Rozmaitosci na temat historii

ballest Re: Rozmaitosci na temat historii 03.07.11, 11:53

Wywiad ze Daviesem, ktory tysz zniknal ze Internetu:
"Rozmawiali Radosław Januszewski i Jan Strękowski
POLSKIE MITY - EUROPEJSKIE STEREOTYPY
- Panie profesorze, chcielibyśmy panu zadać kościuszkowskie pytanie: czy Polacy potrafią się sami wybić na niepodległość? Pan w Bożym igrzyskupisze: "Chęci i czyny mas polskiego narodu były do ostatniej chwili pozbawione znaczenia". Pisze pan też, że nastąpiła partenogeneza Polski, że Polska stworzyła się sama, co koresponduje z powiedzeniem, że "ni z tego ni z owego będzie Polska na pierwszego"? Polacy rzeczywiście nie mieli wpływu politycznego na wielkie wydarzenia historii Europy, ale chyba w końcu Polska z niczego nie powstała? Musiało być jakieś zorganizowanie społeczeństwa, żeby mogło z tego powstać w 1918 roku niepodległe państwo polskie?
- Ja walczę z opinią, że w listopadzie 1918 roku "Polacy sami wybili się na niepodległość". Jak mogli się wybić, kiedy jedyne wojska polskie znajdowały się w obozie internowania? Legionów przecież już wtedy nie było, nie istniały polskie siły wojskowe. Polacy byli bezbronni. Niepodległa Polska powstała z woli wielkich mocarstw, m.in. Niemców. Niemcy uwolnili Piłsudskiego, żeby on "złapał" tę Polskę, zanim zrobią to przeciwnicy Niemiec. Przecież to powołana przez Niemców Rada Regencyjna przekazała władzę Piłsudskiemu, celowo zwolnionemu wcześniej z więzienia w Magdeburgu. Chodziło o to, żeby ograniczyć wpływ proalianckich sił Romana Dmowskiego. Ale jeszcze do czerwca 1918 roku Wielka Brytania nie zgadzała się na powstanie państwa polskiego; Francja chciała tego nawet wcześniej, w 1917 roku, jednak dopóki Rosja była członkiem sojuszu, o niepodległej Polsce nie mogło być mowy. Przed 1917 rokiem, przed rewolucją lutową w Rosji, nie było szans na niepodległość. Największe znaczenie miało, oczywiście, poparcie Stanów Zjednoczonych. Prezydent USA, Woodrow Wilson, został przekonany przez Ignacego Paderewskiego, że Polska powinna być niepodległa, co zawarł w trzynastym ze swoich słynnych czternastu punktów, dotyczących przyszłego urządzenia świata. Chociaż trzeba też powiedzieć jasno, że nie miał racji Wiaczesław Mołotow, kiedy mówił o "potwornym bękarcie traktatu wersalskiego". Traktat wersalski Polski nie stworzył, potwierdził jedynie stan faktyczny. Państwo polskie już wtedy istniało.
- "Czy Polacy potrafią wybić się na niepodległość" - to cytat z broszury Józefa Pawlikowskiego napisanej pod wpływem Tadeusza Kościuszki na początku XIX wieku. Jest to stare polskie pytanie. Natomiast nam chodzi o coś innego. Nie powstały niepodległe Morawy po I wojnie światowej, nie powstała niepodległa Walia po I wojnie światowej. Brakowało czegoś...?
- Brakowało świadomości. A jeśli nie było świadomości, to nie mogło być niepodległości. Ale sama świadomość też nie wystarczyła. Mogła być świadomość. A niepodległość nie nastąpiła. Bo potrzebna też była okazja.
- Ukraina?
- Tak. Ukraina. Ukraińcy stworzyli państwo narodowe w 1918 roku, ale utracili je w wyniku ataku Armii Czerwonej. To mogło spotkać też Polskę i wtedy Polacy byliby bez państwa. Świadomość jest bezbronna. Gdyby, na przykład, Niemcy nie zrezygnowali z części zajmowanych przez nich terenów, a wcześniej nie poczynili pewnych kroków, o których wspomniałem, Polacy nie mogliby się wybić na niepodległość albo byłoby to dużo bardziej utrudnione. Polskie siły nie były wystarczające, aby wywalczyć własną państwowość.
- Ale w 1920 roku Polacy już ją obronili?
- Mając państwowość, którą otrzymali, powiedzmy, za sprawą cudu, dzięki sprzyjającym okolicznościom, Polacy bardzo szybko zmobilizowali się. I umieli się obronić. Wykorzystali ten moment skutecznie. Ale sam Piłsudski powiedział przecież, że znalazł władzę na ulicy...
- A jak to jest z tą przysłowiową polską ofiarnością? Na przykład w wojnie 1920 roku było 100 tysięcy ochotników, ale dlaczego nie 300 tysięcy? W takim dużym kraju... W drugiej wojnie światowej podziemie też nie było wcale procentowo tak duże. Czy mit ofiarności polskiej ma swą podstawę w historii? Czy Polacy są takimi patriotami, za jakich się uważają?
- Procent ludności, która w danym momencie może wszystko rzucić i iść ochotniczo na wojnę, na śmierć, jest zawsze i wszędzie bardzo nieznaczny. Większość ludzi ma rodziny, obowiązki, gospodarstwa. I tak to cud, że tylu Polaków poszło do podziemia. Podobnie jest w Irlandii. Istnieje tam mit ofiarności, jakby cały naród irlandzki walczył bez końca z Anglikami. W czasie powstania w Dublinie w 1916 roku w wojsku brytyjskim, które zgniotło to powstanie, było, nie wiem, ale może ze 100 razy więcej Irlandczyków niż powstańców. To jest norma.
- Który z polskich mitów uznałby pan za najbardziej wpływający na opinię o Polsce w świecie?
- Oczywiście mit Polaka-katolika. Jeśli ludzie na Zachodzie coś wiedzą o Polakach, to właśnie to. Mit bardzo, moim zdaniem, nieprawdziwy i szkodliwy. Przedstawiający Polaków wyłącznie jako nacjonalistów. A przecież do końca II wojny światowej Polska była społeczeństwem wielonarodowym, wielowyznaniowym. Polska jest krajem, w którym przez wieki wielonarodowościowe społeczeństwo mówiło wieloma językami, wyznawało wiele religii. Kościół katolicki miał ograniczone wpływy, przed II wojną światową było w Polsce tylko 65 proc. katolików, przed rozbiorami jeszcze mniej. Polski katolicyzm, poza krótkimi okresami, nigdy nie był wojowniczy. Nikogo przemocą na wiarę katolicką nie nawracano, jak w Hiszpanii czy Włoszech. Kiedy poszedłem w Nowym Jorku do Instytutu Piłsudskiego, przyjęła mnie tam sekretarka, pani Zarema Bau, która przedstawiła mi się jako polska muzułmanka, córka pułkownika przedwojennego Wojska Polskiego, który dowodził w nim regimentem jazdy tatarskiej. Taka była Rzeczpospolita. Także polski katolicyzm bywał różny, nie zawsze tylko nacjonalistyczny, jak mówi stereotyp.
- A co z kolejnym mitem: tolerancji polskiej?
- To prawda, że w pewnych okresach historii nie było w Polsce wojen religijnych, takichjak w Niemczech, we Francji czy w Wielkiej Brytanii. Brak takich wojen świadczy o tym, że w Polsce tolerancja była szersza. Trudno to wyjaśnić, bo w języku polskim brakuje takich różnicujących słów jak toleration i tolerance. To są dwa różne terminy. Tolerancja dotyczy praktyki, to stan różnorodności. Natomiast tolerance oznacza ducha tolerancji, czyli otwartość na innych. W dawnej Rzeczypospolitej nie zawsze odnajdziemy tego ducha tolerancji, tylko że bardzo trudno było w praktyce wprowadzić jednolitość religijną. Musieli się tolerować, czy tego chcieli, czy nie chcieli. Różnorodność kulturowa stanowiła sprzyjający grunt, jeśli nie dla powszechnej tolerancji w znaczeniu tolerance, to dla praktycznego współżycia ludów i wyznawców różnych religii. Na czym ta różnorodność polegała? Dam przykład liturgii. Używano w niej w różnych Kościołach nie tylko łaciny, języka świętego dla katolików, ale i staro-cerkiewno-słowiańskiego, i hebrajskiego, i hochdeutsch, i arabskiego. Dokumenty spisywano w alfabetach łacińskim, cyrylicy, hebrajskim, arabskim.
- "Tolerare", z łacińskiego wytrzymywać, znosić. Znoszę, bo muszę. "Polska tolerancja", ile by w tym zwrocie nie było prawdy, jest mitem. Pan także tworzy mity, panie profesorze?
- Mam nadzieję, że tak. Mity są konieczne po to, żeby człowiek lepiej rozumiał ogólną sytuację. Dlatego bywam mitotwórcą. Ale raczej walczę z mitami.
- Czy zawsze? Pisze pan o polskiej anarchii troszkę inaczej, niż to robili historycy polscy. Mit polskiej anarchii był bardzo chętnie w PRL-u wykorzystywany do podniesienia prawomocności ludowej władzy. Bo szlachcic pił i warcholił, nie umiał kierować sprawami państwowymi i doprowadził do upadku Polski. I z tego upadku podniosła kraj dopiero władza ludowa...

ballest Re: Rozmaitosci na temat historii 03.07.11, 11:55

Wywiad ze Daviesemc.d.

"- Czy zawsze? Pisze pan o polskiej anarchii troszkę inaczej, niż to robili historycy polscy. Mit polskiej anarchii był bardzo chętnie w PRL-u wykorzystywany do podniesienia prawomocności ludowej władzy. Bo szlachcic pił i warcholił, nie umiał kierować sprawami państwowymi i doprowadził do upadku Polski. I z tego upadku podniosła kraj dopiero władza ludowa...
- Nie przeczę, że demokracja szlachecka w I Rzeczypospolitej to lubiany przeze mnie temat. Ale to nie znaczy, że chwalę anarchię. Natomiast zwalczałem dominujący na Zachodzie stereotyp anarchii polskiej. Podkreślam: stereotyp. Podam przykład: w pierwszym tomie encyklopedii francuskiej pod literą "A" największy artykuł nazywa się "anarchia" i cały dotyczy osiemnastowiecznej Polski. Jakby anarchia była jedynie polską przypadłością. To nie wszystko. Na przykład próbowałem pokazać, że liberum veto wcale nie było tak idiotyczne, jak uważają wszyscy na Zachodzie. Użytek, jaki robiono z tego instrumentu prawnego od połowy XVII wieku, a szczególnie w wieku XVIII, był oczywiście szkodliwy dla Polski. Ale samo pojęcie liberum veto miało dużo sensu.
- Obrona praw mniejszości politycznej?
- Tak. Ale nie tylko. Decyzje przyjmowane jednogłośnie obligowały do ich wykonania. Szlachcic musiał dotrzymać słowa. Jeśli się pod czymś podpisywał, było to święte. Chodziło o honor.
- Ale w drugiej połowie XVII wieku rządzi w Polsce oligarchia magnacka. Sejm szlachecki przestaje się liczyć, a liberum veto jest używane jako narzędzie przez tych, którzy chcą status quo zachować. Czy to anarchia, czy raczej konserwatyzm?
- Doszło nawet do tego, że sejm stał się tylko pieczęcią woli magnackiej. Ale chodzi o coś innego. O to, jaki był obraz tego sejmu, czy szerzej państwa, za granicą. Na Zachodzie istniał kult mocnego państwa. Lord, który by się śmiał z króla jak magnat polski - to było dla Anglików nie do wyobrażenia. Ośmieszali więc magnatów polskich jako anarchistów. A polska szlachta stała się na długie lata pośmiewiskiem Europy.
- Ale chyba nigdzie nie zwracano się do króla tak jak w Polsce? Z tak ogromną rewerencją, czcią? Choć króla nie trzeba było się bać.
- Czy ja wiem? Może do pewnego stopnia bano się Stefana Batorego? A Anglicy się bali. Choćby Henryka Tudora. Jak się go bano...! Ale chcę powiedzieć tutaj jeszcze jedno. W Polsce istniało konstytucyjne prawo do sprzeciwu, a nawet obowiązek obalenia niesprawiedliwego władcy. Stąd tak liczne w pewnym okresie konfederacje. To nie była zwyczajna anarchia. I jeszcze jedno. Nie ulega wątpliwości, że późniejszy powstaniec był synem czy wnukiem dawnego konfederaty.
- Czy, pana zdaniem, o tradycji szlacheckiej w Polsce można mówić jako o elemencie pozytywnym czy raczej negatywnym? I czy coś z niej nam dziś zostało?
- Panowanie szlachty miało swoje złe skutki, szczególnie dla innych warstw społeczeństwa polskiego. Ale to już historia. Dużo zostało z tradycji szlacheckiej, np. w sferze zwyczajów. I bardzo mało znajdziemy tutaj rzeczy szkodliwych. Język szlachecki: "pan", "pani", jest bardzo demokratyczny. Tak, jak i szlachta wewnątrz swej warstwy była bardzo demokratyczna. Zasada równości stanowiła wewnątrz stanu szlacheckiego wręcz świętość. I to zostało przyjęte przez wszystkich Polaków. Panowie bracia! Wspomnieć też warto przywilej nietykalności - nie można było pociągnąć szlachcica do odpowiedzialności bez zgody sądu. Wiele zasad, którymi rządziła się Rzeczpospolita szlachecka, jest także zasadami współczesnej demokracji.
- Spotkaliśmy się też z opinią, że Polacy nie dawali się podporządkować zaborcom, bo to wynikało z tradycji szlacheckiej, gdzie wolność była sprawą najważniejszą. Rokosz miał przecież uzasadnienie moralne?
- Element moralny był u szlachty bardzo silny. Zbrojne powstania były prowadzone przez szlachtę, dlatego tożsamość współczesnych Polaków jest w dużej mierze tożsamością poszlachecką. Co ciekawe, kultura szlachecka stała się powszechna, jest popyt na tę tradycję. Także wśród chłopów.
- W Polsce było prawie 10 procent szlachty.
- Nie tylko dlatego. Szlachta mocno angażowała się w politykę i część była bardzo wykształcona. Nawet niechętni jej obserwatorzy zagraniczni podkreślali powszechność znajomości łaciny.
- Ależ od tamtych czasów zdążyliśmy już przyjąć kulturę miasta; miasta zachodniego, amerykańskiego!
- Polska się zmieniała, ale powoli. Przełomowe dla urbanizacji były dopiero lata siedemdziesiąte XX wieku, kiedy Polska stała się po raz pierwszy krajem miast, nie wsi. W Anglii to nastąpiło na początku XIX wieku. W Polsce 170 lat później. Dziś te zmiany uległy przyspieszeniu. Mam nadzieję, że mimo przemian, które są nieuchronne, przynajmniej niektóre z obyczajów szlacheckich pozostaną żywe.
- Mówiliśmy o tolerancji, anarchii, chcielibyśmy porozmawiać o czymś bardziej współczesnym, mianowicie o micie ziem odzyskanych. Pan nas strasznie wyśmiewa za to, że mamy dziecinny stosunek do tych ziem odzyskanych. Dlaczego?
- Ziemie odzyskane to jest typowy nacjonalistyczny schemat, używany przez endecję przed wojną, a przez komunistów po wojnie. Ale używany też przez Niemców czy przez Prusaków w XIX wieku, którzy tak mówili o ziemiach, gdzie ludność była mieszana, polsko-niemiecka, jak Pomorze, Śląsk czy Wielkopolska. Historycy polscy mówią, że to są ziemie polskie, a historycy niemieccy, że niemieckie. I ani ci, ani ci nie mają racji. To są ziemie mieszane i nie można zamykać na to oczu. Na dodatek, Polacy ich nie odzyskali, lecz dostali w prezencie.
- Czy Polacy nie mają gdzieś głęboko zakodowanego czegoś takiego, że Gdańsk, Katowice, Poznań, owszem, są nasze. Ale Szczecin czy Wrocław to myśmy dziwnym trafem dostali?
- Dlaczego Gdańsk? Gdańsk przed II wojną światową był prawie całkowicie niemiecki. Miał charakter niemiecki i dobrowolnie przyłączył się do III Rzeszy. Oczywiście, Szczecin nic wspólnego z Polską nigdy nie miał, Wrocław bardzo mało i bardzo dawno. Ale tę sprawę trzeba widzieć w całym kontekście. Trzeba brać pod uwagę los Lwowa i Wilna. Jeśli miałoby się zmieniać przynależność państwową Wrocławia, jak chcieli kiedyś w Niemczech niektórzy wypędzeni, trzeba byłoby zmienić sytuację Lwowa, Wilna i tak dalej. To jest niemożliwe. Ale wielu Niemców, myśląc o tych ziemiach, nie zdaje sobie z tego sprawy. Wiedzą o losach Niemców z Wrocławia, Szczecina, Gdańska, ale nie słyszeli, że Polacy przyszli do Wrocławia wypędzeni z utraconego Lwowa, do Gdańska z Wilna itp. Kiedy się mówi, że Polacy we Wrocławiu mają dużo wspólnego z Niemcami z Wrocławia, ci Niemcy są tym zdziwieni."
ballest Re: Rozmaitosci na temat historii 03.07.11, 11:57

Wywiad ze Daviesem c.d.

"- Panie profesorze, takie mity, jak mit odwiecznego wroga, są bardzo długotrwałe. Co sprawia największą trudność w walce z nimi? Czy wstyd i strach? Wstyd przed przyznaniem, że się wcześniej hołdowało takiemu mitowi, a strach przed tym, że myśmy wcale tacy piękni nie byli, jak dziś nam się wydaje?
- Mity są ściśle związane z emocjami. Chodzi o przekonanie, że moje mity są prawdą, a mity tamtego są tylko mitami. A przecież żeby zrozumieć rzeczywistość, trzeba być gotowym stracić własne mity. Wrócę jeszcze do tego, o czym mówiłem przed chwilą. Nie ma racji narodowych czy jakiegoś boskiego prawa do ziemi. Mówienie, że jest jakaś ziemia zawsze, wiecznie polska, to podstawowy mit nacjonalistyczny. Nie ma ziemi wiecznie polskiej. Są ziemie, które czasowo Polacy mają, dzięki łasce Boga, pod własnym panowaniem. I tyle. To samo dotyczy Niemców. Oni także nie mogą sobie rościć jakiegoś absolutnego prawa do tych ziem. W 1492 roku terytorium Polski i Litwy, bez ziem lennych, liczyło 1 115 000 km kwadratowych, czyli najwięcej na kontynencie europejskim, od 1795 roku Polski nie było w ogóle, przed II wojną światową jej obszar wynosił prawie 390 000 km kwadratowych, a po 1945 roku skurczył się do 312 000. Na dodatek następowały ciągłe przesunięcia. Jak napisałem w Bożym igrzysku, państwo polskie bywało wszędzie i nigdzie. Zdaje mi się, że te mity nacjonalistyczne, Blut und Boden, ziemia i krew, są u Polaków bardzo mocno zakorzenione. Nie tylko u Niemców. Przed wojną popierała je endecja, a po wojnie rządy komunistyczne. W PRL to "prawo do ziemi", mówimy o tzw. Ziemiach Odzyskanych, było chyba jedynym elementem ideologii komunistycznej, który znajdował zwolenników po stronie społeczeństwa. Nawet wśród przeciwników komunistycznych władz. Niestety, całe pokolenia Polaków karmiono tymi mitami. I nadal wielu wierzy, że jest jakaś wielka, wieczna Polska.
- Czy to znaczy, że gdyby po 1989 roku sytuacja była inna, gdyby wtedy Niemcy nie zrzekli się ostatecznie tych ziem, Polska niepodległa byłaby niemożliwa? Czy Polacy cały czas trzymaliby się Rosji, bojąc się "niemieckich odwetowców", jak nazywała ich komunistyczna propaganda? Bo taka ewentualność, utraty ziem zachodnich i północnych na rzecz Niemiec, stanowiła straszak, który przez lata konsolidował polskie społeczeństwo?
- Panowie chcecie, żebym zaczął bawić się w przypuszczenia. Mogę jako historyk mówić o stanie faktycznym, Niemcy zrezygnowali z tego żądania. Nie ma masowej presji w Niemczech, żeby wrócić na ziemie, które należały do Rzeszy Niemieckiej przed 1937 rokiem. Dziś sytuacja jest już inna od tej, z jaką mieliśmy do czynienia przez lata. Niemcy są członkiem Unii Europejskiej, a Polska stara się o członkostwo w Unii. Unia Europejska broni Polaków. Nie Polskę, ale Polaków, przed próbą tego typu rewindykacji. W 1948 roku odbył się w Hadze kongres europejski, na którym rozważano sprawy przyszłej zjednoczonej Europy. Mówiono tam, że w przyszłości każdy Europejczyk powinien się czuć wszędzie we własnym domu. Wygnany z Hiszpanii były minister kultury i pisarz Salvador de Madariaga powiedział wtedy coś, co jest aktualne do dziś, że wspólna Europa narodzi się wtedy, gdy Hiszpanie będą mówić "nasze Chartres", Anglicy - "nasz Kraków", Włosi - "nasza Kopenhaga", a Niemcy - "nasza Brugia".
- Istniał u nas w Polsce powojennej jeszcze jeden mit, mit wielkiej i szlachetnej II Rzeczypospolitej. Wiadomo, z czego to się wzięło: później było znacznie gorzej, wtedy więc musiało być lepiej. Pan pisze w Bożym igrzysku: "Gdyby II Rzeczpospolita nie padła ofiarą haniebnego morderstwa z rąk obcych agentów, niewątpliwie wkrótce zostałaby złożona jakąś poważną chorobą wywołaną przyczynami wewnętrznymi." Jaką to chorobą?
- Przed wybuchem II wojny światowej Polska była parę kroków od wielkiego kryzysu narodowościowego. I to jest ta choroba. Ale ja nie wierzę, że Polska zginęłaby, nie napisałem, że ta choroba była śmiertelna. Żeby się z niej wyleczyć Polska musiałaby jednak inaczej podejść do spraw narodowościowych. Było to, niestety, wówczas niemożliwe. Bo mając Hitlera z jednej strony, a Stalina z drugiej - Polska nie mogła prowadzić innej polityki wewnętrznej, niż wtedy prowadziła. Była zmuszona robić wszystko, co możliwe, aby konsolidować państwo. Nie było tu miejsca na aspiracje mniejszości. Gdyby jednak okoliczności były inne...? Niestety, to jest tylko gdybanie...
- Czyli badanie kontrfaktyczne. Załóżmy, że nie doszło do niemieckiego i sowieckiego ataku na Polskę we wrześniu 1939 roku. Jak rozwinęłaby się sytuacja?
- Nie mam pojęcia. To nie jest pytanie dla historyków. Choć oczywiście można dalej gdybać: co by się stało, gdyby Niemcy nie były Niemcami hitlerowskimi, a Stalin był człowiekiem łagodnym jak baranek, proszę bardzo...
- Panie profesorze, czy w Polsce byłby możliwy nazizm, tak jak w Niemczech?
- W każdym kraju, nie wyłączając Wielkiej Brytanii, jest możliwe coś takiego, także w Polsce. Możliwe - owszem. Ale mało prawdopodobne.
- Co sprawia, że taka ideologia może się przyjąć? Wiązać to z katolicyzmem, modernizacją, industrializacją?
- Nie, na pewno nie z katolicyzmem. Oczywiście faszyzm posługiwał się wszystkim, co było pod ręką, także religią. W Polsce, jak wiemy, był mały ruch faszystowski, który używał do swoich celów katolicyzmu. Używał instrumentalnie. Ale żeby Polska mogła stać się faszystowska - musiałoby zajść jeszcze wiele innych okoliczności. U Niemców, które przed I wojną światową były potęgą, taki czynnik stanowiło rozczarowanie postanowieniami traktatu wersalskiego oraz tym, co przyniosły lata Republiki Weimarskiej. W Polsce nie można mówić o takim rozczarowaniu. Odwrotnie.
- Fascynacja niepodległością?
- Właśnie. Cudem dostaliśmy niepodległość. Polacy się cieszyli, nie frustrowali, jak Niemcy.
- Panie profesorze, nazizmu w Polsce nie było. Ale był antysemityzm.
- Antysemityzm jest niewłaściwym terminem. Jest to słowo, które zaciemnia sytuację. Antysemityzm jest przecież słowem wymyślonym przez Wilhelma Marra, który chciał oddzielić Żydów od reszty ludzkości. I stworzył właśnie po to Ligę Antysemicką. To nie znaczy, że w przedwojennej Polsce nie było nienawiści do Żydów. Była. Ale trzeba nazwać nienawiść nienawiścią, a nie szukać jakichś innych słów, które mówią, że nienawiść do Żydów to jest coś szczególnego.
- Czy mamy rozumieć, że w Polsce międzywojennej, powojennej i podczas II wojny światowej nie było antysemityzmu, chociaż niektórzy Polacy nienawidzili Żydów?
- A czym jes antysemityzm, jeśli nie nienawiścią do Żydów?
- No właśnie.
- Ja bym wolał nie używać tego terminu.
- Bo on niesie jakieś dodatkowe znaczenia?
- Tak. To jest termin dialektyczny, a jego stosowanie prowadzi do absurdu. Wszystko musi być albo prożydowskie, albo antyżydowskie. A Polacy są albo antysemitami, albo prosemitami, normalnych Polaków nie ma.
- Użyjmy zatem - skoro pan tak chce - słowa antysemityzm w rozumieniu nienawiść do Żydów. Czy jej korzeni szukać powinniśmy w kulturze polskiej? W chrześcijaństwie? W polskiej historii?
- Na pewno w historii, dlatego że na polskich ziemiach żyło wyjątkowo dużo Żydów. O wiele więcej niż w Niemczech. Było wyjątkowo dużo Żydów, i to Żydów, którzy bronili się przed asymilacją. Mówili własnym językiem. Kultywowali własne obyczaje. Religię. I nie czuli się Polakami. Chociaż byli obywatelami Polski. I ta Polska wcale nie była dla Żydów macochą, jak się często mówi i pisze. Kwestia żydowska, jak napisałem w Sercu Europy, wzbudzała w Polsce wiele namiętności, ale zaskakująco mało aktów przemocy.
- ballest Re: Rozmaitosci na temat historii 03.07.11, 12:00
  
