nieobecność w szkole

[stankiee]

Zdarzyło mi się ostatni, że musiałam wyjechać (pon, wt) i zabrać ze sobą
dziecko. Syn opuścił dwa dni w szkole. Ponieważ wróciliśmy w środku nocy ,
nie był przygotowany na drugi dzień. Nauczona życiem napisałam
usprawiedliwienie, że z powodu... oraz, że syn nadrobi zaległości na drugi
dzień. Syn dostał ocenę negatywną z każdebo przedmiotu w tym dniu. Ale
najgorsze były dwa komentarze. Jedna z pań powiedziała:"gdybyś był chory to
może wzięłabym to pod uwagę, ale tobie do szkoły po prostu przyjść się nie
chciało". Druga z kolei:"jak się mamusia gdzieś wybiera to niestety ty za to
poniesiesz konsekwencje". Od tego dnia minął tydzień a ja cały czas
zastanawiam się, czy powinnam iść z tym do wychowawcy. Niestety jest to
osoba stojąca całkowicie po drugiej stronie. Jednak dziecko wróciło do domu
zapłakane a ja byłam wściekła za ukaranie go za coś, czemu nie był winien.
Poza tym co będzie, jeśli taka sytuacja się powtórzy? Może odpowie mi jakiś
nauczyciel.

[Gość: MP]

Chcesz mieć rację, czy rozwiązać problem?
Jeśli to drugie, to kup kwiatki na dzień nauczyciela,
przeproś za swoje nieodpowiedzialne zachowanie i pokornie
poproś o odpytanie dziecka z przedmiotów, z których
dostał jedynki. Koniecznie każdego nauczyciela z osobna!
Jeśli chcesz mieć rację, to każdego z nauczycieli
poproś o uzasadnienie oceny (czy wystawił za niebycie lub niemanie
pracy, czy za zgłoszenie, czy za faktycznie ustalony przez
siebie brak merytorycznej wiedzy u ucznia; konkretnie jakiej?).
Potem złóż skarge do dyrekcji (za niezadowalajace uzasadnienie
oceny, do którego nauczyciel jest zobowiązany), a potem
do kuratorium, za brak nadzoru dyrektorskiego, po tym
jak jak dyrekcja cię zbędzie. Po kilku miesiącach utarczek
może ktoś przyzna ci racje, że rzeczywiście nie należało stawiać
ocen nie odzwierciedlających wiedzy oraz że należało dać
możliwość poprawy. Dyrekcja może nawet zostanie pouczona
na przyszłość. A Twoje dziecko będzie miało całkowicie przechlapane
w szkole. Nie licz, że ktoś zechce go wyciągnąć na lepszą
ocenę, gdy brakuje do średniej (tak jak bez oporów będą wyciągać
bardziej spolegliwych kolegów). Ale racja oczywiście będzie
po Twojej stronie. Choć i tu nie do końca, bo zaraz ktoś niżej
napisze Ci o obowiązku oświatowym i że czy się wali, czy się
pali, dzieciaka musisz odstawić do szkoły, więc nie masz się
czemu dziwić. (Ci obrońcy "obowiązku oświatowego" zapewne
nie zechcą zauważyć, że za ewentualnie jego niedopełnienie
kara się rodziców karami administracyjnymi, a nie dzieci
ocenami z przedmiotów. Ale kto by dbał o takie drobiazgi :-()

[stankiee]

To w przyszłości mam samo dziecko w domu zostawić? Nigdy nie zdarzył się
nikomu wyjazd w sprawach rodzinnych, jakaś nagła sprawa? Co wtedy robicie
zakładając, że nie macie babć, ciotek i wujków chętnych do zostania? Tekst o
odpowiedzialności mnie przeraził. Mam nadzieję, że był żartem, z kwiatkami nie
wyślę syna.Oceny dostał za brak pracy domowej, nie był pytany.

[Gość: MP]

Wybacz! Jeśli był to żart, to na pewno nie z Ciebie
i z Twojego problemu. Raczej sarkazm na temat naszej
ponurej oświatowej rzeczywistości. I prowokacja wobec
tych, którzy nie widzą w niej nieczego niepokojacego,
a wszystkie problemy chcieliby zwalić na niedofinansowanie
czy inne ciemne moce :-(

A te kwiatki to jeszcze przemyśl :-)

[Gość: leeluu]

Stankiee, czy nie masz wrażenia, ze nauczyciele to grupa zakompleksionych,
mściwych ,pragnących postawić na swoim, niereformowalnych, żądnych władzy
matołów.
Przepraszam nauczycieli z powołania ich moja wypowiedź nie dotyczy.

[stankiee]

No leeluu, nareszcie coś ciekawego. Mam mamę nauczycielkę i ona nigdy nie
zrobiłaby czegoś podobnego. Każdemu kiedyś wypadnie pogrzeb, wezwanie do sądu
(zwłaszcza jeśli całe życie mieszkało się w innej części Polski), do urzędu
skarbowego itp.Są to sprawy, których nie przesuniesz na weekend. W poprzedniej
szkole takie losowe przypadki były usprawiedliwiane bez zastrzeżeń. Były one
sporadyczne typu dwa, trzy dni w roku. Takie jest życie.

[mae2003]

Sporo nauczycieli staje się takimi ludźmi po latach pracy - nie wszyscy, ale sporo. Nie chce mi się wierzyć, że od razu przyszli do szkoły z planami upupiania uczniów, że na dzień dobry planowali zemstę na dzieciakach. Sama jestem nauczycielką (trzy lata pracy) i mam szczerą nadzieję, że nigdy nie będę niereformowalnym, żądnym władzy i mściwym nauczycielem matołem.
W każdym razie - to już a propos wszelkich skarg na nauczycieli - wiem jedno (to nie jest atak przeciw rodzicom) - każdą sprawę należy poznać z trzech stron: ze strony dziecka, rodzica i nauczyciela. Ileż razy zdarzyło mi się słyszeć mrożące krew w żyłach opowieści rodziców o nauczycielach sadystach ("przecież ja nic nie zrobiłem, opowiada dziecko, a ta jędza od razu wzywa rodziców"), a potem okazywało się, że zachowanie dzieciaka było karygodne i reakcja nauczyciela była jak najbardziej uzasadniona. Nie zawsze tak jest, ale zanim zaczniemy ciskać gromy na głowy nauczycieli, warto jest zapoznać się z różnymi punktami widzenia. A potem ewentualnie działać.
Mae

[Gość: leeluu]

Podaj proszę w WW przykładzie ten trzeci punkt widzenia. Ja go jakoś nie widzę.
Była nieobecność, uczciwe postawienie sprawy przez rodziców i jedynki za brak
pracy domowej.

[Gość: dyrektorka]

Ciekawe skad wiesz leeluu ze za brak pracy domowej? tego nie bylo w tekscie.

[Gość: leeluu]

Stankiee napisała kilka linijek wyżej
To w przyszłości mam samo dziecko w domu zostawić? Nigdy nie zdarzył się
nikomu wyjazd w sprawach rodzinnych, jakaś nagła sprawa? Co wtedy robicie
zakładając, że nie macie babć, ciotek i wujków chętnych do zostania? Tekst o
odpowiedzialności mnie przeraził. Mam nadzieję, że był żartem, z kwiatkami nie
wyślę syna.Oceny dostał za brak pracy domowej, nie był pytany.

Wystarczy uważnie czytać, nie jestem jasnowidzem

[Gość: leeluu]

Mam pytanie. Czy matka powinna dzwonić do każdego nauczyciela z którym dziecko
ma tego dnia lekcje? Czy jeśli nieobecność się przedłuża następnego dnia
powinna ponowić telefon? A co jeśli leży chore?

[mae2003]

Takie sprawy można załatwić wcześniej - wiem, że dziecka nie będzie kilka dni w szkole, idę do wychowawcy, żeby go o tym poinformować, i do nauczycieli poszczególnych przedmiotów (niekoniecznie do nauczyciela WF czy plastyki ;) , żeby poprosić o zadanie prac i zobowiązać się do dopilnowania ich wykonania w terminie. A jeżeli dzieciak jest chory - to chyba wiesz, co się robi.
Mae

[stankiee]

Nie mam zamiaru iść na skargę do dyrektora czy do kuratorium. Chciałam jedynie
poprosić o wsparcie i ustosunkowanie się do tego wychowawcy klasy. Rozumiem,
że dziecko dostaje jedynkę z powodu nieprzygotowania, braku lekcji czy
zeszytu. Trudno, to jego obowiązki. Mój syn (5 klasa) w ciągu czterech lat raz
zapomniał zeszytu i chyba z raz nie odrobił pracy domowej. Nie potrafię
zrozumieć powodu ukarania go za ,tak naprawdę, przewinienie rodziców. Ale
najbardziej zabolały mnie komentarze nauczycieli. Tak jak już wcześniej
pisałam, w poprzedniej szkole takie przypadki nie miały miejsca. Nie wszyscy
nauczyciele są więc tacy. I nie ma to nic wspólnego z ich wiekiem (obie panie
są w tej szkole długo). Może po prostu brak zrozumienia? Jednak syn ma z tych
przedmiotów bardzo dobre oceny. Co będzie, jeśli na koniec roku będzie miał
niższe stopnie? Z kwiatami poszłabym, gdyby faktycznie syn coś przeskrobał
(obraził, źle się zachowywał itp.). Ale w tej sytuacji to po prostu
przyzwolenie dla takiego traktowania. Bo przecież dziecko zawsze jest winne,
dziewczynki są grzeczniejsze od chłopców. Nadal nie wiem, czy pójść do szkoły
do wychowawcy.

[Gość: MM]

Niech ci chamscy nauczyciele spadaja na drzewo (doslownie :P)
A ja bym poszedl na skarge.

[Gość: dyrektorka]

Nie czuje sie nauczycielem z powolania bo nie bardzo wiem co to ma byc to
powolanie. No ale coz moze jestem zakomplesionym, msciwym, pragnacym wladzy,
niereformowalnym matolem. Nareszcie ktos mnie uswiadomil dlaczego pracuje w
szkole. Faktycznie tylko matol moze sie godzic na takie nieustanne obrazanie,
na takie stereotypy i nie uciekac gdzie pieprz rosnie byle dalej od szkoly. A
co do Ciebie, ktora zaczelas ten watek. Czy opuszczajac prace na dwa dni robisz
to ot tak sobie, bez slowa wyjasnienia a potem wracasz i mowisz "musialam"? Tak
trudno jest powiadomic szkole, ze dziecka nie bedzie dwa dni? Nie trudno
prawda? Tylko po co? To przeciez tylko szkola, tylko nauczyciele kto by sie tam
nimi przejmowal. Jakos trudno mi uwierzyc, ze bez powodu tak sie uwzieli
wszyscy jak jeden maz i wszyscy tego dnia postawili oceny negatywne. Cos w tej
opowiesci jest nieprawda. Tylko co? moze wszystko?

[stankiee]

Mój syn właśnie przyniósł ze szkoły następną rewelację. Ta sama pani (od
agielskiego) kazała im pisać długopisem w książce. Jedna z dziewczyn
powiedziała, że jej mama (ja też) nie pozwala pisać w książkach. Na co pani
podniesionym głosem zapytała: "Kto jest tu nauczycielem? Ja czy twoja mama?
Niech do mnie przyjdzie, to sobie porozmawiamy" Chyba jednak pójdę do tej
szkoły.

[roman.gawron]

stankiee napisała:

> Mój syn właśnie przyniósł ze szkoły następną rewelację. Ta sama pani (od
> agielskiego) kazała im pisać długopisem w książce. Jedna z dziewczyn
> powiedziała, że jej mama (ja też) nie pozwala pisać w książkach. Na co pani
> podniesionym głosem zapytała: "Kto jest tu nauczycielem? Ja czy twoja mama?
> Niech do mnie przyjdzie, to sobie porozmawiamy" Chyba jednak pójdę do tej
> szkoły.

I co chcesz wskórać? Przecież nauczycielka miała rację. Skoro na swoich
lekcjach wymaga pisania w podręczniku (a nie jest to żaden błąd metodyczny,
jeśli o to chodzi), należy się po prostu dostosować.
Jak dorośli skoncentrują się na tym, aby nawzajem się zwalczać io podważać
swoje kompetencje, wchodzić sobie w paradę, podważać nawzajem swoje decyzje i
polecenia wydawane dziecku, nie wyjdzie to na dobre temuż dziecku.
Mam nie pozwala pisać po książkach, na lekcji natomiast mamy do czynienia z
podręcznikiem. Czasem warto dziecku zróżnicować znaczenia pewnych słów.
Podręcznik, to nie książka z biblioteki - po nich rzeczywiście pisać nie wolno
i mama ma rację.

[Gość: laura]

Niezła szkoła ;-). W zasadzie to uważam że powinnać soś z tym zrobić- pójśc do
wychowawcy czy dyrekcji, alefaktycznie może to zaszkodzić twojemu dziecku.
Chyba że oboje (ty i twój syn) macia tak naprawdę gdzieś czy będzi miało z tego
angielskiego 5 czy 3, bo liczy się jego faktyczn awiedza a nie oceny - wtedy
zrobiłabym aferę na pół dzielnicy. A może by tak zebrać paru rodziców m.in
matkę tej dziewczynki od niepisania w książkach? W grupie zawsze lepiej. A tej
pani od angileskigo chyba przydałoby się, żeby ktoś jej uświadomił że nie jest
nieomylna i nieruszalna.
Parę razy w ciągu mojej szkolnej kariery (teraz studiuję ) miałam podobne
sytuacje. Moja mama miała taką grupę matek z którą robiła bury. Ja też nie
byłam aniołkiem i jak mi się coś nie podobało to mówiłam nauczycielowi co o nim
myślę (ale cenzuralnie). A i tak musieli mi postawić 5 - nie było się do czego
przyczepić, bo na złość im zakuwałam ich przedmoit :-)

[stankiee]

Syn na szczęście chodzi na lekcje, więc z wiedzą nie powinno być problemu.
Jeśli na koniec 5 klasy będzie miał gorszą ocenę to pół biedy. Gorzej z końcem
6 klasy. A co do innych rodziców, to klasę mam krzykliwą. Zanim ja zdążę tam
dojechać, inni pewnie będą przede mną (zwłaszcza mama tej dziewczynki, niezła
jest w dochodzeniu praw:)). Do szkoły i tak pójdę, to dopiero początek
roku.Strach pomyśleć, co będzie dalej. Poza tym stopnie to jedno, nauka o
szacunku do książek to drugie. Nie chę aby syn bał się pójść na swój ulubiony
przedmiot.

[roman.gawron]

stankiee napisała:

> Zdarzyło mi się ostatni, że musiałam wyjechać (pon, wt) i zabrać ze sobą
> dziecko. Syn opuścił dwa dni w szkole.

