosunkowo niedawno, a jej nazwa została nadana na
cześć niezwykłej osobowości - Louisa Antoine’a de Bougainville’a. Był on nie
tylko znanym osiemnastowiecznym odkrywcą, podróżnikiem, marynarzem i badaczem,
członkiem wielu towarzystw naukowych, na przykład Królewskiego Towarzystwa Nauk
w Londynie, ale także znanym prawnikiem i matematykiem. Nic więc dziwnego, że
gdy francuska ekspedycja naukowa trafiła na tę niezwykłą roślinę, bez wahania
nazwała ją imieniem wielkiego naukowca. Pnącze to ma również polską nazwę –
kącicierń, jak wszystkie sztuczne wymyślone trudną do wymówienia i nie
stosowaną.
Do rodzaju bugenvillea należy około 14 gatunków krzewów, pnączy, a nawet drzew,
ale uprawia się zaledwie sześć. Wszystkie mają bardzo podobne niewielkie
kwiaty, otoczone trzema kolorowymi liśćmi, zwanymi przez botaników
podkwiatkami. Są one niezwykle cienkie, w dotyku przypominają pergamin, stąd w
wielu językach roślinę tę nazywa się papierowym kwiatem. Kwiaty zebrane są w
duże kwiatostany, wyrastające na szczycie pędu.
Wszystkie uprawne gatunki w naturze występują na pograniczu lasów w
subtropikalnej części Ameryki Południowej i rosną sezonowo; czasami podczas
długotrwałej suszy zrzucają nawet część liści. Często pokrywają gęstym dywanem
skały, skarpy i urwiska, czasami, ale rzadko, pną się po drzewach. Zwykle
porastają krzewy, tworząc ogromne kępy, jak ta pokazana na zdjęciu.
Bugenwilla, ale która?
Hodowców oczarowały nie tylko walory dekoracyjne tej niezwykłej rośliny, ale
przede wszystkim jej odporność na suszę i tropikalne słońce. Do tej pory
otrzymali oni kilkadziesiąt krzyżówek i odmian, coraz obficiej kwitnących. Są
one trudne do rozróżnienia nawet dla botaników. Kiedyś było to o wiele
łatwiejsze zadanie, gdyż poszczególne gatunki różniły się między sobą na
przykład barwą podkwiatków. Dzisiaj natomiast uprawiane odmiany mają kwiaty od
czysto białych do ciemnopurpurowych, więc trudno po ich kolorze określić, do
jakiego gatunku dana roślina należy. Jakby tego było mało, odmiany bugenwilli
wspaniałej są tak podobne do odmian gładkiej, że tylko specjalista ogrodnik
może je od siebie odróżnić.
Obecnie w krajach o ciepłym klimacie nie ma chyba hotelu, w którego otoczeniu
nie rosłaby chociaż jedna bugenwilla. Najczęściej spotykana jest największa z
nich – wspomniana bugenwilla wspaniała (B.spectabilis). Jej cechą
charakterystyczną są duże, ostre ciernie, ukryte pod liśćmi. Zdarza się, że
pędy osiągają nawet 10 metrów długości, a cała roślina może zasłonić średniej
wielkości dom. Ze względu na rozmiary nie nadaje się ona oczywiście do uprawy
doniczkowej; w mieszkaniu nie ma dobrych warunków do rozwoju, a jej pędy rosną
bardzo szybko. Większość opisywanych niepowodzeń w uprawie bugenwilli dotyczy
uprawy tego właśnie gatunku. Doskonale nadaje się on za to do ogrodów zimowych,
gdzie może kwitnąć prawie cały rok.
Najodpowiedniejszym gatunkiem do uprawy doniczkowej jest bugenwilla gładka (B.