  Wywiad ze Daviesem c.d.
  "- Czy istnieje coś takiego, jak "typowy polski antysemityzm"?
  - Ja nie chcę słyszeć o typowym polskim antysemityzmie. W dziejach Polski warunki, w jakich żyli Żydzi, były różne. Raz lepsze, raz gorsze. I są różne rodzaje antysemityzmu, od wersji łagodnej do bardzo ostrej. Ale z tego, co wiem, nigdy nie było w Polsce takiego antysemityzmu jak w Niemczech hitlerowskich. To znaczy dążenia do zniszczenia Żydów. W Polsce nigdy nie było aż tak źle. Między innymi dlatego, że Polacy, mając u siebie taką masę Żydów, znali ich o wiele lepiej niż Niemcy, znali lepiej kulturę żydowską, żydowskie problemy. Kampania zagłady Żydów była możliwa w Niemczech, ponieważ Niemcy nie mieli, jak Polacy, sąsiadów Żydów. Nie znali ich. Dlatego nazistom powiodła się propagandowa mistyfikacja. Niemcy uwierzyli, że Żydzi to "brud, wszy i tyfus plamisty", że to robactwo, godne wytępienia. Przeciętny Niemiec nie wiedział przecież, co to Żyd. Tak mało było Żydów w Rzeszy. Stanowili mniej niż jeden procent (ok. 600 tys.) ludności, byli niewidoczni, bardzo zasymilowani. Tak naprawdę byli Niemcami i bardzo często wielkimi patriotami niemieckimi. Wydaje mi się, że w Polsce antysemityzm porównać można raczej do innych konfliktów etnicznych. Znam Polaków, którzy żywili bardziej nienawistne uczucia wobec Ukraińców niż Żydów. Albo wobec Niemców. Oczywiście, korzeni antysemityzmu szukać można również w chrześcijaństwie. Ale to nie jest cała prawda o antysemityzmie. I nie każdy, powiedzmy, antagonizm między Polakami i Żydami był na tym tle. Czasem tak, czasem nie. Bywał również czynnik gospodarczy...
  - Nie chce pan profesor mówić o polskim antysemityzmie, zapytamy o polski nacjonalizm? Czy polski nacjonalizm nie zabarwił tego antysemityzmu na specyficznie polski sposób?
  - Oczywiście, nacjonalizm ma pewne cechy narodowe. Ale nacjonalizm to powszechne zjawisko. Jest nacjonalizm angielski, nacjonalizm szkocki, irlandzki, walijski, chiński, amerykański. Nie wiem, może nie ma nacjonalizmu na Antarktydzie, ale wszędzie indziej nacjonalizm znajdziemy. Jest nacjonalizm rosyjski, był nacjonalizm sowiecki, jest nacjonalizm izraelski, który się nazywa syjonizmem. Nie ma społeczeństwa bez nacjonalizmu. Moim zdaniem, nacjonalizm nie ma monopolu w Polsce, nawet nie odgrywa roli dominującej w społeczeństwie polskim. Były okresy, na przykład lata przed II wojną światową, kiedy nacjonalizmy dominowały w wielu krajach. Także w Polsce, gdzie żyły różne narody, miały miejsce konflikty: między nacjonalizmem polskim, nacjonalizmem ukraińskim, nacjonalizmem niemieckim, nacjonalizmem żydowskim, nacjonalizmem litewskim itd. Ale takie konflikty trafiają się w wielu państwach, to nie jest coś zdarzającego się tylko w Polsce i nigdzie indziej.
  - A czy jest nacjonalizm wschodni? Czy kraje Wschodu odróżniają się pod tym względem?
  - Ja bardzo niechętnie przyjmuję schemat, który można spotkać u szeregu politologów zachodnich, przede wszystkim amerykańskich, według których nacjonalizm zachodni jest zdrowy, a groźny jest tylko nacjonalizm wschodni. Nacjonalizm wschodni jest destruktywny, agresywny, prymitywny itd. Skąd się wzięło takie wyobrażenie? Przyjrzałem się kiedyś ich argumentom. I zbudowałem abstrakcyjny model nacjonalizmu wschodniego. Zgodnie z tym modelem, nacjonalizm wschodni spotykamy u narodów chłopskich, które mają silne związki z ziemią, narodów, które straciły albo nigdy nie miały własnej państwowości, które z tego powodu czują się dyskryminowane, narodów, gdzie tożsamość narodowa jest ściśle powiązana z wyznawaną religią, narodów, które uważają swą tożsamość za coś świętego, narodów gospodarczo zacofanych, bez przemysłu, bez urbanizacji itd. Gdy już doszedłem do końca tej analizy, okazało się, że najlepszym kandydatem do tego modelu jest... Irlandia. Jeśli Irlandia należy do wschodniej Europy, to ja jestem Japończykiem.
  - Panie profesorze, przecież w Polsce śpiewano: "Nie rzucim ziemi, skąd nasz ród", śpiewano również: "Boże, coś Polskę"?
  - Polska ma dużo wspólnego z Irlandią, bardzo dużo, pisałem i mówiłem o tym wiele razy. O czym to świadczy? O tym, że to, co przypisuje się wschodnim Europejczykom czy Polakom, nie jest ani specyficznie polskie, ani specyficznie wschodnie, że można spotkać takie rzeczy zarówno na zachodzie, jak i na wschodzie. Czasem na zachodzie nawet w silniejszym natężeniu. Weźmy Basków. Czy ziemie Basków są na zachodzie, czy na wschodzie Europy? A przykład Belgii, gdzie Flamandowie też walczą o to, o co posądza się Polaków. Nie damy ani cala naszej ziemi! Takie okrzyki słychać z różnych stron. To nie jest nic specjalnie polskiego.
  - Przez cały XIX wiek nie mieliśmy państwa, naród kształtował się inaczej niż tam, gdzie to państwo istniało. W Polsce nie było tradycji obywatelskiej, związanej z przynależnością do własnego państwa. Państwo było obce. Ale dziś Polacy żyją we własnym państwie. Czy tradycja spierania się z władzą jest już nieaktualna?
  - Wszędzie w Europie toczyła się walka między, określmy to tak, nacjonalizmem państwowym, związanym z poczuciem obywatelskim narodu, a poczuciem narodowym każdego pojedynczego człowieka, co można roboczo nazwać "nacjonalizmem popularnym". Państwo brytyjskie próbowało wprowadzić w Wielkiej Brytanii nacjonalizm obywatelski, niszcząc tożsamość innych niż Anglicy narodów zamieszkujących Wyspy, podobnie było w Związku Sowieckim. Walijczycy, Irlandczycy, Szkoci nie mogli się z tym pogodzić. Polacy mają dziś swoje własne państwo. Sytuacja uległa zasadniczej zmianie. Dzisiejsza Polska jest wyjątkowo jednolita etnicznie, językowo itd. Zupełnie inaczej niż przed wojną, kiedy Polska bardzo przypominała obecną Jugosławię. Wiele języków, religii, ogromne mniejszości. Konflikty narodowościowe. I nikt nie wie, do czego to mogło prowadzić. Jak już mówiliśmy, jakiś kryzys na pewno Polskę czekał.
  - Czy nacjonalizm kłóci się z patriotyzmem? W języku polskim słowo nacjonalizm ma pejoratywne znaczenie. Jerzy Szacki uważa, że nacjonalizm uległ u nas zdemonizowaniu. Z kolei Stefan Kieniewicz pisał, że Polacy byli narodem uciskanym, który uciskał inne narody, np. Ukraińców, Żydów? Jak to jest? Polacy są nacjonalistami?
  - Panowie szukacie schematu. W Polsce znaleźć można wszystko. Polacy bywają nacjonalistami, i to okropnymi, ale bywają też głębokimi patriotami, są zaściankowi, ale też niebywale tolerancyjni. Są uczciwymi ludźmi, ale bywają kryminalistami, zbrodniarzami. Wśród czterdziestu milionów ludzi znajdziecie wszystko.
  - Oczywiście, znajdzie się nawet ludożerca, ale chodzi nam o to, co dominuje?
  - Kiedy jest konflikt etniczny wewnątrz danego społeczeństwa czy państwa, wtedy pewne prądy, takie jak nacjonalizm, zaczynają odgrywać rolę. Tak było w latach trzydziestych w II Rzeczypospolitej, kiedy to, ale miało to miejsce nie tylko w Polsce, wpływy zdobywał nacjonalizm integracyjny, wykluczający z ojczyzny inne narodowości. Niemcy dla Niemców, Polska dla Polaków. A Żydzi, jak proponowali wtedy niektórzy, na Madagaskar! Choć nacjonalistami integracyjnymi można też nazwać część syjonistów, którzy nie zamierzali tolerować w tworzonym przez siebie państwie innych narodów. Dziś tego typu nacjonalizmu w Polsce nie ma. To nie przeszkadza wielu Polakom widzieć go jako zagrożenia, jako coś nadal żywego, z czym trzeba ciągle walczyć. Bo krytyczne mówienie o nacjonalizmie ma swoją drugą stronę. W każdym społeczeństwie inteligencja walczy z własnym ciemnogrodem. I często bywa bardzo wrażliwa na punkcie grzechów własnego narodu, co jest zdrowe i naturalne. Ale przez to nie widzi grzechów u sąsiadów, u innych. Ja patrzę na nacjonalizmy, jak panowie, jako na objaw choroby. I taka choroba, moim zdaniem, w dzisiejszej Polsce nie dominuje. Solidarność była ruchem patriotycznym. Ale nie nacjonalistycznym, choć próbowała zmobilizować cały naród. Dopiero teraz pojawiła się możliwość zaszczepienia wartości obywatelskich, które nie są narzucane przez obce państwo czy obcą ideologię.
  - ballest Re: Rozmaitosci na temat historii 10.07.11, 12:00
    
    Związki JP2 z CIA nie budzą żadnych wątpliwości. Od początku pontyfikatu papież był jednym z trybów w machinie do walki z komunizmem. Doniesienia te zostały potwierdzone w filmie dokumentalnym BBC przez takie niezaprzeczalnie wiarygodne osoby jak m.in. generał Vernon Walters, były zastępca dyrektora CIA i Richard Allen, doradca ds. bezpieczeństwa prezydenta Reagana. Walters opowiedział, w jaki sposób JP2 został zwerbowany do współpracy z CIA i "Białym Domem", podczas gdy Allen chwalił współpracę pomiędzy przywódcą Kościoła katolickiego i jedynym mocarstwem światowym. Określił ją jako "najwspanialszą tajną operację naszych czasów".
    
    Film, o którym mowa, zatytułowany "Rywale w drodze do raju", pokazany przez BBC w serii "Everyman", nie ogranicza się wyłącznie do pontyfikatu JP2. Ukazano w nim historię powiązań Kremla z Watykanem od wybuchu rewolucji komunistycznej w Rosji aż po czasy współczesne. W filmie jest również mowa o podejrzanych transakcjach między Stolicą Apostolską a Hitlerem i Mussolinim. Porozumienie, które w swoim czasie określano jako pakt antykomunistyczny, w rzeczywistości miało gwarantować milczenie Kościoła w sprawie inwazji na Polskę i zagłady ludności żydowskiej.
    
    Film nie pozostawia wątpliwości. W omawianym okresie Kościół Katolicki wielokrotnie angażował się w ryzykowne gry polityczne. Już z pierwszych scen dowiadujemy się, że po rewolucji bolszewickiej papież Benedykt XV wysłał do Rosji dwóch arcybiskupów, by odbyli tajne negocjacje z Leninem. Dalej następuje szczegółowe omówienie antykomunistycznych układów z Hitlerem i Mussolinim. W ich wyniku papież Pius XII nie sprzeciwił się inwazji na Polskę, która w tamtym okresie nie była krajem komunistycznym. Jeszcze bardziej zaskakujące wydaje się ujawnienie, jak blisko JP2 współpracował z Ronaldem Reaganem, nie tylko we wspólnej walce ze światowym komunizmem, ale np. m.in. w zwalczaniu opozycji przeciwko kosztownemu programowi "wojen gwiezdnych" wśród przywódców Kościoła katolickiego.
    Rewelacje ujawnione w filmie stanowią potwierdzenie sensacyjnych doniesień zawartych w biografii papieża z roku 1996. W książce "Jego Świątobliwość Jan Paweł II i nieznana historia naszych czasów", jej autorzy, Carl Bernstein i Marco Politi, przedstawili szczegóły godnego napiętnowania przymierza pomiędzy supermocarstwem i głową Kościoła katolickiego, mającego na celu najpierw obalenie komunizmu, a potem walkę z terroryzmem w Ameryce Łacińskiej i krajach muzułmańskich.
    
    wiadomosci.onet.pl/waszymzdaniem/38617,jan_paweL_2_byL_agentem_cia,1,artykul.html
    - ballest Blutsonntag 10.07.11, 12:39
      
      Rozmowa z prof. dr. hab. WŁODZIMIERZEM JASTRZĘBSKIM, dyrektorem Instytutu Historii Akademii Bydgoskiej im. Kazimierza Wielkiego
      - Panie profesorze, wiemy już, kiedy znajdziemy się w Unii Europejskiej. Trzeba będzie zatem dokonać pewnego przeglądu i ujednolicenia także podręczników historii. A tu, zwłaszcza w stosunkach polsko-niemieckich minionego XX wieku są wykluczające się wzajemnie oceny...
      - Główne elementy sporne w historiografii polskiej i niemieckiej to problem oceny dwóch wydarzeń z początku II wojny światowej: bydgoskiej Blutsonntag, czyli "krwawej niedzieli" i marszu do Łowicza. Nie tylko w podręcznikach są one inaczej przedstawione i oświetlone. Najkrócej ujmując, dla Niemców to, co zdarzyło się 3 i 4 września 1939 r. w Bydgoszczy było zwykłą napaścią Polaków skutkującą wymordowaniem sporej ilości Niemców. Twierdzą oni, że stało się tak na skutek dłuższego oddziaływania propagandy II Rzeczypospolitej. Mieliśmy być silni, zwarci i gotowi. Tymczasem dwa pierwsze dni wojny to nieustający odwrót pociągający za sobą rozgoryczenie, co wywołało próbę zemsty na niewinnych Niemcach.
      - Ale podobnych przypadków w Polsce nie było nigdzie, natomiast dywersyjnych akcji niemieckich znamy więcej.
      - Akcje antyniemieckie były, tyle że w dużo mniejszej skali. Choćby w Mogilnie, Nakle i Inowrocławiu w pierwszych dniach września doszło do zamieszek, masowych oskarżeń miejscowych Niemców o "strzelanie w plecy". Na pewno akty dywersji miały miejsce na Śląsku. Zachowała się dokumentacja takiej akcji przygotowywanej przez wrocławską Abwehrę. Grupy ochotników organizowano spośród uciekających z Polski Niemców, którzy nie chcieli być zmobilizowani do polskiego wojska.
      Nie mamy natomiast żadnych dowodów ze strony niemieckiej, że na terenie Pomorza taką akcję planowano. W aktach górnośląskich jest tylko malutka wzmianka, że w Bydgoszczy działa paruosobowa grupka, która ma zadanie wysadzenia elektrowni i utrudnienie komunikacji z naszego miasta do Inowrocławia. Jak wiadomo, elektrownia stoi do dziś.
      - Guenter Schubert, autor wydanej w Niemczech i wciąż czekającej na polską edycję książki pod znamiennym tytułem "Krwawa niedziela. Koniec legendy" jest przekonany, że 3 września zamieszki w Bydgoszczy wywołała specjalnie wyszkolona i przerzucona przez zieloną granicę supertajna kompania dywersyjna niemieckiej SD.
      - To czysta fantazja autora. Nie wierzę, by mogło do czegoś takiego dojść. W archiwach nie zachowało się absolutnie nic, co upoważniałoby do stawiania takiej tezy. Byłem w wielu archiwach polskich, niemieckich, nawet w Moskwie. Nie znalazłem niczego. A taka akcja nie mogła się odbyć bez choćby najmniejszego śladu. Nie ma zbrodni doskonałej. Hitlerowcy ukrywali swoje ludobójstwo, palili zwłoki ofiar, ale nie osiągnęli celu. Zawsze gdzieś musi coś pozostać, choćby pośrednio.
      - Mamy jednak setki zeznań polskich świadków, bardzo zbieżnych.
      - Mamy około tysiąca relacji polskich świadków o niemieckiej dywersji i około tysiąca spisanych wspomnień przedwojennych niemieckich bydgoszczan, że niczego takiego nie było. Fakty natomiast są takie, że po stronie niemieckiej mamy kilkaset ofiar, niestety, w sporej części są to kobiety i starcy. To już jest wskazówka, że to była akcja bardziej odwetowa niż walka ze specjalnie wyszkolonymi i przygotowanymi "poborowymi" dywersantami.
      - Jak powinniśmy się odnosić do tej liczby ofiar po "tamtej" stronie? Przecież początkowo Niemcy podali liczbę około 5 tysięcy, potem w propagandzie urosło to do ponad 58 tysięcy.
      - Jest kartoteka mieszkańców Bydgoszczy zachowana z okresu międzywojennego, jest księga adresowa i one stanowią podstawę do weryfikacji listy sporządzonej przez hitlerowców. Sądzę, że można zaufać szacunkom historyka-amatora, autora kilku książek, przedwojennego bydgoszczanina Hugo Rasmusa. To jest dokładnie 358 osób, mieszkańców Bydgoszczy pochodzenia niemieckiego, którzy zginęli w dniach 3 i 4 września 1939 r. Do tego Rasmus dolicza 7 Niemców, którzy zginęli w polskich mundurach i jeszcze 65 osób z marszu do Łowicza. To razem 430 osób wymienionych z imienia i nazwiska. Rozbieżności mogą być naprawdę niewielkie.
      - A liczba ofiar po stronie polskiej?
      - To jest poważny problem. Nikt tego rzetelnie nie opracował. Udało się jedynie policzyć żołnierzy polskich, którzy zginęli w Bydgoszczy w dniach 3 i 4 września. To liczba oscylująca między 20 a 30.
      --
      pyrsk
      Ballest
      "Dobra retoryka jest tarcza niewiedzy"
      - ballest Re: Blutsonntag 10.07.11, 12:42
        
        - Co zatem, pańskim zdaniem, zdarzyło się w Bydgoszczy w tamtą pamiętną niedzielę naprawdę?
        - Coraz bardziej przekonuję się do tego, że Polacy nie wytrzymali utrzymującego się od wiosny napięcia i wojny propagandowej prowadzonej przez stronę niemiecką i oskarżającej Polaków o prześladowanie mniejszości niemieckiej. Polacy twierdzili, że mniejszość niemiecka to szpiedzy, dywersanci itd. Władze nie miały na to dowodów. Większość napływających meldunków to tzw. szeptanka. Natomiast faktycznych aktów dywersji, udowodnionego szpiegostwa praktycznie nie było. Oskarżał absurdalnie niekiedy sąsiad sąsiada, że np. lusterkiem daje znaki samolotom, że ktoś miał radiostację ukrytą w worku mąki etc. Polska prasa cały czas taki ton podtrzymywała. Wiele złego rodziło się też jak wszędzie z zawiści. Niemcy, którzy na Pomorzu zostali po I wojnie, byli na ogół ludźmi majętnymi. Polacy oburzali się, że oto nie mają pracy, głodują w swojej ojczyźnie, a Niemiaszkom powodzi się znakomicie. W Bydgoszczy i okolicach jeszcze przed rozpoczęciem wojny miejscowa endecja oraz hallerczycy zaczęli organizować grupki paramilitarne błękitnych legionów, by podjąć próbę obrony miasta. To musi rodzić podejrzenie, że jednym z założeń było dobranie się do skóry mniejszości niemieckiej. Na to są dowody. Do tego 31 sierpnia 1939 r. dokonano zmiany na stanowisku wojskowego komendanta placu w Bydgoszczy. Majora Sławińskiego zastąpił major rezerwy Wojciech Albrycht, działacz Związku Hallerczyków. Ci właśnie hallerczycy zabiegali o wydanie im broni. To znamienne, że jednym z szefów straży obywatelskiej był przywódca miejscowej endecji Konrad Fiedler, a oddziałami wojskowymi straży dowodził por. rez. Stanisław Pałaszewski, hallerczyk. Straż rzekomo powstała dopiero 4 września. To jest wersja oficjalna. Okazuje się tymczasem, że działała już 2 września. Anons wzywający ochotników do stawienia się w Domu Społecznym przy Gdańskiej tego dnia ukazał się w bydgoskiej prasie.
        - Niemniej ten tysiąc polskich świadków, no może część z nich mówi, że impulsem, który spowodował lawinę zdarzeń, były strzały - z dachów, wież kościołów, strychów. Do wycofującego się wojska, do zbiorowisk ludzkich.
        - A może to wszystko zaczęło się od innego incydentu, o którym wspominają liczni świadkowie także polscy? Otóż od 2 września przez Bydgoszcz przeciągała fala uciekinierów przemieszana z wycofującymi się wojskami, głównie Gdańską. Następnego dnia, w niedzielę rano w okolicy starych torów kolejowych na skrzyżowaniu Gdańskiej i Artyleryjskiej (dzisiejsza ulica Kamienna) zgromadził się tłum bydgoszczan pełen napięcia. W pewnym momencie jakieś ciężkie działo zjechało z nawierzchni szutrowej na brukową. Rozległ się hałas, ktoś wzniecił okrzyk, że oto jadą niemieckie czołgi, rozpoczęła się straszliwa panika. Kto żyw ruszył na oślep Gdańską, tratując wszystko po drodze. Chcąc opanować tę panikę, niektórzy oficerowie zaczęli strzelać w powietrze, żeby lawinę zatrzymać, wydobyć ludzi z amoku. Zostało to odebrane jako strzały "oczekiwanych" dywersantów niemieckich. Wieść poszła w miasto, a że trafiła na wyjątkowo podatny grunt, rozpoczęło się poszukiwanie miejscowych Niemców stopniowo przybierające charakter nagonki. Tworzą się samorzutnie grupki złożone z żołnierzy i cywilnych bydgoszczan pewne, że to Niemcy strzelają. Uruchamia się mechanizm nie do powstrzymania, przeszukiwanie domów. A w tym czasie w rękach bydgoszczan było już sporo broni, którą wydawano masowo hallerczykom i straży obywatelskiej. Brali też czynny udział w tym uczniowie liceum Kopernika, gdzie nauczycielem był Albrycht. Początkowo mogło to mieć rzeczywiście charakter spontaniczny.
        Hermann Dietz, znany lekarz-społecznik, miał wówczas 78 lat. Ukrywał się w piwnicy swojego domu przy Gdańskiej. Wtargnęła tam jakaś grupka i chciała go wyprowadzić, ale za Dietzem wstawił się Polak, jego woźnica i to go uratowało. Potem w swoje ręce wziął sprawę komendant placu razem z hallerczykami. Około godz. 17 mjr Albrycht zameldował gen Przyjałkowskiemu, dowodzącego stacjonującym w mieście i okolicach wojskiem, że w Bydgoszczy jest już spokój. Dlaczego tak twierdził? Tymczasem strzały w mieście słychać było przez całą noc, a rano 4 września rozpoczęła się już normalna pacyfikacja Szwederowa na chłodno, z wyraźnymi cechami odwetu i zemsty. Tu już patrole wchodziły do domów, wyciągały Niemców i ich rozstrzeliwały.
        - Czy znajduje potwierdzenie teza, że pierwsze egzekucje na Starym Rynku były odwetem za zbrojne akcje jeszcze przez kilka dni po wejściu do Bydgoszczy Wehrmachtu?
        - Straż obywatelska skapitulowała 5 września pod groźbą ostrzału miasta z ciężkich dział. Ale zachowały się liczne niemieckie meldunki, że jeszcze 6, 7 i 8 września w Bydgoszczy do hitlerowców strzelano, m.in. z kina Lido przy Mostowej, z budynków przy ul. Konarskiego. Te zdarzenia sprowokowały rozstrzelanie zakładników.
        - A co się "nie zgadza" w drugiej sprawie, marszu do Łowicza?
        - Już od początku lat dwudziestych mówiono w II Rzeczypospolitej o internowaniu czy tzw. unieruchomieniu pewnej grupy ludzi na wypadek wojny. Chodziło o przywódców mniejszości narodowych oraz komunistów. Listy te były systematycznie aktualizowane, od 1937 r. plan ten zyskał ramy prawne na podstawie ustawy sejmowej.
        Były dwie osobne listy na wypadek wojny z Niemcami i druga - z Rosją. Nie brano natomiast zupełnie pod uwagę możliwości wojny na dwa fronty. Przewidywano internowanie około 15 tysięcy osób. Niestety, moment ten odwlekano na życzenie zachodnich sojuszników, nie chcąc drażnić Niemców.
        Do działania przystąpiono dopiero 31 sierpnia i 1 września. Osoby z głębi kraju przewieziono do Berezy Kartuskiej. Aresztowanych wcześniej, jeśli były ku temu prawne podstawy, osadzono w więzieniach. I jednym, i drugim nic nie stało.
        Problem zrodził się natomiast w przypadku województw pomorskiego (z Bydgoszczy około 200 osób), wielkopolskiego i śląskiego: jak i dokąd konwojować? Wojewoda śląski zrezygnował z wykonania zadania, wszystkich zwolnił. Z Pomorza i Wielkopolski wyruszyły piesze kolumny, które połączyły się pod Włocławkiem i dążyły do Warszawy. W okolicach Kutna i Łowicza 9 bądź 10 września internowani doczekali się "wyzwolenia" przez Wehrmacht.
        Jak wynika z dokumentów niemieckich, z 4500 ludzi uczestniczących w marszu, zginęło 1700. Konwojenci zostali oskarżeni o masowe rozstrzeliwanie jeńców, dobijanie nie wytrzymujących trudów drogi. Zdaniem strony polskiej z kolei przypadki śmierci to przede wszystkim ofiary nalotów Luftwaffe, niemieckich ostrzałów i wyczerpania. Tą kwestią jednak nasza historiografia nie zajęła się dotąd należycie.
        - W dobie weryfikacji nie sposób nie zapytać o liczbę ofiar. Ilu polskich mieszkańców Bydgoszczy zginęło w czasie II wojny?
        - Zaraz po wojnie operowano liczbą 36 350. To czysta fantazja. Tuż po wojnie ekshumacje przeprowadzano bardzo niestarannie, bez identyfikacji zwłok. W Dolinie Śmierci odnaleziono ciała np. 306 osób, a jako oficjalną liczbę podano 3 tysiące. Były różne metody liczenia. Bez weryfikacji, bardzo szacunkowe, oparte na zeznaniach świadków. Wszystko mnożono i zaokrąglano w górę. Nic dziwnego, przecież ówczesnym polskim władzom zależało, by ofiar było jak najwięcej. Niemiecki historyk Dieter Schenk na podstawie materiałów z centrum ścigania zbrodni nazistowskich w Ludwigsburgu wyliczył 4942 osób. Z kolei za najbardziej prawdopodobną uważam liczbę podaną przez Tadeusza Jaszowskiego, sięgającą około 6600 ofiar.
        Wywiad ukazał się na łamach Expressu Bydgoskiego, autorem jest Krzysztof Błażejewski, któremu serdecznie dziekujemy za udostępnienie tektu.
        
