Martin Beck prowadzi śledztwo

[taclem]

Na długo przed pojawieniem się Kurta Wallandera, błyskotliwego, choć skłonnego
do depresji policjanta z Ystad, idolem miłośników powieści kryminalnej w całej
Skandynawii był Martin Beck, policjant ze Sztokholmu, bohater serii powieści
napisanych przez pisarską parę - Maj Sjöwall i Pera Wahlöö...
Zapraszamy do lektury artykułu "Martin Beck prowadzi śledztwo":
kryminal.ubf.pl/readarticle.php?article_id=189

P.S. Przepraszam za dublowanie wątku, ale dodał się nie tam, gdzie powinien.

[abrams]

Dzięki za przypomnienie.
Chyba na początku lat 90-tych w TV Dwójce szedł szwedzki serial na podstawie tej właśnie serii. Zapamiętałem tytuł jendego z odcinków: "Zaginiony wóz strażacki".
Warto będzie powrócić do tej postaci, tym razem w wersji drukowanej....

[aka10]

www.youtube.com/watch?v=C5CoO7Ix13o
Beck-ostatnio aktualny w szwedzkim kinie.

[taclem]

Nie potrafię się przekonać do tej serii. Bohater mógłby się równie dobrze
nazywać Kovalsky. Dziwię się, że spadkobiercy pozwolili na wykorzystanie Becka
do współczesnej, nie mającej nic wspólnego z pierwowzorem, ekranizacji.

[anmanika]

No cóż spadkobiercy na tym zarabiają...

Mężczyzna na balkonie

[es_zet_pe]

Przeczytałem właśnie "Mężczyznę na balkonie" - chronologicznie 3-cią "opowieść z
życia policji". Zdecydowanie jedna z lepszych. 1-sza "Roseanna" była troszkę
nudnawa, a 2-ga "Mężczyzna który rozpłynął się w powietrzu" zbyt zawikłana.
Natomiast w "Mężczyźnie na balkonie" mamy klarowną akcję, 3 wyraziscie
zarysowane postacie - Beck, Kollberg, Gunvald Larsson - oraz studium przestępcy.
Kapitalne zakończenie z postaciami Kristiannsona i Kvanta.
Przeczytanie jednak tej powieści wywołało we mnie i mieszane odczucia pod
adresem twórczości Sjowall i Wahloo. Oczywiście nadal uważam ich za mistrzów,
twórców przełomu w kryminale, i każdą ich powieść pochłonę bez wahania. Ale...:
- czasem nie bardzo wiadomo o co im kurczę chodzi (jakieś mętne wskazywanie na
"system" jako winny przestępstwom)
- stworzyli nowoczesny kryminal policyjno-społeczny ale wielu późniejszych
autorów ich prześcignęło (choćby Mankell)
- trochę... za krótkie! (ale to inna sprawa - w ogóle współczesne kryminały są
znacznie dłuższe i już do tego się powoli przyzwyczaiłem...

[siostra_pelagia]

Przed nami Śmiejący się policjant, już się cieszę i ciekawa jestem
okładki książkowej. Ta z poprzedniego wydania była niesamowita.
Zważywszy że nasza para miała: "Stosować powieść kryminalną jako
skalpel odsłaniający ideologiczne zubożenie i moralną wątpliwość tak
zwanego państwa dobrobytu typu burżuazyjnego", to i tak pisali nieźle
(chociaż przy lekturze Ciężarówki, to już trochę cierpiałam).
I tak naprawdę niewielu autorów może im dorównać mimo upływu lat. I
chyba niewielu poza Mankellem prześcignęło.

[taclem]

Literatura kryminalna zmieniła nieco oblicze przez te lata. Jak się porówna
klasyków w rodzaju Chandlera, to jego powieści też nie należały do najdłuższych.
Wątpliwości natury polityczno-moralnej powinna rozwiać właśnie lektura mojego
tekstu z początku wątku

[es_zet_pe]

Tak. Maigrety też są dużo cieńsze Ja dużo podróżuję pociągami więc jest to
dla mnie istotne - czy kryminał jest na 1 godzinę, na 2 czy na 8

Co do Sjowall / Wahloo mam jeszcze kilka refleksji ale chwilowo nie mam czasu by
o nich w uporządkowany sposónb napisać. Ale tak na szybko kilka uwag co do
tłumaczenia Heleny Thylwe: ogólnie jest super, ale chyba 2 pomyłki:
- s. 75 Larsson mówi "kupa luda w kuloodpornych kamizelkach wpada do bramy z
kałachami" - wątpię by szwedzki policjant w latach 60-tych użył potocznego słowa
"kałach" które pochodzi od nazwy własnej typu karabinka automatycznego używanego
w krajach bloku wschodniego (Awtomat Kałasznikowa). Raczej powinno być "z
automatami" albo "z maszynówami" czy jakieś określenie potoczne szwedzkiego typu
broni
- s. 192 "na Solnej" - czy nie powinno być "w Solnie"??? po pierwsze to
rzeczownik szwedzkiego pochodzenia a nie przymiotnik od słowa sól(jak np. Plac
Solny we Wrocławiu) a po drugie to samodzielna gmina a nie ulica czy dzielnica

[es_zet_pe]

taclem napisał:
> Wątpliwości natury polityczno-moralnej powinna rozwiać właśnie lektura mojego
> tekstu z początku wątku

Czytałem ten artykuł - podoba mi się, mam podobne odczucia a z Twojego artykułu
też dowiedziałem się sporo i pomógł mi uporządkować pogląd na twórczość duetu
S&W. Co do "wątpliwości natury polityczno-moralnej" - no cóż, one we mnie na
pewno pozostaną. A nawet się zapewne pogłębią bo ostatnie tomy serii są
najbardziej lewackie w wymowie i najbardziej usprawiedliwiają przestępców a
krytykują policję. Twórczość S&W trzeba traktować po prostu "z dobrodziejstwem
inwentarza" - nie musimy identyfikować się z przekonaniami polityczymi i - choć
to trudniejsze - moralnych autorów za swoje, by podobała sie nam ich twórczość.
Ale czasem wtręty polityczne są aż śmieszne, np.:
"Pomyślał o postępującym bandytyzmie będącym wytworem społeczeństwa, które
przyczyniło się do jego wzrostu. On też. Pomyślał o postępującej technicyzacji w
policji w ostatnim roku i o tym że przestępczość wprost była górą"
albo to:
"Narkomania wśród młodzieży zasadzała się na katastrofalnej w skutkach
filozofii, którą sprowokował obecny system"

Troszkę to zajeżdża bełkotem... No ale cóż - i tak lubię tą serię!

[harleyquin]

es_zet_pe napisał:

>
> - trochę... za krótkie! (ale to inna sprawa - w ogóle współczesne kryminały są
> znacznie dłuższe i już do tego się powoli przyzwyczaiłem...

No ja wolę takie "krótkie" niż rozleczone na siłę tomiszcza MIllenium Larssona...

[taclem]

Krótkie dobrze sprawdza się w wannie lub w tramwaju

[fatyko]

"Śmiejący się policjant" jest jednym z moich ulubionych kryminałów, zresztą
trafiłem na niego w latach młodości, i był zupełnie inny niż Joe Alexy i
przygody Pana Samochodzika. Różnił się nawet zdecydowanie os Chandlera. Teraz
czytam "Jak kamień w wodę" a obok czeka "Ciężarówka". Rossana zamówiona u
Mikołaja, więc początki później