Generalnie jako ojciec dzieciom walczę o przywrócenie szkole szacunku,
właściwej rangi, o nielekceważenie jej, o poważne podejście do uczniowskich
oraz rodzicielskich obowiązków.
Z tego punktu widzenia dziwi mnie Twoja postawa. Chcę posyłać dziecko do
szkoły, która potrafi sama się szanować, wtedy i rodzice będą ją szanować,
wtedy i dzieci będą ją szanować. Skoro jest obowiązek szkolny, za który jestem
jako ojciec odpowiedzialny, nie daję dziecku złego przykładu. Własnym
postępowaniem uczę go właściwego stosunku do powinności.
Sprawy losowe się zdarzają, ale:
Albo przed takim wyjazdem idę do szkoły lub podaję przez dziecko karteczkę, że
nie będzie mnie wtedy i wtedy z takiego to a takiego powodu, dziecko muszę
zabrać i proszę o zwolnienie go z zajęć w tych dniach.
Albo - gdy wypadnie coś nagle - to (przy dziecku!) pierwszego dnia
nieobecności, nawet z podróży, dzwonię do szkoły i zawiadamiam panią dyrektor,
jaka jest sytuacja. Czasem i tego nie można zrobić, ale wtedy następnego dnia
zaraz po przyjeździe idę rano do szkoły lub co najmniej dzwonię, proszę o
wybaczenie, że nie zawiadomiłem wcześniej i wyjaśniam sytuację.
Tak po ludzku i poważnie potraktowana dyrekcja, tak poważnie potraktowani
nauczyciele z pewnością nie odmówią prośbie o usprawiedliwienie opuszczonych
godzin, o niepytanie na lekcjach, co więcej - współpraca na linii rodzic-
nauczyciel powinna się od tego czasu układać dużo lepiej.
Szkoła ma swoje zadania, pewne rzeczy musi wyegzekwować, najbardziej
nauczyciele nie cierpią dzisiaj rodziców niepoważnych, kryjących swoje dzieci
(nie udowodniłaś dostatecznie swoim postępowaniem, że taką właśnie matką nie
jesteś), niemających zrozumienia dla nauczycielskich obowiązków wobec ucznia,
podważających autorytet nauczyciela przy dziecku (założę się o wiele, że nie
poprzestałaś na wylaniu żali na forum, syn też pewnie od ciebie usłyszał
odpowiedni komentarz, co sądzisz o tej szkole i tych nauczycielkach).
A więc - mówię to z własnego ojcowskiego doświadczenia - udowodnij, że jesteś
osobą, którą szkoła może brać na poważnie, udowodnij, że we właściwy sposób
wspierasz autorytet szkoły w oczach swojego dziecka, a przekonasz się, że nawet
nienajlepsi obiektywnie patrząc nauczyciele zaczną rozmawiać z Tobą inaczej -
cieplej, łagodniej. :-))

Reasumując - szkoła przesadziła w mojej ocenie, choć intencje były słuszne
(skuteczna walka w wagarami), ale największą winę ponosisz Ty jako matka.
Lubimy tych, którzy nas lubią, szanujemy tych, którzy nas szanują. Pokaż, że
lubisz i szanujesz szkołę Twojego dziecka, masz wielkie szanse na wzajemność.

Aha, do wychowawcy powinnaś iść. Ale nie z pretensjami na pewno. Po prostu na
szczerą rozmowę. Jak zaczniesz od przyznania się, że przemyślałaś sprawę i
faktycznie o dwudniowej nieobecności syna powinnaś zawiadomić wcześniej, że
faktycznie szkoła miała prawo mieć wątpliwości, czy to nie wagary, wychowawca
chętniej przyzna Ci rację, że może jakoś wpłynie na kolegów czy koleżanki, aby
nie brali pod uwagę tych stopni ;-)
Nauczyciele na ogół lubią rodziców, którzy przychodzą do szkoły i interesują
się dzieckiem. Pod warunkiem, że nie przychodzą nabzdyczeni i z wiecznymi
pretensjami, że przychodzą mądrze pogadać, ustalić wspólny front wobec dziecka.

[Gość: dyrektorka]

Roman moge tylko podziekowac. Wyzej napisalam cos o takim naglym wyjezdzie i
jak powinno sie to zalatwiac. Teraz o angielskim i podreczniku. Wiele
wspolczesnych podrecznikow skonstruowanych jest tak aby w nich wykonywac
cwiczenia i polecenia. Piszaca wie to na 100% bo jej dziecko w takich pisze od
pierwszej klasy, nie zawsze sa osobne zeszyty cwiczen. Do tej pory nie
dostrzegla tego. Nauczycielka ma racje. To ona decyduje w klasie i odpowiada za
te decyzje. Jesli rodzic ma watpliwosci z nia powinien je wyjasnic. Wyjasnic a
nie z gory zakladac, ze jest glupia, wredna czy zarozumiala. Czytam te posty:
durni niekompetentni nauczyciele, fatalni dyrektorzy i zastanawiam sie jakim
cudem te dzieci ide przez podstawowke do gimnazjum, liceum i koncza studia.
Wszystkiego biedne nauczyly sie same? Szkola to samo zlo. Nauczyciele to same
prymitywy? Jak ja "kocham" stereotypy: ladne sa glupie, lekarze to zwykle
konowaly, urzednicy to lapowkarze i niekompetentni glupcy, rodzice to durnie
zaslepieni miloscia do dzieci, mlodziez to "nic dobrego" itp, itd.
Wylacze sie z tego forum, chyba szkoda nerwow. Pozdrawiam wszystkich trzezwo
myslacych i dostrzegajacych, ze w kazdej grupie zawodowej i spolecznej sa
dobrzy i zli, glupi i madrzy, uczciwi i nieuczciwi a generalizowanie wiecej
przynosi szkody niz pozytku.

[roman.gawron]

Czekaj, bo jak się wyłączysz, to kto tu zostanie? ;-)
Kto będzie dawał świadectwo prawdzie?

[Gość: leeluu]

Mam pytanie. Czy matka powinna dzwonić do każdego nauczyciela z którym dziecko
ma tego dnia lekcje? Czy jeśli nieobecność się przedłuża następnego dnia
powinna ponowić telefon? A co jeśli leży chore?

[roman.gawron]

Gość portalu: leeluu napisał(a):

> Mam pytanie. Czy matka powinna dzwonić do każdego nauczyciela z którym
dziecko
> ma tego dnia lekcje? Czy jeśli nieobecność się przedłuża następnego dnia
> powinna ponowić telefon? A co jeśli leży chore?

Mam dylemat, czy odpowiedzieć grzecznie, czy ironicznie. Ponieważ jednak
pytanie zadano ironicznie, tak też i odpowiem:
Użyj zdrowego rozsądku.

[Gość: leeluu]

W szkole nie dział nic takiego jak zdrowy rozsądek.
Poczytaj w innym temacie grupa rodziców zastanawia się , czy zwrócić
nauczycielowi uwagę ,że uczy bzdur. I rady; nie rób tego, bo będzie się mścił
na dziecku. W innym; oceny wystawiane za pismo i tu za to ,że matka nie raczyła
przewidzieć ,że coś jej wypadnie i uczciwie potraktowała szkołę. Mogła napisać
z powodu choroby i byłoby po sprawie. Ze szkołą nie da się współpracować w celu
wychowania dziecka. Zmusza ona do kłamstwa, migania się i tego ,żeby siedzieć
cicho i nie zadrzeć ze "świętą krową"-nauczycielem.
Ciekawe co powie matka nauczycielowi, który uczy bzdur? Kochanie pani się
myliła i ja codziennie wieczorem powiem jak jest naprawdę? A dziecko zapyta-
Mamusiu a ja na klasówce mam pisać tak jak pani mówiła , czy tak jak ty?

[Gość: MP]

Droga "dyrektorko"!
Nie bierz do siebie osobiście tego co poniżej (i powyżej :-))
ale skoro zgłosiłaś się tutaj na ochotnika z pewnymi sądami i
postawami, to musisz pogodzić się z tym, że twoje wypowiedzi mogą
posłużyć za pretekst lub "korpus delicti" w pewnych ważnych i
charakterystycznych sprawach. Tyle we wstępie. Teraz meritum.

dyrektorka napisała:

> Czy opuszczajac prace na dwa dni robisz
> to ot tak sobie, bez slowa wyjasnienia a potem wracasz
> i mowisz "musialam"?

Takie porównania są niedopuszczalne. Szkoła nie jest
zakładem pracy dziecka. I jego, i rodzica relacja ze
szkołą jest zupełnie inna pod każdym niemal względem.

>Tak trudno jest powiadomic szkole, ze dziecka nie
>bedzie dwa dni? Nie trudno prawda? Tylko po co?

Po pierwsze nie dostrzegasz ważnej, a podanej
informacji, że sprawa była nagła i wynikła
w weekend. Po drugie nie ma ani obowiązku, ani
potrzeby uprzedzać szkoły o mającej nastapić
nieobecności dziecka z jakichkolwiek powodów.
Wystarczy wyjaśnić to po fakcie. Obowiązku zawiadamiania
nie ma nawet w wymiarze honorowym czy
etycznym. Powtarzam, że szkoła to nie zakład pracy
dziecka. Jego nieobecnosć w żaden sposób nie dezorganizuje
jej działania (pomijam tu rzadkie, a oczywiste przypadki,
gdy dziecko jest zaangażowane w jakieś wspólne
przedsiewziecie typu akademia, lub gdy jest jakieś wyjście
i nieuprzedzona klasa może na nie czekać). Twoje pytanie
"Tylko po co?" jest więc rzeczywiście retoryczne, ale
ostrze retoryki skierowane jest w zupełnie inna stronę.

Co do podręczników:
Nauczycielka rzeczywiście decyduje, ale decydując powinna
mieć na względzie także wydolność finansową rodziców.
Problem dotyczy głównie drogich podręczników językowych
wydanych na licencji firm zagranicznych. Autorzy i wydawcy
napędzają sobie sztucznie zbyt, umieszczając w nich miejsca
do wypełniania. To działanie mocno nieuczciwe, szczególnie
gdy równolegle jest równie drogi zeszyt ćwiczeń. Nauczyciel
powinien to wszystko dostrzegać (bez interwencji rodziców).
Jeśli rzeczywiście podręcznik taki jest niezastąpiony
(wątpię), a z umieszczonych w nim wypełnianek nie można
zrezygnować lub zastąpić ich wpisami w zwykłym zeszycie w
kratkę za kilkadziesiąt groszy (w to wątpie jeszcze bardziej!),
to chociaż powinno się dopuścić delikatne wypełnianie ołówkiem.

> Wyjasnic a nie z gory zakladać, ze jest glupia, wredna czy
> zarozumiala.

Nie demonizujmy. Tego nikt nie napisał. Jedynie pozbawiona
wyobraźni lub wrażliwości na cudze problemy. Może też
zachłyśnieta swoim "ma prawo"?

> Czytam te posty: durni niekompetentni nauczyciele, fatalni
> dyrektorzy i zastanawiam sie jakim cudem te dzieci ide przez
> podstawowke do gimnazjum, liceum i koncza studia.

To poczytaj też może dane o poziomie funkcjonalnego analfabetyzmu,
poczytaj zwierzenia egzaminatorów na wyższych uczelniach o tym
czego to nie potrafią przyszli studenci, nawet ci promowani
całkiem niezłym świadectwem. Zastanów się też nad czym to za
kilka dni mają debatować edukacyjni bonzowie zagryzając
krewetkami i homarami w luksusowym lokalu bodaj w Olsztynie.
Zastanów się także: a gdyby nie szły? ilu kolejnych nauczycieli
straciłoby pracę?

> Jak ja "kocham" stereotypy: ...

Zapomniałaś dopisać: psy gryzą, koty drapią, a w autobusach
kradną. Stereotypy zawsze są niesprawiedliwe, zawsze godzą w
tych, którzy w żaden sposób na nie nie zasługują. Ale jednocześnie
są pewnym elementem mądrości ludowej. I choć nie jest
prawdą, że każdy pies ugryzie Twoje dziecko, to jednak zapewne
będziesz je uczyć, by do obcego psa się nie zbliżało.
Sama w zatłoczonym autobusie będziesz pewnie miała oko na
swoją torebkę. Podobnie jest ze szkołą. Jeśli radzę matce
by odpusciła poczucie słuszności i działała "układnie", to nie
dlatego, że wiem, iż wszyscy nauczyciele nie zasługują na
nic lepszego, nie zasługują na podjęcie choćby trudnej, ale szczerej
rozmowy. Radzę tak dlatego, że wiem, że wsród nich niestety
są także tacy. Wiem to i jako ojciec czworga uczniów, i jako
mąż nauczycielki, która z przerażeniem opowiada o "wyczynach"
niektórych swoich koleżanek, i jako uważny czytelnik tego,
co każdy może wyczytać, jeśli chce i ma oczy. Fakt, że jest
wielu wspaniałych, wrażliwych, kompetentnych merytorycznie,
wychowawczo i społecznie nauczycieli niczego tu nie zmienia.
Zachowanie bezpieczne w sytuacji nierozpoznanej to kask i
kamizelka kuloodporna. Bo choćby ryzyko było niewielkie (a niestety
z moich doświadczeń wynika, że wcale takie niewielkie nie jest!)
skutki błędu, źle ulokowanego zaufania, mogą być bardzo
poważne i nieodwracalne dla dziecka. Dlatego - choć sam jestem
niepoprawnym ryzykantem - innym będę uparcie doradzał by po
szkole stąpać ostrożnie jak saper.

Co do Twojej deklaracji odejścia: rzadko zgadzam się z panem
Romanem, ale tu bym się podpisał. Myśle, że jest tu potrzebne
świadectwo także Twojej "prawdy", nawet jeśli chwilami
trudno mi uznać ją za moją. Tu, w świecie wirtualnym, możemy
swobodnie rozmawiać bez obaw z jednej strony o własne dzieci,
z drugiej o to, że rodzice lub uczniowie wejdą nam na głowę.
Myślę, że trzeba i warto rozmawiać. W szkole jest to bardzo
trudne nawet jeśli wydaje Ci się, że zrobiłaś wszystko by tak
nie było.

Pozdrawiam serdecznie
[e-mail]

[Gość: karo]

A czy praca domowa nie była przypadkiem zadana wczesniej, np. we czwartek i
dziecko moglo zrobić ją przez weekend?

[Gość: marta]

Pisać po książkach to mozna ale ołówkiem. A jak nauczyciel koniecznie chce
długopisem to niech mi za ta książkę zapłaci, bo ja chcę ją potem wyczyścić i
sprzedać. A tak poza tym to od kiedy teszkoły tak pilnują nieobecności? Czy jak
dziecko ma kartkę od rodziców że wyjechało itp. to na pewno ta kartka jest
podrobiona? I trezba postawić pałę? Ludzie !!!! A gdzie zaufanie do dzieci? A
nie wystarczy na zebrzniu co miesiąc wziąśc wszytskich takich kartek i
skonfrontować z rodzicami? Albo niech każde dziecko ma zeszyt na zwolnienia od
rodziców i na kartkach nie przyjmować. Do takiego zeszytu to sam nikt nie
wpisze, bo od razu się wyda. Ja nie mówię że zawsze szkoła jest winna, ale nie
da się ukryć że to właśnie w szole najbardziej uczymy się kłamać, oszukiwać i
kombinować... więc chyba uczymy się przeżyć w dzsiejszym świecie.