        cirano Re: Blutsonntag 11.07.11, 08:46
        
        Kto w Polsce pożył wiy, jak Poloki umiom kryncić, cyganić, "zaokronglać" łgać, rabować ... fałszywie przisiyngać... Mie nic niy zdziwi
        
        ballest Re: Blutsonntag 13.07.11, 21:41
        
        Najwaznieszou polskou cecha, co kazdy Slonzok znou, to ta, ze
        - Polok sie NIGDY do winy nie przyznou!
        
        ballest Zawisza Czarny 18.07.11, 20:55
        
        Irena Styczyńska
        ZAWISZA CZARNY Z GARBOWA - HERBU SULIMA
        Encyklopedie podają: Rok urodzenia nieznany - zm. w 1428 r. Sławny polski rycerz, starosta spiski, w młodości w służbie u Zygmunta Luksemburczyka. Po powrocie do kraju w 1410 r. odznaczył się w bitwie pod Grunwaldem. Wielokrotny poseł Jagiełły. W 1415 r. członek delegacji polskiej na sobór w Konstancji; podczas wyprawy Zygmunta Luksemburskiego przeciw Turkom w 1428 r. został w pobliżu twierdzy Golubac nad Dunajem wzięty do niewoli tureckiej i zamordowany. Uczestnik wielu wojen, niepokonany w turniejach rycerskich. Symbol prawości i cnót rycerskich, cieszył się wielką sławą w wielu krajach Europy.
        Krótka notatka, bo też wiadomości rzeczowe o Zawiszy Czarnym przetrwały arcyskąpe - zebrano je z przekazów jakie na jego temat podali jemu współcześni.
        Pełne nazwisko naszego bohatera brzmi: Zawisza Czarny z Garbowa herbu Sulima. Zawisza - imię to w wieku XIV i XV było dość powszechne. Przydomek "Czarny" z racji wyglądu osobistego w owych czasach często - z braku nazwisk - był nadawany. Rodzina Zawiszy musiała być ciemnowłosa i ciemnolica, skoro rodzonego brata Zawiszy zwano Piotr Kruczek.
        Wieś rodzinna Sulimczyka - Garbów leży ok. 10 km od Sandomierza w dolinie rzeki Dwikozy - parafia Góry Wysokie. Najbliższe miasteczko to Zawichost.
        O rodzinie Zawiszy wiemy niewiele. Według herbarza Adama Bonieckiego, nieznany z imienia właściciel Garbowa w pierwszej połowie wieku XIV ożenił się z córką Marcina z Opatkowic i Grodziny (dziś Grudzyna) w powiecie księskim pod Krakowem. Z małżeństwa tego było dwóch synów Mikołaj i Marcisz oraz córka Elżbieta.
        Mikołaj wziął po ojcu Garbów, Marcisz po matce Grodzinę. Elżbieta wyszła za mąż za wojewodę mazowieckiego Andrzeja Ciołka. (Ich syn Stanisław był głośnym poetą owych czasów - pracował od 1400 r. w kancelarii królewskiej na Wawelu, był posłem zręcznym w formułowaniu dokumentów).
        Mikołaj z Garbowa to właśnie ojciec Zawiszy. Był on kasztelanem konarsko - sieradzkim. Urząd taki istniał w trzech województwach, a kasztelani konarscy obok właściwych kasztelanów pełnili funkcję uboczną - zajmowali się hodowlą koni. Matka Zawiszy nosiła imię Dorota. Małżeństwo to miało trzech synów: Zawiszę, Jana zwanego Farurejem i Piotra Kruczka.
        Ojciec Zawiszy, Mikołaj z Garbowa, nie był szlachcicem ubogim - w XIV w. Garbów miał 50 łanów ziemi, sporo, niemniej niewiele w porównaniu do Melsztyńskich, Tarnowskich, czy Kmitów. Panowie z Garbowa pieczętowali się herbem Sulima. Był to orzeł czarny na żółtym polu, a pod nim trzy kamienie w polu czerwonym.
        Ojciec Zawiszy zmarł około roku 1391. W roku 1400 - Dorota - matka Zawiszy ¬ zrzekła się wszelkich praw majątkowych, posagowych po mężu na rzecz synów. Widocznie w tym czasie byli oni już dorośli.
        Przypuszcza się, że Zawisza urodził się między 1370 a 1375 r. W Krakowie zjawił się tuż po roku 1390 - może za protekcją któregoś z możnych sandomierzan, zajmujących w tym czasie główne urzędy na Wawelu, który w owych latach był ośrodkiem wielkiej gry dyplomatycznej. W 1396 r. królowa Jadwiga i Władysław Jagiełło przyjmowali hołd lenny Mircei - hospodara wołoskiego. Trwały pertraktacje z Zygmuntem Luksemburczykiem o zrzeczenie się przezeń pretensji do Rusi Halicko-Włodzimierskiej, którą królowa Jadwiga sama w 1387 r. przywróciła Polsce. Na Wawelu wydawano uczty, organizowano turnieje rycerskie. Na jednym z nich Zawisza otrzymał pas i ostrogi rycerskie.
        Można przypuszczać, że Zawisza - nie najbiedniejszy przecież z domu - jakieś wykształcenie wraz z braćmi odebrał - bo sztuka pisania i czytania, ani znajomość łaciny nie była mu obca. Jego późniejszy udział w życiu politycznym dowodnie o tym świadczy. Znał z całą pewnością język niemiecki, a węgierskiego nauczył się w późniejszej praktyce życiowej. Wawel zaś - dwór królewski - był dla Zawiszy szkołą obywatelską, szkołą patriotyzmu, co znalazło odbicie w późniejszych jego poczynaniach jako reprezentanta Jagiełły.
        Żona Zawiszy Czarnego - Barbara herbu Pilawa - była bratanicą biskupa krakowskiego Piotra Wysza. Rodzina ta pochodziła z Radolina w Wielkopolsce, nie była zbyt znaną. Biskup Piotr Wysz szedł w latach 1393-97 wielkimi krokami ku karierze, tak kościelnej jak i politycznej. Był człowiekiem zamożnym - biskupstwo krakowskie przynosiło dochody większe jemu niż naonczas miał z niego sam król.
        Małżeństwo Zawiszy, zawarte najpóźniej w 1397 r., było małżeństwem przypuszcza się z rozsądku. Rycerz, którego głównym walorem było sprawne władanie mieczem i kopią - musiał się wesprzeć znacznym posagiem. Bycie rycerzem blisko dworu królewskiego było kosztowne. Zbroja, koń rycerski, siodło, klejnoty, ozdoby, utrzymanie giermka, łucznika, najmniejszy orszak rycerski - wymagały sporych sum.
        Arcybiskup krakowski nie zgodziłby się na małżeństwo bratanicy ze zwykłym rycerzem - musiał Zawisza w chwili małżeństwa być już kimś znacznym, a przynajmniej rokującym wiele nadziei na przyszłość.
        Pierwsza informacja u Długosza o Zawiszy pochodzi z 1403 r. Wyjednał on wtedy u króla Władysława Jagiełły zwolnienie z więzienia niejakiego Jana Rogali. Także w roku 1403 pojawi się w dokumentach imię Zawiszy Czarnego. Wiemy z nich, że na prośbę Zawiszy król węgierski Zygmunt Luksemburski zwolnił kilku szlachciców polskich, którzy od wielu lat siedzieli w więzieniu u niego za jakieś nadgraniczne wykroczenia.
        Jeżeli królowie przychylali się do próśb Zawiszy, to znak że był już kimś znacznym. A na to trzeba było zasługi poważnej, by królowie świadczyli mu uprzejmości.
        Zetknięcie się Zygmunta Luksemburczyka z głośnym rycerzem polskim musiało chyba nastąpić w okolicznościach, które od razu zwróciły na niego uwagę. Mógł to być turniej na cześć przebywającego w Krakowie Zygmunta, z którego osobą większość historyków łączy karierę Zawiszy Czarnego. Zygmunt widział chętnie w swoim otoczeniu ludzi w jakimś kierunku wybitnych, bo podnosili blask jego dworu, a sławą swego imienia wzmacniali jego autorytet niezbyt udanego wodza, ale za to niesłychanie giętkiego człowieka.
        Król węgierski, choć Niemiec z pochodzenia, dla współczesnych mu Polaków był przede wszystkim królem zaprzyjaźnionego od dawna kraju. Łączyła Polskę z Węgrami tradycyjna przyjaźń dworów, klas wyższych i przedstawicieli kupiectwa.
        Dla Zawiszy Czarnego pobyt na dworze Luksemburczyka, ciągle wojującego, był okazją do rycerskiej przygody w Polsce rzadziej się trafiającej. Być może też Zawisza był człowiekiem króla Władysław Jagiełły na węgierskim dworze, co zdają się potwierdzać późniejsze przesłanki. (Król polski miał swoich ludzi w Malborku - u Krzyżaków pokojowiec Ulricha von Jungingena był w służbie Jagiełły, a w bitwie grunwaldzkiej król posługiwał się krzyżackimi mapami).
        Zawisza nie został na Węgrzech obdarowany przez Zygmunta żadnym ze skonfiskowanych majątków odebranych opornym królowi węgierskiemu magnatom. Zygmunt skrupulatnie w aktach nadania ziemi wymieniał zasługi obdarowywanego, a były to zwykle udziały w represjach przeciwko opozycji. Żadnego takiego aktu na rzecz Zawiszy nie wydano.
        Zawisza Czarny nie brał udziału w bitwie z Turkami pod Nikopolem, w której Turcy w 1396 r. zadali Zygmuntowi klęskę, a w której udział brało wielu polskich rycerzy wymienionych przez Długosza. Nasz dziejopis nie wspomniał nic ani o Zawiszy Czarnym, ani o Janie Farureju, który zawsze bratu w wyprawach towarzyszył.
        
        ballest Re: Zawisza Czarny 18.07.11, 20:56
        
        Matką królowej Marii - żony Zygmunta Luksemburczyka, była księżniczka bośniacka Elżbieta. Po jej śmierci Luksemburczyk pragnął zawładnąć Bośnią, choć Bośnia go nie chciała. W wiekach średnich najłatwiej było czynić wszelką nieprawość pod pozorem walki o wiarę. Zygmunt Luksemburczyk chcąc zemścić się na Bośni zdołał nakłonić papieża Grzegorza XII by ogłosił krucjatę przeciwko Turkom, napadającym południowo-wschodnie ziemie Europy. W 1408 r. ruszył na Bośnię i Serbię. Na tę wyprawę pod pozorem obrony chrześcijaństwa zdołał zwerbować wielu rycerzy polskich, wśród nich Zawiszę Czarnego i Jana Farureja.
        Dlaczego tylu wybitnych rycerzy polskich zgromadziło się pod sztandarami króla węgierskiego? Wydaje się, że po prostu zostali przez Luksemburczyka wprowadzeni w błąd. Zygmunt Luksemburczyk zdołał im wmówić, iż idą przeciw wrogom wiary, a walka z innowiercami była sposobem zapracowania sobie na klucze do nieba. Tymczasem w rzeczywistości Zygmunt mścił się na Bośni, którą rzucił przed sobą na kolana. Po tej wyprawie król węgierski ustanowił w grudniu 1409 r. Order Smoka. Wśród dwudziestu czterech zaszczyconych tym nowym orderem z Polaków ¬ rycerzy - nikt go nie otrzymał, prócz Ścibora, ale to już inna sprawa.
        Nadszedł czas przygotowań do walnej rozprawy z Krzyżakami. Zygmunt Luksemburczyk zawarł sojusz z Zakonem, a za zawrotne sumy od nich otrzymane (30 tys. guldenów) podjął się uderzyć na Polskę od południa. Nie ma wątpliwości, że król polski doskonale orientował się w dwulicowej polityce Zygmunta i miał na jego poczynania baczne oko. A może tymi oczyma był Zawisza Czarny? Bo na jakiej podstawie Długosz przytaczałby wtedy opinię o nim jako pierwszym rycerzu chrześcijaństwa.
        Rok 1410. Na wiosnę zaplanowano zjazd w Kieżmarku na Słowacji króla węgierskiego z Jagiełłą i kniaziem Witoldem. Była jeszcze nadzieja, że uda się w trakcie tego spotkania zerwać nici wiążące Luksemburczyka z Krzyżakami. Jagiełło jednak do Kieżmarku nie dojechał. Ktoś musiał ostrzec króla o zamierzonym nań zamachu, skoro przybywszy do Sącza dalej ku Słowacji nie pojechał i do Krakowa zawrócił.
        Książę Witold udał się do Kieżmarku z żoną, księżną Anną i przewspaniałymi darami. Król Zygmunt dary przyjął, ale swoją grę przeciwko Jagielle prowadził. Namawiał Witolda do oderwania Litwy od Korony. Witold nie połknął przynęty, czego niemal nie przepłacił życiem. Urządzono na niego w Kieżmarku zamach. "Gościnny" król węgierski udał, że o niczym nic nie wiedział, a uciekającego ku granicy z Polską księcia Witolda gonił, aby go pożegnać jak głosił.
        Pod datą 4 marca 1410 r. znajdujemy wzmiankę o Zawiszy, że przebywa w Nowym Korczynie, gdzie spotkał się z królem Władysławem Jagiełłą, Zbigniewem z Brzezia i podkanclerzem. Treści rozmów nie znamy, ale rzecz dziwna, choć nie jadał posiłków na zamku z rachunków wynika, że kupowano dla niego żywność. Bardzo prawdopodobne, że przebywał tu w tajemnicy przed kimś, może przed posłem Zygmunta Luksemburczyka?
        Długosz wspomina, iż "podówczas na dworze Zygmunta przebywali zaciągnięci na jego służbę rycerze polscy Tomasz Skalski h. Róża, Wojciech Malski h. Habdank, Bolesław Puchała h. Cieniawa, Zawisza Czarny i Jan Farurej h. Sulima, bracia rodzeni. Ci dowiedziawszy się, że król polski ich pan rzeczywisty Władysław zamierzył wyprawę przeciw Krzyżakom, za zezwoleniem króla Zygmunta, który ich hojnymi darami i obietnicami chciał odwieść od zamiaru i przy sobie zatrzymać, porzuciwszy na Węgrzech wszystkie dobra i majątki od króla uzyskane wzgardziwszy jego łaskami i szczodrymi obietnicami, opuścili go i przybyli do Władysława króla polskiego, aby z nim walczyć przeciw Krzyżakom i wszelkim jego nieprzyjaciołom".
        Na wieść o wojnie Jagiełły z Krzyżakami wracali polscy rycerze zewsząd, "choćby Janusz Grzymalita - mąż sławny - jak Marcin Bielski podaje - z Hiszpanijej przyjechał, a miernie tam sobie z Saraceny poczynał".
        Pod Grunwaldem wśród dwudziestu siedmiu fundatorów własnych chorągwi nie ma Zawiszy Czarnego ani jego brata. Nie było ich też wśród dowódców chorągwi, ani wśród członków rady wojennej. Nie byli więc tak bogaci jak inni rycerze - mogli ojczyźnie ofiarować tylko siebie.
        Zawisza Czarny i jego brat Jan byli przed wielką chorągwią królewską z białym orłem na czerwonym polu, którą niósł chorąży krakowski Marcisz z Wrocimowic ¬ byli w grupie znakomitych rycerzy jako jej osłona. Był to tak zwany huf przedchoragiewny.
        Na dzień przed bitwą grunwaldzką Ścibor ze Ściborzyc zdążył wręczyć królowi polskiemu wypowiedzenie wojny ze strony Zygmunta Luksemburczyka - tak to Zygmunt dotrzymał przymierza z Polską. Ścibor ze Ściborzyc z grunwaldzkich pół gnał okrężną drogą przez Czechy do swego mocodawcy, który polecił mu natychmiast wszcząć wojnę na południowej granicy Polski. Istotnie, Ścibor uderzył w imieniu Luksemburczyka na ziemię sądecką, spalił Stary Sącz, zagrabił co się dało i umknął do Bardiowa. Tu dopędziły go chorągwie polskie i zdobycz odebrały.
        Po zwycięstwie nad Krzyżakami pod Grunwaldem 10 października wojska polskie walczyły pod Koronowem, w której to bitwie walczył Zawisza Czarny, a dzielnością odznaczył się jego brat Jan Farurej. W marcu 1411 r. poselstwo polskie ustaliło z wysłannikami Zygmunta Luksemburczyka, który był rozjemcą w sporze polsko - krzyżackim, warunki rozejmu.
        Zawisza Czarny doprowadził do spotkania Jagiełły i Luksemburczyka w roku 1412 w Lubowli. Rolą Zawiszy było przekazywanie do tego czasu propozycji obu stron dyplomatom prowadzącym rokowania. Król polski z rycerstwem byli przyjmowani w Lubowli z rzadko spotykanym przepychem i ceremoniałem. Po ułożeniu tam warunków pokoju, wszyscy udali się najpierw do Koszyc, gdzie nastąpiła uroczysta część wizyty, potem przez Tokaj i Debreczyn do Wielkiego Waradynu. Jagiełło przybył tam w pielgrzymce do grobu św. Władysława. Stamtąd udał się do Budy.
        
        ballest Re: Zawisza Czarny 18.07.11, 20:57
        
        W Budzie spotkało się wtedy trzech królów: Jagiełło, Zygmunt i bośniacki Twartko II, czternastu panujących książąt, dwudziestu hrabiów, legat papieski, trzech arcybiskupów, jedenastu biskupów oraz tysiąc pięciuset rycerzy, którym towarzyszyło trzy tysiące giermków. Zjechali przedstawiciele siedemnastu krajów, nawet posłowie tureccy i chana tatarskiego. Na przedmieściach rozlokowano 40 tysięcy koni. Układ w Lubowli ułożony przez wybitnych prawników polskich zawierał potwierdzenie przez Zygmunta Luksemburczyka pokoju toruńskiego, zawartego z Zakonem 11 lutego 1411 r. oraz nowy ważny punkt (zresztą tajny), w którym król węgierski zobowiązywał się pomagać Polsce w odzyskaniu Pomorza.
        Za tymi poczynaniami Zygmunta krył się brak pieniędzy. Wobec tego za kontrybucję wojenną otrzymaną przez Jagiełłę od Krzyżaków - za 37 tys. kóp groszy praskich - Zygmunt zastawił królowi polskiemu 16 miast spiskich.
        Na cześć polskich gości urządzono w budziańskim zamku turniej rycerski. Brali w nim udział i Zawisza Czarny i jego brat Farurej, Dobko z Oleśnicy, Powała z Tczewa i inni. Długosz przytacza, że Polacy pierwsi wstępowali w szranki i ostatni schodzili z pola rycerskiej walki.
        Lata 1413-1414 zbiegły Zawiszy na kilkakrotnych podróżach do Zygmunta na Węgry, potem w sprawie werbunku wojsk najemnych w Czechach i na Morawach dla przygotowywanej znów przeciw Krzyżakom wyprawie.
        W 1414 r. wybuchła tzw. wojna głodowa z Zakonem. Zgodnie z ówczesnym zwyczajem wypowiadał wojnę nie tylko panujący, lecz i co znaczniejsi dostojnicy w stosunku do pogan. W pracy tej towarzyszyli mu pozostali członkowie polskiej państwowi oraz głośni rycerze. Wielki mistrz krzyżacki otrzymał w dniu 18 lipca 1414 r. wśród wielu takich listów z wypowiedzeniem wojny także list od Zawiszy Czarnego.
        Zawisza otrzymał w listopadzie 1414 r. od króla Jagiełły dotację 800 grzywien na wsi Borowicze w powiecie pilzieńskim. A pieniądze te były mu bardzo potrzebne, bo sławny rycerz powołany został jako jeden z dwóch posłów króla - co było dowodem łaski królewskiej - na sobór powszechny w Konstancji. Sobór ten miał do załatwienia wiele spornych spraw, do których należały: likwidacja wielkiej schizmy, sprawa Jana Husa, kwestia najwyższej władzy w Kościele. Zwraca uwagę, że w delegacji polskiej było wielu prawników, bo też sprawa między Polską a Zakonem, którą w Konstancji miano załatwić należała do rzędu prawnych.
        Delegacja polska na sobór otrzymała od Jagiełły pełnomocnictwa w Bieczu na początku listopada 1414 r. W Niepołomicach została oficjalnie pożegnana; do Konstancji dotarła 29 listopada. Przewodniczył jej biskup gnieźnieński Mikołaj Trąba, który w Konstancji został prymasem Polski. W jej skład wchodził biskup płocki, biskup poznański, rektor krakowskiej akademii Paweł Włodkowic, który odegrał główną rolę w sprawie polskiej na soborze, oraz dwaj panowie świeccy: kasztelan kaliski Jan z Tuliszkowa i Zawisza Czarny. Byli oni oficjalnymi posłami Królestwa Polskiego. Z delegacją polską jechał też opat cystersów z Mogiły i Piotr Chrostowski ¬ siostrzeniec możnych Szafrańców z Pieskowej Skały jako kronikarz sprawozdawca. W dniu przyjazdu i w chwilach na soborze dla Polski ważnych delegacja przekraczała 500 osób. Nigdy jeszcze na żadnym soborze czy zjeździe Polacy nie występowali tak licznie i tak okazale. W Konstancji budzili sensację. Byli zbrojni i strojni, zaopatrzeni w klejnoty, piękną broń, urodziwe wierzchowce, jednakowo ubrani w purpurowe płaszcze i czarne kapelusze. Przy wjeździe do miasta arcybiskup sypał złotem.
        Pytanie jak prezentował się Zawisza Czarny na tle polskiej delegacji? Niewątpliwie musiał prowadzić ze sobą znaczny orszak skoro miał sekretarza. Z pieniędzmi też nie musiało być źle - gdy inni zapożyczali się, bądź przed soborem, bądź w samej Konstancji - Zawisza nie tylko długów nie robił, lecz sam jeszcze innych ratował w potrzebie. W Konstancji Zawisza wraz ze swymi ludźmi zamieszkał w domu Conrada Ruhena przy ulicy Św. Piotra.
        Kręte są drogi dyplomacji. Delegacja polska na sobór przybyła później niż Krzyżacy, którzy rozwinęli zaraz oszczerczą działalność przeciw Polsce. Na oszczerstwa krzyżackie delegacja polska odpowiedziała natychmiast: w miejscach uczęszczanych rozlepiano plakaty demaskujące pozę i obłudę Zakonu; na plakatach widniał podpis Zawiszy Czarnego.
        Paweł Włodkowic był głównym twórcą traktatu O władzy papieskiej i cesarskiej delegacji, których rolą było także nawiązywanie kontaktów z przedstawicielami innych narodów, głównie z Francuzami - jako że Włochów mieli za sobą - i z Anglikami, by zyskać sprzymierzeńców przeciw krzyżackim machinacjom. Odpowiedzią soboru na ten traktat był list wystosowany pod koniec lipca 1415 r. do Władysława Jagiełły z podziękowaniem za wysiłki czynione dla szerzenia chrześcijaństwa, a także i za to, iż tak znamienitych przysłał prałatów i tak dzielnych rycerzy, ozdobę całego soboru.
        Wczesną jesienią 1415 r. Zygmunt Luksemburczyk wybrał się do papieża awiniońskiego Benedykta XIII, aby skłonić go do zrzeczenia się tronu papieskiego. Rycerze polscy - między nimi i Zawisza Czarny - byli w tej delegacji. Do papieża, aragończyka z urodzenia, cesarz nie dotarł, bo ten schronił się w górskiej twierdzy i do końca w niej przebywał, tronu papieskiego się nie zrzekając. Natomiast spotkał się Zygmunt Luksemburski z królem Aragonii - Ferdynandem Sprawiedliwym. Spotkanie w Perpignan miało bogatą oprawę: uczty, pochody, a zwłaszcza turnieje rycerskie modą ówczesną go uświetniały. Tu właśnie Zawisza Czarny spotkał się z najprzedniejszym rycerzem zachodniej Europy Janem z Aragonii, który pragnął zmierzyć się z Polakiem cieszącym się sławą niezwyciężonego w turniejach.
        Jaki przebieg miał turniej rycerski z udziałem Zawiszy i Jana? Przede wszystkim trwał on wiele dni. W tym czasie spotykali się najprzedniejsi rycerze z obu stron. Wszyscy jednak oczekiwali starcia Aragończyka z Zawiszą. Gdy ta chwila nadeszła Zawisza miał jednym uderzeniem kopii wyrzucić z siodła sławnego przeciwnika. Tego się nikt nie spodziewał - dary przygotowane dla Jana z Aragonii wraz z pióropuszem, główną nagrodą turnieju - otrzymał Zawisza - został najsławniejszym rycerzem Europy owych czasów. Otrzymując swoją nagrodę miał rzec: "Przysięgam Bogu, Pannie Marii, że strzec będę zawsze i wszędzie czci i honoru swego króla i pana oraz czci i honoru swojej ojczyzny".
        W okresie trwania soboru - pomiędzy Francją i Anglią toczyła się wojna. Zygmunt Luksemburczyk zaofiarował się na mediatora, a król francuski propozycję tę przyjął. Mediator pod koniec 1415 r. przybył do Paryża, a z nim panowie polscy. Ale zbliżał się koniec rozejmu polsko-krzyżackiego zawartego po tzw. wojnie głodowej w 1414 r. Ponieważ i panowie polscy i Krzyżacy byli w Zygmuntowym orszaku, tutaj w Paryżu w dniu 6 kwietnia 1416 r., przedłużono rozejm do 5 lipca 1417 r. Ze strony polskiej akt ten podpisał Mikołaj Trąba - arcybiskup i obaj panowie świeccy - Zawisza Czarny i Janusz z Tuliszkowa.
        Z Paryża Zygmunt Luksemburczyk udał się do Anglii, pytanie czy wraz z nim pojechał też Zawisza Czarny?
        W Alpach tyrolskich, na przełęczy zwanej Arlberg, już od 1385 r. istniało schronisko, bractwo św. Krzysztofa. Podróżni wdzięczni za pomoc lub ze względów filantropijnych składali sumki pieniężne i wpisywali się do księgi brackiej. W księdze tej znaleźli się członkowie delegacji polskiej na sobór w Konstancji, a wśród nich i Zawisza Czarny. Historycy przypuszczają, że pobyt w Arlbergu mógł wypaść w drugiej połowie 1416 r., o ile rycerze polscy nie pojechali do Anglii z Zygmuntem, albo co jest bardziej prawdopodobne, po powrocie stamtąd, w pierwszej połowie 1417 r.
        Kończył się trzeci rok obrad soborowych, gdy wreszcie rozpoczęto przygotowania do wyboru papieża. Jak dotąd prawo wyboru mieli tylko kardynałowie, tu jednak w Konstancji obok kardynałów prawo głosu umieli delegaci wszystkich nacji.
        