glabra). Ma ona niewielkie rozmiary i charakteryzuje się krzewiastym pokrojem.
Łatwo ją poznać po podkwiatkach, na których występują wyraźne żyłki, oraz po
liściach jaśniejszych od spodu. Nazwa wzięła się stąd, że liście u tego gatunku
nie są omszone (pokryte drobnymi włoskami) jak u bugenwilli wspaniałej. Jej
odmiany: Sanderiana i Diana, o pełnych kwiatach i niewielkich rozmiarach, to
doskonałe rośliny doniczkowe, polecane szczególnie dla tych, którzy mają
słoneczny parapet. Inna odmiana - Variegata, o ciemnozielonych liściach z
białymi przebarwieniami, jest dekoracyjna nawet wtedy, gdy nie kwitnie. Z kolei
Snow White jako jedyna wśród bugenwilli ma czysto białe podkwiatki. (B.x
buttiana) to mieszaniec otrzymany przez skrzyżowanie bugenwilli gładkiej i
okazałej. Ponieważ również jest dużą rośliną, nie nadaje się do uprawy
doniczkowej, choć na przykład w Niemczech sadzi się ją często w dużych donicach
i latem wystawia do ogrodu. Tylko z tej krzyżówki wyhodowano ponad 50 odmian!
Bugenwilla peruwiańska (B. peruviana), opisywana często jako oddzielny gatunek,
jest jedynie tzw. formą stanowiskową bugenwilli wspaniałej. Od pozostałych
gatunków różni się tym, że ma liście gładkie (nie omszone). Istnieje jeszcze
kilka innych odmian stanowiskowych bugenwilli wspaniałej. Należy do nich
laterita, niewielka roślina, rzadko spotykana nawet w ciepłych krajach. Ma
niewielkie podkwiatki i zwykle prowadzona jest przy ścianach, tak jak dzikie
wino. Bardziej powszechną odmianą jest natomiast thomasi - podobnie jak
bugenwilla wspaniała - duża, szybko rosnąca roślina o różowych podkwiatkach.
Obecnie wszystkie te rośliny coraz częściej możemy spotkać również w naszych
kwiaciarniach. Ponieważ ich pędy dość łatwo się ukorzeniają, warto przywieźć
kilka gałązek z zagranicznych wojaży.
W doniczce
Do uprawy w mieszkaniu nadają się przede wszystkim odmiany bugenwilli gładkiej.
Można próbować też uprawiać inne gatunki, ale – jak mówiłem - są one bardzo
okazałe i nawet mocno przycinane szybko przestają mieścić się na parapecie.
Poza tym rośliny silnie cięte odchorowują takie zabiegi i nie rozwijają się
prawidłowo.
Miejsce. Musi być słoneczne; najlepiej do tego celu nadają się parapety okien
od strony południowej i południowo-zachodniej. W innych miejscach bugenwilla
kwitnie słabo, gubi liście i jest podatna na choroby.
Temperatura. Ponieważ pnącza te są ciepłolubne, w okresie wegetacji temperatura
ich otoczenia nie powinna nigdy spadać poniżej 18°C. Nawet nocne spadki
temperatury mogą spowodować zahamowanie wzrostu i gubienie liści, dlatego do
ogrodu możemy wystawiać bugenwillę dopiero pod koniec maja. Tam także powinna
mieć miejsce zaciszne i bardzo ciepłe. Jeśli nastaną dłuższe okresy deszczowej
pogody, bezpieczniej jest ją przenieść z powrotem do mieszkania. Zimą, w
okresie spoczynkowym, znosi niewielkie przymrozki, ale mogą one spowodować
opadnięcie nawet wszystkich liści.
Ciąg dalszy w następnym wątku
Jurek