[Gość: dyrektorkA]

Jednak nie bede tu juz pisala. Moze demonizuje ale mnie tez wlos jezy sie na
glowie gdy czytam niektore wypowiedzi. Oceny na podstawie polwicznych
wiadomosci. Nie jeden raz, a dlugo, bardzo dlugo juz ucze spotkalam sie z
pretensjami Rodzicow, ktorym dzieci naopowiadaly bajki nie z tej ziemi. Rodzic
zanim wyjasnil sprawe wrzeszczal na mnie ledwie dopuszczajac do slowa. Kiedy
okazywalo sie, ze dziecko minelo sie z prawda, nie uslyszalam przepraszam
tylko: to tylko dziecko trzeba mu wybaczyc. Szkola uczy oszukiwac? Szkola uczy
lawirowac? Czyli my nauczyciele tego uczymy. A rodzice? Rodzice ucza braku
szacunku dla szkoly, spojrzenia na nia jak na zbiorowisko ignorantow
wykorzystujacych fakt, ze maja jakas pseudo wladze. Dziekuje, mam dosyc.
Szkola Marku ma tez nauczyc odpowiedzialnosci i okreslonych postepowan. Jesli
dziecko od malego bedzie wiedzialo, ze pewne rzeczy mozna zlekcewazyc, ze pewne
zasady mozna ominac zrobi to w zyciu doroslym. A potem bedziemy sie dziwili i
narzekali, ze jest jak jest. Jednak dosc o tym. Wierze, ze jako nauczyciel
postepuje wlasciwie, nawet jesli to robie wbrew niektorym "pomyslom" rodzicow.
Inaczej to wszystko nie mialoby dla mnie sensu.
Pozdrawiam i zycze owocnych dyskusji.

[Gość: ojciec]

moja TY DYREKTORKO !
robisz mi zawód !
jeżeli.... to i moja noga tu nie postanie!!!
Pozdrawiam Ciebie! i proszę o jeszcze!
(Mokotów)

[Gość: stankiee]

Odpisuję do wszystkich po kolei. Trochę przy tym tłumacząc się. Nie opisałam
sytuacji dokładnie, stąd wasze domysły. Prostuję więc.
1. W poprzedniej szkole każdy rodzic miał telefon do wychowawcy (tylko do
niego). W przypadku choroby czy nagłej sytuacji dzwoniłam przed i uprzedzałam.
Miło i sympatycznie. Nigdy nie było problemu. Syn leżał 2 miesiące w szpitalu
a wychowawca przynajmniej raz w tygodniu dzwonił i pytał o zdrowie. Nie muszę
pisać chyba, że my również byliśmy w stałym kontakcie ze szkołą. Współpraca
była na tyle dobra, że syn wrócił do szkoły bez zaległości.
2. W obecnej szkole obowiązek podania telefonu ma tylko rodzic (są pretensje o
brak telefonu stacjonarnego).Gdy syn był chory zadzwoniłam do pokoju
nauczycielskiego i zostawiłam informację dla wychowawcy, nie dotarła. Szkoda.
3. Zgadzam się co do obowiązków informowania o niebecności dzieci. Ale jest i
druga prawda. Syn jest w tej szkole drugi rok. W tym czasie dwukrotnie
zmieniano: nauczyciela wf(najmniejszy problem), j. angielskiego, przyrody ,
trzykrotnie matematyki i trzykrotnie j. polskiego. Tylko w przypadku
j.polskiego, pani przyszła do uczniów i poinformowała o zmianie. Też szkoda.
To o obowiązku informowania, który według wielu z was obowiązuje tylko w jedną
stronę.
4. Pani od j.angielskiego jest w tym roku po raz pierwszy. Na wstępie (bez
sprawdzenia wiedzy-ku zdumieniu rodziców i dzieci) oznajmiła, że nic nie
umieją. Ona jest specjalistką w tym języku i wie co mówi. Skutek jest taki, że
dzieci powtarzają po raz drugi 4 klasę. Pani jednak kazała wrócić do starych
podręczników. My je zostawiliśmy, niestety pomazane długopisem. Wyczyściliśmy
korektrem zapisane pola, pani jednak kazała kupić nowy podręcznik (po raz
drugi 50 zł). Gdy rodzice, którzy też zrobili tak jak my, nie zgodzili się,
pani oznajmiła, że tak to jest gdy się pisze po książce długopisem. Stąd moje
rozgoryczenie. To jak: pisać czy nie?
5. Pisałam już, że nie mam zamiaru biec do szkoły z pretensjami czy awanturą.
Daleko mi do tego. Chodzi mi tylko o rozmowę i wyjaśnienie sytuacji.
6. Co do pracy domowej: oceny dostał z j.ang. (miał go we wtorek), przyrody (w
pon.), historii (w pon.). Gdyby nie moja rada o pójściu na początku lekcji i
wytłumaczeniu nieobecności, z pewnością nic by nie dostał. Szczerość chyba nie
popłaca.
7. Szkoda, że zarzuca mi się zmyślenie całej sytuacji. Z góry zakładacie, że
kłamię, jestem nieodpowiedzialną matką i idę do szkoły nabuzowana. Może
faktycznie trzeba było napisać, że był chory? Tylko po co uczę dzieci
uczciwości? Od takich małych kłamstewek się zaczyna. Nim się spostrzegę, jak
ja będę oszukiwana.
8. Nie jestem osobą, która źle wyraża się o nauczycielach. Mam do nich wiele
szacunku (moja mama jest jednym z nich). Wiem, że są wśród nich osoby życzliwe
(patrz: sytuacja podczas pobytu w szpitalu), ciepłe, wymagające, stawiające
niskie oceny ale szanujące dzieci i szanowane przez nich. Mój syn ma z
j.polskiego wyciągniętą 4, ale nigdy nie zamieniłby swojej pani dla ładnie
wyglądających ocen. Ja do dziś pamiętam swoją kosę z biologii w liceum. Mocna
3 ale złego słowa o kobiecie nie mogę powiedzieć. Uczyła i wymagała. Tak
powinno być.
9. Na początku 4 klasy u syna pojawił się problem ze słuchem (już w wakacje
zauważyliśmy zmiany). Lekarz pierwszego kontaktu potwierdził problem i dał
skierowanie do Instytutu Patologii Słuchu. Czekaliśmy dwa miesące na wizytę. W
tym czasie syn z tego powodu złapał kilka słabych ocen (zwłaszcza z
j.polskiego - dyktanda, j.angielski). Poszłam do szkoły i kolejno rozmawiałam
na ten temat z nauczycielami (uprzedzona przez lekarza o możliwości braku
zrozumienia ze strony nauczycieli), wychowawcą. Skutek był taki: pani od
j.polskiego powiedziała, że skoro jest takie podejrzenie, to syn będzie
siedział w pierwszej ławce (problem znacznie zmalał). Jednak wychowawczyni nie
miała dla mnie już tyle czasu. Powiedziała, że jeśli nie przyniosę
zaświadczenia, to ona nić nie zrobi w tej sprawie. Dziewczynki już sobie
miejsca pozajmowały i ona nie może nic zmienić. A poza tym to być może całą
sytuację sobie wymyśliłam, bo syn dostał złe oceny? Na nic zdało się okazanie
skierowania do instytutu. Jednak jakiekolwiek orzeczenie można było dostać po
wszystkich badaniach. Poddałam się. Całkowity brak zrozumienia. Poza
nauczycielką j.pol.

[Gość: stankiee]

Do wszystkich tych, którzy napiszą, że problem ze słuchem też wymyśliła:
Instytut Fizjologii i Patologii Słuchu.Przychodnia Specjalistyczna.Warszawa,
ul Pstrowskiego . Prowadzący: Lek.Med. Anna Geremek (otolaryngolog), Dr
Kurkowski (psycholog dot. problemów ze słuchem).Badania 25.11.2002-23.01.2003.

Cieszę się, że syn nie nosi aparatu słuchowego, jak na początku sugerowano.

Pozdrawiam wszystkich. Cieszę się też, że w szkołach mamy dobrze wyszkolonych
i wywiązujących się ze swoich obowiązków nauczycieli.

Dla dokończenia : syn chodzi do szkoły na Bielanach (ze względu na ew.
zbieżność nie podaję numeru).

do ojca

[Gość: dyrektorka]

:))))))))))))

[Gość: ojciec]

:-))))))))))))))

[Gość: MP]

Cóż! Twój wybór. Mimo wszystko miło, że wpadłaś:-)

Przyznam jednak - a wybacz mi tu podejrzliwość -
że mam taki cień wątpliwości. Czy aby Twoje wycofanie-niewycofanie
(wszak nie mówisz tylko "żegnajcie" ale dorzucasz całkiem
spore trzy grosze:-)) nie jest także jakąś formą uniknięcia
polemiki na argumenty poprzez (słuszne!) zasłonięcie się
stwierdzeniem, że "polemika" na inwektywy (sypiące się
równolegle) nie bardzo ma sens?
Skoro jednak nie chcesz już rozmawiać o podręcznikach,
"obowiązku" zawiadamiania i użyteczności stereotypów,
a wolisz o pretensjach i "szkole oszukiwania" to i tu
znajdziesz we mnie wdzięcznego polemistę:-)
Najpierw o bajkach:
Może naopowiadali, a może i nie. Jest faktem bezspornym,
że w naszym społeczeństwie kłamie się stanowczo zbyt często,
szczególnie wtedy, gdy jest to wygodne, a zarazem bezpieczne.
Kłamią dzieci i rodzice, nauczyciele i dyrektorzy (dać przykłady?)
politycy i dziennikarze, księża i lekarze - niemal
wszędzie naokoło. Nie oznacza to, że kłamie każdy rodzic
czy nauczyciel. Oznacza to tylko, że z takim zachowaniem
należy się poważnie liczyć zawsze w sytuacji nowej i
nierozpoznanej. Chyba mamy już to w genach :-(
(Słyszałaś, jak jeden polityk powiedział o jednym ministrze,
że to co powiedziane publicznie, to nie musi być
prawda i liczy się jedynie to co skłamane pod przysięgą?
Moje dzieci to słyszały. Ciekawe jakie wyciągneły wnioski?
Oczywiście w sensie prawnym miał rację. Karane jest tylko
kłamstwo "kwalifikowane".)
U dzieci przywara kłamania jest obarczona tylko
takim wyróżnikiem, że znacznie trudniej przychodzi im
ocenić kiedy kłamstwo jest "bezpieczne" i sprawdza się
u nich znacznie częściej przysłowie o krótkich nogach.
Dlatego nie dziwi i nie wzrusza mnie Twoja opowieść o
wprowadzonych w błąd rodzicach. Znacznie chętniej
wysłuchałbym Twojej opowieści o tych przypadkach, gdy
dzieci jednak nie naopowiadały bajek (nie wiem czy
wiesz to już ze swego pedagogicznego doświadczenia, ale
nawet dzieciom zdarza się mówić prawdę; a, i wybacz niewyszukaną
złośliwość :-)). Szczególnie wtedy gdy zarzuty dotyczyły
nauczycieli "niezatapialnych". Jak wówczas zareagowałaś?
I jak reagujesz generalnie w pierwszym odruchu, gdy jeszcze
nie możesz wiedzieć czy to bajka, czy nie bajka?
Czy z góry przyjmujesz, że powinnaś stanąć po stronie swoich
podwładnych, przynajmniej tak długo, jak długo nie stanie się
oczywiste, że tego nie da się obronić? Czy może jednak
priorytetem dla Ciebie są powierzone Ci dzieci i w pierwszym
naturalnym odruchu starasz się sprawdzić, czy to ich interesy
nie zostały jakoś naruszone? (Pytam, bo autentycznie nie wiem,
a nie uprawiam jakiś tani szopenchaueryzm. )I bardzom ciekaw jak byś
takie zarzuty sprawdziła? Np. gdy dociera do Ciebie jeszcze
niesprawdzony sygnał, że nauczyciel mianowany nudzi na lekcjach,
dzieci go nie rozumieją, że stawia stopnie za drobiazgi itp.
Co wtedy robisz? Idziesz na hospitację do koleżanki z
trzydziestoletnim stażem? Bzdura, a poza tym tylko idiota nie
zmobilizuje się na taką okoliczność i nie odegra pokazówki.
Co więc robisz? W najlepszym razie pewnie rozmawiasz z koleżanką,
której pierwszym pytaniem jest "a którzy to rodzice?". Potem
dowiadujesz się, że to znani roszczeniowcy, niezadowoleni z
ostatnich ocen niezaspokajających ich ambicji pociech, że
wszystko jest w porządku, a jak chcesz, to możesz przyjść i się
przekonać. Czy tak jest? A może od razu rozkładasz bezradnie
ręce prosząc donosicieli o konkretniejsze zarzuty lub przynajmniej
o bardziej masowe wystąpienie?
A może z takimi głupotami w ogóle rodzice Cię nie nachodzą,
bo przez skórę czują z daleka gest Twych bezradnie rozłożonych
rąk? Ciekawe. Napisz o tym jak wrócisz :-)