        ballest Re: Zawisza Czarny 18.07.11, 20:58
        
        Spośród najprzedniejszych rycerzy powołano dwudziestu czterech "stróżów wolności i bezpieczeństwa" wyborców. Znalazło się między nimi trzech Polaków: Janusz z Tuliszkowa, Zawisza Czarny i Stanisław Merski. W dniach 9 - 11 listopada 1417 r. dwudziestu trzech kardynałów i trzydziestu członków nacji wybrało nowego papieźa. Został nim kandydat Francuzów - Włoch Oddo Colonna jako Marcin V.
        Ku zdumieniu Polaków jedną z pierwszych spraw, jaką nowy papież załatwił, było potwierdzenie Zakonowi Krzyżackiemu wszystkich poprzednio uzyskanych przywilejów prawdziwych i fałszywych, które na początku soboru papież Jan XXIII unieważnił. Jednym z powodów tej decyzji było napisanie w 1416 r. przez Jana Falkenberga, za podpowiedzią krzyżacką, paszkwilu na Polskę noszącego tytuł Satyra na herezje i na nikczemność Polaków oraz króla ich Jagiełły. Paszkwil ten rozkolportowano w formie książeczki i wręczono nacjom biorącym udział w soborze.
        Paszkwil ten przedyskutowany był na posiedzeniach nacji, przy czym na każde takie posiedzenie reprezentantów narodów przybywali panowie polscy, a wśród nich Zawisza, i przedstawiali polski punkt widzenia. Wynikiem zabiegów delegacji polskiej było uznanie Satyry Falkenberga za gorszącą. Autora zaś, który oszczerstw nie odwołał, aresztowano i skazano na dożywotnie więzienie.
        Dzień 22 kwietnia 1418 r. - ostatni dzień soboru - zgromadził wszystkich jego uczestników. Kiedy w katedrze na ambonę wszedł dla wygłoszenia kazania pożegnalnego biskup Katanii, wówczas adwokat delegacji polskiej: Włoch Kacper z Perugii, przerwał mu i zażądał publicznego potępienia Satyry Falkenberga. Papież, dotknięty tym wystąpieniem, nakazał przerwać czytanie protestu polskiego, na co rektor Paweł Włodkowic wziął pismo z rąk Kacpra i sam zaczął je czytać. Zapowiedział też notariuszom soboru, że apelacja polska w tej sprawie publikowana i ponawiana będzie aż do skutku.
        Po zakończeniu soboru 4 maja, posłowie polscy w komplecie udali się do pałacu, który w Konstancji zajmował papież, aby wręczyć mu apelację osobiście. Bramy zostały zamknięte a odźwiernemu wydano zakaz, aby odmówił wpuszczenia posłów. W tej sytuacji bramę wyważono i posłowie polscy do pałacu weszli, a papież chcąc nie chcąc przyjąć ich musiał.
        9 maja 1418 r. papież wezwał do siebie pozostałych jeszcze w Konstancji przedstawicieli nacji polskiej i choć Polacy obawiali się aresztowania, stawili się przed Marcinem V. Tutaj odczytano im akt oskarżenia biskupów polskich o nieposłuszeństwo papieżowi, co groziło klątwą. Rycerze polscy Zawisza Czarny i Jan z Tuliszkowa oświadczyli wobec papieża, że podtrzymują apelację polską i będą bronić czci polskiego króla i swojej ojczyzny "gębą i ręką", czyli słowem i orężem. Sprawa skończyła się decyzją papieża - nie soboru - oceniającą pismo Falkenberga za błędne, nakazującą jego zniszczenie. Delegacja polska wyroku wysłuchała, apelacji jednak do przyszłego soboru nie wycofała. Dość chłodno wypadło pożegnanie papieża Marcina V z delegacją polską, co nie przeszkodziło Zawiszy - jak podaje kronikarz - przystrojonego przedziwnie strusimi piórami w odprowadzeniu nowo wybranego papieża w orszaku do Szafuzy.
        Epilogiem tej sprawy było odwołanie przez Jana Falkenberga paszkwilu przeciwko Polsce w dniu 17 stycznia 1424 r. w obecności Marcina V, kardynałów i wielu biskupów. I choć Zawiszy przy tym nie było, nie pomniejsza to roli jaką w tej sprawie odegrał.
        Polska delegacja soborowa wyjechała z Konstancji 17 maja 1418 r. 19 czerwca nastąpiło spotkanie z królem, królową i dworem. Jan Długosz podał: "[Król] wyszedłszy naprzeciw nim, razem z królową przyjmował z wielką czcią łaskawością i pociechą ze szczęśliwego powrotu", choć przecież droga sprawiedliwości przez sobór w stosunku do Krzyżaków okazała się zawodna.
        Pytanie, jakie znaczenie dla Zawiszy miała jego obecność w Konstancji?
        Z pewnością sam fakt, iż znalazł się jako jeden z dwóch świeckich posłów w siedmioosobowym przedstawicielstwie Polski ma już swoją wymowę. Zawisza przebywał w gronie najwybitniejszych ludzi owego czasu: władców, uczonych, polityków, rycerzy. Musiał zatem reprezentować nie tylko siłę mięśni i sprawne władanie bronią, ale i zalety umysłu. Zobaczył przy tym kawał świata i zyskał sławę pierwszego rycerza Europy, co nie przydarzyło się już żadnemu innemu Polakowi.
        W środku wydarzeń soborowych musiał powrócić na krótko do kraju. Po co, nie wiadomo. Faktem jest, że Zawisza był w Polsce w 1417 r., jako że został wówczas mianowany starostą kruszwickim, co było pierwszym urzędem jakim się legitymował.
        Co przyniosły Zawiszy Czarnemu następne lata?
        Sławny rycerz był tam gdzie winien być człowiek wierny królowi. 1 stycznia 1418 r. papież Marcin V potwierdził przywileje krzyżackie, które pozwalały im zajmować ziemie pruskie, litewskie, żmudzkie, ruskie, inflanckie pod pozorem nawracania na chrześcijaństwo. Tenże papież osobną bullą zakazał Jagielle i Witoldowi wszelkich kroków na niekorzyść Krzyżaków i wyznaczył swoich legatów dla rozsądzenia sporu. Legaci papiescy - jak pisze Marcin Bielski - "dali się przepchać złotą szwajcą", czyli przekupić, przyznając całkowitą rację Krzyżakom, ignorując oczywiste racje Polski.
        Wkrótce rycerstwo polskie ruszyło przeciwko Zakonowi. Zawiszę widzimy wówczas czynnego zarówno w mediacji dyplomatycznej jak i w obozie wojskowym. Towarzyszył on Jagielle na zjeździe z Zygmuntem Luksemburskim w Koszycach w maju 1419 r., później znajdował się z wojskiem pod Będzinem i Wkrą, a następnie obecny był na procesie we Wrocławiu w dniu 6 stycznia 1420 r.
        W ciągu 1421 r. Zawisza Czarny posłował w imieniu Jagiełły do Zygmunta Luksemburskiego 11 razy. Dnia 2 stycznia 1422 r., udając się do Luksemburczyka w sprawie uwolnienia posłów czeskich (uwięzionych przez księcia Janusza Raciborskiego), w czasie rozprawy Jana Żiżki z wojskami Zygmunta pod Niemieckimi Brodami, Zawisza jako poseł dostał się do niewoli. Według legendy władca polski musiał zapłacić za zwolnienie sławnego rycerza tyle złota ile ten ważył. Ale to tylko legenda.
        W nierozwiązanym drogą dyplomatyczną sporze polsko-krzyżackim, znów pozostał tylko miecz. Po Grunwaldzie, wojnie głodowej 1414 r., wojnie odwetowej 1419 r., w lipcu 1422 r. podjęta została czwarta rozpraw wojenna. Zawisza oczywiście stawał na placu boju. Tym razem, na mocy pokoju zawartym nad jeziorem Melno, Krzyżacy musieli uwzględnić przynajmniej niektóre żądania polskie. Polska uzyskała Nieszawę i parę innych miejscowości, a Litwa Żmudź.
        
        ballest Re: Zawisza Czarny 18.07.11, 21:01
        
        W latach dwudziestych XV w. Zawisza ponownie wykonuje różnego rodzaje misje dyplomatyczne, między innymi w 1424 r. posłuje do Budy, by zaprosić Zygmunta Luksemburskiego na koronację czwartej żony Jagiełły - Sońki. Koronacja odbyła się 10 marca 1424 r., a następnego dnia, w sobotę, słynny rycerz zaprosił wszystkich znakomitych gości królewskiego dworu, w sumie kilkaset osób, na ucztę, którą dla nich przygotowano w domu mieszczanina krakowskiego Diwesa przy ulicy Świętego Jana.
        Wiemy już, że Zawisza Czarny bywał w szerokim świecie, ale nie znamy podstawowej sprawy: odpowiedzi na pytanie gdzie mieszkał na stałe? Musiał przecież gdzieś żyć, odpoczywać, przebywać z rodziną, ze swoimi czterema synami: Stanisławem, Marcinem, Zawiszą i Janem. Przypuszcza się, że Zawisza mieszkał w Krakowie, bo posiadłości ziemskiej nie miał. W Garbowie mieszkali jego dwaj bracia. Skąd zatem czerpał dochody? Wiadomo, że otrzymane w 1414 r. od Jagiełły 800 grzywien wystarczało na magnacki niemal poziom życia, ale na zakup majętności ziemskiej nie starczało jeszcze. Dużą część dochodów Zawiszy stanowiły dary i nagrody z turniejów rycerskich. Na własność rycerza przechodziły też dostatki należące do pokonanego: zbroja, konie, broń.
        Od 1419 r. Zawisza zaczyna kupować dobra ziemskie: wieś Wiewiórkę za 600 florenów, a posiadane Szymanowice zamienia z Janem z Zasowa na jego dwie wsie Zasów i Nagorzyn, przy czym dopłaca do nich 1000 grzywien. Wcześniej ¬ w 1417 r. zostaje starostą kruszwickim.
        W 1420 r. Zawisza otrzymuje urząd starosty spiskiego. Jagiełło umieścił na spiskim posterunku człowieka, któremu ufał - zwłaszcza znając nieobliczalność Zygmunta Luksemburczyka. Sprawując na Spiszu władzę w imieniu króla Zawisza przebywał w Lubowli.
        W 1424 r. r. Zawisza Czarny był bogatym człowiekiem, skoro stać go było na nabycie Rożnowa nad Dunajcem. Dobra rożnowskie obejmując zamek i kilkanaście wsi należały od roku 1359 do rodu Rożenów herbu Gryf. Ród ten zamieszkiwał przed rokiem 1306 ziemię szczyrzycką. W roku 1408 Małgorzata z Rożenów, żona kasztelana łęczyckiego Jana z Łękoszyna, wyprocesowała od swego stryja połowę Rożnowa jako zaległy posag, po czym sprzedała tę część arcybiskupowi gnieźnieńskiemu Mikołajowi Kurowskiemu z Kurozwęk. Po nim Rożnów objął jego bratanek Piotr, starosta sądecki. Nie utrzymał on tej fortuny i w roku 1424 zastawił swoją połowę Rożnowa za 800 grzywien Zawiszy Czarnemu. Zawarta umowa zawierała warunek, iż jeśli zastawca sumy pożyczonej do roku nie zwróci, Zawisza dopłaci 200 grzywien i zostanie właścicielem tych dóbr.
        Istotnie - Zawisza został panem połowy Rożnowa oraz należących do niego wsi: Bartkowej, Górowej, Glinnika, Jedlnej (Jelnej), Posadowej, Radajowic, Załęża, Przydonicy i nieistniejącej dziś wsi Załagoszczy. Posiadłość Gródek zastawiona była także, ale i ją Zawisza wykupił dla siebie z zastawu. Do poprzednich wsi doszły: Roztoka, Brzeziny, Zalesie, Łaziska, Wiesiółka, Podole. Wcześniej, bo w roku 1423, zakupił wieś Borową, nieopodal Rożnowa. Łącznie z posiadanymi dobrami w dorzeczu Dniepru posiadał Zawisza 31 wsi.
        Akt nabycia dóbr rożnowskich miał miejsce 23 lutego 1425 r. i wówczas Zawisza przeniósł się wraz z rodziną do Rożnowa, do niewielkiego strażniczego zameczku. Niestety, zamek ten nie dotrwał do naszych czasów, a jego ilustracje najwcześniejsze pochodzą z połowy XIX w.
        Rafał Rożen z Kąśny, syn Piotra niegdyś właściciela zamku rożnowskiego, upomniał się Janowi Zawiszycowi - synowi Zawiszy Czarnego o zwrot zamku rożnowskiego. Połowę tegoż zastawił ojczym Rafała - Wiernek z Gabonia - w roku 1409 Michałowi z Kurozwęk - arcybiskupowi gnieźnieńskiemu za 100 grzywien. Jan Zawiszyc przyznał w roku 1449 połowę trzymanego za zastaw zamku rożnowskiego Rafałowi z Kąśny, zaznaczając, iż gotów mu oddać połowę jego murów skoro tylko otrzyma od niego zwrot owych 100 grzywien.
        Zawisza nie zdołał nacieszyć się ani posiadłościami ziemskimi ani rożnowską rezydencją. Zanosiło się w 1428 r. na następną wojnę przygotowywaną przez Zygmunta Luksemburczyka przeciwko Turkom. Dlaczego Zawisza poszedł na tę wyprawę? Pewnie dlatego, że nadarzała się okazja walki z największym niebezpieczeństwem świata chrześcijańskiego. Dla takiej wojny już raz, w roku 1408, szedł pod Doboj, choć jej efektem była wyprawa przeciwko Bośni.
        W początkowej fazie wyprawy przeciw Turkom wojska Zygmunta Luksemburczyka liczyły w maju 1428 r. kilkadziesiąt tysięcy. Szli rycerze z Węgier, Niemiec, z Czech, Serbii, Wołoszy. Rusinów prowadził książę Witold. Zawisza Czarny prowadził rycerzy z Polski. W tej armii były też wojska najemne z innych krajów.
        Początek wyprawy był pomyślny. Flota chrześcijańska na Dunaju rozbiła Turków i uszkodziła umocnienia twierdzy Golubac (Gołębiec), która broniła wejścia w głąb terytorium zajętego przez Turków. Sułtan Murad I dość szybko przybył twierdzy na ratunek i wówczas losy wyprawy poczęły się odwracać na niekorzyść wojsk Zygmunta Luksemburczyka.
        Rozpoczął on natychmiast z Turkami pertraktacje i uzyskał dość korzystne warunki wycofania się. Jego wojska miały przeprawić się na lewy brzeg Dunaju. Ale Turcy rozejmu nie dotrzymali i gdy począł się odwrót wojsk chrześcijańskich ruszyli na nie do ataku. Część wojsk przeprawiła się przez Dunaj, bardzo wielu rycerzy zostało na polu bitwy, wielu potonęło w Dunaju, poszło w niewolę. Mizerny strateg i niedołężny wódz Zygmunt Luksemburski znalazł się w niebezpieczeństwie. Uratował go wówczas Zawisza Czarny, odstępując mu wóz zaprzężony w mocne konie oraz oddział polskich rycerzy, którzy odstawili cesarza w bezpieczne miejsce. Zawisza Czarny pozostał z wojskiem na prawym brzegu Dunaju i choć cesarz przysłał po niego łódź, która nie mogła zabrać wszystkich trwających przy rycerzu, wróciła ona bez Zawiszy Czarnego.
        Legendowy przekaz mówi, iż Zawisza miał oświadczyć, że "nie ma takiej łodzi, która by mogła przewieźć honor Zawiszy". Zawisza pozostał na prawym brzegu Dunaju i podjął nierówną walkę z turecką odsieczą. Kronikarz Jan Długosz zanotował: "Niebawem otoczony przez Turków, którzy wzięli go za króla lub jakiego księcia dla zbroi świecącej i połowy czarnego orła, którego miał w herbie na płaszczu zbroję okrywającym, dostał się do niewoli". Według tej relacji Długosza, jeńca prowadzono do sułtana zdjąwszy mu szyszak z głowy. W drodze dwaj żołnierze tureccy, z których każdy uznał jeńca za swoją własność, pokłócili się o swoje prawa. Jeden z nich miał ściąć głowę pojmanego. Głowę Zawiszy zaniesiono sułtanowi, ciało odarte ze zbroi pogrzebali Racowie (Serbowie).
        Inni kronikarze podali, że Zygmunt Luksemburczyk jeszcze w miesiąc po bitwie nie był pewny czy Zawisza zginął. Dopiero w sierpniu 1428 r. nie było już wątpliwości, iż polski rycerz nie żyje. Powszechnie oskarżano Zygmunta Luksemburczyka o tę śmierć.
        Symboliczny pogrzeb Zawiszy odbył się w Krakowie, w kościele 00. Franciszkanów, w listopadzie 1428 r. Elegię na śmierć Zawiszy Czarnego ułożył w języku łacińskim kanonik wawelski Adam Świnka, rozpoczynając ją słowami:
        Arma tua fulgent, sed non hic ossa quiescunt, Divae memoriae miles, o Zawisza Niger.
        W tłumaczeniu polskim tekst ten brzmi: "Lśni twój herb, ale twoje nie leżą tu kości, Zawiszo Czarny, sławy wieczystej rycerzu".
        Jan Długosz charakteryzując wielkiego rycerza, napisał: "Nie tylko w tej bitwie, ale we wszystkich wyprawach okazywał się rycerzem dzielnym i znakomitym, słynął odwagą i wielkimi czynami, w których mu nikt nie dorównywał (...) imieniem Zawiszy na prawdę swych słów zaklinało się rycerstwo polskie".
        Ta jego cnota, dotrzymywanie danego słowa, wysuwała się na czoło. Powszechnym było powiedzenie: Na nim ci; jak na Zawiszy, które w zmienionej formie przetrwało po dzień dzisiejszy.
        Opracowanie na podstawie:
        Anna Klubówna, Zawisza Czarny w historii i legendzie,
        Karol Bunsch, O Zawiszy Czarnym opowieść,
        Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego, t. III s. 942; t. IX, s. 868.
        
        cirano Re: Zawisza Czarny 19.07.11, 07:24
        
        Cyt; "Znał z całą pewnością język niemiecki", pisze autorka.
        Szkoda że niy dodała, że w tamtych czasach (poza wsiom), polskigo prawie niy boło. Godało sie łacinom, abo czyńścij po niymiecku
        
        ballest Re: Zawisza Czarny 19.07.11, 09:18
        
        Znou niemiecki, bo Ni9emcem bou ;)
        Ku pokrzepieniu serc. Długie.
        Lipiec 16, 2010
        
        Ilu Krzyżaków zginęło pod Grunwaldem? Ani jeden. To nie jest żart, tak twierdzą mediewiści, fachowcy, którzy w końcu przyjrzeli się sławetnej bitwie, po tym, jak przez półtora stulecia zajmowali się nią propagandyści dwóch narodów, które – jeśli wierzyć siedemnastowiecznej przepowiedni Wacława Potockiego, mają marne szanse na to aby się (jak świat, światem itd.) ze sobą zbratać.
        
        Dość dokładnie wiadomo, gdzie zwolennicy Przenajświętszej Panienki wzięli się 15 lipca 1410 roku za łby z oddanymi sługami Jezusa Chrystusa. Było to na polach pomiędzy dwiema wsiami: Tannenbergiem (obecnie: Stębark) i Ludvigsdorf (dzisiaj: Ludwigowo). Tam też poległo 203 (według jednych źródeł) lub 209 (według źródeł innych) braci-rycerzy z czarnym krzyżem na białym płaszczu. Znani są od stuleci z imienia, nazwiska i herbu, w komturii w Maastrich znajduje się wmurowana tablica, każdy mógł i może sobie nadal przeczytać. Szkoda że wielcy mitotwórcy nie znaleźli czasu aby zawracać sobie głowę takimi nieistotnymi szczegółami. Jeszcze bardziej żal, że nie przeczytali dokładnie Długosza, ufając bardziej neofickiemu zapałowi sympatycznego skądinąd, spolszczonego Austriaka. Spróbujmy zaprowadzić trochę porządku do tego bałaganu.
        
        Przydługi wstęp.
        
        Początek XV stulecia. Spór pomiędzy Zakonem, który nigdy nie zwał się sam Krzyżackim (Ordo fratrum domus Sanctae Mariae Theutonicorum Ierosolimitanorum zawdzięczał swą nazwę ufundowanemu przez niemieckiego (z pochodzenia) cesarza szpitalowi w Jerozolimie), a (dopiero co) zjednoczonymi poprzez unię personalną państwami zwącymi się wówczas Koroną i Litwą (przy czym ta ostatnia obejmowała terytorialnie w 80% tereny Rusi przeróżnych odcieni i barw) nabrzmiewał sobie już od pewnego czasu. Obie strony nie miały łatwo. Po występie Filipa Pięknego, który na przykładzie Zakonu Templariuszy pokazał, rach-ciach, jak to się robi, Zakon Najświętszej Marii Panny miał podstawy do pewnej nerwowości i wybrał (jeszcze bardziej dynamiczną niż dotychczas) ekspansję terytorialną jako rodzaj ucieczki do przodu. Z braku pogan (Litwini i Żmudzini zdradzali poważne inklinacje do przyjęcia nowej wiary nie tylko na pergaminie) zakonni przywódcy wymyślili sprytną koncepcję tzw. prawdziwych chrześcijan. Było to rozwiązanie mądre, bo implikujące również istnienie chrześcijan nieprawdziwych. Wszelkie podobieństwa do lansowanej obecnie w pewnych środowiskach idei „prawdziwych Polaków“ są naturalnie przypadkowe. Prawdziwi chrześcijanie byli gotowi krzewić wiarę nawet w sytuacji ewidentnego braku prawdziwych pogan, a szukającym rycerskich wawrzynów Flandryjczykom, Burgundczykom, Frankom bądź Anglosasom było to ganc pomada. Ważne, aby były wawrzyny, a do tego była potrzebna krucjata, czyli rzeź niewiernych na rubieżach chrześcijaństwa. Zresztą papiestwo zakon wielokrotnie popierało, więc w czym rzecz? Gdy w 1409 roku zakon wezwał kwiat europejskiego rycerstwa do rozprawy z nieprawdziwymi chrześcijanami, chętni stawili się licznie, aczkolwiek nie tak licznie jakby mogli, gdyby chcieli. Czas krucjat jakby minął. Ziemię Dobrzyńską i Kujawy zajmować musieli (z braku ochotników) kosztowni, bo domagający się uczciwego żołdu najemnicy. Zresztą wycofani na czas zimy. Na przełomie 1409 i 1410 roku Władysław porozumiał się wreszcie w Brześciu z kuzynem Witoldem i sprawy potoczyły się bardziej wartko. Zanosiło się.
        