[jerzy.wozniak]

Pojemniki i podłoże. Młode rośliny uprawiamy w doniczkach trochę jak ze
starszego brata, aby zbyt często ich nie przesadzać. Jako podłoża najlepiej
użyć gliniastej ziemi zmieszanej ze zwyczajną ziemią do kwiatów. Podłoże nie
powinno zawierać torfu ani innych dodatków zwiększających jego kwasowość
(bugenwille najlepiej rosną w podłożu o pH 7-7,5). Aby ziemia nie była zbyt
ciężka, można dosypać trochę perlitu. Dobrze jest też dodać do niej trochę
granulatów (żeli) chłonących wodę. Zapobiega to zasuszeniu rośliny, szczególnie
w zimie, i gniciu korzeni, nawet jeśli podlejemy ją w tym okresie zbyt obficie.
Przesadzanie. Bugenwille nie lubią tego bardzo! Mają kruche i delikatne
korzenie, więc jeśli już musimy przeprowadzić taki zabieg, powinniśmy bryłę
korzeniową przenieść wraz z ziemią do nowego pojemnika i obsypać świeżym
podłożem. U dorodnych okazów wymieniamy tylko górną warstwę ziemi w doniczce.
Przesadzać rośliny możemy tylko pod koniec okresu spoczynkowego - w lutym lub
marcu, najlepiej przed pojawieniem się pierwszych pąków.
Podlewanie. Od marca do końca października powinno być ono dość obfite, na
tyle, aby ziemia nie przesychała, ale też nie stała się wyraźnie mokra.
Dostosowujemy je do warunków otoczenia: w upalne i słoneczne dni podlewamy
rośliny częściej i bardziej obficie, natomiast w chłodne i deszczowe rzadko,
tak aby nie dopuścić do nadmiernego przesuszenia ziemi.
Zima. Pnącza te w naszych warunkach klimatycznych muszą przejść przerwę
spoczynkową. Od połowy października stopniowo ograniczamy podlewanie i
przestawiamy rośliny w chłodniejsze (12-15°C) miejsce, najlepiej z dala od
kaloryferów. Ponieważ w tym czasie bugenwille nie rosną, mogą stać w
ciemniejszych miejscach. Bugenwilla gładka i wspaniała znoszą temperaturę nawet
do 0°C, ale długotrwałe spadki temperatury poniżej 10° mogą im zaszkodzić.
Podłoże przez cały czas powinno być lekko wilgotne, w tym czasie bugenwille
mogą zrzucić część liści, ale nie przejmujmy się tym - na wiosnę wypuszczą nowe
pędy i wyraźnie odmłodnieją. Jak powiedziałem wcześniej, ważne jest, aby nie
przesuszyć podłoża, gdyż wówczas rośliny zginą. Pod koniec zimy przycinamy zbyt
długie pędy (możemy też formować koronę np. w kształcie kuli) i przenosimy
rośliny w ciepłe, słoneczne miejsce.
Nawożenie. Od wiosny do jesieni co miesiąc zasilamy rośliny nawozami do kwiatów
kwitnących. Pod koniec lata zaczynamy stosować nawozy wieloskładnikowe.
Przycinanie. U bugenwilli x buttiana i gładkiej cięcie należy przeprowadzać
wczesną wiosną, zaś u wspaniałej - najlepiej jesienią, po kwitnieniu.
Bugenwillę gładką możemy ciąć i formować jak drzewko w stylu bonsai, pamiętajmy
jednak, że do tego celu nadają się tylko niektóre jej odmiany. Ciecie powinno
być przeprowadzane wiosną, przed wypuszczeniem młodych paków, i jesienią - po
kwitnieniu. Jesienne cięcie nie powinno być intensywne, wystarczy tylko skrócić
wierzchołki z przekwitłymi kwiatostanami.
Jak je rozmnożyć?
W warunkach domowych bugenwille najlepiej rozmnażać z sadzonek wierzchołkowych;
wiosną ze świeżych przyrostów, latem - z półzdrewniałych. Niestety, wypuszczają
one korzenie tylko wtedy, gdy jest wilgotno i ciepło (30°C). Dlatego pędy
najlepiej ukorzeniać w specjalnych mnożarkach z podgrzewanym dnem. Podłoże
powinno składać się z piasku, perlitu i ziemi do kwiatów. Wszystkie składniki
należy wymieszać w równych proporcjach.
Bugenwille można również rozmnażać z odkładów. W tym celu pozostawiamy jesienią
2-3 najdłuższe pędy. Przed okresem spoczynkowym przyginamy je i zagłębiamy ich
środkową część w ziemi na głębokość 5-8 cm. Wiosną, gdy na pędzie pojawią się
nowe liście, delikatnie usuwamy ziemię i sprawdzamy, czy wypuścił korzenie.
Jeśli tak, odcinamy pęd mateczny nad ziemią.
Świeżą sadzonkę najlepiej pozostawić w ziemi do następnej wiosny i dopiero
wtedy przenieść starą i młodą roślinę do oddzielnych doniczek. Przesadzanie
świeżo ukorzenionych sadzonek zwykle powoduje uszkodzenie korzeni, które
odrastają tylko podłożu o wysokiej temperaturze. Pamiętajmy, że gdy zbyt
wcześnie przeprowadzimy ten zabieg, możemy stracić roslinki.
Szybko rosnące odmiany można też rozmnażać przez odkłady ze świeżych pędów
robione wiosną. Do nowych doniczek przesadzamy je dopiero wczesną wiosną
następnego roku.
Z wizytą u lekarza
Prawidłowo pielęgnowane bugenwille są bardzo rzadko atakowane przez choroby
grzybowe(jeszcze jeden powód, dla którego kochają je ogrodnicy w ciepłych
krajach). Niestety, często natomiast stają się łupem owadów wysysających z nich
soki. Należą do nich przędziorki - miniaturowe pajęczaki, które żyją na
spodniej stronie liści; ich obecność poznajemy po delikatnej pajęczynce. Inne
szkodniki mogące zniszczyć nasze rośliny to wełnowce pędowe, które wyglądają
jak małe kłaczki waty, oraz mączliki – białe, podobne do moli owady ale
znacznie od nich mniejsze (2mm długości); w miejscu ich występowania powstają
przebarwienia liści. Wszystkie te owady, żerują na spodniej stronie lub w
kątach liści, więc co pewien czas dobrze jest obejrzeć te opadłe. W lecie na
młodych przyrostach mogą pojawić się również mszyce. Wszystkie wymienione
szkodniki zwalczamy, stosując doglebowe tabletki owadobójcze: Zielony Dom,
Bayer albo Tarcznik.
Jurek