Czy szkoła uczy oszukiwać, lawirować? Pewnie nie każda ma tę
użyteczną umiejętność życiową wpisaną w program wychowawczy :-(
Żeby nie szukać daleko:
Piszesz w innym miejscu o "zlekceważeniu pewnych rzeczy", a
robisz to w oczywistym kontekście listu rozpoczynającego wątek
- w sytuacji gdy żadne wymienione dotąd dane nie pozwalają
mówić o jakimkolwiek zlekceważeniu. Czy nie jest to oczywiste
oszustowo? Nie jestem w Tobie i nie wiem jak daleko wybiegały
Twoje myśli poza ten jeden konkretny przykład. W dobrej woli
mogę założyć, że tak daleko, iż rzeczywiście zapomniałaś o czym
tu konkretnie była mowa i z jaką sytuacją twój sąd będzie
musiał być skojarzony nawet wbrew Twojej intencji. Jednak mniej
wnikliwy obserwator odbierze ten sygnał jednoznacznie: postawiono
niczym nieuzasadniony zarzut by uzasadnić swoją jedynie słuszną
tezę. Ileż takiego wygodnego naginania faktów i okoliczności
można doświadczyć wokół, także w szkole?
Trzymając się dalej opisanych tu okoliczności: czy nie jest
prawdą, że gdyby matka napisała coś o bólu gardła, czy katarze
to problem miałaby z głowy? Czy to powód by kłamać?
Dla mnie nie! Ucieszę się, jeśli zadeklarujesz, że także
nie dla Ciebie. Ale czy cały świat zaludniają tak idealne
jednostki jak my dwoje :-)?
Inny przykład: uczeń zawalony w danym tygodniu klasówkami
nie wyrabia się ze skumulowanymi dwoma pracami domowymi z
jednego przedmiotu. Podobnie jak spora część klasy, będąca
w identycznej sytuacji. Do ucznia nie dotarły ostrzeżenia
starszych kolegów, że ta pani jest cięta i nieprzygotowań
nie przyjmuje, choć o prawie do nieprzygotowań mówi
jednoznacznie statut. Naiwnie zgłasza nieprzygotowanie i
dostaje jedynke. Dyrektor, po interwencji, wyjaśnia, że
statut statutem, ale na tej lekcji od lat jest niepisana
umowa, że nieprzygotowań nie ma, uczniowie to akceptują,
więc wszystko jest w porządku. Dopiero kurator, po osobistej
rozmowie ojca z niewiedzącym co zrobić wizytatorem ("bo
przecież nauczycielowi nie można nakazać zmiany oceny")
stwierdza, że jednak postąpiono niewłaściwie,
a porządek prawny także w szkole powinien być respektowany.
Dyrektorka po kilku miesiącach przysyła w wakacje list, że
pani profesor zgodziła się łaskawie wykreślić tę ocenę, ale
uważa, że jest to nie w porządku wobec innych, przygotowujących
się uczniów i ona (dyrektorka) tę opinie podziela. (Prawda, że
kuriozalne?: urzędnik, skarcony przez nadzór za nieprzestrzeganie
prawa, ośmiela się urzędowo prawo to podważać.) Ale nie o tym!
Bo czy warto było? A co szkodziło rodzicowi dać dzieciakowi
usprawiedliwienie za nieobecność tego dnia w szkole, tak jak
zrobiło to sporo innych rodziców (tego dnia była jakaś dziwna
epidemia :-( )?
I jeszcze z innej beczki. Egzaminy maturalne z języka polskiego.
Bywa, że klucz punktacji przewiduje punktowanie elemnetów, z których
połowa wcale nie wynika koniecznie z podanego polecenia, a druga
połowa jest silnie skażona bardzo szczególną iterpretacją, wcale
nie oczywistą, taką, co do której każdy może mieć odmienne,
indywidualne zdanie. (Mam na myśli np. fragment o "wynalazcach"
w aktualnym informatorze maturalnym. Na jednej z próbnych matur
przygotowanej przez CKE klucz wymagał nawet pisania prymitywnych
komunałów ewidentnie nieprawdziwych; o Leśmianie i Kochanowskim,
gdyby kto pytał.) Uczeń uczony jest od lat, że aby otrzymać
dobrą ocenę musi nie tyle dać dobrą, szczerą, logicznie wynikającą
z tematu odpowiedź, co dać odpowiedź oczekiwaną, maksymalnie napakowaną
skostniałymi komunałami i jedynie słusznymi sformułowaniami.
Uczeń, który pisze zgodnie z prawdą, że przerabiana w szkole
literatura antyczna wcale go nie wzrusza, odbiera ją jako płaską
i przesiąknietą dość prymitywnym dydaktyzmem, dowiaduje się
od nauczyciela, że z takim brakiem wrażliwości to w ogóle
nie powinien trafić do liceum. Inny, który traktuje temat
jak Harry Potter prace z wróżbiarstwa i bredzi coś o przenikającym
go wietrzyku emocji czy innych wyższych uczuciach przy lekturze
mitów (wywołując tym konwulsje tłumionego śmiechu u znających go
kolegów) otrzymuje całkiem niezłą ocenę. To wszystko są sytuacje
autentyczne. I wiem, że są też inni, wspaniali nauczyciele.
Z nie

[Gość: MP]

I wiem, że są też inni, wspaniali nauczyciele.
Z niektórymi stale utrzymuję kontakt. Ale i oni muszą nauczyć
jak poradzić sobie z cekae-mowym kluczem. A tam nie ma miejsca
na prawdę, szczerość, oryginalne, własne, dojrzałe opinie.
Jest prosta zgadywanka: czego ci ludzie mogli chcieć bym im o tym
napisał.
Lista nie jest wyczerpana. Jesli nie dostrzegasz, że w polskiej
szkole istnieje problem prawdy, szczerości, otwartości,
szacunku dla odmienności w sprawach wymykających się prostym
formułom matematycznym, problem elementarnego zdrowego rozsądku
w załatwianiu spraw prostych, to zazdroszczę Ci świata,
w którym żyjesz. Może to tylko ja mam pecha, że zawsze
świat w którym żyję jest jakiś taki bardziej kostropaty.

Pozdrawiam,
M.

[Gość: karo]

Twoja wypowiedź jest długa i imponująca.
Ale mnie nie wzrusza. Bo dokladnie tyle samo albo i pięć razy więcej może
napisać każdy nauczyciel na temat zachowania rodziców w stosunku do szkoły i
nauczycieli. I nasze przykłady będą tak samo chwytające za serce jak Twoje.
Drobne próbki z mojego życia nauczycielskiego:
Dzwonię do rodzicow ucznia,że nie chodzi do szkoly i ma slabe oceny.Na drugi
dzien przychodzą oboje rodzice, juz po wizycie u dyra, ze skargą pisemną na
mnie, ze ośmielilam się ich nachodzić telefonicznie i powiedzieć,że Michał się
słabo uczy. Cała dalsza historia nadaje się na kilkuodcinkowy serial
dokumentalny.

Przychodzi do mnie tatuś lekarz i mówi : Pani mi może mi naskoczyć. ja jestem X.

Mialam w klasie dwie blizniaczki. Siedzialy razem, zawsze ze sobą pracowały,
nie chcialy współpracować z grupą. Kiedyś powiedzialam matce w serdecznej
rozmowie, szkoda, ze nie są w dwóch róznych klasach lub nawet szkołach, bo
wtedy integrowały by się bardziej z obcymi. Po miesiącu wzywa mnie dyrektor ,
ma skargę na pismie na mnie, matka pisze, że ośmielilam się krytykować jej
decyzje rodzicielskie.
Takich przykładzików mam nie dziesiątki ale setki. Po co rozmawiać z rodzicami
serdecznie ? Po co dzwonić? Tylko klopoty.

[Gość: stankiee]

Przepraszam, że się wtrącam. Po co rozmawiać z rodzicami serdecznie? Po co być
życzliwym? Przecież nie muszę.Ja tu rządzę. Jak nie to pała. Gdybym to ja
napisała coś takiego, nieźle by mi się dostało. Nigdy nie byłam w szkole z
pretensjami czy skargą u dyrektora. Ostatni raz miałam z nim kontakt w
momencie przenoszenia dokumentów syna. Miła rozmowa, bardzo ciepłe przyjęcie.
Nabrałam do tej szkoły szacunku. Mam go do tej pory pomimo tych niedomówień. W
tej szkole są nauczyciele życzliwi i nieżyczliwi, czy też "nieruszalni i
nieomylni".I o takich tu piszę. Podchodzicie do tego wyrywkowo. Źle.

[Gość: karo]

Po co rozmawiać serdecznie?
Rodzice uczniów nauczyli mnie, że nie wolno mówić im tego, co naprawdę myślę ,
tylko tyle, ile jest potrzebne a mnie nie zaszkodzi.
Weź pod uwage ten przyklad z bliźniaczkami. Głupia byłam, ze powiedzialam, to
co myślę. Ogólnie zaleca się , aby bliźniaki w szkole rozdzielić - np w dwóch
różnych klasach. Bo wtedy uczą się współpracy z innymi dziećmi , nie odgradzają
się, nie tworzą własnego świata zamkniętego dla innych.

Na drugi raz, kiedy taka mama zapyta mnie, co może zrobić, aby dziewczynki
lepiej pracowały na lekcji /bo taka była pierwotna rozmowa/ , to powiem coś
bezpiecznego, typu może zachęcac do przedmiotu, kupić dodatkową lekturkę allbo
podobne ogólniki. I mama będzie zadowolona i ja bezpieczna.

Stąd najbardziej bezpieczny komentarz nauczyciela o uczniu : zdolny ale
powinien więcej pracować. Bo to jest bezpieczne im ładnie brzmi. I rodzic się
cieszy.

[Gość: stankiee]

Od całego zdarzenia minęło już kilka dni. Jak pewnie zauważyliście, nie byłam
jeszcze w szkole. Nie jestem typem awanturnika, który najpierw biegnie i
krzyczy, a potem pyta o co chodzi. Dziś jest w szkole dzień otwarty, jak co
miesiąc będę na spotkaniu z wychowawcą. Mam nadzieje, że dojdziemy do
porozumienia. Jeśli nie, to nauczka pozostanie. Te przypadki opisywane wyżej
(pani wie kim ja jestem?) są patologiczne w całej rozciągłości. Reszta potem,
wracam do obowiązków.Pozdrawiam

[Gość: MP]

Droga karo!
Czy nie zauważasz, że tu nie ma żadnej symetri, żadnej
odwracalności ról, żadnego podobieństwa uzasadniającego
podobieństwo wniosków? Ty jesteś w pracy. Jak ci się
ona nie podoba, to możesz ją zmienić lub zagryźć zęby,
a w domu odreagować. Tak robi większość ludzi we wszelkich
zawodach i nie ma w tym nic nadzwyczajnego. Twój pracodawca
powinien móc od Ciebie wymagać określonych zachowań, niezależnie od
tego, czy osoby z którymi się stykasz służbowo
podobają Ci się czy nie. Oby tylko nie przekraczały
norm zapisanych w kodeksie. To czy np. masz dzwonić
czy nie, powinno być z nim dokładnie ustalone. Także zakres
Twoich decyzji autonomicznych. W każdym zawodzie
jesteś narażona na nieuzasadnione skargi. Skarga na
Twoje sugestie wypowiadane w zakresie Twoich kompetencji
jest zwyczajnie skargą nieuzasadnioną. Jestem przekonany,
że Twój dyrektor ją oddalił. Ale gdybyś, bedąc np. szewcem,
przyjęła niechętną postawę do klientów dlatego, że kilku z nich
niesłusznie się na Ciebie poskarżyło? Ciekawe, czy wiele
byś zarobiła? A gdybyś była pracownikiem najemnym, to czy szef
chciałby Cię trzymać? (Jeśli porównanie do szefca zbytnio Cię razi,
to wyobraź sobie lakarza czy maklera.) Osoby na rzecz których
przychodzi nam pracować są bardzo różne. Fachowość i profesjonalizm
to cechy, które pozwalają radzić sobie ze wszystkimi, którzy
przestrzegają norm ogólnych. Zarzuty - nie mam wątpliwości, że
uzasadnione! - wobec grubiaństwa, arogancji czy zwykłego chamstwa
niektórych z nich, nie zwalniają Cię w żaden sposób z obowiązków
wynikających z rodzaju Twojej pracy i powinności instytucji, w której
się zatrudniłaś. Nie mogą być wytłumaczeniem dla słabości tej instytucji
czy "symetrycznie" nagannych (lub chćby przesadnie obronnych) zachowań
po waszej stronie.

[Gość: karo]

Nie chcesz zauważyć faktów oczywistych. Szkoła jest miejscem pracy zgodnie z
Kodeksem Pracy. Ale nie takim zwykłym. Gdzie pracujesz a konkretnie ile osób
pracuje w Twoim otoczeniu i z iloma osobami masz kontakt bezpośredni - służbowy?

Czy mozna prosić o liczby? Konkretne?

A najpierw moje, czyli właściwie każdego nauczyciela.
1. uczę 9 klas po 38 osób razem 342 uczniów
2. rodziny tych uczniów bezpośrednio zainteresowane wszystkim, co się dzieje w
szkole , liczę srednio dwoje rodziców i dwóch dziadków / po 1 z każej strony/
342 uczniów x 4= 1368
3. Moi koledzy z pokoju nauczycielskiego 78 osób

Razem mam do czynienia właściwie codziennie /w pewien sposób/ z 1788 osobami. I
tak każdy nauczcyiel.
I nie można tego pomijać, bo tamgdzie naraz dobrze chce 1800 osób, zawsze bęzie
zamieszanie. Zamieszanie na jakimś konkretnym odcinku jest po prostu
nieuknione. I raz będzie się skarzył Rodzic na szkołe, raz nauczyciel na
dziecko albo rodzica, potem dyrektor na nauczyciela. Nie wolno niestety patrzeć
jednostronnie.

[Gość: MP]

Codziennie masz do czynienia z ok. 150 dziećmi. Kontakt
ze współpracownikami - choć moim zdaniem być powinien
codzienny i w pełni merytoryczny, polegający na uzgadnianiu
zazębiających się treści nauczania - jest zapewne głównie
kawiarniany z fluktuacjami na sprawy wychowawcze.
Innego praktycznie nie ma chyba, że dyrekcja ma "ambicje"
i organizuje puste pokazówki typu "Szkoła z klasą".
Rodzice zjawiają się na wywiadówkę. Czasem jakiś przyplącze się
na przerwie i to raczej sam, a nie samoczwór z meżem i teściami.
Kontakt z uczniami jest zupełnie specyficzny, ale przecież właśnie
taki jest sens wybranej przez Ciebie pracy. Podsumowując:
panienka na poczcie, czy sprzedawca pączków mają zapewne
pracę bardziej urozmaiconą. Tyle odnośnie liczb.

Odnośnie zamieszania, to nie o nim była mowa. Mowa była o
w pełni świadomym i na mój gust dość perwersyjnym trwaniu
w łęboko nagannym postępowaniu. Przypomnę, że chodziło
o jedynki za brak pracy domowej w dzień po dwudniowej
nieobecności dziecka wyjaśnionej przez rodzica w sposób raczej
nie budzący wątpliwości co do wiarygodności. A nawet gdyby,
to o jedynki nie za rozpoznany brak wiedzy czy umiejętności,
ale z uchybienia czysto formalne (brak pracy).

[Gość: karo]

Nie podałeś swoich liczb!

Gość portalu: MP napisał(a):

> Codziennie masz do czynienia z ok. 150 dziećmi.

Nieprawda. Kontaktem jest już spotkanie na korytarzu i powiedzenie z miłym
usmiechem Dzień dobry


> Kontakt ze współpracownikami jest zapewne głównie kawiarniany z fluktuacjami
na sprawy wychowawcze. Innego praktycznie nie ma chyba


Kawiarniany?!

> Rodzice zjawiają się na wywiadówkę. Czasem jakiś przyplącze się
> na przerwie i to raczej sam, a nie samoczwór z meżem i teściami.

Udajesz, że nie rozumiesz? Przecież uczeń przychodząc do domu i opowiadając
rodzinie co było w szkole, powoduje, ze rodzina ocenia mnie. W ten sposób mam
kontakt służbowy z nimi. Oceniają mnie codziennie.


> Kontakt z uczniami jest zupełnie specyficzny, ale przecież właśnie
> taki jest sens wybranej przez Ciebie pracy. Podsumowując:
> panienka na poczcie, czy sprzedawca pączków mają zapewne
> pracę bardziej urozmaiconą.

Skąd wnioskujesz, że narzekam na brak urozmaicenia w pracy? Przeciwnie, jestem
bardzo zadowolona.


> Tyle odnośnie liczb.