        Recepcja
        
        Uważny czytelnik, przekonany że interpretacja tego fragmentu naszej historii może być najwyżej przedmiotem polsko-niemieckich kontrowersji, może się poważnie zdziwić. Pierwsze zdziwienie dotyczy Litwinów, którzy zupełnie oficjalnie podają, że w zwycięskiej bitwie stoczonej pod Žalgirio przez dwóch Litwinów, Jogailę i Vytautasa brali również udział (między innymi) Polacy. Inne rewelacje w białoruskich podręcznikach, podkreślony zostaje wkład protoplasty białoruskiego rodu Gruszeckich. Holender dowiaduje się, że w Slag bij Tannenberg, polski król Wladislaus II odniósł zwycięstwo nad „strijdkrachten van de Duitse Orde en hun Boheemse en andere bondgenoten“ (siłami zbrojnymi niemieckiego zakonu, Czech i innych sojuszników). Rosyjski student wyczyta w swej książce, że pogromu teutońskiego zakonu dokonały połączone siły królestwa Polski i Wiekiego Księstwa Litwy i Rusi, a Czech rozpoczyna swą edukację od ważnej informacji, że „byla to bitva mezi řádem německých rytířů a polsko-litevskou koalicí, výrazně podpořenou českým vojevůdcem Janem Sokolem z Lamberka a Janem Žižkou z Trocnova, který zde, podle některých historiků, mohl přijít o oko.“ Aż strach pomyśleć co na ten temat można wyczytać w mołdawskich lub mongolskich podręcznikach.
        
        Skąd ten Grunwald?
        
        Przez pomyłkę. W liście pisanym bezpośrednio po bitwie do domu, król informuje małżonkę że odniósł zwycięstwo nieopodal wsi Grunenvelt, miał zapewne na myśli przysiółek o nazwie Grünenfelde, przy którym znajdował się obóz przeciwnika. Dwa pokolenia później, ze znanych tylko sobie powodów, Długosz wymienia w swych kronikach Grunewald i tak już w polskim dziejopisarstwie pozostało. Dla reszty świata była to bitwa pod Tannenbergiem, jednak heroiczne boje polskich wikipedystów sprawiły, że nawet w anglojęzycznej Wikipedii zwyciężył w 2007 roku Grunwald. Późno, ale zawsze. W zasadzie już tylko Niemcy i kilka innych nacji upiera się przy Tannenbergu, reszta przychyla się do Grunwaldu lub końskim targiem podaje rozmaite nazwy. Polak potrafi. Wioska Grünfelde uzyskała swą słuszną nazwę Grunwald na skutek administracyjnej decyzji dopiero w 1945 roku. Do tego momentu takiej miejscowości (poza polską literaturą) nie było. Zresztą przekręty geograficzne były po obu stronach. Gdy w sierpniu 1914 armia niemiecka dokonała na południe od Olsztyna przełomu rosyjskiego frontu, natychmiast – chociaż działania wojenne toczyły się na odcinku ponad 100 km – nazwano to znaczące osiągnięcie „Bitwą pod Tannenbergiem“. W celu skutecznego „zmazania hańby“ przesunięto nawet słynny „kocioł“ Hindenburga o 30 kilometrów na zachód i postawiono na polu pod Tannenbergiem monument upamiętniający to zdarzenie. W 1945 roku pomnik został wysadzony w powietrze przez wycofujące się niemieckie oddziały. Najprawdopodobniej z obawy, że zwycięzcy zrobią z pomnikiem to, co hitlerowcy zrobili by w 1939 z grunwaldzkim płótnem Matejki, gdyby je znaleźli. Czy można by im się dziwić?
        
        Liczebność wojsk.
        
        Jest to zabawny aspekt. Do dzisiejszego dnia uczeni w piśmie nie mogą się jakoś sensownie porozumieć. Zaczęło się już krótko po bitwie, tzw. Kroniki Lubeckie donoszą o bitwie przeogromnej, w której wzięły udział 1.700.000 Polaków, 2.700.000 Litwinów i skromne inne posiłki innych nacji w liczbie jednego miliona chłopa. Nic dziwnego, że Zakon poniósł klęskę. Współczesny (wydarzeniom) burgundzki kronikarz Enguerrand de Monstrelet jest już o wiele skromniejszy podając liczbę 600.000 adwersarzy Zakonu Marii Panny. Fantazjujący na dworze Wacława II augustynin Ondřej z Řezna nie miał aż takich hamulców i liczbę tę podwoił (1.200.000 nas tam było). Długosz nie pozostawił żadnych szczegółowych danych, tak że ostatnie 200 lat były nieustającym festiwalem historyków którym raz wydawało się to, a kiedy indziej coś innego. Pierwszym, który zaczął liczyć zamiast szacować był Ludwik Kolankowski (30 tysięcy sił polsko-litwewskich), Henryk Łowmiański w swej (zatrzymanej przez cenzurę) „Polityce Jagiellonów“ zredukował siły polskie do 12.000, a ostatni z długiego pocztu polskich mediewistów, Andrzej Nadolski pogrzebał w źródłach, posłużył się metodami statystycznymi i poszedł jeszcze dalej. Najbardziej zaskakująca jest podana przezeń liczba rycerzy zakonnych: wzięło ich udział w zmaganiach 250, poległo 203 z czego jedynie 18 na polu bitwy, a reszta została wyrżnięta przez chłopstwo w trakcie zdobywania taborów. Ot, ilość ludzi, która zmieściła by się w trzech autobusach.
        
        http:
        
        ballest Re: Zawisza Czarny 19.07.11, 09:23
        
        Skład etniczny
        
        Pomysł, że pod Grunwaldem zmagali się głównie Polacy z Niemcami jest pomysłem nowym i raczej trudnym do obrony. Wszystko przemawia raczej za spotkaniem dwóch wieloetnicznych armii, potykających się w ramach wojny, której stawką była suwerenność i zdolność przeżycia dwóch zgoła odmiennych organizmów państwowych. Długosz pozostawił nader dokładny spis walczących po obu stronach chorągwi, łatwo (przy odrobinie chęci) dojść jakiego pochodzenia byli np. Sołtysi założonych na prawie niemieckim wsi będący podporą tzw. 13 koronnych chorągwi regionalnych. Ale też w czterech głównych chorągwiach tzw. dworskich było kolorowo i wesoło. W małopolskiej obok siebie ramię w ramię walczyli Zyndram z Maszkowic, Marcin z Wrocimowic i Zawisza Czarny. Kwiat polskiego rycerstwa. Tak, tak – ten sam Zyndram herbu słońce co u Sienkiewicza wołał „Gotuj się, gotuj!. Sienkiewicz zapomniał tylko napisać w jakim języku wołał – Sindram był małopolskim Niemcem, a jego ojciec przywędrował z Hesji. A taki chorąży koronny Marcin z Wrocimowic (ten co upuścił główną chorągiew z orłem białym) to dopiero był numer. Nasz Martin, chociaż utracił nadane jego (jak najbardziej niemieckiej) rodzinie Wrocimowice, nadal przywiązany był do tytułu. Król mu zresztą incydent z chorągwią potem wybaczył i nawet dał we władanie Dębowiec. Sprawę z chorągwią uratował Savischa der Schwarze von Grabow. Tak przynajmniej nazywa wiernego druha Jana Luksemburczyka niemiecka encyklopedia i można by to uznać za popłuczyny niemieckiej, szowinistycznej propagandy, gdyby informacja o niemieckim pochodzeniu rycerza nie pochodziła od Jana Długosza. Z drugiej strony, jak się pomyśli, że obok wielkiej chorągwi zakonu (tej, którą dowodził Frideric von Wallenrode), stali towarzysze broni z chorągwi księcia oleśnickiego Konrada Białego, a zaraz kawałek dalej chorągiew miasta Chełmna wystawiona przez rycerza Janusza Orzechowskiego, a dalej chorągiew Kazimierza V, księcia szczecińskiego (mogę dalej) to brr, dziwnie się robi. Nadolski może mieć niestety rację sugerując, że ilość zarówno Niemców jak i Polaków mogła być mniej więcej równa po obu stronach. Tyle że my, to również Litwini, Rusini, Tatarzy,i Mołdawianie, oni zaś, to kolorowa zbieranina zachodnioeuropejskich sprzymierzeńców. Czesi i Morawianie rozłożyli się (podobnież) równo po obu stronach. I choć Sienkiewicz twierdził (za Szejnochą i Długoszem), że oddziały Jogaiły ruszyły do boju z Bogurodzicą na ustach, zakonni sprzymierzeńcy twierdzili potem z uporem, że wszystko zagłuszało tatarskie Ałła! Ałła! I po wykupieniu z niewoli ponieśli w Europę wieść o strasznej porażce poniesionej w bitwie z Saracenami.
        
        Skąd się wzięło to co (obecnie) mamy?
        
        Ojcem mitologii grunwaldzkiej (po stronie polskiej historiografii) jest niewątpliwie Karol Szajnocha. Ciekawa to postać. W zasadzie był synem austryjackiego lekarza o nazwisku Wenzel Scheynoha-Vtelensky, ojciec jednak odkrył w sobie słowiańską krew, ożenił się z Polką a nawet nauczył trochę polskiego. Dzieci wychował na polskich patriotów, Karl Scheynoha wpierw zmienił nazwisko na Szejnocha, potem imię na Karol by w końcu, przez całe życie, bezskutecznie próbować zatrzeć ślady swego pochodzenia. Jako historyk pojmował swoją rolę jako patriotyczną misję i w tym duchu stworzył szereg pozycji fantastyczno-historycznych, na których następnie, przez resztę XIX wieku wychowywała się inteligencja zaboru austriackiego i rosyjskiego. To z jego czterotomowego dzieła pt. „Jadwiga i Jagiełło“ zaczerpnął (nie trudząc się dalej sprawdzaniem wiarygodności źródła) swe pomysły w swym komiksie Henryk Sienkiewicz. Wyszło mu to co wyszło, uroczy, czarno-biały literacki kicz krzepi serca aż po dzień dzisiejszy i nic nie można już na to poradzić. Krzyżacy są bez wyjątku podstępnymi psychopatami, paranoikami, sadystami i erotomanami, a po stronie polskiej występują niezliczone rzesze aniołów i cierpiętników. Ładny esej na ten temat napisał swego czasu Ludwik Stomma. Jan Matejko zilustrował komiks na dużej powierzchni, dostarczając wizualnego uzupełnienia literackiej wizji noblisty. Czego tam nie ma! Wszystko jest! Wielki Mistrz ginie z ręki wojownika odzianego w katowski kaptur (dobrze mu tak!), drugi osiłek godzi w Ulricha włócznią Bolesława Chrobrego. Większość przedstawionych rekwizytów jest z XVI wieku, a twarze zapożyczył nasz genialny rodak od krakowskich znajomych. Nad krajobrazem unosi się polski święty błogosławiąc hufcom polskim z obłoków i jest to najbardziej realistyczny element całości. W okresie międzywojennym historycy nieśmiało i dyskretnie próbowali wprowadzić do wizji realia – bezskutecznie. Imperatyw patriotyczno-wolnościowy był niemożliwy do zakwestionowania i wszelkie próby klasyfikowane były natychmiast jako zdrada narodowa. Wydawało się, że po 1945 roku coś się może zmienić, historia sprawiła nam jednak figla. Obsesja antyniemiecka Władysława Gomułki była tak silna, że całe zastępy cenzorów dbały o podtrzymanie w masowej wyobraźni obrazu zachodnioniemieckiego imperialisty, który obowiązkowo, obok hełmu wehrmachtu musiał mieć biały płaszcz z czarnym krzyżem. Uwypuklono rolę dzielnych pułków smoleńskich. W ten nurt wpisał się idealnie Aleksander Ford z jego niezapomnianym dziełem, w którym Wielki Mistrz ma wyraźny adolfowy obłęd w oku, a komturzy przed bitwą wrzeszczą mu zgodnym chórem „sieg heil!“ Po stronie zakonu występują rzesze odzianych w stal i czarno-białe insygnia niesympatycznych statystów. Jedyny naiwny Francuz zaś zostaje podstępnie zadźgany.
        
        pytania.wordpress.com/2010/07/16/ku-pokrzepieniu-serc/
        
        ballest Prawda o Planie Marshalla 19.07.11, 14:35
        
        Tyler Cowen
        Plan Marshalla – fakty i mity
        (fragment)
        Potoczna opinia głosi, że plan Marshalla ożywił powojenną Europę, zatrzymał ekspansję Związku Radzieckiego, uniemożliwił rozprzestrzenienie się komunizmu, pomógł zachować w Europie tradycję kapitalistyczną, spowodował olbrzymi wzrost gospodarczy i pomógł uratować gospodarkę amerykańską przed powojenną depresją. Winston Churchill określił kiedyś Plan Marshalla jako "najbardziej wspaniałomyślny akt w historii". Niewiele posunięć politycznych Ameryki jest traktowanych przez historyków z podobną rewerencją.
        Plan Marshalla jest czymś więcej niż faktem historycznym – stał się współczesnym mitem. I jako taki, niezależnie od swej prawdziwości czy fałszywości, panuje nad rzeczywistością. Uznany za sukces Plan Marshalla wywarł wpływ na politykę Ameryki w dziedzinie pomocy zagranicznej prowadzonej od lat 40. Prawie wszystkie amerykańskie programy pomocy zagranicznej w latach 40. i 50. były otwarcie wzorowane na Planie Marshalla. Począwszy od późnych lat 40. wielu przywódców Ameryki Łacińskiej domagało się "Planu Marshalla dla Ameryki Łacińskiej". Prezydent Ronald Reagan wystąpił z inicjatywą dotycząca basenu Morza Karaibskiego również noszącą ślady wpływu Planu Marshalla, a cała jego administracja jest rzecznikiem jeszcze bardziej rozległego planu pomocy dla Ameryki Łacińskiej. 5 marca 1983 roku ówczesny ambasador USA przy ONZ Jeane Kirkpatrick stwierdziła, że Waszyngton powinien zainicjować poważny program pomocy gospodarczej dla Ameryki Środkowej podobny do Planu Marshalla dla powojennej Europy.
        
        ballest Re: Prawda o Planie Marshalla 19.07.11, 14:37
        
        Istotniejszy może od jego wpływu na poszczególne oceny i postawy polityczne jest wpływ Planu Marshalla na ogólne pojmowanie roli USA w świecie jako dostarczyciela pomocy zagranicznej. Przed rokiem 1940 pomoc zagraniczna nie była stałym zjawiskiem w polityce amerykańskiej. Natomiast od końca lat 40. prawie wszyscy zdają się wierzyć, że pomoc zagraniczna może się sprawdzić i że zadaniem Ameryki jest wypracowanie recepty gwarantującej sukces. Właśnie Plan Marshalla przytacza się jako dowód na skuteczność pomocy zagranicznej. O ile przyjęło się uznawać, że doświadczeń wynikających z Planu Marshalla nie da się zastosować bezpośrednio do rozwiązania problemów Trzeciego Świata, to wciąż powszechne jest przekonanie o jego pośrednim związku ze sprawą. Sukces samego Planu nie jest dziś dyskutowany, jedynym problemem zdaje się być takie przemodelowanie go, by bardziej odpowiadał potrzebom krajów rozwijających się.
        Historyczna prawda o Planie Marshalla odbiega jednak od popularnej ideologii. A jeśli tak, to można mieć poważne wątpliwości co do samej idei pomocy zagranicznej. Jeżeli bowiem najbardziej oklaskiwany program tego stulecia – jeśli nie w całej historii Zachodu – był w najlepszym razie sukcesem bardzo ograniczonym, to należałoby krytycznie przyjrzeć się samej idei pomocy zagranicznej. Jako że Plan Marshalla jest powszechnie traktowany z wielką rewerencją, to istotne jest bliższe zbadanie jego niedociągnięć.
        Genezy Planu Marshalla należy szukać w sławnym przemówieniu sekretarza stanu George'a Marshalla wygłoszonym 5 czerwca 1947 roku na Uniwersytecie Harvarda, w którym napomknął on o zakrojonym na szeroką skalę programie pomocy mającym przyspieszyć odrodzenie Europy. Marshall stwierdził: Nasza polityka nie jest skierowana przeciw żadnemu państwu ani przeciw żadnej doktrynie, ale przeciw głodowi, nędzy, rozpaczy i chaosowi. Szczegóły Planu Marshalla – znanego pod nazwą European Recovery Program (ERP) – zostały opracowane w ciągu roku podczas serii spotkań między aliantami. Na Plan miał wpływ wielki kryzys grecki i turecki oraz doktryna prezydenta Trumana. ERP stał się kamieniem węgielnym polityki amerykańskiej wobec Europy, mającym rozwiązać równocześnie kilka problemów na raz. Nie chodziło przy tym jedynie o uzdrowienie gospodarki europejskiej i ograniczenie wpływów sowieckich, ale również o ekonomiczną odbudowę Niemiec w sposób możliwy do zaakceptowania przez pozostałych sojuszników.
        Ameryka zaoferowała w ramach Planu Marshalla pomoc wszystkim państwom europejskim z wyjątkiem Hiszpanii, ale Związek Radziecki i kraje bloku wschodniego odmówiły udziału z powodów, które po części wciąż pozostają niewyjaśnione. 2 kwietnia 1948 roku Kongres uchwalił ustawę o współpracy gospodarczej (Economic Cooperation Act), wprowadzając tym samym w życie Plan Marshalla. W ciągu czterech lat narody europejskie miały otrzymać 1,7 miliarda dolarów na zakup towarów amerykańskich – była to pomoc na skalę do tej pory niespotykaną. Miała ona służyć pobudzeniu produkcji przemysłowej i rolniczej, osiągnięciu i utrzymaniu międzynarodowej stabilizacji walutowej i stymulowaniu handlu wewnątrzeuropejskiego oraz handlu Europy ze światem. Utworzono także ministerstwo ds. współpracy gospodarczej (Economic Cooperation Administration – ECA), mające nadzorować program pomocy i kierować nim.
        
        Mity Planu Marshalla
        Legendę Planu Marshalla pomogło zbudować pięć głównych mitów.
        
        Mit nr 1: Plan Marshalla odegrał znaczącą rolę w powojennym odrodzeniu Europy.
        Mimo że Planowi Marshalla nadano olbrzymi rozgłos, jego rzeczywiste rozmiary finansowe były raczej niewielkie. W żadnym momencie pomoc w ramach Planu Marshalla nie przekroczyła 5% produktu krajowego brutto (PKB) państw, które ją otrzymywały, zaś całościowe wsparcie było bardzo niewielkie na tle wzrostu gospodarczego, który nastąpił w latach pięćdziesiątych.
        Bardziej istotne jest to, że tzw. głód dolara (dollar shortage) nie był wcale najpoważniejszym problemem, wobec którego stanęła wówczas Europa; prawdziwym winowajcą była zła polityka gospodarcza. W niemal wszystkich krajach okupowanych w czasie wojny przez Niemców utrzymano stworzony niegdyś system narodowosocjalistycznej kontroli nad gospodarką, a we wszystkich przypadkach nagły wzrost gospodarczy wystąpił jedynie wówczas, gdy zniesiono tę kontrolę i zaczęto prowadzić zdrową politykę gospodarczą. Stało się tak bez żadnego czasowego związku z pomocą udzieloną w ramach Planu Marshalla i niezależnie od jej rozmiarów. To powstanie rządów prowadzących liberalną politykę gospodarczą, względna stabilizacja monetarna i fiskalna, sprzyjająca atmosfera dla biznesu, ogólna wola odbudowy i ekonomiczna integracja kontynentu były najważniejszymi czynnikami odrodzenia gospodarek europejskich; czynnikami nie zawsze wspieranymi przez Plan Marshalla. Faktycznie, państwa, które otrzymywały względnie wysoką pomoc per capita, jak Grecja czy Austria, odbudowały się gospodarczo dopiero wtedy, gdy pomoc amerykańska ustała. Tymczasem w Niemczech, Francji i Włoszech sytuacja zaczynała się polepszać jeszcze zanim kraje te otrzymały fundusze z Planu Marshalla.
        Odrodzenie gospodarcze Niemiec jest najbardziej "cudownym" przykładem powojennego wzrostu gospodarczego i zarazem najczęściej przywoływanym na dowód skuteczności Planu Marshalla. Sprawa ta zasługuje przeto na nieco więcej uwagi.
        Pomoc amerykańska nie przekroczyła nigdy 5% produktu krajowego brutto Niemiec Zachodnich, nawet w latach 1948-49 kiedy wsparcie ze strony ECA było największe. W tym samym czasie koszty alianckiej okupacji i reparacje pochłaniały od 11 do 15% niemieckiego PKB. Zatem polityka amerykańska wobec Niemiec raczej spowodowała braki środków niż im zapobiegła. Transfer pieniężny z Niemiec Zachodnich wydaje się nawet większy, gdyż w połowie lat 50. Bonn spłaciło połowę pomocy otrzymanej od ECA.
        Trudności gospodarcze Niemiec Zachodnich w głównej mierze wynikały ze źle pomyślanej polityki gospodarczej, a nie z demontażu fabryk i reparacji. Aliancka Komisja Kontroli (Allied Control Comission – ACC) kontynuowała narodowosocjalistyczny system kontroli gospodarczej, który obejmował nie tylko kontrolę cen i kontyngentowanie produkcji, lecz także rekwizycję zasobów i przymus pracy. Kontrola czynszów poważnie pogłębiła trudności mieszkaniowe spowodowane bombardowaniem miast i napływem ponad 5 mln uchodźców ze Wschodu. ACC podniosła podatki średnio o 50%. W latach 1945-46 Niemcom nie wolno było prowadzić handlu z zagranicą, a zakaz ten był tylko stopniowo rozluźniany. Mimo iż konsumpcja żywności utrzymywała się tylko nieco powyżej poziomu głodowego, alianci zmusili Niemcy do odrzucenia wielu transakcji wymiennych, np. żywność w zamian za węgiel i stal, oferowanych przez inne kraje europejskie. Dodatkowo ACC ograniczyła poziom produkcji przemysłowej do 10-70% poziomu z lat 30. Do połowy roku 1948 niemiecka gospodarka wegetowała na poziomie przetrwania, utrzymywana przy życiu przez czarny rynek.
        Sytuacja Niemiec Zachodnich zaczęła się naprawdę zmieniać na lepsze 20 czerwca 1948, kiedy alianci przeprowadzili reformę walutową, skutecznie dziesiątkując ówczesną podaż pieniądza, to znaczy, ograniczając podaż pieniądza do 1/10 poziomu początkowego. Stara Reichsmark stała się Deutschemark po jednej z najbardziej drastycznych operacji deflacyjnych, jakie kiedykolwiek przeprowadzono. Reforma finansowa była dramatycznie potrzebna, gdyż ceny pozostawały pod ścisłą kontrolą od 1936 roku w okresie nieokiełznanego wzrostu podaży pieniądza. Przeciętny niemiecki standard życia wystrzelił w górę zaraz po wprowadzenia reformy, w miarę jak ludzie godzili się przyjmować nową walutę za dobra i usługi.
        
        ballest Re: Prawda o Planie Marshalla 19.07.11, 14:39
        
        Odrodzenie gospodarcze Niemiec jest najbardziej "cudownym" przykładem powojennego wzrostu gospodarczego i zarazem najczęściej przywoływanym na dowód skuteczności Planu Marshalla. Sprawa ta zasługuje przeto na nieco więcej uwagi.
        Pomoc amerykańska nie przekroczyła nigdy 5% produktu krajowego brutto Niemiec Zachodnich, nawet w latach 1948-49 kiedy wsparcie ze strony ECA było największe. W tym samym czasie koszty alianckiej okupacji i reparacje pochłaniały od 11 do 15% niemieckiego PKB. Zatem polityka amerykańska wobec Niemiec raczej spowodowała braki środków niż im zapobiegła. Transfer pieniężny z Niemiec Zachodnich wydaje się nawet większy, gdyż w połowie lat 50. Bonn spłaciło połowę pomocy otrzymanej od ECA.
        Trudności gospodarcze Niemiec Zachodnich w głównej mierze wynikały ze źle pomyślanej polityki gospodarczej, a nie z demontażu fabryk i reparacji. Aliancka Komisja Kontroli (Allied Control Comission – ACC) kontynuowała narodowosocjalistyczny system kontroli gospodarczej, który obejmował nie tylko kontrolę cen i kontyngentowanie produkcji, lecz także rekwizycję zasobów i przymus pracy. Kontrola czynszów poważnie pogłębiła trudności mieszkaniowe spowodowane bombardowaniem miast i napływem ponad 5 mln uchodźców ze Wschodu. ACC podniosła podatki średnio o 50%. W latach 1945-46 Niemcom nie wolno było prowadzić handlu z zagranicą, a zakaz ten był tylko stopniowo rozluźniany. Mimo iż konsumpcja żywności utrzymywała się tylko nieco powyżej poziomu głodowego, alianci zmusili Niemcy do odrzucenia wielu transakcji wymiennych, np. żywność w zamian za węgiel i stal, oferowanych przez inne kraje europejskie. Dodatkowo ACC ograniczyła poziom produkcji przemysłowej do 10-70% poziomu z lat 30. Do połowy roku 1948 niemiecka gospodarka wegetowała na poziomie przetrwania, utrzymywana przy życiu przez czarny rynek.
        Sytuacja Niemiec Zachodnich zaczęła się naprawdę zmieniać na lepsze 20 czerwca 1948, kiedy alianci przeprowadzili reformę walutową, skutecznie dziesiątkując ówczesną podaż pieniądza, to znaczy, ograniczając podaż pieniądza do 1/10 poziomu początkowego. Stara Reichsmark stała się Deutschemark po jednej z najbardziej drastycznych operacji deflacyjnych, jakie kiedykolwiek przeprowadzono. Reforma finansowa była dramatycznie potrzebna, gdyż ceny pozostawały pod ścisłą kontrolą od 1936 roku w okresie nieokiełznanego wzrostu podaży pieniądza. Przeciętny niemiecki standard życia wystrzelił w górę zaraz po wprowadzenia reformy, w miarę jak ludzie godzili się przyjmować nową walutę za dobra i usługi.
        W niecały miesiąc później Ludwig Erhard, zarządzający gospodarką Bizonii (strefy okupacyjnej USA i Wlk. Brytanii) pchnął gospodarkę niemiecką jeszcze dalej we właściwym kierunku. Pewnej niedzieli, gdy opustoszały wszystkie inne biura, Erhard zignorował rozkazy i wydał dekret znoszący większość regulacji i ograniczeń wprowadzonych przez aliantów. Kiedy następnego dnia został wezwany na dywanik, wywiązał się, jak głosi legenda, następujący dialog:
        Pewien pułkownik zapytał: Jak pan śmiał rozluźnić nasz system racjonowania w sytuacji tak wielkich niedoborów żywności!
        Erhard odpowiedział: Ależ panie pułkowniku, ja nie rozluźniłem systemu racjonowania, ja go całkowicie zniosłem! Odtąd jedyną "kartką", jakiej będą potrzebowali ludzie, będzie marka niemiecka i będą oni ciężko pracować, by ją zdobyć. Poczekajmy a przekonamy się.
        Genrał Lucius Clay: Panie Erhard, moi doradcy mówią mi, że popełnia pan straszliwy błąd.
        Erhard: Niech pan ich nie słucha generale, moi doradcy mówią mi to samo.
        Wolnorynkowa polityka Erharda okazała się skuteczna. Miesięczne wskaźniki wzrostu produkcji przewyższały wiele późniejszych wskaźników rocznych. Zaczynał się niemiecki cud gospodarczy. Pomoc w ramach Planu Marshalla zaczęła nadchodzić dopiero w kilka miesięcy później. Zachodnioniemiecki cud został podtrzymany przez połączenie zdrowej polityki monetarnej, polityki fiskalnej po stronie podaży i relatywnie wolnego rynku.
        