[tadeusz48]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=309&w=41547905&v=2&s=0 wydaje mi się że
o tę roślinę Ci chodzi, ja ją przechowuje w widnym pomieszczeniu o temperaturze
nie niższej niż 2-3 stopnie i nie wyższej niż 8-10 stopni tadeusz48

[brutuss]

Bardzo wszystkim dziękuje za odpowiedź a zwłaszcza P. Jerzemu.
rzeczywiście moja roślinka nawywa się Sundaville (tak jak napisał tadeusz)Moja,
obecnie jest w opłakanym stanie , usychają jej liscie, wygląda bardzo źle,
chyba wyniosę ją z pokoju do "jasnej " piwnicy może tam przezimuje.
Pozdrawiam

[jerzy.wozniak]

To się widzę niepotrzebnie napisałem. Pamiętaj, że rośliny te wymagają
chłodnego zimowania w dość wilgotnym pomieszczeniu, ten kto pisze że można ją
przechować w mieszkaniu to chyba nigdy jej nie uprawiał lub z oszczędności cała
zimę ma zakręcone kaloryfery. Tak w skrócie, to wiele roślin wymaga chłodnego
zimowania, czego rzecz jasna nie zawsze można im zaoferować, ale niektóre takie
jak oleandry, bugenwille, sundavilla (dziękuję Tadeuszowi, że to rozszyfrował
bo ja jakoś zasugerowałem się czym innym), większość kaktusów i innych
sukulentów oraz wiele gatunków roślin powszechnie uprawianych jako rośliny
ozdobne w klimacie śródziemnomorskim wymagają takiego właśnie zimowania. O ile
nie możemy im go zapewnić, często lepiej zrezygnować z ich uprawy niż później
walczyć w domu z padającą na skutek suchego powietrza wątpliwą już ozdobą.
Jurek