A Twoje liczby?

> Mowa była o w pełni świadomym i na mój gust dość perwersyjnym trwaniu
> w łęboko nagannym postępowaniu. Przypomnę, że chodziło
> o jedynki za brak pracy domowej w dzień po dwudniowej
> nieobecności dziecka wyjaśnionej przez rodzica w sposób raczej
> nie budzący wątpliwości co do wiarygodności.

A skąd pewność, że w tej własnie szkole nie ma Regulaminu Oceniania
Wewnątrzskolnego z odpowiednim przepisem? U mnie wszkole jest odnośny pragraf.
uczeń ma prawo do nieprzygotowania do lekcji po usprawiedliwionej nieobecności
trwającej dłużej niz 3 dni. A więc u nas 2 dni nieobecności to za malo. I może
uprzedzę Twoją zapewnę uwagę, że jest to niesprawiedliwe - Regulamin
zatwierdziała Rada Szkoły, a zapewne wiesz, kto wchodzi w jej skład.


> to o jedynki nie za rozpoznany brak wiedzy czy umiejętności,
> ale z uchybienia czysto formalne (brak pracy).

Jeżeli uważasz brak pracy za zjawisko pozytywne, to o czym my rozmawiamy.

I jeszcze jedno.
Kiedy moje dziecko ma planowaną nieobecność w szkole, zawsze dzwonimy do jego
kolegi i umawiamy się na odpisanie lekcji.

I drugie.
Nie znamy CAŁEJ sytuacji. Być może uczeń wykorzystał już we wrześniu dwa
przysługujące mu nieprzygotowania i teraz po raz kolejny nie mial zadania.

[Gość: MP]

Umknęła mi Twoja odpowiedź:-(

> Nieprawda. Kontaktem jest już spotkanie na korytarzu i powiedzenie z miłym
> usmiechem Dzień dobry

No to doliczmy kioskarza i ludzi z metra:-)

> Udajesz, że nie rozumiesz? Przecież uczeń przychodząc do domu i opowiadając
> rodzinie co było w szkole, powoduje, ze rodzina ocenia mnie. W ten sposób mam
> kontakt służbowy z nimi. Oceniają mnie codziennie.

Chyba jednak nie udaję, że nie rozumiem Twojego pojmowania słowa "kontakt".

> Skąd wnioskujesz, że narzekam na brak urozmaicenia w pracy? Przeciwnie,
> jestem bardzo zadowolona.

A napisałem, że narzekasz? Stwierdziłem fakt większego urozmaicenia!

> A Twoje liczby?

Jeśli napiszę, że w swojej kasie w supermarkecie mam rocznie
kontakt służbowy z setką tysięcy osób, to to coś zmieni
odnośnie spraw szkoły? Jeśli napiszę, że do mojego lasu
raz na rok przyjeżdża trzech facetów po drzewo, a pensję
dostaję na konto, to czy to uczyni nas mądrzejszymi w sprawach
tu omawianych?

> A skąd pewność, że w tej własnie szkole nie ma Regulaminu Oceniania
> Wewnątrzskolnego z odpowiednim przepisem? U mnie wszkole jest odnośny
pragraf.
> uczeń ma prawo do nieprzygotowania do lekcji po usprawiedliwionej
nieobecności
> trwającej dłużej niz 3 dni. A więc u nas 2 dni nieobecności to za malo.

Przyznam Ci szczerze, że takich paragrafów zupełnie nie rozumiem.
Treść rozporządzenia, które jest tu prawem, jest jednoznaczna:
rozpoznajesz najlepiej jak potrafisz co dziecko wie i potrafi.
To czy ma zeszyt, czy odrobił zadane słupki nie ma tu znaczenia,
jeśli wiesz, że umie (lub, że nie umie, a słupki robi mu mama :-)).
Jeśli nie nauczył się wiersza, to oczywiście czegoś w danej chwili
sprawdzić nie możesz. Ale jeśli to, o czym miał świadczyć ten
wiersz udaje Ci się ustalić inaczej np. za miesiac przy innej okazji,
to to ostateczne ustalenie jest dla Ciebie obowiązujące. Bo przecież
dany wiersz był tylko pretekstem - nie jest ważne, czy dziecko umie
deklamować ten czy inny; ważne czy umie deklamować, a to ustaliłaś.
"Nieprzygotowania" mogę rozumieć jako pewne "niemanie" (w sferze
materialnej lub intelektualnej), które dezorganizuje pracę innych.
Takie należy tępić odpowiednimi do tego narzędziami, czyli
ocenami z zachowania. Rozumiem, że może chodzić wyłącznie o tępienie
zachowań zawinionych. Jeśli ktoś niczego po swej stronie nie zaniedbał,
a mimo to nie jest "przygotowany" to nie ma znaczenia czy jest to
po raz pierwszy czy po raz piąty. Tu musi działać elementarna logika,
ponad która nie może stać żaden regulamin.

A z innej beczki: regulamin, mówiąc o prawie ucznia, nie odbiera
w żaden sposób nauczycielowi prawa do bardziej liberalnego postępowania
i nie zwalnia go od obowiązku kierowania się na każdym etapie zdrowym
rozsądkiem.

> I może
> uprzedzę Twoją zapewnę uwagę, że jest to niesprawiedliwe - Regulamin
> zatwierdziała Rada Szkoły, a zapewne wiesz, kto wchodzi w jej skład.

To już chyba jawna kpina? Wiesz przecież dobrze, że projekt reulaminu
przygotowuje RP - to jej wyłączna kompetencja. Wyobrażasz sobie, że
uczniowie lub rodzice zakwestionują jej oczekiwania? Jest to
teoretycznie oczywiście możliwe, ale to jawna wojna. Trudno mi wyobrazić
sobie rozsądne działanie szkoły uwikłanej w tak jawny konflikt.


> Jeżeli uważasz brak pracy za zjawisko pozytywne, to o czym my rozmawiamy.

Uważam, że ocena za brak czysto formalny to zjawisko równie
negatywne co nielegalne. Prace domowe są potrzebne, bo służą ćwiczeniu,
dają szansę na uzyskanie jeszcze przed klasówką. odpytaniem czy
egzaminem informacji, informacji zwrotnej o pozimie swego (czy dziecka)
zaawansowania.
Ktoś, kto ich nie wykonuje ryzykuje gorsze przygotowanie i traci
pewną szansę.
Nie mogą natomiast być dla nauczyciela źródłem rozpoznania w rozumieniu
przepisów o ocenianiu. Nie są one np. w żadnym stopniu wiarygodne
(rodzice, korepetytanci, koledzy, Internet). Ich "niemanie" tylko
w szczególnych okolicznościach świadczy o braku wiedzy lub umięjetności,
które nauczyciel ma obowiązek rozpoznać.

> I jeszcze jedno.
> Kiedy moje dziecko ma planowaną nieobecność w szkole, zawsze dzwonimy do jego
> kolegi i umawiamy się na odpisanie lekcji.

To dobra metoda, choć np. u mojej córki zawsze były z tym kłopoty
(ze znalezieniem kwapiących się do pożyczenia i mających jednocześnie
wiarygodne notatki). Ot, taki lokalny wyścig szczurów :-(
To też trzeba uwzględniać.

> Nie znamy CAŁEJ sytuacji. Być może uczeń wykorzystał już we wrześniu dwa
> przysługujące mu nieprzygotowania i teraz po raz kolejny nie mial zadania.

Żadna liczba nieprzygotowań nie powinna wyczerpać pokładów elementarnego
zdrowego rozsądku:-(

moja odpowiedź

[Gość: karo]

Gość portalu: MP napisał(a):


> No to doliczmy kioskarza i ludzi z metra:-)

Nie udawaj, że ponownie nie rozumiesz . Brak odpowiedzi na pozdrowienie ucznia
już jest komentowane przez ucznia negatywnie - a więc kontakt negatywny.



> > Udajesz, że nie rozumiesz? Przecież uczeń przychodząc do domu i opowiadają
rodzinie co było w szkole, powoduje, ze rodzina ocenia mnie. W ten sposób
mam kontakt służbowy z nimi. Oceniają mnie codziennie.

> Chyba jednak nie udaję, że nie rozumiem Twojego pojmowania słowa "kontakt".

No comments.




> > A Twoje liczby?

> Jeśli napiszę, że w swojej kasie w supermarkecie mam rocznie
> kontakt służbowy z setką tysięcy osób, to to coś zmieni
> odnośnie spraw szkoły? Jeśli napiszę, że do mojego lasu
> raz na rok przyjeżdża trzech facetów po drzewo, a pensję
> dostaję na konto, to czy to uczyni nas mądrzejszymi w sprawach
> tu omawianych?

Odpowiedź mnie nadal interesuje. Człowiek, który ma zawodowo do czynienia z
wieloma różnymi osobami, rozumienie istotę powstawania konfliktów w dużej
grupie. Inaczej np. rencista przebywający cały czas w domu i kontaktujący się
raz w miesiącu z listonoszem.



>
> > I może
> > uprzedzę Twoją zapewnę uwagę, że jest to niesprawiedliwe - Regulamin
> > zatwierdziała Rada Szkoły, a zapewne wiesz, kto wchodzi w jej skład.
>
> To już chyba jawna kpina? Wiesz przecież dobrze, że projekt reulaminu
> przygotowuje RP - to jej wyłączna kompetencja. Wyobrażasz sobie, że
> uczniowie lub rodzice zakwestionują jej oczekiwania?

Obrażasz w ten sposób rodziców i uczniów z samorządu wchodzących w skład Rady.
Uczniowie i rodzice mają w Radzie Szkoły przewagę głosów.


>Prace domowe są potrzebne, bo służą ćwiczeniu,
> dają szansę na uzyskanie jeszcze przed klasówką.
> Nie mogą natomiast być dla nauczyciela źródłem rozpoznania w rozumieniu
> przepisów o ocenianiu.

A dlaczego niby nie mogą? W Regulaminie Oceniania Wewnątrzszkolnego,
zatwierdzonego przez w/w Rade Szkoły, jest dokładnie opisane, za co dostaję się
oceny: odp. ustne, klasówki, karktówki, zadania domowe. Tylko ,że niewielu
rodzicom chce się pofatygować do biblioteki i pożyczyc Regulamin.


>Nie są one np. w żadnym stopniu wiarygodne (rodzice, korepetytanci, koledzy,
Internet).

W żadnym? Strasznie kategoryczne są te Twoje wypowiedzi. Obrażasz w ten sposób
np. swoją córkę, sugerując, że również ona odpisuje zadania. A pamiętasz, kto
pomagał kilka dni temu w zrobieniu zadania z matematyki internautce na forum
Kujon? Czy aby nie Ty? Śmieszne. MP rozwiązuje zadania z matematyki dzieciom w
interncecie, pomagając oszukiwać szkołę a usta ma pełne frazesów o uczciwości.
Teraz rozumiem Twoje rozumienie symetrii - tylko w jedną stronę.


>
> > I jeszcze jedno.
> > Kiedy moje dziecko ma planowaną nieobecność w szkole, zawsze dzwonimy do
jego kolegi i umawiamy się na odpisanie lekcji.
>
> To dobra metoda, choć np. u mojej córki zawsze były z tym kłopoty
> (ze znalezieniem kwapiących się do pożyczenia i mających jednocześnie
> wiarygodne notatki). Ot, taki lokalny wyścig szczurów :-(


Może są inne powody niechęci do pożyczania?



> Żadna liczba nieprzygotowań nie powinna wyczerpać pokładów elementarnego
> zdrowego rozsądku:-(

A na przykład 10 w semestrze wyczerpuje?

[Gość: MP]

> Brak odpowiedzi na pozdrowienie ucznia
> już jest komentowane przez ucznia negatywnie - a więc kontakt negatywny.

Ale ty nie pisałaś o niemal dwóch tysiącach, którzy się pozdrawiają,
tylko o niemal dwóch tysiącach, którzy codziennie wspólnie z Tobą
razem chcą dobrze w tej samej sprawie, co rzekomo wprowadza
zamieszanie. W domyśle zamieszanie usprawiedliwiające nauczycielki
z początkowego postu.
Związku z pozdrawiającym sie tłumem nie widzę tu jako żywo!

> Człowiek, który ma zawodowo do czynienia z
> wieloma różnymi osobami, rozumienie istotę powstawania konfliktów w dużej
> grupie.

A niby jakie to sprzeczne interesy w grupie legły u podstaw
jedynek za brak pracy, w dodatku niczym nie zawiniony przez dziecko?

> Obrażasz w ten sposób rodziców i uczniów z samorządu wchodzących w skład
Rady.
> Uczniowie i rodzice mają w Radzie Szkoły przewagę głosów.

Obrażasz zdrowy rozsądek tak interpretując moje słowa.
(Nie jest to moja ulubiona forma literacka, ale jeśli masz ochotę
na polemikę agresywną, to przynajmniej przez pewien czas
mogę dotrzymać pola :-).)
A na poważnie: prywatne wojny to jedno (nawet te z kuratorem w tle),
a konflikty ciał ustawowych, konflikty z jednoznacznym
zaangażowaniem młodzieży przeciwko jej nauczycielom,
to zupełnie inna jakość. Są sprawy na tyle ważne i delikatne,
że dla ich rozwiązania nie warto używać swojej formalnej przewagi.

> A dlaczego niby nie mogą? W Regulaminie Oceniania Wewnątrzszkolnego,
> zatwierdzonego przez w/w Rade Szkoły, jest dokładnie opisane, za co
> dostaję się oceny: odp. ustne, klasówki, karktówki, zadania domowe.

A co to ma do rzeczy, że są "zapisane"? Czy ja napisałem, że
nie można ich oceniać? Napisałem wyraźnie coś zupełnie odwrotnego.
Pisałem, że oceny z nich są ważne, bo niosą cenną informację pozwalającą
nie być zaskoczonym w chwili właściwego rozpoznania.
Oczywiście te za pracę, a nie te za jej niemanie, bo te w kwestii
spraw podlegających zgodnie z prawem ocenie, nie niosą żadnej informacji.
Pisałem natomiast, że oceny za prace domowe nie mogą być źródłem
rozpoznania dla nauczyciela, rozumiejąc przez to podsumowanie
ze skutkami dla oceny końcoworocznej. Powody wymieniłem.
Nie stoi to w żadnej sprzeczności z wpisaniem ich w WSO.
I w uzupełnieniu: Rodzice, szczególnie w młodszych szkołach, powinni być
informowani o tym, jeśli ich pociecha nie wykonuje zadawanych ćwiczeń.
Bez tej informacji ich nadzór nad dzieckiem byłby bardzo utrudniony.
Ale nie można tej informacji przekazywać narzędziem przeznaczonym do
innego celu - do informowania o stanie wiedzy i umiejętności, a nie
o pilności w wykonywaniu prowadzących do tego ćwiczeń. Moja żona np.
od lat ma gustowną pieczątkę z napisem "Brak pracy domowej z matematyki."
Prosta, czytelna informacja bez stopnia. Kto chce, ten wyciąga z niej wnioski.
Oj, wyciągają! A co 4-5 lekcji na kartkówce dokładnie widać kto nie
wyciagnął:-(.