        (…)
        
        Tyler Cowen
        
        bratjakuba Re: Zawisza Czarny 19.07.11, 15:08
        
        Te roztomańte zapiski w miejcowych kronikach i ksionzkach historycznych powtorzane som od downa.
        Czesi majom z tym nejwiynkszy zgryz bo wystawiyli pod Grunwaldym oddział Husycki pod wodzom tego Żiżki u Jagiełły ale i delegacja jak by to dzisiej pedzieć rzondowo po stronie Zakonu.
        Mioł ji przewodzić som cesarz Zygmunt Luksemburg ale jak prziszło do rzeczywistej wojny
        to sie wymowioł zwadom s Wenecjom.Podobnie postompiyli krolowie, Zygmunt Węgierski
        i Wacław Czeski.
        Toż w nauczaniu historii w Czechach za komuny rozpowszechniano tyn wontek husycki
        jako zryw ludu w obronie wielkej słowiańszczyzny.Zaś stanowiska cesarza i krolow określano krotko jako zdrada narodowo obcych panow.
        Do tego jeszcze rola Żiżki w bitwie Grunwaldzkiej była przedstawiano jako decydujonco
        o zwycięstwie Jagiełły.
        Podobnie jest na Białorusi tam som nawet ulice nazywane od Bohaterskich Pułków Smoleńskich,kiere niby przeważyły i jest w tym dużo prowdy,szala zwycięstwa na strona Jagiełły.
        O Litwie ani nie spominom.I Władysław Jagiełło i Witold jego brat byli Litwinami.
        Pokrewiyństwo sie tu jednak nie liczyło,przeważały interesy polityczne.
        Witold wycofoł sie z pod Malborka z całom swojom armiom co by szło nazwać zdradom,bo
        jego obecność spowodowała by jego zdobycie i kompletne zniszczenie zakonu.
        Widać ani jednymu ani drugimu z braci nie było to na rynka.
        Ale na Litwie do dzisiej Władysław jest zdrajcom a Witold ojcym wielkej Litwy.
        Pisza te rzeczy bo w tych dywagacjach powyżyj kożdy reprezentuje swoja poł prowda abo choćby czyńść prowdy.
        Wyniko z tego jedna nauka,że do relacji z tam tych odległych czasow trza podchodzić z dystansem.Bo już jak widać wtedy każdy mioł swoje racje i prowdy.
        Tela,że choby sie zebrało sztyry take połprowdy to jednak jednej, cołkej prowdy
        śnich nie sklycisz
        
        bratjakuba Re: Zawisza Czarny 19.07.11, 15:15
        
        A tako je prawdziwo prowda o zwyciynstwie pod Grunwaldym w/g Ojgyna z Pniokow.
        
        istorikery i inksze podszukowacze gyszichtów ze wszelijakich roztomajtych krajów, po wiylólytnich szkrupelnych analizach wszelijakich papiórów, na isto dokozali, co ta côłko haja pod Grunwaldym miała ci jużcić deczko inkszô raja, niźli to, czegochmy sie nauczyli wszyjske we szuli. Dziepiyro terôzki łostali łóne łopóblikówane, skuli tego, co żôdyn niy kciôł psować dobrego miana tych, tak ringujóncych sie tam ci wojôków, ... i to ze roztomajtych gróntów...
        Nó, ale... Richtik to bóło tak:
        
        Prôwda ło bitwie pod Grunwaldym 15 lipnia 1410 roku.
        
        Idzie rozwidniok, zôranie. We lesie cuci sie polski lager. Śniôdanie, rzykanie. Jagiełło sztreknół sie przed swojim celtym, kiej ino dali mu skozać, co wrółz przikludziyli sie krziżacke posły.
        – Panoczku! Królu! Srogi Majster, Ulrich von Jungingen forszteluje, coby miasto kwawo zmógać sie samtukej i potracić ku tymu kwiôt riterstwa, łoznaczyć jednego chopa snôs, ze kôżdyj zajty. Niych ci łóni zmógajóm sie we pojydynku, a kiery śnich wydoli, zwyciynży, tego kómpanijô uzdô sie za singerów we côłkij tyj grunwaldzkij haji.
        Jagiełło deczko pomedikowôł i na łostaku przikwolół. Posły łodjechali, a tyn Jagiełło pokwanckôł sie ku celtóm swojich riterów.
        – Suchej ino, ty, Zawisza Czôrny, masto haje bydzie ino pojydynek – pójńdziesz ringować sie ło ta wygranô bitwa!
        – Nó, wiysz Włôdek, dzisiôj nie, ale pojutru ... ja! Nó, możno jutro... Ale dzisiôj niy wydola. Miarkujesz, impreza, balanga, narómbali my sie stopieróńsko nó i ... ganc ajnfach niy przemoga sie... łoklapnółech do łostatka...
        Król pokwanckôł sie ku kolyjnymu riterowi:
        – Ej, ty, Powała, pójńdziesz ringować sie ło côłko naszô wygrano bitwa?
        – Wybôcz Włôdek, wczorej bóła balanga u Zawiszy. Napralichmy sie jak meserszmity, jak sroge belówy... nó i ... miarkujesz... Pojutru, na zicher, ale dzisiôj ganc ajnfach niy wydola ....
        Jagiełło pokwanckôł sie po lekuśku dalszij i przi inkszym juzaś celcie gôdô:
        – Zbyszko, Zbyszko, a ty pójńdziesz ringować sie ło ta naszô wygranô bitwa?
        – Królu tym mój roztomiyły, niy przemoga sie, niy wydola. Bóła impryza, góścina u ...
        – Ja, ja ... jô wiym! – U Zawiszy. Fto tam jesce swami bół?
        – Nô, królu ty mój roztomiyły... cheba wszyjske...
        – Swołej, skrzikej moje wojsko, niech ci sie wszyjske wojôki ustawióm we raji pode lasym!
        Stanóło totyż wojsko wele lasa, naprociw króla.
        – Suchejcie ino! Bydzie pojydynek ło côłko wygranô bitwa. Eźli ftosik swôs jes we sztandzie stanóńć do niygo?
        Ritery siedzóm we kulbakach, we zatelach, kôżdy zaziyrô na drugigo, palice pospuszczali. Żôdyn niy kce, żôdyn sie do przodku niy ryje...
        Łorôz kajsik blank ze zadku słychać:
        – Jô! Jô! Jô kca! Jô pójńda!
        Wszyjske sie łobziyrajóm i łorôz uwidzieli starego knakra ze brodóm do pôska, łoblecónego we jutowy miech, we szwory i jakesik chwańty.
        – Jezderkusie! Chopy! Niy ma żôdnego inkszego?
        Nó, i richtik, żôdnego inkszego niy bóło... ino tyn łobrzympoł...
        Dali starzikowi dugi, dwurynczny szwert. Deptô starzik bez pole, tego szwerta niy poradziół udźwignóńć, wlece go za sia... Zaziyrajóm tak Polôki, kukajóm na niygo, a ze naprociw rajtuje na kóniu srogim jak szłopiec, zakuty côłki i do łostatka we glancowany rynsztunek, srogi jak dómb riter.
        Jagiełło chyciół sie za palica i jamruje, a Polôki wrzescóm choby nôjynte:
        – Staaaarzik, w noooogiii! W nogiiii, w noooogiiii... w nooogggiii...
        Miymiecki riter jednakowóż sztartnół, dopôd starzika, kiery blank niy miôł chańdzi śmiatać... podniós sie kurz i wiater... blank nic niy bóło widać, ino szło usłyszeć jakiesik stopieróńske jojczynie... Po łoka mrziku wiater łosnożół pole ze kurzu.... Zaziyrajóm fest, kukajóm Polôki, a tam kóń bez szłapów, Krziżôk bez szłapów, starzik styrcy... i gracóm, ftorô mu dyrgotała jak sto diosków, dziyrżi swój szwert, tyn polski miycz na gôrdziyli tego miemieckigo ritera. Dychnół deczko i gôdô:
        – Môsz ty chuju (łochyntolu) mocka szczyńściô, iże wrzesceli coby nooogiii..., w nooogiio..., bo bych ci, ty stopieróński giździe łeb upierdolół!
        _________________
        Ojgyn z Pniokow
        "Kiej sie cowiek robi starszy,
        Wszyjsko w niym po ździebku parszywieje;"
        www.ojgynzpniokow.pl
        
        cirano Re: Zawisza Czarny 19.07.11, 16:35
        
        Miecze, jake Krziżaki Polokom przed bitwom posłali to miecze hańby.
        Wg tradycji tamtych czasów posyłano je tym, którzy się od bitwy uchylali. Krzyżaki stali od wczesnego ranka w polu, (nie mogli ukrytych w lesie atakować), a Polaki przeciągali sprawę...mszami. Kiedy z lasu wyszli, byli Krzyżacy niezdolni do walki, prawie ugotowani
        
        bratjakuba Re: Zawisza Czarny 19.07.11, 17:09
        
        cirano napisał:
        
        > Miecze, jake Krziżaki Polokom przed bitwom posłali to miecze hańby.
        > Wg tradycji tamtych czasów posyłano je tym, którzy się od bitwy uchylali. Krzy
        > żaki stali od wczesnego ranka w polu, (nie mogli ukrytych w lesie atakować), a
        > Polaki przeciągali sprawę...mszami. Kiedy z lasu wyszli, byli Krzyżacy niezdoln
        > i do walki, prawie ugotowani
        -------------------------------------------------------------------------------------------------
        Z tego nie nolezy robic zarzutu bo to noleży do taktyki wojynnej. Ta zaś sie rzindzi teoriom gier.
        Man muss immer auf die Dummheit der Gegenspieler rechnen.
        
        ballest Re: Zawisza Czarny 19.07.11, 19:53
        
        "Mioł ji przewodzić som cesarz Zygmunt Luksemburg ale jak prziszło do rzeczywistej wojny
        to sie wymowioł zwadom s Wenecjom.Podobnie postompiyli krolowie, Zygmunt Węgierski
        i Wacław Czeski. "
        
        BJ - Zygmunt Wegierski i Zygmunt Luxemburczyk to jedna i ta sama osoba!
        
        Aha, a Zawisza Czarny sluzou na poczatku we Zakonie Krzyzackim i napewno nie bou jedynem "polskim" rycerzem, co we tym Zakonie sluzou!
        
        berncik Znod zech o Zawiszy Czarnym 23.07.11, 20:25
        
        Grunwald , klątwa i Zawisza Czarny co bramę pięścią wyłamał
        
        lestat.salon24.pl/324924,grunwald-klatwa-i-zawisza-czarny-co-brame-piescia-wylamal
        
        ballest Re: Znod zech o Zawiszy Czarnym 24.07.11, 11:16
        
        Dowody na niemiecki rodowod Zawiszy Czarnego, czytaj Sawisch der Schwarze
        
        1.Pochodzi ze rodziny kolonistow niemieckich, bo jego ojciec byl wlascicielem wsi Garbow
        2.Na niemieckie pochodzenie rodu wskazuje tez Herb Sulima z czarnym orlem we zlotym polu, czyli typowo niemiecki herb:
        
        www.sluzewo.za.pl/images/Sulima_herb.jpg
        3. Zawisza Czarny jest tez wspominany we kronikach pruskich, bo sluzyl na poczatku we Zakonie Krzyzackim:
        books.google.com/books?id=mmQPAAAAQAAJ&pg=PA408&dq=Schwarze+Sawisch&hl=en&ei=NRt9TOnkM4a6sAPNz_WCBw&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=1&ved=0CCUQ6AEwAA#v=onepage&q=Schwarze%20Sawisch&f=true
        
        4.Dlugosz we Insygniach na s.70 skresla, ze rodzina Zawiszy wywodzi sie ze Niemiec, a on to musial wiedziec, bo jego ojciec tez byl rycerzem pod Grunwaldem a sam Johannes byc moze Zawisze osobiscie poznal, bo we okresia zgonu Zawiszy mial juz 13 lat.
        "Ex almania ducens genus, cuius viri animosi et honorum cupidi;
        inter quos sub nostra etate Zauissius de Garbow, dictus niger, magis
        excellentia claruit. »
        
        Jan Długosz, Insignia ..., s. 70
        
        Z Niemiec ród wywodząc, którego mężowie dzielni i zaszczytów żądni;
        między którymi w ostatnich latach Zawisza z Garbowa, nazywany Czarny,
        wielką świetnością błyszczał.”
        
        Tłumaczenie Danuta Szopa"
        
        5.Zawisza Czarny wieksza czesc zycia jako rycerz spedzil u boku krola Wegierskiego a pozniejszego Cesarza Rzymskiego Narodu Niemieckiego - Zygmunta Luksemburczyka
        
        6. W Biografii Zawiszy Pani Irena Styczynska , skreslila, ze Zawisza znal jezyk niemiecki i Lacine o jezyku polskim nie wspomniala
        7.Pani Irena napisala takze, ze Zawisza najprawdopodobniej mieszkal we Krakowie a jak wiemy Krakow to bylo wtedy "niemieckim miastem", bo jezykiem mieszczan byl jezyk niemiecki.
        8.Pod Grunwaldem walczyl Zawisza w otoczeniu niemieckim, czytaj w Choragwi Krolewskiej, gdzie jego brat Farurej, Zyndram z Maszkowic, , Marcin z Wrocimowic, czy Zlodziej ze Biskupic, czytaj , Rycerze z niemieckich rodow walczyli.
        
        hanys_hans Re: Znod zech o Zawiszy Czarnym 24.07.11, 15:40
        
        schlesien.nwgw.de/1870 Wappenbuch der Schlesien.pdf
        
        hanys_hans Re: Znod zech o Zawiszy Czarnym 24.07.11, 15:42
        
        schlesien.nwgw.de/1870_Wappenbuch_der_Schlesien.pdf

ballest Czwartosz 1 25.07.11, 10:45

ZWYCIĘZCÓW NIKT NIE SĄDZI
Grzegorz Czwartosz

Na wojnie wszystkie strony popełniają niegodziwości, jednak nie każda z nich jest zbrodnią wojenną. Odkąd istnieją Konwencje Genewskie i Haskie, terminem "zbrodni wojennej" szafuje się ponad miarę, by odnieść korzyści propagandowe nad przeciwnikiem. Zjawisko to nasila się wraz z rozwojem mediów.
Badacze historii wyzwalania Europy Zachodniej w latach 1944–1945 od lat spotykają się z zarzutami kombatantów niemieckich, że alianci nie są zdolni choćby do moralnego osądu swoich przestępstw popełnionych od Normandii do Łaby. Niewielu stać na to, aby przyznać Niemcom rację. Jeszcze mniej jest takich, którzy próbują zmierzyć się z niewygodnymi faktami, zweryfikować je i opublikować. Do pewnego stopnia można zrozumieć powściągliwość publicystów amerykańskich, bowiem siły zbrojne Stanów Zjednoczonych uczyniły podczas II wojny bardzo wiele, aby element przestępczy lub zaburzony psychicznie nie przeniknął w szeregi sił zbrojnych. Wśród 30 proc. odrzuconych amerykańskich kandydatów do wojska byli ludzie chorzy, ze zbyt niskim wykształceniem, z podejrzaną, według FBI, narodowością lub z kartoteką policyjną.

Diabły w workowatych portkach

Zbrodnie popełniane na spadochroniarzach i przez spadochroniarzy stanowią nową podgrupę przestępstw wojennych notowanych dopiero od II wojny. Bez wątpienia amerykańscy spadochroniarze wymordowali w Normandii sporo jeńców i żołnierzy dopiero pragnących się poddać. Stało się tak m.in. pod wpływem wstrząsającego mordu na amerykańskim spadochroniarzu-lekarzu. Nie zdołał on uwolnić się z uprzęży, która zawisła na drzewie. Tam został zamordowany, a jego zwłoki zbezczeszczone. Zbrodnia ta wywołała wyjątkowo silną żądzę równie brutalnego odwetu.
Z drugiej strony na wizerunek amerykańskiego spadochroniarza-psychopaty i zwyrodnialca solidnie zapracował niemiecki aparat propagandowy. Już od czasu alianckiego desantu na Sycylii Niemcy nazywali bardzo bitnych amerykańskich spadochroniarzy diabłami w workowatych portkach (od noszenia dwóch par spodni w amerykańskich jednostkach spadochronowych i wynikającej z tego szerokości zewnętrznych spodni polowych). Wiosną 1944 r. w północnej Francji Niemcy rozpuścili pogłoski, że w inwazji na Kontynent wezmą udział amerykańscy spadochroniarze skazani za morderstwa i pensjonariusze zamkniętego lecznictwa psychiatrycznego.
Zbrodnie na Niemcach popełniali Amerykanie także w odwecie za wydarzenia w Sainte-Mere-Église. Niemcy pogwałcili tam regułę niestrzelania do spadochroniarzy w locie. Podczas niemieckiej ofensywy zimowej w Ardenach, wspieranej m.in. przez dywersantów przebranych w amerykańskie mundury, obie strony bezwzględnie mordowały jeńców, przy czym Niemcy dokonali mordu pierwsi. Dalej ruszyła już wzajemna lawina zbrodni popełnianych także na jeńcach niemieckich ubranych zgodnie z prawem w mundury swoich sił zbrojnych.
Wiele mitów narosło wokół kanadyjskich zbrodni wojennych po inwazji na Francję 6 czerwca 1944 r. Weryfikacja faktów i odseparowanie od nich pogłosek jest niezwykle trudna. Niemcy wynieśli z tamtego okresu silne przekonanie o przestępstwach Kanadyjczyków, jak również dokonane a priori założenie, że żołnierze kanadyjscy będą się mścić na nich za pogrom pod Dieppe. Kanadyjczycy w Normandii rzeczywiście mordowali jeńców i żołnierzy pragnących się poddać, ale tak samo robili Niemcy. Odwetowe zbrodnie popełnili zaś nie za Dieppe, lecz w odpowiedzi na zamordowanie łącznie 156 jeńców kanadyjskich podczas bitwy normandzkiej. W samym tylko Authie esesmani zamordowali 37 ich rodaków. Za ten czyn alianci osądzili dowódcę 12. Dywizji Pancernej SS. Nie osądzono jednak żadnego kanadyjskiego dowódcy choćby za zabijanie strzałem w tył głowy jeńców niemieckich pod Abbaye d’Ardennes.
Można wskazać przypadki, które Niemcy uznają za aliancką zbrodnię na jeńcach, a które były efektem mylnego pojęcia intencji Niemców pragnących się poddać. Przypadków ostrzelania grup poddających się żołnierzy niemieckich wychodzących z ukrycia było prawdopodobnie wiele podczas bitwy normandzkiej, gdy niedoświadczeni alianci dopiero uczyli się zachowań na froncie.
Zbrodnią wojenną jest bierność wobec konieczności udzielenia elementarnej opieki jeńcom. W tym kontekście Stany Zjednoczone obciąża śmierć ok. 18,1 tys. żołnierzy niemieckich pod Bretzenheim na przełomie kwietnia i maja 1945 r. Zmarli na skutek nieudzielenia pomocy medycznej, z zimna i głodu. Trzymani pod gołym niebem, bez latryn, jedzący trawę, nieludzko ścieśnieni i unurzani we własnych ekskrementach mieli niewielkie szanse na przetrwanie. Znaleźli się w niewoli w najgorszym dla siebie momencie historycznym, gdy wstrząśnięci Amerykanie odkrywali kolejne obozy koncentracyjne. Wola ulżenia doli jeńców słabła.
W samych tylko nadreńskich obozach jenieckich pod kontrolą US Army zmarło na skutek fatalnych warunków bytowych ok. 50 tys. jeńców. Wszystkich aliantów zachodnich obciąża liczba 677 tys. żołnierzy niemieckich, jacy nie wrócili do domów z frontu na zachód od Łaby, a których los nie jest do końca wyjaśniony. Umierali tysiącami w obozach jenieckich, jednak istnieją przypuszczenia, że znaczna ich część została zamordowana.

A my?