> W żadnym? Strasznie kategoryczne są te Twoje wypowiedzi.

Darujmy sobie niuanse stylistyczne. Nie chodziło o to, że każda
praca jest faktycznie niesamodzielna, tylko o to, że każda taką może być,
bo żaden dostatecznie mocny mechanizm przed tym nie chroni.
A jeśli takie prace mają rzeczywisty wpływ na ocenę klasyfikacyjną,
to motywacja do pójścia na skróty jest mocniejsza niż naturalne hamulce
u wielu osób. Taki świat i tyle. Czy robiąc klasówkę lub uczestnicząc
w przeprowadzaniu egzaminu opuszczasz dyskretnie uczniów, by nie obrażać
ich swoim brakiem zaufania?
Co do córek (i synów), to nie tyle ich obrażam,
co dbam o to, by konkurując na oceny na kolejnych edukacyjnych
progach, konkurowali tym co w głowie, a nie czym innym. Poza tym
niektóre oceny powinny dawać gwarancję właściwego przygotowania
osób, ktore je otrzymały. Wolałbym by elektryk, który przyjdzie
grzebać mi w instalacji, miał swój dyplom za to i tylko za to, co
faktycznie potrafi, a nie za przekompilowane z Internetu pseudoreferaty.

> A pamiętasz, kto
> pomagał kilka dni temu w zrobieniu zadania z matematyki internautce na forum
> Kujon? Czy aby nie Ty? Śmieszne. MP rozwiązuje zadania z matematyki dzieciom
> w interncecie, pomagając oszukiwać szkołę a usta ma pełne frazesów o
> uczciwości.

Mam nadzieję, że nie dzieciom, tylko młodej osobie w wieku już
ponadgimnazjalnym :-). Gdyby to zadanie było dane komuś młodszemu
(a nie mogę tego wykluczyć) to byłoby ono bardzo niestosowne.
Jeśli uważnie przeczytałaś co napisałem, to wiesz sama, że Twój
zarzut jest bardzo nieuczciwy. Dziewczę dostało jedynie wskazówkę
i to taką, że jeśli umiało ją wykorzystać, to znaczy, że już
chwyciło o co chodzi. W końcu taki jest cel edukowania i nie ma
tu nic niewłaściwego. Nie zmienia to faktu, że w Internecie można
znaleźć pomoc innego rodzaju, która poziomu wiedzy osoby z niej
korzystającej w żadnym stopniu nie pomnaża. Ostatnio można nawet ją
kupić u reklamujących się bez zażenowania nauczycieli :-(

> > Żadna liczba nieprzygotowań nie powinna wyczerpać pokładów elementarnego
> > zdrowego rozsądku:-(
>
> A na przykład 10 w semestrze wyczerpuje?

Dziecko, które dziesięć razy w semestrze ma ważne powody by nie być
przygotowanym do lekcji ma naprawdę jakiś poważny kłopot. Powinno się
nad nim szczególnie troskliwie pochylić, by ten kłopot poznać i
pomóc rozwiazać jego problem. To przynajmniej podpowiada mi mój
zdrowy rozsądek.

[Gość: karo]

Gość portalu: MP napisał(a):

> Ale ty nie pisałaś o niemal dwóch tysiącach, którzy się pozdrawiają,
> tylko o niemal dwóch tysiącach, którzy codziennie wspólnie z Tobą
> razem chcą dobrze w tej samej sprawie, co rzekomo wprowadza
> zamieszanie.

"Rzekomo"? Czy ktoś z Państwa czytających tę dyskusję ma doświadczenie we
współpracy z 2000 osób naraz i mógłby się wypowiedziec?




> A niby jakie to sprzeczne interesy w grupie legły u podstaw
> jedynek za brak pracy, w dodatku niczym nie zawiniony przez dziecko?

Oszukujesz. To były dywagacje skierowane do Ciebie ogólnie nt oświaty, co można
łatwo prześledzić czytając po kolei posty. Wystarczy przeczytać.



> > Obrażasz w ten sposób rodziców i uczniów z samorządu wchodzących w skład
> Rady.
> > Uczniowie i rodzice mają w Radzie Szkoły przewagę głosów.
>
> Obrażasz zdrowy rozsądek tak interpretując moje słowa.


Naprawdę??? To zinterpretuj swoją wypowiedź : "To już chyba jawna kpina? Wiesz
przecież dobrze, że projekt reulaminu przygotowuje RP - ... wyobrażasz sobie,
że uczniowie lub rodzice zakwestionują jej oczekiwania? "
Bo chyba każdy średnio inteligentny czytelnik zrozumie Twoje zdanie
następująco: Rodzice i uczniowie w Radzie to marionetki nauczycieli. A w Radzie
zasiadają osoby chętne do współpracy, ambitmne, energiczne, chcące coś zmienić
w swojej szkole na lepsze i możesz być spokojny, że dobrze pilnują ineterów
uczniów. Dlatego nie każda szkoła ma Radę.




> > A dlaczego niby nie mogą? W Regulaminie Oceniania Wewnątrzszkolnego,
> > zatwierdzonego przez w/w Rade Szkoły, jest dokładnie opisane, za co
> > dostaję się oceny: odp. ustne, klasówki, karktówki, zadania domowe.
>
> A co to ma do rzeczy, że są "zapisane"? Czy ja napisałem, że
> nie można ich oceniać?

Oczywiście, że tak napisałeś, ale chyba tego nawet nie pamiętasz. Przypomnę
cytacik: "Nie mogą natomiast być dla nauczyciela źródłem rozpoznania w
rozumieniu przepisów o ocenianiu. "

Jeżeli nie rozumiesz własnych wypowiedzi, to trudno.

>Napisałem wyraźnie coś zupełnie odwrotnego.

OJEJEJEJ.

> Darujmy sobie niuanse stylistyczne. Nie chodziło o to, że każda
> praca jest faktycznie niesamodzielna, tylko o to, że każda taką może być,
> bo żaden dostatecznie mocny mechanizm przed tym nie chroni.

Pisząc tekst odpowiadasz za swoje słowa. Tryb przypuszczający wprowadziłeś
dopiero teraz.


> > A pamiętasz, kto
> > pomagał kilka dni temu w zrobieniu zadania z matematyki internautce na for
> um Kujon? Czy aby nie Ty? Śmieszne. MP rozwiązuje zadania z matematyki
dzieciom w interncecie, pomagając oszukiwać szkołę a usta ma pełne frazesów o
uczciwości.

> Mam nadzieję, że nie dzieciom, tylko młodej osobie w wieku już
> ponadgimnazjalnym :-).

Zaraz, zaraz. A jeżeli to było zadanie z I klasy liceum, to już Co, wolno Ci
oszukiwać szkołę? W której klasie szkoły ponadgimnzajalnej kończy się w Twoim
Kodeksie Honorowym pojęcie UCZCIWOŚĆ? Boziewicz trzymałby fason do śmierci.

[Gość: ojciec]

O! karo!
Czarzasty i Jakubowska przy tobie to małe pimpusie!

[Gość: karo]

ojcze

[Gość: MP]

Droga karo!

Czuję się zdruzgotany! Szybko porządkuję swoje
sprawy i chyba popełnię harakiri.

[Gość: karo]

>Czy nie zauważasz, że tu nie ma żadnej symetri, żadnej
odwracalności ról, żadnego podobieństwa uzasadniającego
podobieństwo wniosków?

Każdy ma prawo do własnego zdania.

[Gość: MP]

> Każdy ma prawo do własnego zdania.

Czy stosujesz tę zasadę odpytując swoich uczniów?

Zasada ta dotyczy spraw nierozstrzygalnych poprzez
zbadanie, sprawdzenie, ustalenie pojęć. Dotyczy
opinii o "słusznościach" i innych rozstrzygnięciach
z obszaru systemu wartości.
Brak symetri i kompletna odmienność ról nie jest
kwestią uznaniową, etyczną, słusznościową ...
Podlega ona rozpoznaniu i ustaleniu.
Są kwestie, które się sprawdza i wykazuje, a nie
przegłosowuje.

do karo

[Gość: Majka]

"Twoja wypowiedź jest długa i imponująca. Ale mnie nie wzrusza. Bo dokladnie
tyle samo albo i pięć razy więcej napisać każdy nauczyciel na temat zachowania
rodziców w stosunku do szkoły i nauczycieli. I nasze przykłady będą tak samo
chwytające za serce jak Twoje."

Karo, każdy nauczyciel ma swoje martyrologiczne rozważania
i wspomnienia :)
Jeden tylko drobiazg- my mamy być:
1)zawodowcami, którzy mimo "niesympatyczności" rodzica czy dziecka poradzą
sobie z problemem
2) nie wolno nam przenosić urazów na innych
3) zawód zobowiązuje nas do zachowań kulturalnych, etycznych i pełnych szacunku
dla ludzi, z którymi mamy kontakt. Od lekarzy tego oczekujesz? Tu nasze zawody
będą zbieżne. Nawet jeśli po takiej rozmowie ( przez godzinę po lekcjach)
możesz tylko milczeć z zaciśniętymi zębami :))

[Gość: karo]

Cześć Majka

> Jeden tylko drobiazg- my mamy być:
> 1)zawodowcami, którzy mimo "niesympatyczności" rodzica czy dziecka poradzą
> sobie z problemem

Czy ja mówię, ze sobie nie radzę?

> 2) nie wolno nam przenosić urazów na innych

Czy ja mówię o przenoszeniu urazów w znaczeniu przenoszenia urazów? Czego
uczysz?

> 3) zawód zobowiązuje nas do zachowań kulturalnych, etycznych i pełnych
szacunku

Jestem kulturalna, etyczna i pełna szacunku. Z kulturą , etyką i szacunkiem
rozmawiam z rodzicami tak, aby moje wypowiedzi były bezpieczne i nie narażały
mnie na kłopoty.


Nawet jeśli po takiej rozmowie ( przez godzinę po lekcjach)
> możesz tylko milczeć z zaciśniętymi zębami :))


Godzina? Szybko dochodzisz do siebie.

Miodek mi się przyśni ;))

[Gość: Majka]

Niech społeczeństwo wybaczy - z pośpiechu zbłądziłam złą formą :) Oczywiście:
przenoszenie urazy.

Piszesz: "(...)podobne ogólniki. I mama będzie zadowolona i ja bezpieczna.
Stąd najbardziej bezpieczny komentarz nauczyciela o uczniu : zdolny ale
powinien więcej pracować. Bo to jest bezpieczne im ładnie brzmi. I rodzic się
cieszy."

Ogólniki są bezpieczne, ja będę bezpieczna, bezpieczny komentarz.... Nieźle :)
Nie jest istotne, czy informacja jest rzetelna? Masz mieć spokój? I już?
I to jest etyczne? I profesjonalne?

[Gość: karo]

Zaszło nieporozumienie - nie chodzi mi Broń Boże o jakieś formy gramatyczne.
Tylko znaczenie. Przysięgam! Nawet się nad tym nie zastanawialam!!!!
Pisząc "przenosisz urazę" sugerujesz, że traktuję rodziców niemiło.
Słowo 'bezpieczne' jest tu najwłaściwsze, dlatego użyłam go tyle razy.

I własnie dobrze mnie rozumiesz. Nie powiem rodzicowi prawdy : Proszę Pana,
jeżeli syn będzie nadal chodził na wagary, to może nie zdać matury.
Taka jest prawda: wagary - brak wiedzy - problemy na egzaminie.

Nie powiem. A dlaczego ? Bo jak uczeń nie zda matury, to rodzic napisze
odwołanie do Kuratorium, że pani Kowalska już 2 października powiedziała,że syn
nie zda matury. Że ona sobie tak ustaliła.
I co ,czy to by była nieprawda? Powiedziałam tak? Powiedzialam. Był drugi
października i nawet tak napisalam na forum w Gazecie. Ale kto by sluchal moich
wyjasnień, że to było z dobrego serca? Zę to była po prostu informacja?

Zamiast tego, droga Majko, powiem takiemu rodzicowi: Proszę Pana, w tym roku
czeka nas matura. Syn powinien wziąć się do pracy.

Kończę już aktywność pisarską, dziś kończy mi się zwolnienie. od jutra do
pracy, muszę się jeszcze przygotować., dlatego dziś moglam sobie tu trochę
popisać.

[roman.gawron]

Gość portalu: karo napisał(a):

> Dzwonię do rodzicow ucznia,że nie chodzi do szkoly i ma slabe oceny.Na drugi
> dzien przychodzą oboje rodzice, juz po wizycie u dyra, ze skargą pisemną na
> mnie, ze ośmielilam się ich nachodzić telefonicznie i powiedzieć,że Michał
> się słabo uczy.

Podręcznik prawa szkolnego ("Polskie prawo szkolne" J. Homplewicza):

[...]Samo zestawienie kompetencji do wychowania, jakie ma zarówno władza
szkolna (szkoła), jak i władza rodzicielska (rodzice), jest już pytaniem
prawnym o zakresy tych uprawnień, ich rozgraniczenie oraz o zakresy
współdziałania szkoły i domu. (…)
Władztwa te - rodziców i szkoły - mając równorzędną ustawową podstawę prawną
(podkr. moje), ustawiają się wobec siebie na zasadach pewnej autonomii i
niezależności, ale nie wbrew prawu. Prawnie również się nie wyłączają. Ma to
takie na przykład znaczenie, że uczeń, pozostając w klasie (w szkole) pod
władztwem zakładowym, jednocześnie i przez cały czas jest pod władzą
rodzicielską. (…)
(…)celowościowo i funkcjonalnie te układy podwójnego władztwa w wychowaniu
rzutują na siebie, zazębiając się, w ramach zasady jednolitości zarówno
wychowania, jak i porządku prawnego. (…)
(…)przepisami prawnymi mogą być regulowane pewne obowiązki i odpowiedzialność
rodziców, również w sferze stosunków prawa szkolnego. Tak jest z obowiązkami
rodziców i prawnych przedstawicieli dziecka na przykład z tytułu realizacji
obowiązku szkolnego(…); z kolei zadaniem władz szkolnych jest wytyczyć w
przepisach wykonawczych te obowiązki i czynności, jakie rodzice powinni podjąć
dla zapewnienia uczęszczania dziecka do szkoły i sumiennego jego udziału w
nauce szkolnej. To daje już uzasadnienie dla postawienia tezy: rodzice z tytułu
ich władzy rodzicielskiej mogą mieć również administracyjno-prawne, przez
władzę szkolną konkretyzowane obowiązki. Ustawia to te władze szkolne w pozycji
swoistej kontroli wobec wykonywania pewnych obowiązków władzy rodzicielskiej (w
krańcowych sytuacjach niewykonywania obowiązków władzy rodzicielskiej jest
możliwe wniesienie wniosku o ograniczenie lub odebranie przez sąd tej władzy
rodzicom.[...]

Niedawno na stronie małopolskiego bodajże kuratorium znalazłem, że szkoła ma
prawo kontrolować nie tylko samo formalne wypełnianie obowiązku szkolnego przez
rodziców (ucznia de facto), ale również jakość wypełniania tego obowiązku,
stosunek do niego i warunki, jakie rodzice stwarzają dziecku poza szkołą, aby
prawidłowo mogło przygotowywać się do zajęć szkolnych.

Skarga rodziców więc była tu oczywiście bezzasadna.
Nauczyciel ma nie tylko prawo tak postąpić, ma wręcz taki obowiązek.
Dyrektor - oddalając skargę - powinien dla lepszego efektu oficjalnie pouczyć
rodziców co do tego, WZYWAJĄC rodziców do prawidłowego wywiązywania się z ich
obowiązków bezpośrednio wynikających z obowiązku szkolnego.

> Przychodzi do mnie tatuś lekarz i mówi : Pani mi może mi naskoczyć.

Powiem tu mocno: takim rodzicom (dla dobra dziecka) trzeba niestety pokazać,
gdzie ich miejsce. To doskonała okazja, aby szkoła wystąpiła z pozycji władzy.
Uświadomienie zbyt pyskatemu ojcu, że jego ręce nie są tak długie, jak mu się
wydaje, może wyjść jego dziecku tylko na dobre. Oczywiście byłby to też
pożyteczny sygnał dla innych dzieci i ich rodziców.
Dlatego zajmuję się prawnym aspektem kontrolnej funkcji szkoły i prawami
nauczyciela wobec uczniów i jego rodziców. Rodzice nie są przełożonymi
nauczyciela, szkoła - wspierając wychowawczą funkcję rodziny - ma prawo
kontrolować ich decyzje.

> Mialam w klasie dwie blizniaczki. Siedzialy razem, zawsze ze sobą pracowały,
> nie chcialy współpracować z grupą. Kiedyś powiedzialam matce w serdecznej
> rozmowie, szkoda, ze nie są w dwóch róznych klasach lub nawet szkołach, bo
> wtedy integrowały by się bardziej z obcymi. Po miesiącu wzywa mnie dyrektor ,
> ma skargę na pismie na mnie, matka pisze, że ośmielilam się krytykować jej
> decyzje rodzicielskie.

Jak udowodniłem wyżej, miała Pani takie prawo.

> Takich przykładzików mam nie dziesiątki ale setki. Po co rozmawiać
> z rodzicami serdecznie ? Po co dzwonić? Tylko klopoty.

Należy rozmawiać serdecznie, należy dzwonić. Ale też nie można sobie dać w
kaszę dmuchać. Słabym nauczycielem rodzice i uczniowie chętnie pomiatają.
Pani pytania świadczą o pewnej rezygnacji. To może być droga do tzw. wypalenia
zawodowego, do zbyt rutynowego podejścia.
Uczniowie muszą Pani słuchać, rodzice w koniecznym zakresie również. Głowa do
góry! :-))

[Gość: karo]

To tylko przykłady - jak Majka zauważyła - martyrologii. Nie ma mowy o
zniechęceniu a energia mnie rozpiera. Walczyć o swoje też potrafię. Ale pisalam
już kilka razy - stalam się b. ostrożna. Problemem jest niestety postawa
dyrekcji - boi się własnego cienia, skarg do Kuratorium a pisemko od rodziców
powoduje trzęsawkę. Jeżeli nauczyciel ma oparcie w dyrekcji, może być spokojny.
Wystraszylam dyrekcję skladając w sekretariacie pisemną odpowiedź na zarzuty,
na kilka stron. Dlaczego rodzice mogą skladać skargi pisemne a nauczyciel ma
się tlumaczyc tylko ustnie?

[roman.gawron]

Gość portalu: karo napisał(a):

> Jeżeli nauczyciel ma oparcie w dyrekcji, może być spokojny.

Otóż to. Zbyt strachliwe dyrekcje to prawdziwy problem dzisiaj.

> Wystraszyłam dyrekcję składając w sekretariacie pisemną odpowiedź na zarzuty,
> na kilka stron. Dlaczego rodzice mogą składać skargi pisemne, a nauczyciel ma
> się tłumaczyć tylko ustnie?

No właśnie :-)))

[Gość: karo]

roman.gawron napisał:


> Otóż to. Zbyt strachliwe dyrekcje to prawdziwy problem dzisiaj.

Czasami można to wykorzystać z pożytkiem dla siebie :)

Pozdrowienia dla OSKKO.

[roman.gawron]

Gość portalu: karo napisał(a):

> Pozdrowienia dla OSKKO.

Przekażę Zarządowi :-))

[Gość: MP]

W sprawach opisanych przez karo pewnie Pan ma
rację (pomijajac tradycyjne nadęcie:-) okraszone
tym razem protekcjonalnym poklepaniem po plecach :-().
Zresztą, kto rozsądny miałby tu inne zdanie?
Karo zapewne celowo opisała jedynie sytuacje oczywiste :-)

Natomiast straszenie przy okazji Homplewiczem
z okresu kwitnacego PRL-u jest trochę niesmaczne.
Już Panu kiedyś zwracałem na to uwage, ale może nigdy
dosyć informowania niedoinformowanych. Informuję więc
Pana ponownie, że realny socjalizm skończył się już kilkanaście
lat temu. Od tego czasu obowiązuje konstytucyjna zasada,
że obowiazki obywatelskie nakładane są przez ustawy
lub przez rozporządzenia wydane w zakresie i treści ściśle
przez ustawę określonch. Dwadzieścia lat temu pan
Homplewicz mógł sobie pisać, że "zadaniem władz
szkolnych jest wytyczyć w przepisach wykonawczych
te obowiązki i czynności, jakie rodzice powinni podjąć
dla zapewnienia uczęszczania dziecka do szkoły i
sumiennego jego udziału w nauce szkolnej. To daje
już uzasadnienie dla postawienia tezy: rodzice z tytułu
ich władzy rodzicielskiej mogą mieć również
administracyjno-prawne, przez władzę szkolną konkretyzowane
obowiązki." I dalsze banialuki ...
Dziś za takie brednie student prawa u najbardziej liberalnego
profesora oblałby egzamin.
Nie twierdzę, że nie ma potrzeby skonkretyzowania niektórych
obowiazków rodziców. Sam chciałbym np., by raz i ostatecznie
wyjaśniło się, że nie mam obowiazku kupowania dzieciom dowolnie
drogich podręczników czy innych pomocy, jesli mnie na to nie stać.
Podobnie np. z płatnymi imprezami szkolnymi. Wyjaśnienia wymagała
by też kwestia nieobecności z róznych powodów itp.
Ale w państwie prawa to wszystko musi rozstrzygnąć akt prawny
odpowiedniej rangi, a nie "władza administracyjna". Jak dotąd do
ogólnego zapisu o obowiązku szkolnym nie dopisano w ustawach
żadnych konkretyzacji, ani też nie zapisano upoważnienia do
konkretnego uregulowania tych kwestii w drodze rozporządzeń.
W takim stanie prawnym jedynie sąd może być arbitrem w oparciu
o bardzo ogólne zapisy i zdrowy rozsądek. Wszelkie "administaracyjno-prawne"
obowiązki a'la Homplewicz, gdyby takowe jakiś organ radośnie
ośmielił się ustanawiać, można zwyczajnie wyrzucić sobie do kosza.
Niech Pan więc raczy powstrzymać się od robienia ludziom wody
z mózgu, bo to nie Pan poniesie konsekwencje, jeśli np. jakiś dyrektor
szkoły weźmie to co Pan pisze za dobrą monetę i zacznie sobie
"ustanawiać".

[roman.gawron]

Gość portalu: MP napisał(a):

> Natomiast straszenie przy okazji Homplewiczem
> z okresu kwitnacego PRL-u jest trochę niesmaczne.

Dokonywanie wykładni prawa oświatowego bez znajomości podręcznika Homplewicza
można sobie darować (mimo że wydany w 1984 roku, nie ma tam ideologii - ani
komunistycznej, ani katolickiej, choć autor jest znanym działaczem ZHR-u).
Pewne zasady wykładni są uniwersalne i ponadczasowe.
Wiele idei się nie starzeje, do dziś cytujemy na przykład zasady prawa
rzymskiego, mimo że ustrój dawno już pogrzebany.

> Od tego czasu obowiązuje konstytucyjna zasada,
> że obowiązki obywatelskie nakładane są przez ustawy
> lub przez rozporządzenia wydane w zakresie i treści ściśle
> przez ustawę określonch.

Obowiązek szkolny jest obowiązkiem ustawowym. Uprawnienia dyrektora i
nauczycieli wynikające z władztwa zakładowego szkoły nadane są również przez
ustawy.
Wykładnia systemowa oraz celowościowa przepisów prawa rodzinnego i prawa
oświatowego jasno i wyraźnie w dzisiejszym stanie prawnym potwierdza w pełni
zdanie Homplewicza co do zazębiania się uprawnień, głębokiej autonomii i
wzajemnych wpływów rodziców i szkoły.
Z zadań szkoły w obecnie obowiązujących aktach prawnych jasno wynika, że ma ona
prawo również w koniecznym zakresie kontrolować rodziców ucznia.

> Dwadzieścia lat temu pan
> Homplewicz mógł sobie pisać, że "zadaniem władz
> szkolnych jest wytyczyć w przepisach wykonawczych
> te obowiązki i czynności, jakie rodzice powinni podjąć
> dla zapewnienia uczęszczania dziecka do szkoły i
> sumiennego jego udziału w nauce szkolnej. To daje
> już uzasadnienie dla postawienia tezy: rodzice z tytułu
> ich władzy rodzicielskiej mogą mieć również
> administracyjno-prawne, przez władzę szkolną konkretyzowane
> obowiązki." I dalsze banialuki ...
> Dziś za takie brednie student prawa u najbardziej liberalnego
> profesora oblałby egzamin.

To Pańskie zdanie. Ja go nie podzielam.
Zgadzam się z każdym słowem Homplewicza, mimo że 20 lat temu napisane, bo widzę
stosowanie tych zasad dzisiaj w praktyce.
Na podstawie takiej wykładni ustawowego pojęcia obowiązku szkolnego rodzice
zmuszeni są kupować podręczniki, zeszyty i inne pomoce, zmuszeni są odpowiednio
wyposażyć dziecko do szkoły: obuwie zamienne, jak trzeba to i mundurek, drugie
śniadanie, żeby nie było głodne itd.
Jak Pan myśli, nic nauczyciel prawnie nie może zrobić, jak dziecko przychodzi
do szkoły głodne? A jak może, to znaczy, że właśnie sprawuje funkcję kontrolną
wobec rodziców.
A jest gdzieś napisane wyraźnie, że szkoła może kontrolować rodziców w zakresie
żywienia dziecka?

Małopolskie KO zamieściło niedawno na swojej stronie www definicję obowiązku
szkolnego:
"Obowiązek szkolny – ustawowy obowiązek dziecka i jego rodziców (prawnych
opiekunów) polegający na regularnym uczęszczaniu dziecka na zajęcia szkolne i
zapewnieniu dziecku przez rodziców warunków umożliwiających dziecku
przygotowywanie się do zajęć szkolnych, którego celem jest ukończenie szkoły
podstawowej i gimnazjum."
Znaczy to ni mniej ni więcej, że nauczyciele mogą kontrolować warunki, jakie
rodzice zapewniają dziecku, aby solidnie przygotowywało się do zajęć szkolnych.
Nic nie stoi prawnie na przeszkodzie, żeby szkoła decyzją administracyjną
zobowiązała rodziców do zakupienia odpowiedniego biurka dla dziecka i
wydzielenia mu w domu własnego kącika do odrabiania lekcji. A jest to gdzieś
wprost napisane, że szkoła może tak?
Więc nieprawdą jest że: "rodzice z tytułu ich władzy rodzicielskiej mogą mieć
również administracyjno-prawne, przez władzę szkolną konkretyzowane obowiązki"?

Używa Pan mocnych słów (banialuki na przykład), ale nie widać, żeby miał Pan w
życiu wiele do czynienia z językiem prawniczym i prawniczym sposobem
rozumowania, a zasady wykładni prawa są Panu całkowicie obce.

> W takim stanie prawnym jedynie sąd może być arbitrem w oparciu
> o bardzo ogólne zapisy i zdrowy rozsądek.

Każdy - także Pan i ja - ma prawo dokonać wykładni obowiązujących przepisów,
posługując się zasadami wykładni, logiką i zdrowym rozsądkiem. Skoro przepis
jest ogólny, należy tego wręcz dokonać, odnosząc go do kokretnych życiowych
sytuacji.

[Gość: MP]

> Nic nie stoi prawnie na przeszkodzie, żeby szkoła decyzją administracyjną
> (DECYZJĄ ADMINISTRACYJNĄ! - podkreślenie MP) zobowiązała rodziców do
> zakupienia odpowiedniego biurka dla dziecka i
> wydzielenia mu w domu własnego kącika do odrabiania lekcji.

Na takie dictum to ja już nic nie mam do powiedzenia.
Bo to już nawet nie prawniczy elementarz! Wycofuję się
ze sformułowania "banialuki" - to zbyt łagodne słowo :-(

Zrobiłem co w mojej mocy, ale kijem Wisły nie zawrócę.

[roman.gawron]

Gość portalu: MP napisał(a):

> > Nic nie stoi prawnie na przeszkodzie, żeby szkoła decyzją administracyjną
> > (DECYZJĄ ADMINISTRACYJNĄ! - podkreślenie MP)

Proszę nie wyolbrzymiać i nie podkreślać. Zasadniczy problem i sens tego, co
chciałem powiedzić, jest inny. Jeśli z całego mojego wywodu tylko to potrafił
Pan triumfalnie wyłuskać i ironicznie ogłosić światu, to gratuluję - przede
wszystkim dobrej woli, umiejętności kulturalnej dyskusji i autentycznej chęci
rzeczowej i spokojnej wymiany poglądów w celu dojścia do prawdy, czy choćby
zbliżenia stanowisk.

> > zobowiązała rodziców do
> > zakupienia odpowiedniego biurka dla dziecka i
> > wydzielenia mu w domu własnego kącika do odrabiania lekcji.

Szkoła ma prawo wszcząć procedurę, aby zmusić rodziców do prawidłowego
wypełniania przez nich obowiązków wynikajacych z obowiązku szkolnego, w tym do
zapewnienia dziecku właściwych warynków do odrabiania lekcji. Jest to zgodne z
tym, co napisał 20 lat temu Homplewicz, któremu nie wiedzieć czemu odmawia Pan
racji. To jest tematem głównym naszej polemiki.

> Zrobiłem co w mojej mocy, ale kijem Wisły nie zawrócę.

Co Pan zrobił, prócz ironicznych epitetów? Odniósł się Pan rzeczowo do meritum
sporu?

[Gość: ojciec]

Człowieku!
Ale Ty masz "o d j a z d y" . . .
P.S
Masz już tatuaż ze swoją sygnaturką?