Żadne z czterech głównych sił zbrojnych walczących na Zachodzie (USA, Wielka Brytania, Kanada i Polska) nie osądziły ani nawet do końca nie opisały wszystkich swoich przestępstw poczynionych na obywatelach niemieckich. Do wyjaśnienia pozostaje choćby, co stało się z ok. 1 200 jeńców polskiej 1. Dywizji Pancernej pod Chambois. Los tych ludzi na kartach wspomnień kadry dowódczej dywizji (gen. Franciszka Skibińskiego i płk. Władysława Deca) jest albo przemilczany, albo też niejasny. Opisuje go za to amerykański historyk Stephen E. Ambrose. Jeśli ma on rację, najprawdopodobniej ciąży na nas popełnienie jednej z największych jednorazowych alianckich zbrodni na europejskim teatrze działań wojennych.
W opublikowanej w 1997 r. książce "Citizen Soldiers" (wyd. polskie "Obywatele w mundurach", 2000 r.) Ambrose przytacza relację kapitana US Army Watersa, który miał odebrać od polskich pancerniaków ok. 1,5 tys. jeńców z kotła pod Falaise. Odebrał ich ok. 200. Eskortujący ich polski kapitan miał oświadczyć, iż reszta została rozstrzelana, a na ostatnich dwustu zabrakło już amunicji. Jedynie gen. Franciszek Skibiński zdecydował się przyznać w swoich wspomnieniach, że w pewnej chwili kwestia jeńców wyrwała się Polakom spod kontroli, ale wspomina on inne miejsce i czas niż Waters.
Ambrose’a można lubić lub nie, jednak przy jego metodach badań i weryfikacji faktów, doświadczeniu i ostrożności wobec relacji kombatantów zazwyczaj brak jest chętnych do podważania efektów pracy amerykańskiego historyka i polemizowania z nim. Ambrose nie komentuje ani nie ocenia tego zdarzenia z historii polskiej 1. DPanc., bo taką właśnie kulturę reprezentuje jego pisarstwo. Poznając historię II wojny, trzeba pamiętać, że nie zawsze jej oblicze jest czarno-białe. Zwycięzców nikt nie sądzi – a szkoda.

ballest Re: Czwartosz 2 25.07.11, 10:52

Jak to się robi nad Wisłą (5)
Wkład w fałszowanie w Polsce historii opanowania Chambois ma wiele środowisk, które nigdy o nic nie zapytały walczących tam Amerykanów, za to garnęły się do działalności wydawniczej. Nie wszystko da się przypisać PRL-owi i jego patologiom. Nowa demokratyczna Polska wnosi nowe elementy w fałszowanie historii zdobycia Chambois
Jaka jest w Polsce świadomość przedstawionego w poprzednim odcinku historycznego elementarza związanego z amerykańskimi partnerami Polaków w Chambois? W roku 2003 pisze oto (na szczęście jeszcze nieoficjalnie) krajowy historyk: 90. DP przed dwoma tygodniami wylądowała w Normandii i nie była jeszcze ostrzelana, stąd też i natarcie wykonane na Chambois było niepewne... [...]. Jest to próba ogłoszenia w Polsce kolejnej, i nowej, nieprawdziwej informacji, iż amerykańska 90. dywizja rzekomo nie miała żadnego doświadczenia w walce, bo jakoby wylądowała w Normandii 5 sierpnia 1944 r. - zaledwie na dwa tygodnie przed pierwszymi walkami o Chambois. W rzeczywistości to dywizja gen. Stanisława Maczka zeszła na ląd w Normandii w 54 dni po jej amerykańskich partnerach z Chambois - między 29 lipca a 4 sierpnia 1944 r.
Jest ze strony polskiej rzeczą w najwyższym stopniu niestosowną pisanie o braku doświadczenia bojowego 90. DP. W dniu, w którym polska 1. Dywizja Pancerna weszła do jakiejkolwiek akcji amerykańska 90. DP zdążyła mieć w Normandii straty w wysokości 460 oficerów i 7503 żołnierzy niższych rang (dane z końca lipca 1944 r.). Są to straty mierzone według ośmiu przyjętych przez siły zbrojne kategorii. Polska 1. DPanc nie miała tak wysokich łącznych strat nawet w dniu zakończenia II wojny (304 oficerów i 4855 żołnierzy niższych rang). Zanim polscy pancerniacy ujrzeli z kanału La Manche brzeg Francji 90. DP zdążyła wziąć udział w walkach nad rzeką Merderet (razem z siłami spadochronowo-szybowcowymi US Army), w bitwie o Chef du Pont, w walkach o silnie ufortyfikowane rejony Beau Coudray i Foret de Mont Castre oraz wziąć udział w zdobywaniu Mayenne i Le Mans - by wymienić tylko najważniejsze i najkrwawsze miejsca walk 90. dywizji.
Fałszowanie w Polsce historii amerykańskiej 90. DP ma miejsce w sytuacji, gdy o otwarciu drugiego frontu w Europie można przeczytać, albo dowiedzieć się osobiście, niemal wszystkiego. Jest to wszak batalia klasyfikowana jako jedna z 20 w historii ludzkości, jakie uratowały wartości zachodniej cywilizacji. Tymczasem polscy autorzy, także ci z Londynu, mający lepszy dostęp do literatury przedmiotu, nawet nie potrafią poprawnie nazwać jednostek amerykańskich walczących u boku Polaków w Chambois. Padają więc na kartach starych i najnowszych polskich publikacji nazwy nieistniejących jednostek amerykańskich rzekomo partnerujących Polakom - takich, jak 385. batalion, 395. batalion lub 395. Pułk Piechoty. To też pokazuje ignorancję, brak warsztatu pracy historyka i polską arogancję wobec Amerykanów, którzy na kartach swoich publikacji starają się zachować poprawność pisowni polskich nazwisk i jednostek.
ABSTRAKCJA LICZB
Jest swoistą polską aberracją fakt, iż do historii kotła Falaise wprowadza się elementy rywalizacji z innymi aliantami. Nie odnajdziemy takiego zjawiska w Kanadzie lub Stanach Zjednoczonych. Irracjonalnej rywalizacji na prędkość marszu (jak z Kanadyjczykami) lub na statystykę (jak z amerykańską 90. DP) niekompetentni polscy autorzy nie są w stanie wygrać. Kanadyjczycy w kotle Falaise zajechali dalej na wschód niż Polacy, zaś 90. DP wzięła do niewoli znacznie więcej jeńców i zniszczyła dużo więcej niemieckiego sprzętu niż polska 1. DPanc i to w krótszym czasie. Tylko o czym to ma świadczyć?
O niczym - najwyżej o zbiegach okoliczności. Olbrzymia liczba ponad 12 tys. jeńców (bez uwzględnienia 1 tys. przekazanego przez Polaków) pojmanych w kotle Falaise przez 90. DP w ciągu zaledwie czterech dni (18-21 sierpnia 1944 r.) nie świadczy bynajmniej o wybitnych talentach jej kadry dowódczej lub o nadzwyczajnej dzielności jej żołnierzy. Dywizja po prostu znalazła się w dobrym miejscu i czasie, reszcie zaś dopomogły zbiegi okoliczności. Jeden jedyny sierż. Rodney Cloutman pojmał 1841 jeńców. Samotny sierżant-szczęściarz przeżył to spotkanie tylko dlatego, iż nie zetknął się z Waffen SS, ale z Wehrmachtem pragnącym już tylko świętego spokoju. Tu należy przypomnieć, iż według Franciszka Skibińskiego (patrz: Decydent nr 10/2003) Amerykanie wzięli pod Chambois tylko kilkuset jeńców.
Tak więc liczba tylko 5,7 tys. jeńców pojmanych w kotle Falaise przez Polaków w ciągu aż 14 dni nie świadczy o nieudacznictwie Polaków na tle Amerykanów. Nieprzyzwoitość licytowania się na prędkość marszu w terenie lub na efekty walk w sierpniu 1944 r. widać po tym, iż polska 1. DPanc i amerykańska 90. DP poniosły w tym czasie prawie tak samo ciężkie straty - Polacy 1441 ludzi, zaś Amerykanie 1559 (zabitych, rannych i zaginionych). Już choćby z tego powodu polskich i amerykańskich kombatantów spod Chambois powinno łączyć najwspanialsze męskie braterstwo broni bez żadnego cienia górnolotności w tym sformułowaniu. Tak jednak nie jest. Łączy ich zawstydzający konflikt żyjący własnym podskórnym życiem.
Mogłoby się zdawać, iż nowa demokratyczna Polska wzniesie poziom pisania o Chambois na pułap nieosiągalny w PRL. Stało się wręcz odwrotnie. Aroganckie, pełne mitów i megalomanii, antyamerykańskie czarne public relations uprawiane obecnie na świecie przez sekretarza londyńskiego koła 10. Pułku Strzelców Konnych 1. DPanc nie tylko kompromituje Polskę, ale też nie wydaje się być dobrym sposobem na wyjście z amerykańsko-polskiego konfliktu. Wszelkie rekordy biją już dwie publikacje z 2003 r. zawierające nie tylko dotychczasowy katalog polskich kłamstw na temat wydarzeń w Chambois, ale także błędy ortograficzne. Gdzie leżą granice historyczno-wydawniczej amatorszczyzny i co jeszcze zostanie w Polsce zmyślone dla deprecjonowania Amerykanów i Kanadyjczyków spod Chambois?
- ballest Re: Czwartosz 3 25.07.11, 10:55
  
  CZAS NA FINAŁ
  Skąd nagle w Polsce po 59 latach wracają demony II wojny światowej na Zachodzie? Cała ta niemiła historia wprawdzie podskórnie trwa przez dziesięciolecia, jednak jej nowa odsłona nastąpiła w roku 2000. Oto w roku tym ukazuje się w Polsce krajowy przekład książki prof. Stephena E. Ambrosea pt. Citizen Soldiers (wyd. pol. pt. Obywatele w mundurach). Jest tam przedruk fragmentu rozmowy (zaczerpnięty ze wspomnianej książki War from the Ground Up Johna Colbyego), jaka odbyła się w Chambois między kpt. Laughlinem E. Watersem z amerykańskiej 90. Dywizji Piechoty, a polską eskortą jeńców, która według wcześniejszych polsko-amerykańskich ustaleń miała przyprowadzić Watersowi 1,5-2 tys. jeńców, przyprowadziła zaś tylko 200 i oświadczyła, że reszta jeńców została rozstrzelana. Niezwykłe nikt się w Polsce nie zdziwił, nikt się nie oburzył, nikt nie zgłosił do tego jak na polską mentalność szokującego faktu żadnych pytań. Krajową opinię publiczną zatkało i zapadła zasłona według zasady ciszej nad tym grobem, co w tym przypadku dalekie jest od przenośni.
  - ballest Re: Czwartosz 3 06.08.11, 12:23
    
    Überschuss in Millionen US-Dollar[2] Rang↓ Land↓ Überschuss
    (2010)↓
    1. Deutschland 201.737
    2. China 182.725
    3. Saudi-Arabien 152.000
    4. Russland 151.621
    5. Japan 77.218
    6. VAE 65.000
    7. Irland 58.095
    8. Niederlande 55.168
    9. Norwegen 54.781
    10. Kuwait 43.950
    11. Nigeria 42.000
    12. Südkorea 41.172
    13. Singapur 41.076
    14. Katar 39.500
    15. Iran 38.230
    16. Libyen 35.550
    17. Malaysia 34.068
    18. Angola 30.800
    19. Kasachstan 29.457
    20. Indonesien 26.510
    21. Venezuela 24.986
    22. Taiwan 23.365
    23. Belgien 21.084
    24. Aserbaidschan 20.700
    25. Schweiz 19.195
    26. Oman 17.600
    27. Algerien 14.988
    28. Thailand 12.919
    29. Dänemark 12.779
    30. Argentinien 12.057
    
    Defizit in Millionen US-Dollar[2] Rang↓ Land↓ Defizit
    (2010)↓
    1. USA -689.932
    2. Großbritannien -152.830
    3. Indien -106.540
    4. Frankreich -85.325
    5. Türkei -71.598
    6. Spanien -67.701
    7. Hongkong -41.013
    8. Italien -36.103
    9. Griechenland -29.775
    10. Portugal -26.533
    11. Ägypten -26.485
    12. Marokko -17.962
    13. Polen -17.902
    14. Pakistan -16.295
    15. Kanada -14.385
    16. Libanon -13.439
    17. Vietnam -12.609
    18. Rumänien -12.531
    19. Mexiko -12.257
    20. Südafrika -12.219
    21. Weißrussland -9.642
    22. Ukraine -9.431
    23. Dominikanische Republik -9.300
    24. Bangladesch -8.599
    25. Panama -8.310
    26. Kroatien -8.247
    27. Jordanien -8.229
    28. Kuba -7.400
    29. Kenia -6.939
    30. Serbien -6.935
    - ballest Re: Czwartosz 3 22.08.11, 11:31
      
      Mysteriöser Verlust von Steuerakten
      Symbolbild: Altpapier-Container
      Foto: dpa
      Von Matthias Thieme
      
      Steuerfahnder, Polizei und Ermittler der Staatsanwaltschaft durchsuchen Müllcontainer. In der Oberfinanzdirektion Frankfurt sind Dokumente verschwunden. Brisant: Nach FR-Informationen sind auch Selbstanzeigen von Steuersündern dabei. Von Matthias Thieme
      
      Das hat es in der hessischen Finanzverwaltung noch nie gegeben: Laut Informationen von Insidern durchsuchten am 9. April mehrere Steuerfahnder unter der persönlichen Aufsicht des Oberfinanzpräsidenten Mario Vittoria zwei große Abfallcontainer. Der Oberfinanzdirektion seien brisante Dokumente abhandengekommen, Finanzamtsakten und Selbstanzeigen von Steuersündern seien darunter, heißt es aus gut informierten Kreisen.
      
      Auch Ermittler der Staatsanwaltschaft und des Landeskriminalamtes (LKA) hätten an der Durchsuchung der Müllcontainer teilgenommen. Hessens ranghöchster Steuerfahnder Willi Glowitzki habe die Aktion überwacht. Das Landeskriminalamt versuche nun, die bei der Suche gefundenen Akten wiederherzustellen. Doch wie kam es überhaupt zu dem mysteriösen Aktenverlust? Was hat das Großaufgebot bei der Container-Durchsuchung zu bedeuten? Sind Steuerdaten der Bürger im Umlauf?
      
      Das Hessische Finanzministerium erklärt auf FR-Anfrage, aufgrund einer Strafanzeige der Oberfinanzdirektion (OFD) Frankfurt habe die Staatsanwaltschaft am 8. April ein Strafverfahren wegen des Verdachts der Urkundenunterdrückung und der Steuerhinterziehung eröffnet. Wer Daten oder Urkunden vernichtet, beschädigt oder unterdrückt, kann mit einer Freiheitsstrafe bis zu fünf Jahren bestraft werden. Aus "ermittlungstaktischen Gründen" könne man keine weiteren Auskünfte erteilen, so das Ministerium. Oberstaatsanwalt Thomas Bechtel kann am Freitag ein Ermittlungsverfahren weder bestätigen noch dementieren, da die zuständigen Sachgebietsleiter im Wochenende sind.
      
      Gerücht um eine Putzkraft
      
      Aus Ministeriumskreisen verlautet, die Sache sei bislang streng geheim gehandhabt worden. Nur wenige Spitzenbeamte und Finanzminister Karlheinz Weimar (CDU) wüssten bescheid. In der Finanzverwaltung kursiert nun das Gerücht, eine Putzkraft habe über Wochen hinweg aus den Schränken der OFD Material mitgenommen. Hessens Steuerhinterzieher könnten sich freuen, witzeln Insider, die Finanzverwaltung schmeiße die Steuererklärungen einfach in den Müll. Was in der OFD genau schieflief, wird sich wohl erst in der kommenden Woche klären. Doch der Vorfall trifft die Finanzverwaltung in einer Phase, in der die Steuerfahnder-Affäre und der Wolski-Prozess schon erhebliche Zweifel am korrekten Ablauf interner Prozesse aufgeworfen haben.
      
      Oberfinanzpräsident Mario Vittoria gilt als Schlüsselfigur in der Steuerfahnder-Affäre. Und Hessens oberster Fahnder, Willi Glowitzki, war lange der Sachgebietsleiter des Steuerfahnders K. im Finanzamt Offenbach. K. sagte im Wolski-Prozess zu Fragen des Richters nach verschwundenen Akten: "Ich hatte Grund zu der Annahme, dass ich nicht die vollständigen Akten bekommen hatte." Vielleicht muss man bei kniffligen Steuerfragen in Hessen öfter mal in der Mülltonne suchen.

berncik co prowda to je o Strzelcach ale idzie o Slonsk. 22.08.11, 18:25

Mieszkańcy Strzelec nie witali wtedy władców owacjami. Odbierali ich wrogo, bo rycerze znani byli z licznych grabieży. Tak było też i tym razem. By wymusić presję na książętach śląskich, rycerze przy pomocy miecza i ognia pustoszyli ziemię strzelecką. W końcu w obozie pod Strzelcami podpisano rozejm, a książęta uznali Kazimierza IV Jagiellończyka za króla Czech. Obiecywali mu ochronę i składanie hołdu. Umowa okazała się jednak nic nie warta, bo niedługo po tym na Polskę najechali Węgrzy. Jagiellończycy musieli z tego powodu zawrócić, żeby bronić swych terenów.

opolskie.regiopedia.pl/wiki/wazni-goscie-na-ziemi-strzeleckiej

ballest Re: co prowda to je o Strzelcach ale idzie o Slon 28.08.11, 21:24

"Ex almania ducens genus, cuius viri animosi et honorum cupidi;
inter quos sub nostra etate Zauissius de Garbow, dictus niger, magis
excellentia claruit. »

Jan Długosz, Insignia ..., s. 70

Z Niemiec ród wywodząc, którego mężowie dzielni i zaszczytów żądni;
między którymi w ostatnich latach Zawisza z Garbowa, nazywany Czarny,
wielką świetnością błyszczał.

Tłumaczenie Danuta Szopa"

Dowody na niemiecki rodowod Zawiszy Czarnego, czytaj Sawisch der Schwarze

1.Pochodzi ze rodziny kolonistow niemieckich, bo jego ojciec byl wlascicielem wsi Garbow
2.Na niemieckie pochodzenie rodu wskazuje tez Herb Sulima z czarnym orlem we zlotym polu, czyli typowo niemiecki herb
www.sluzewo.za.pl/images/Sulima_herb.jpg
3. Zawisza Czarny jest tez wspominany we kronikach pruskich, bo sluzyl na poczatku we Zakonie Krzyzackim
books.google.com/books?id=mmQPAAAAQAAJ&pg=PA408&dq=Schwarze+Sawisch&hl=en&ei=NRt9TOnkM4a6sAPNz_WCBw&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=1&ved=0CCUQ6AEwAA#v=onepage&q=Schwarze%20Sawisch&f=true
4.Dlugosz we Insygniach na s.70 skresla, ze rodzina Zawiszy wywodzi sie ze Niemiec, a on to musial wiedziec, bo jego ojciec tez byl rycerzem pod Grunwaldem a sam Johannes byc moze Zawisze osobiscie poznal, bo we okresia zgonu Zawiszy mial juz 13 lat.
“"Ex almania ducens genus, cuius viri animosi et honorum cupidi;
inter quos sub nostra etate Zauissius de Garbow, dictus niger, magis
excellentia claruit. »

Jan Długosz, Insignia ..., s. 70

Z Niemiec ród wywodząc, którego mężowie dzielni i zaszczytów żądni;
między którymi w ostatnich latach Zawisza z Garbowa, nazywany Czarny,
wielką świetnością błyszczał.”

Tłumaczenie Danuta Szopa"

5.Zawisza Czarny wieksza czesc zycia jako rycerz spedzil u boku krola Wegierskiego a pozniejszego Cesarza Rzymskiego Narodu Niemieckiego - Zygmunta Luksemburczyka

6. W Biografii Zawiszy Pani Irena Styczynska , skreslila, ze Zawisza znal jezyk niemiecki i Lacine o jezyku polskim nie wspomniala
7.Pani Irena napisala takze, ze Zawisza najprawdopodobniej mieszkal we Krakowie a jak wiemy Krakow to bylo wtedy niemieckie miasto, bo jezykiem mieszczan byl jezyk niemiecki.
8.Pod Grunwaldem walczyl Zawisza w otoczeniu niemieckim, czytaj Choragwi Krolewskiej, gdzie jego brat Farurej, Zyndram, Marcin, czy Zlodziej ze Biskupic, czytaj , Rycerze z niemieckich rodow walczyli

9.Byl Starosta spiszkim i kruszwickim, gdzie wlasciwie tylko Niemcy wtedy mieszkali.
10. "Podczas odbywania jednego ze swych licznych poselstw, przebywając na dworze tegoż władcy dostał się do niewoli czeskiej podczas walk w obronie tzw. Niemieckiego Brodu. Z niewoli tej został wkrótce uwolniony, ponoć za niezwykle wysokim okupem."

pl.wikipedia.org/wiki/Bitwa_pod_Niemieckim_Brodem
11. Zasów położony jest na lekkim wzniesieniu o wysokości 241 m n.p.m., nazwanego Wyżyną Zasowską. Usytuowana jest na skrzyżowaniu dróg łączących Pilzno z Radomyślem i Mielcem oraz Dębice z Tarnowem. Obecnie powierzchnia wsi wynosi 996,21 ha i liczy 909 mieszkańców . Nazwa miejscowości pochodzi od imienia założyciela, którym był Zas. Według tradycji kolonizatorami wsi byli Niemcy, dlatego też w poprzedniej nazwie podwójne "ss", które “obowiązywało do czasu reformy administracyjnej z roku 1975 .
“W 1419 roku, Zasów zostaje sprzedany przez Jana znanemu i zasłużonemu rycerzowi, Zawiszy Czarnemu pochodzącego z tego samego rodu, co Jan z Zasowa i jego bracia, czyli rodu Sulimów. Po tragicznej śmierci Zawiszy w 1428 roku Zasów odziedzicza jego żona, który przechodzi w ręce najmłodszego syna Zawiszy- Jana Czarnego. Dzięki prośbie król Kazimierz Jagiellończyk w 1452 roku w Krakowie podpisuje dokument, w którym Zasów przechodzi na prawo niemieckie, zwane magdeburskim i daje prawo sądzenia sołtysom .
- artjomka Re: pytom sie o Piskowice 29.08.11, 04:57
  
  A je PiSkowice stolicom Kaczorolandu?
  Jak je mjyszkancom ganba, co w takim miescie mjyszkac muszom, to niych zmiyniom nazwa. Mozno by na PiSuckowo - na czesc tego na Kasztance, co to tyla dlo Slonska zrobiou.
  Pyrsk!
  - ballest Re: pytom sie o Piskowice 30.08.11, 22:55
    
    Artikel drucken Bilder ausblenden
    WELT ONLINE
    Euro-Krise
    Autor: Florian Hassel| 26.08.2011
    Slowakei – "Lasst Griechenland pleitegehen!"
    
    Die Slowakei ist das einzige Euro-Land, das den Griechen bisher keine Kredite gibt. Parlamentspräsident Sulik will auch den Krisenfonds platzen lassen.
    
    Europa blickt auf die Slowakei: das einzige Euro-Land, das Griechenland bisher keine Kredite gibt – und in der Euro-Krise eine Schlüsselrolle spielen kann. Der von Europas Staats- und Regierungschefs beschlossenen Aufstockung des Krisenfonds EFSF müssen in vielen Euro-Ländern die Parlamente zustimmen. So auch in der Slowakei. Richard Sulik ist Parlamentspräsident, Chef der mitregierenden Partei „Freiheit und Solidarität“ – und will die Vollmachten mit aller Kraft verhindern.
    
    Slowakischer Parlamentspräsident
    Foto: picture alliance / dpa/CYPRIOT PRESS OFFICE Richard Sulik: "Hier geht es darum, dass wir ein Land alimentieren, das unverantwortlich gewirtschaftet hat"
    
    WELT Online Shop Anzeige
    Das Versagen der internationalen Finanzelite:
    Markt ohne Moral
    
    Welt Online: Herr Sulik, die Slowakei hat Griechenland bisher Kredite verweigert. Jetzt soll es weitere 109 Milliarden Euro für Athen geben, neue Garantien von 340 Milliarden Euro für den EFSF und neue Vollmachten. Stimmt die Slowakei zu?
    
    Richard Sulik: Ich werde alles tun, um die entsprechenden Gesetzentwürfe im Parlament zu Fall zu bringen. In Europa sollen jetzt die, die gut wirtschaften, für die zahlen, die Schulden machen. Das war nie der Sinn des Euro-Projekts. Deshalb haben wir schon 2010 Kredite für Griechenland abgelehnt.
    
    Welt Online: Die Regierungen anderer Euro-Länder sagen aber, Griechenland bekomme Zeit, sich zu sanieren.
    
    Richard Sulik: Das ist absurd. Die Milliarden machen die Lage nur schlimmer. Es gibt keinerlei Anzeichen dafür, dass sich die griechische Wirtschaft erholt und die Griechen ihre jetzt schon 350 Milliarden Euro Schulden je zurückzahlen. Es ist keine Hilfe, schon gar keine Rettung, wenn man einem völlig überschuldeten Land immer neues Geld leiht. Griechenland produziert ja weiter Defizite und wird das noch lange tun. Athen hatte allein von Januar bis Juli 2011 wieder ein Haushaltsloch von 15 Milliarden Euro. Auch die 109 Milliarden Euro des zweiten Griechenland-Pakets sind irgendwann verbraten. Wir retten nicht die Griechen, sondern die Gewinne der deutschen und französischen Banken, die ihre Forderungen an Griechenland nicht abschreiben müssen, wie es sich gehört.
    
    Welt Online: Sie würden also auch nicht wie die Finnen fordern: Ja, wir geben Kredite – aber nur gegen Barpfand?
    
    Richard Sulik: Die Finnen haben hinter dem Rücken aller Partnerländer mit den Griechen einen Sonderdeal verabredet. Das war absolut inkorrekt. Richtig und ehrlich wäre zu sagen: Wir unterstützen Kredite für Griechenland nicht, und fertig.
    
    Welt Online: Fürchten Sie keine Pleite Griechenlands?
    
    Richard Sulik: Die ist so oder so unvermeidlich. Die Frage ist, wann die führenden europäischen Politiker endlich den Mut finden, in den saueren Apfel des griechischen Bankrotts und eines harten Schuldenschnitts zu beißen. Eine Pleite ist die Voraussetzung für wirtschaftliche Gesundung. Wären die Griechen vor eineinhalb Jahren pleitegegangen, hätten sie das Schlimmste schon hinter sich. Jetzt sind sie klinisch tot, aber werden im Koma gehalten.
    
    Welt Online: Das Dominoargument, dass nach Griechenland Spanien, Portugal oder Italien fallen, überzeugt Sie nicht?
    
    Richard Sulik: Überhaupt nicht. Wir sollten die Kirche im Dorf lassen – Griechenland ist ein kleiner Teil der Euro-Wirtschaft. In den USA gingen in den 30er-Jahren Tausende Städte pleite, in den 70er-Jahren stand sogar New York kurz davor, ohne dass der Dollar deshalb unter Druck geriet. Italien etwa ist nicht von Griechenland bedroht, sondern von seinem Schuldenstand von 120 Prozent seiner Wirtschaftsleistung. Ähnlich ist es bei Frankreich. Die Franzosen haben drei Jahrzehnte keinen einzigen ausgeglichenen Haushalt gehabt. Irgendwann geht so etwas schief. Und keiner von ihnen muss pleitegehen.
    
    Italien könnte endlich anfangen zu sparen. Ich sehe keinen Grund, warum ein italienischer Abgeordneter monatlich 15.000 Euro netto verdienen sollte. Oder warum nur der Fahrdienst italienischer Politiker eine Milliarde Euro pro Jahr verschlingt. Italien kann auch Staatseigentum verkaufen. Rom sitzt etwa auf 2452 Tonnen Gold, die rund 100 Milliarden Euro wert sind.
    