Do MP

[Gość: dyrektorka]

MP napisal:
Znacznie chętniej
wysłuchałbym Twojej opowieści o tych przypadkach, gdy
dzieci jednak nie naopowiadały bajek (nie wiem czy
wiesz to już ze swego pedagogicznego doświadczenia, ale
nawet dzieciom zdarza się mówić prawdę; a, i wybacz niewyszukaną
złośliwość :-)). Szczególnie wtedy gdy zarzuty dotyczyły
nauczycieli "niezatapialnych". Jak wówczas zareagowałaś?
I jak reagujesz generalnie w pierwszym odruchu, gdy jeszcze
nie możesz wiedzieć czy to bajka, czy nie bajka?
Czy z góry przyjmujesz, że powinnaś stanąć po stronie swoich
podwładnych, przynajmniej tak długo, jak długo nie stanie się
oczywiste, że tego nie da się obronić? Czy może jednak
priorytetem dla Ciebie są powierzone Ci dzieci i w pierwszym
naturalnym odruchu starasz się sprawdzić, czy to ich interesy
nie zostały jakoś naruszone? (Pytam, bo autentycznie nie wiem,
a nie uprawiam jakiś tani szopenchaueryzm. )I bardzom ciekaw jak byś
takie zarzuty sprawdziła? Np. gdy dociera do Ciebie jeszcze
niesprawdzony sygnał, że nauczyciel mianowany nudzi na lekcjach,
dzieci go nie rozumieją, że stawia stopnie za drobiazgi itp.
Co wtedy robisz? Idziesz na hospitację do koleżanki z
trzydziestoletnim stażem? Bzdura, a poza tym tylko idiota nie
zmobilizuje się na taką okoliczność i nie odegra pokazówki.
Co więc robisz? W najlepszym razie pewnie rozmawiasz z koleżanką,
której pierwszym pytaniem jest "a którzy to rodzice?". Potem
dowiadujesz się, że to znani roszczeniowcy, niezadowoleni z
ostatnich ocen niezaspokajających ich ambicji pociech, że
wszystko jest w porządku, a jak chcesz, to możesz przyjść i się
przekonać. Czy tak jest? A może od razu rozkładasz bezradnie
ręce prosząc donosicieli o konkretniejsze zarzuty lub przynajmniej
o bardziej masowe wystąpienie?
A może z takimi głupotami w ogóle rodzice Cię nie nachodzą,
bo przez skórę czują z daleka gest Twych bezradnie rozłożonych
rąk? Ciekawe. Napisz o tym jak wrócisz :-)


Niejako "zmusiles" mnie do odpowiedzi. Wszystko co napisze ponizej moge
udowodnic.
W szkole, w ktorej pracuje panuje zwyczaj, ze uczen ma wstep do dyrektorskiego
gabinetu ze swoimi problemami zawsze, bez wzgledu na to jak dyrektor bylby
zapracowany. Fakt kiedy przychodza powiedziec np. ze "kolega mnie popchnal"
prosze aby poszli z tym do wychowawcy. Jesli jednak slysze: "kolega mnie
uderzyl" nie odsylam nigdzie uczniow tylko sama ide rozeznac i zalatwic sprawe.
Skargi uczniow na nauczycieli oczywiscie zdarzaja sie. Nigdy niczego nie
zakladam z gory. Zawsze wysluchuje najpierw kazda strone osobno. Potem
zapraszam do siebie. Zapraszam nie wzywam.
Jeszcze raz prosze o opowiedzenie co sie stalo i obserwuje sposob mowienia,
zachowania, reakcje. To bardzo wiele mowi. Rezultaty? W ciagu mojej pracy tam
jedna nagana, trzech usunietych nauczycieli. Nie ma nauczycieli
niezatapialnych. Czesto konczy sie to sprawa w sadzie, znowu mam taka, ale
trudno bo wiem, ze postapilam wlasciwie. Nawet na apelach podkreslam, ze
WSZYSTKIM czlonkom spolecznosci szkolnej nalezy sie taki sam szacunek bez
wzgledu na wiek, bez wzgledu na zajmowane stanowisko,wszyscy maja prawa ale tez
wszyscy maja obowiazki.
Hospitacje. Oczywiscie chodze. I to nie tylko dlatego, ze mam taki obowiazek.
Masz racje. Mozna zrobic pokazowke, kiepski nauczyciel moze poprowadzic super
lekcje i odwrotnie swietnemu moze cos nie wyjsc. Dlatego nie obserwuje lekcji
pod katem metodyki. Tej mozna sie wyuczyc nieomal na pamiec. Obserwuje reakcje
uczniow. Wzajemne realcje uczen nauczyciel. Jesli uczniowie lubia, cenia i co
najwazniejsze nie boja sie nauczyciela to dadza z siebie wszystko zeby wypadl
jak najlepiej, zadaja pytania, nie boja sie udzielac odpowiedzi, bo wiedza ze
zla odpowiedz tez jest cenna, mozna pokazac gdzie tkwi blad. Jesli jednak
podczas hospitacji nauczyciel mowi w kompletnej ciszy, rece jak na komende
wystrzelaja w gore, nie widze zadnej spontanicznosci wiem, ze jest zle. Przed
kazda hospitacja przeprowadzam rozmowe wstepna. Pytam co bedzie na lekcji,
jesli nie znam sie na przedmiocie prosze o konspekt. Chce informacji co
nauczyciel zamierza osiagnac na lekcji. Po hospitacji tez rozmowa. Nie pouczam.
Mowie co ja bym zrobila, czego mi zabraklo. Slucham nauczyciela. Uwazam, ze
hospitacja nie jest kontrola, jest wspolnym poszukiwaniem najlepszych form.
Stad w mojej szkole sporo lekcji kolezenskich i wzajemnej wymiany doswiadczen.
Pytasz o stopnie. dzienniki w mojej szkole wicedyrektor sprawdza raz w
tygodniu. Miedzy innymi systematycznosc oceniania. Sprawdza czy uczen mial
szanse poprawienia gorszej oceny. Poniewaz czasem rodzice przychodza do mnie w
sprawie ocen i musze wiedziec za co dziecko je dostalo ustalilismy na RP
klasowki czarwone, kartkowki zielone na gorze wpis olowkiem np. wypracowanie,
wiersz, aktywnosc, czytanie mapy itp, itd.
Moze trudno Ci w to uwierzyc ale ja szanuje swoich uczniow, chociaz dzieli nas
duza roznica wieku i uwazam, ze w szkole to ja jestem dla nich i przede
wszystkich dla nich a dopiero w dalszej kolejnosci dla RP i Rodzicow a nie oni
dla mnie. Malo tego. Nie boimy sie wyzwan. Storzylismy klasy integracyjne dla
dzieci, ktorych nie chcialy przyjac zadne szkoly. Stworzylismy nie z powodu
nacisku wladz ale dlatego, ze z prosba o pomoc przyszly zaplakane matki. Prawda
wladze nam pomogly ale to my szkolimy sie na okraglo aby nic nam nie umknelo
aby niczego nie spaprac. Nie oznacza to, ze wszystko jest idealnie, wszystkie
dzieci kochaja szkole, wszyscy Rodzice sa zadowoleni ale moim zdaniem jest
fajnie i chyba dlatego tak wielu Rodzicow spoza rejonu chce zeby ich dzieci
uczyly sie u nas.
Zapraszam Cie do naszej szkoly, zapraszam Cie na moja lekcje. Sprawdz sam:)
Nawet jesli napiszesz jakas zlosliwosc:) juz nie odpisze. Chcialam Ci tylko
pokazac, ze sa jeszcze zwykle, normalne szkoly. A zaproszenie nie jest zartem:)

[Gość: MP]

Dzięki, że jeszcze na chwilę zostałaś! Opisy takich szkół
znacznie chętniej widywałbym w gazetach niż opisy kubłów
na czyjejś głowie :-( I nie dlatego, by lukrować rzeczywistość,
która jaka jest w skali statystycznej, każdy widzi. Dlatego,
by udowodnić innym dyrektorom, że można, i ich nauczycielom, że
czasem może się okazać, iż poza Bogiem i historią, jest
jeszcze jakaś czuwająca instancja, która nie przyjmie tłumaczenia
"ta klasa jest taka słabiutka".

Twój opis nadal oczywiście dysonansuje mi trochę z Twoim uproszczonym
stosunkiem do pisania w podręcznikach, do uprzedzania o nieobecnościach,
do porównywania szkoły do zakładu pracy, do braku jasnego stanowiska
w sprawie jedynek za samo "niemanie" (nie ważne czy po katarze,
czy po pogrzebie). Ale cóż, kto z nas jest idealny? Na pewno nie ja :-(

Ładnie i przekonywująco napisałaś o hospitacjach, ale mam
jeden drobny niedosyt. Załóżmy, że faktycznie klasa nie tryska
entuzjazmem, a kontakt z nauczycielem jest tylko jednostronny
i silnie wymuszany. Załóżmy, że to nie pierwsza taka obserwacja,
a Twoje wcześniejsze uwagi nic nie dały. I co wtedy? Napiszesz we
wnioskach, że "nie było spontaniczności"? Widzisz, że nauczyciel
słaby, ale nie daj Boże dyplomowany, bo wymagane kwity pracowicie
nazbierał. Widzisz, że nie masz na niego haka, bo na pijaństwie
nie przyłapałaś, a nawet dzienniki wypełnia. Oceny wyczarowuje
jakoś na poziomie bliskim szkolnej średniej, ale sprawdziany
zewnętrzne są słabiutkie, a rodzice płaczą, że głównie sami pracują.
Gdyby nie pracowali, to przynajmniej byłyby same jedynki i jakiś
punkt zaczepienia. Niestety, niektórzy aspołeczni rodzice uparli się,
by jednak ich pociechy czegoś się nauczyły - jak nie w szkole to
poza; nawet w jakichś konkursach jednostki rozsądnie powypadały,
ku chwale pani nauczycielki. I co wtedy?
Dodajmy dla ułatwienia, że za drzwiami gabinetu masz długą
kolejkę chętnych do pracy, młodych, energicznych, z renomowanymi
dyplomami (nie tak jak pani "niespontaniczna": przuczona, z
niby-dyplomem nie wiadomo skąd). I na dodatek tym za drzwiami
jeszcze całkiem dobrze z oczu patrzy :-). I co wtedy? Co tak
naprawdę możesz zrobić w interesie powierzonych Ci dzieci?

Nie zatrzymuję Cię już teraz, bo szanuję Twój wybór. Ale gdybyś
kiedyś jeszcze wpadła, to napisz o tym co wyżej. Może ja czegoś
nie wiem.

Pozdrawiam seredcznie,
M.

ps: Re: Do MP

[Gość: MP]

A jeszcze co do zaproszenia, to chyba jednak było
żartem :-) Wszak nie podałaś adresu! I wcale Cię
do tego nie prowokuję! Pracuj spokojnie i bez
rozgłosu, bo zawiść i organiczna potrzeba tępienia tych,
którzy ośmielają się wybiegać przed orkiestrę, to bardzo
brzydka i bardzo popularna cecha w naszej rzeczywistiości:-(
Nie tylko szkolnej!
M.

[Gość: marta]

To nie rodzice mnie nauczyli że kłamstwo popłaca. To szkoła - to nauczyciele
którym jak mówiłam prawdę że nie rozumiem zadania - zrobiłam z niego tyle ile
umiałam i prosze o wytłumaczenie go (przed lekcją)mówili że nie mają czasu itp.
stawiali mi na lekcji pałę,a moim kolegom którzy to zadanie spisywali nic z
niego nie rozumiejąc 5.
To szkoła mnie nauczyła że trzeba oszukiwać, bo nie sposób nzuczyć się w ciągu
jednego popołudnia na pamięć całej tablicy Mendelejewa (od razu uprzedzedze
komentarze - to była pierwsza lekcja chemii w podstawówce, następnego dnia
mieliśmy miec zastępstwo z ta panią więc powiedziała ze zrobi nam sprawdzian z
tejże tablicy) - każdy błąd to jedna 1 do dziennika, czyli np. 10 błeów to 10
jedynek!!!!
...
Mogłabym tak długo
Szkoła ogólnie jest ok, ale to tam nauczyłam się tak kręcić żeby wyszło mi na
dobre, żeby jak najwięcej skorzystać, żeby robić jak najmniej a osiągać
największe korzyści i nie ukrywam że jestem szkole za to wdzięczna, bo bardzo
mi się to teraz przydaje...

[Gość: leeluu]

Marto, takie same doświadczenia ja wyniosłam ze swojej szkoły. A obecnie
obserwuję ,że niewiele się zmieniło.
I to co mnie najbardziej przeraża Nie można nic powiedzieć , bo będzie się to
mściło na dziecku. A nauczyciele są mściwi, oj są. Gdy moja matka powiedziała
coś fizykowi, odpowiadałam z fizyki na każdej lekcji do końca roku szkolnego,
trwało to przez kilka miesięcy.
Kodeks pracy mówi ,że zwolnienie lekarskie należy donieść do pracy w terminie
do 7 dni JEŻELI ISTNIEJE TAKA MOŻLIWOŚĆ.
Nie widzę powodu, by inaczej, surowiej traktować szkołę niż pracę.

[Gość: stankiee]

Co do systemu oceniania to z pewnością jest w szkole. Na pierwszej lekcji
j.polskiego dzieci pisały: w ciągu roku można: 2 razy nie mieć zeszytu...itd.
Taki zapis pojawił się tylko na tym przedmiocie. Rozumiem, że obowiązuje on
całą szkołę. Pytałam syna, czy na innych przedmiotach mówiono im o takich
możliwościach. Powiedział, że nie. Syn nie mógł więc od początku roku
szkolnego wykorzystać max. ilości nieprzygotowań. Nie rozumiem również, czy
różni się obecność trzydniowa od dwudniowej. Jedna daje podstawę do
usprawiedliwienia, druga nie. Może to przez częściową wygodę?

[Gość: karo]

Regulamin zatwierdzala Rada szkoły a więc rodzice, samorząd uczniowski i
nauczyciele w równej ilości. Gdyby uczniowie i rodzice uwazali , że cos jest
niesprawiedliwe, to przecież by nie zatwierdzili? Zgadza się? Na tym wlasnie
polega znaczenie Rady szkoly w szkole i dlatego nie kazda szkola ją posiada.

[Gość: gothmog]

co to znaczy: musiałem wyjechać z dzieckiem? A ile dziecko ma lat? Z tego co
pamiętam ze szkoły to klasyczny przykład kiwania się od lekcji. Może
nauczyciele troche przesadzili, ale bynajmniej nie byli pozbawieni racji.

gothmog

[Gość: Majka]

Poczytaj najpierw wypowiedzi matki (wyjaśnia wszystko), potem formułuj
takie "oburzone" okrzyki.

[Gość: gothmog]

mam czytać 80 postów? Nie mam czasu ani ochoty. A zjawisko pamiętam ze szkoły,
więc chyba mam prawo się wypowiedzieć.
pozdrawiam - goth