    Welt Online: Trotz Ihrer Opposition macht die Slowakei nun bei der zweiten Runde der Griechenland-Kredite mit und steuert 800 Millionen Euro bei.
    
    Richard Sulik: Leider. Unsere Regierung besteht aus vier Parteien. Drei von ihnen, die noch 2010 gegen jeden Griechenland-Kredit waren, haben ihre Meinung geändert. Das muss auch nicht mehr vom Parlament gebilligt werden. Dort geht es jetzt darum, noch Schlimmeres zu verhindern.
    
    Welt Online: Nämlich?
    
    Richard Sulik: Die Kapitalaufstockung um nochmals 340 Milliarden Euro und mehr Vollmachten für den europäischen Krisenfonds EFSF und unseren Beitritt zum folgenden Dauer-Krisenfonds ESM. Wenn unser Parlament es ablehnt, wird es nichts mit dem EFSF-Ausbau. Ohne die 22 Stimmen meiner Partei hat die Regierung keine eigene Mehrheit. Und wir stimmen auf jeden Fall mit Nein.
    
    Welt Online: Die deutsche und französische Regierung und die EU halten einen stärkeren Krisenfonds für unverzichtbar, um den Euro zu retten und Portugal und Irland, Spanien, Italien und selbst Frankreich zu schützen.
    
    Richard Sulik: Was uns als Rettung des Euro verkauft wird, ist seine Schwächung und bedeutet neue Schulden. Das Vorgehen der Euro-Länder ist, als ob sie ein Feuer mit einem Ventilator löschen wollten. Wir sehen eine Krisenkonferenz nach der anderen. Immer wird am Sonntag in der Nacht entschieden, immer geht es um Milliarden. Und was ist gerettet worden, was ist besser? Nichts. Wäre Griechenland letztes Jahr pleitegegangen, hätten die Italiener und andere längst angefangen, wirklich hart zu sparen. Stattdessen bekommen sie die Bestätigung für unverantwortliches Verhalten und die Botschaft: Macht weiter so.
    
    Welt Online: Wodurch?
    
    Richard Sulik: Die Kapitalaufstockung und Vollmachtserweiterung des EFSF führen dazu, dass Länder sich nicht mehr um Investoren bemühen müssen, um Geld zu bekommen, sondern einfach zum EFSF gehen und die Hand aufhalten können. Zweitens bekommen sie 3,5 Prozent Zinsen garantiert. Davon kann etwa Italien im Moment nur träumen. Das ist der direkte Weg in die Transferunion. Noch mehr Schauder laufen mir über den Rücken, wenn ich von einer europäischen Wirtschaftsregierung höre.
    
    Welt Online: Warum?
    
    Richard Sulik: Wir Slowaken hatten 40 Jahre lang die Sowjetunion mit ihrer sozialistischen Planwirtschaft am Hals. Setzen sich die Befürworter einer europäischen Wirtschaftsregierung durch, können wir als Land nicht einmal mehr über die Steuergesetze selbstständig entscheiden. Das wollen wir nicht. Davon war keine Rede, als wir der Euro-Zone beitraten. Ich erinnere mich sehr gut, welche Regeln galten: Schuldengrenzen, das Bail-out-Verbot nach Artikel 125 des Lissabon-Vertrags, ein Verbot für die Europäische Zentralbank, Staatsanleihen aufzukaufen. Das alles gilt nicht mehr – und ich frage, warum. Solide Gesellschaften halten ihre Regeln ein.
    
    Welt Online: Ihre Haltung macht Sie unbeliebt. Bundeskanzlerin Angela Merkel und EU-Währungskommissar Olli Rehn haben Sie schon 2010 gemahnt, Solidarität sei keine Einbahnstraße.
    
    Richard Sulik: Für mich ist das Wort Solidarität hier ein Vorwand. Gäbe es in Griechenland ein Erdbeben oder einen Tsunami, riefe ich als Erster zu Hilfe auf. Das wäre ein Fall von notwendiger Solidarität. Aber hier geht es darum, dass wir ein Land alimentieren, das unverantwortlich gewirtschaftet hat. Griechenland hat 30 Jahre lang Schulden über Schulden gemacht. Jetzt ist die Party zu Ende.
    
    Welt Online: Der Slowakei stehen allein von 2007 bis 2013
    - ballest Sulik 30.08.11, 23:00
      
      Welt Online: Der Slowakei stehen allein von 2007 bis 2013 knapp 14 Milliarden Euro EU-Fördergelder zu. Das ist mehr als die 13,4 Milliarden Euro, die Sie maximal in EFSF und ESM einzahlen würden. Müssten Sie bei einer Ablehnung der Krisenfonds nicht auch auf das EU-Geld verzichten?
      
      Richard Sulik: Wir rufen nur einen Bruchteil der Fördermittel ab. Zudem sind sie ein großes Problem – sie unterstützen die Korruption, etwa bei den Beamten, die diese großen Summen vergeben. Sie verzerren die Wirtschaft. Wenn zwei konkurrierende Hotels da sind, und das eine bekommt zwei Millionen Euro, und das andere nichts, stellt das alles auf den Kopf. Davon abgesehen: Wo steht geschrieben, dass wir, nur weil wir bei Griechenland nicht mitmachen, kein Recht auf Fördergelder haben?
      
      Welt Online: Noch nirgendwo. Aber Sie kommen unter Druck. Das österreichische Finanzministerium etwa sagt uns offen, das Verhalten der Slowakei sei auf europäischer Ebene nicht vergessen, und wenn es weiteres solches Ausscheren gebe, müsse man überlegen, solche Länder bei anderen Dingen auszuschließen.
      
      Richard Sulik: Das wäre eine ungeheuerliche Erpressung. Aber von mir aus, sollen sie unsere Nichtbeteiligung gegen Fördergelder anrechnen. Ich bin nicht gewählt, damit ich von Brüssel oder anderen Regierungen gelobt werde, sondern damit ich die Interessen der Slowaken verteidige.
      
      Ich unterschreibe keinen Scheck über fünf oder zehn Milliarden Euro mit, die die Slowakei verlassen würden, damit Griechenland weiter das Vierfache der slowakischen Rente zahlen kann oder die Iren den Steuersatz von 12,5 Prozent behalten können.
      
      Welt Online: Die Polen oder Tschechen sind jetzt sehr froh, dass sie nicht im Euro sind, sondern noch ihre eigene Währung haben. Bedauern Sie, dass Sie 2009 beigetreten sind?
      Video
      
      weiter blättern
      
      Merkel und Sarkozy schmieden Plan zur Euro-Rettung
      
      Richard Sulik: Ja. Ich war ein großer Fan des Euro-Beitritts. Aber wenn ich sehe, was jetzt passiert, muss ich sagen, die Slowakei wäre besser dran, wenn sie ihre Krone behalten hätte. Deutschland, Frankreich oder die EU-Kommission malen jetzt immer den Schwarzen Peter an die Wand: Wer sich weigert, die Milliarden zu leihen, wird schuld sein, wenn erst Spanien, Italien, dann ganz Europa zusammenbricht. Würde das stimmen, würden sich auch England, Schweden oder Tschechien darum reißen, bei der Griechenland-Rettung oder bei den Krisenfonds mitzumachen, weil sie ja genauso betroffen wären. Das tun sie aber nicht. Offensichtlich ist das ein Pseudoargument.
      
      Welt Online: Sie haben gefordert, die Slowakei müsse einen PlanB für den Fall haben, dass es weiter in Richtung Transferunion geht. Sind Sie in diesem Fall dafür, die slowakische Krone wiedereinzuführen und aus der EU auszutreten?
      
      Richard Sulik: Der Euro als gemeinsame Währung ist eine tolle Idee. Ich war selbst Unternehmer und habe erlebt, wie vorteilhaft es war, etwa im Geschäft mit Deutschland kein Kursrisiko mehr zu haben. Ich bin aber auch dafür, dass die Grundregeln eingehalten werden. Es kann ja noch so kommen, und der Plan etwa für den ESM wird begraben. Ich bin jetzt nicht dafür, dass die Slowakei austritt. Aber wenn die Entwicklung so weitergeht, bleibt von der tollen Idee des Euro nichts übrig. Damit müssen wir rechnen.
      
      Welt Online: Haben Sie Ihre slowakischen Kronen schon aus der Schublade geholt?
      
      Richard Sulik: Ich habe tatsächlich noch fünf Millionen Kronen. Aber sie liegen zerschreddert in einer Plastikbox. Ich habe sie nach der Euro-Einführung von der slowakischen Nationalbank als Andenken bekommen.
      - ballest Wywiad ze Jastrzebskim 01.09.11, 13:45
        
        Unia dwóch historii
        Rozmowa z prof. dr. hab. WŁODZIMIERZEM JASTRZĘBSKIM, dyrektorem Instytutu Historii Akademii Bydgoskiej im. Kazimierza Wielkiego
        - Panie profesorze, wiemy już, kiedy znajdziemy się w Unii Europejskiej. Trzeba będzie zatem dokonać pewnego przeglądu i ujednolicenia także podręczników historii. A tu, zwłaszcza w stosunkach polsko-niemieckich minionego XX wieku są wykluczające się wzajemnie oceny...
        - Główne elementy sporne w historiografii polskiej i niemieckiej to problem oceny dwóch wydarzeń z początku II wojny światowej: bydgoskiej Blutsonntag, czyli "krwawej niedzieli" i marszu do Łowicza. Nie tylko w podręcznikach są one inaczej przedstawione i oświetlone. Najkrócej ujmując, dla Niemców to, co zdarzyło się 3 i 4 września 1939 r. w Bydgoszczy było zwykłą napaścią Polaków skutkującą wymordowaniem sporej ilości Niemców. Twierdzą oni, że stało się tak na skutek dłuższego oddziaływania propagandy II Rzeczypospolitej. Mieliśmy być silni, zwarci i gotowi. Tymczasem dwa pierwsze dni wojny to nieustający odwrót pociągający za sobą rozgoryczenie, co wywołało próbę zemsty na niewinnych Niemcach.
        - Ale podobnych przypadków w Polsce nie było nigdzie, natomiast dywersyjnych akcji niemieckich znamy więcej.
        - Akcje antyniemieckie były, tyle że w dużo mniejszej skali. Choćby w Mogilnie, Nakle i Inowrocławiu w pierwszych dniach września doszło do zamieszek, masowych oskarżeń miejscowych Niemców o "strzelanie w plecy". Na pewno akty dywersji miały miejsce na Śląsku. Zachowała się dokumentacja takiej akcji przygotowywanej przez wrocławską Abwehrę. Grupy ochotników organizowano spośród uciekających z Polski Niemców, którzy nie chcieli być zmobilizowani do polskiego wojska.
        Nie mamy natomiast żadnych dowodów ze strony niemieckiej, że na terenie Pomorza taką akcję planowano. W aktach górnośląskich jest tylko malutka wzmianka, że w Bydgoszczy działa paruosobowa grupka, która ma zadanie wysadzenia elektrowni i utrudnienie komunikacji z naszego miasta do Inowrocławia. Jak wiadomo, elektrownia stoi do dziś.
        - Guenter Schubert, autor wydanej w Niemczech i wciąż czekającej na polską edycję książki pod znamiennym tytułem "Krwawa niedziela. Koniec legendy" jest przekonany, że 3 września zamieszki w Bydgoszczy wywołała specjalnie wyszkolona i przerzucona przez zieloną granicę supertajna kompania dywersyjna niemieckiej SD.
        - To czysta fantazja autora. Nie wierzę, by mogło do czegoś takiego dojść. W archiwach nie zachowało się absolutnie nic, co upoważniałoby do stawiania takiej tezy. Byłem w wielu archiwach polskich, niemieckich, nawet w Moskwie. Nie znalazłem niczego. A taka akcja nie mogła się odbyć bez choćby najmniejszego śladu. Nie ma zbrodni doskonałej. Hitlerowcy ukrywali swoje ludobójstwo, palili zwłoki ofiar, ale nie osiągnęli celu. Zawsze gdzieś musi coś pozostać, choćby pośrednio.
        - Mamy jednak setki zeznań polskich świadków, bardzo zbieżnych.
        - Mamy około tysiąca relacji polskich świadków o niemieckiej dywersji i około tysiąca spisanych wspomnień przedwojennych niemieckich bydgoszczan, że niczego takiego nie było. Fakty natomiast są takie, że po stronie niemieckiej mamy kilkaset ofiar, niestety, w sporej części są to kobiety i starcy. To już jest wskazówka, że to była akcja bardziej odwetowa niż walka ze specjalnie wyszkolonymi i przygotowanymi "poborowymi" dywersantami.
        - Jak powinniśmy się odnosić do tej liczby ofiar po "tamtej" stronie? Przecież początkowo Niemcy podali liczbę około 5 tysięcy, potem w propagandzie urosło to do ponad 58 tysięcy.
        - Jest kartoteka mieszkańców Bydgoszczy zachowana z okresu międzywojennego, jest księga adresowa i one stanowią podstawę do weryfikacji listy sporządzonej przez hitlerowców. Sądzę, że można zaufać szacunkom historyka-amatora, autora kilku książek, przedwojennego bydgoszczanina Hugo Rasmusa. To jest dokładnie 358 osób, mieszkańców Bydgoszczy pochodzenia niemieckiego, którzy zginęli w dniach 3 i 4 września 1939 r. Do tego Rasmus dolicza 7 Niemców, którzy zginęli w polskich mundurach i jeszcze 65 osób z marszu do Łowicza. To razem 430 osób wymienionych z imienia i nazwiska. Rozbieżności mogą być naprawdę niewielkie.
        - A liczba ofiar po stronie polskiej?
        - To jest poważny problem. Nikt tego rzetelnie nie opracował. Udało się jedynie policzyć żołnierzy polskich, którzy zginęli w Bydgoszczy w dniach 3 i 4 września. To liczba oscylująca między 20 a 30.
        - Co zatem, pańskim zdaniem, zdarzyło się w Bydgoszczy w tamtą pamiętną niedzielę naprawdę?
        - Coraz bardziej przekonuję się do tego, że Polacy nie wytrzymali utrzymującego się od wiosny napięcia i wojny propagandowej prowadzonej przez stronę niemiecką i oskarżającej Polaków o prześladowanie mniejszości niemieckiej. Polacy twierdzili, że mniejszość niemiecka to szpiedzy, dywersanci itd. Władze nie miały na to dowodów. Większość napływających meldunków to tzw. szeptanka. Natomiast faktycznych aktów dywersji, udowodnionego szpiegostwa praktycznie nie było. Oskarżał absurdalnie niekiedy sąsiad sąsiada, że np. lusterkiem daje znaki samolotom, że ktoś miał radiostację ukrytą w worku mąki etc. Polska prasa cały czas taki ton podtrzymywała. Wiele złego rodziło się też jak wszędzie z zawiści. Niemcy, którzy na Pomorzu zostali po I wojnie, byli na ogół ludźmi majętnymi. Polacy oburzali się, że oto nie mają pracy, głodują w swojej ojczyźnie, a Niemiaszkom powodzi się znakomicie. W Bydgoszczy i okolicach jeszcze przed rozpoczęciem wojny miejscowa endecja oraz hallerczycy zaczęli organizować grupki paramilitarne błękitnych legionów, by podjąć próbę obrony miasta. To musi rodzić podejrzenie, że jednym z założeń było dobranie się do skóry mniejszości niemieckiej. Na to są dowody. Do tego 31 sierpnia 1939 r. dokonano zmiany na stanowisku wojskowego komendanta placu w Bydgoszczy. Majora Sławińskiego zastąpił major rezerwy Wojciech Albrycht, działacz Związku Hallerczyków. Ci właśnie hallerczycy zabiegali o wydanie im broni. To znamienne, że jednym z szefów straży obywatelskiej był przywódca miejscowej endecji Konrad Fiedler, a oddziałami wojskowymi straży dowodził por. rez. Stanisław Pałaszewski, hallerczyk. Straż rzekomo powstała dopiero 4 września. To jest wersja oficjalna. Okazuje się tymczasem, że działała już 2 września. Anons wzywający ochotników do stawienia się w Domu Społecznym przy Gdańskiej tego dnia ukazał się w bydgoskiej prasie.
        - Niemniej ten tysiąc polskich świadków, no może część z nich mówi, że impulsem, który spowodował lawinę zdarzeń, były strzały - z dachów, wież kościołów, strychów. Do wycofującego się wojska, do zbiorowisk ludzkich.
        - A może to wszystko zaczęło się od innego incydentu, o którym wspominają liczni świadkowie także polscy? Otóż od 2 września przez Bydgoszcz przeciągała fala uciekinierów przemieszana z wycofującymi się wojskami, głównie Gdańską. Następnego dnia, w niedzielę rano w okolicy starych torów kolejowych na skrzyżowaniu Gdańskiej i Artyleryjskiej (dzisiejsza ulica Kamienna) zgromadził się tłum bydgoszczan pełen napięcia. W pewnym momencie jakieś ciężkie działo zjechało z nawierzchni szutrowej na brukową. Rozległ się hałas, ktoś wzniecił okrzyk, że oto jadą niemieckie czołgi, rozpoczęła się straszliwa panika. Kto żyw ruszył na oślep Gdańską, tratując wszystko po drodze. Chcąc opanować tę panikę, niektórzy oficerowie zaczęli strzelać w powietrze, żeby lawinę zatrzymać, wydobyć ludzi z amoku. Zostało to odebrane jako strzały "oczekiwanych" dywersantów niemieckich. Wieść poszła w miasto, a że trafiła na wyjątkowo podatny grunt, rozpoczęło się poszukiwanie miejscowych Niemców stopniowo przybierające charakter nagonki. Tworzą się samorzutnie grupki złożone z żołnierzy i cywilnych bydgoszczan pewne, że to Niemcy strzelają. Uruchamia się mechanizm nie do powstrzymania, przeszukiwanie domów. A w tym czasie w rękach bydgoszczan było już sporo broni, którą wydawano masowo hallerczykom i straży obywatelskiej. Brali też czynny udział w tym uczniowie liceum Kopernika, gdzie nauczycielem był Albrycht.
        
        ballest Re: Wywiad ze Jastrzebskim 01.09.11, 13:48
        
        - Niemniej ten tysiąc polskich świadków, no może część z nich mówi, że impulsem, który spowodował lawinę zdarzeń, były strzały - z dachów, wież kościołów, strychów. Do wycofującego się wojska, do zbiorowisk ludzkich.
        - A może to wszystko zaczęło się od innego incydentu, o którym wspominają liczni świadkowie także polscy? Otóż od 2 września przez Bydgoszcz przeciągała fala uciekinierów przemieszana z wycofującymi się wojskami, głównie Gdańską. Następnego dnia, w niedzielę rano w okolicy starych torów kolejowych na skrzyżowaniu Gdańskiej i Artyleryjskiej (dzisiejsza ulica Kamienna) zgromadził się tłum bydgoszczan pełen napięcia. W pewnym momencie jakieś ciężkie działo zjechało z nawierzchni szutrowej na brukową. Rozległ się hałas, ktoś wzniecił okrzyk, że oto jadą niemieckie czołgi, rozpoczęła się straszliwa panika. Kto żyw ruszył na oślep Gdańską, tratując wszystko po drodze. Chcąc opanować tę panikę, niektórzy oficerowie zaczęli strzelać w powietrze, żeby lawinę zatrzymać, wydobyć ludzi z amoku. Zostało to odebrane jako strzały "oczekiwanych" dywersantów niemieckich. Wieść poszła w miasto, a że trafiła na wyjątkowo podatny grunt, rozpoczęło się poszukiwanie miejscowych Niemców stopniowo przybierające charakter nagonki. Tworzą się samorzutnie grupki złożone z żołnierzy i cywilnych bydgoszczan pewne, że to Niemcy strzelają. Uruchamia się mechanizm nie do powstrzymania, przeszukiwanie domów. A w tym czasie w rękach bydgoszczan było już sporo broni, którą wydawano masowo hallerczykom i straży obywatelskiej. Brali też czynny udział w tym uczniowie liceum Kopernika, gdzie nauczycielem był Albrycht. Początkowo mogło to mieć rzeczywiście charakter spontaniczny.
        Hermann Dietz, znany lekarz-społecznik, miał wówczas 78 lat. Ukrywał się w piwnicy swojego domu przy Gdańskiej. Wtargnęła tam jakaś grupka i chciała go wyprowadzić, ale za Dietzem wstawił się Polak, jego woźnica i to go uratowało. Potem w swoje ręce wziął sprawę komendant placu razem z hallerczykami. Około godz. 17 mjr Albrycht zameldował gen Przyjałkowskiemu, dowodzącego stacjonującym w mieście i okolicach wojskiem, że w Bydgoszczy jest już spokój. Dlaczego tak twierdził? Tymczasem strzały w mieście słychać było przez całą noc, a rano 4 września rozpoczęła się już normalna pacyfikacja Szwederowa na chłodno, z wyraźnymi cechami odwetu i zemsty. Tu już patrole wchodziły do domów, wyciągały Niemców i ich rozstrzeliwały.
        - Czy znajduje potwierdzenie teza, że pierwsze egzekucje na Starym Rynku były odwetem za zbrojne akcje jeszcze przez kilka dni po wejściu do Bydgoszczy Wehrmachtu?
        - Straż obywatelska skapitulowała 5 września pod groźbą ostrzału miasta z ciężkich dział. Ale zachowały się liczne niemieckie meldunki, że jeszcze 6, 7 i 8 września w Bydgoszczy do hitlerowców strzelano, m.in. z kina Lido przy Mostowej, z budynków przy ul. Konarskiego. Te zdarzenia sprowokowały rozstrzelanie zakładników.
        - A co się "nie zgadza" w drugiej sprawie, marszu do Łowicza?
        - Już od początku lat dwudziestych mówiono w II Rzeczypospolitej o internowaniu czy tzw. unieruchomieniu pewnej grupy ludzi na wypadek wojny. Chodziło o przywódców mniejszości narodowych oraz komunistów. Listy te były systematycznie aktualizowane, od 1937 r. plan ten zyskał ramy prawne na podstawie ustawy sejmowej.
        Były dwie osobne listy na wypadek wojny z Niemcami i druga - z Rosją. Nie brano natomiast zupełnie pod uwagę możliwości wojny na dwa fronty. Przewidywano internowanie około 15 tysięcy osób. Niestety, moment ten odwlekano na życzenie zachodnich sojuszników, nie chcąc drażnić Niemców.
        Do działania przystąpiono dopiero 31 sierpnia i 1 września. Osoby z głębi kraju przewieziono do Berezy Kartuskiej. Aresztowanych wcześniej, jeśli były ku temu prawne podstawy, osadzono w więzieniach. I jednym, i drugim nic nie stało.
        Problem zrodził się natomiast w przypadku województw pomorskiego (z Bydgoszczy około 200 osób), wielkopolskiego i śląskiego: jak i dokąd konwojować? Wojewoda śląski zrezygnował z wykonania zadania, wszystkich zwolnił. Z Pomorza i Wielkopolski wyruszyły piesze kolumny, które połączyły się pod Włocławkiem i dążyły do Warszawy. W okolicach Kutna i Łowicza 9 bądź 10 września internowani doczekali się "wyzwolenia" przez Wehrmacht.
        Jak wynika z dokumentów niemieckich, z 4500 ludzi uczestniczących w marszu, zginęło 1700. Konwojenci zostali oskarżeni o masowe rozstrzeliwanie jeńców, dobijanie nie wytrzymujących trudów drogi. Zdaniem strony polskiej z kolei przypadki śmierci to przede wszystkim ofiary nalotów Luftwaffe, niemieckich ostrzałów i wyczerpania. Tą kwestią jednak nasza historiografia nie zajęła się dotąd należycie.
        - W dobie weryfikacji nie sposób nie zapytać o liczbę ofiar. Ilu polskich mieszkańców Bydgoszczy zginęło w czasie II wojny?
        - Zaraz po wojnie operowano liczbą 36 350. To czysta fantazja. Tuż po wojnie ekshumacje przeprowadzano bardzo niestarannie, bez identyfikacji zwłok. W Dolinie Śmierci odnaleziono ciała np. 306 osób, a jako oficjalną liczbę podano 3 tysiące. Były różne metody liczenia. Bez weryfikacji, bardzo szacunkowe, oparte na zeznaniach świadków. Wszystko mnożono i zaokrąglano w górę. Nic dziwnego, przecież ówczesnym polskim władzom zależało, by ofiar było jak najwięcej. Niemiecki historyk Dieter Schenk na podstawie materiałów z centrum ścigania zbrodni nazistowskich w Ludwigsburgu wyliczył 4942 osób. Z kolei za najbardziej prawdopodobną uważam liczbę podaną przez Tadeusza Jaszowskiego, sięgającą około 6600 ofiar.
        
        ballest Pomnik (Rzez wolynska) 02.09.11, 21:14
        
        "Nagie piersi powieszonej matki - to główna różnica między starą a nową
        wersją monumentu upamiętniającego polskie ofiary ludobójstwa na Kresach
        Wschodnich.
        
        Nowy projekt autorstwa prof. Mariana Koniecznego stanął wczoraj w siedzibie
        stowarzyszenia Polska-Wschód na Marszałkowskiej. Gotowy pomnik ma wyrosnąć na
        placu Grzybowskim we wrześniu przyszłego roku - jak to określili
        organizatorzy wczorajszej prezentacji - "w 65. rocznicę apogeum rzezi
        wołyńskich".
        
        - My tym pomnikiem pokazujemy, że działalność OUN-UPA to nie była walka, jak
        oni to teraz próbują przedstawiać, to były czystki etniczne, mordowanie
        kobiet i dzieci - mówi Stanisław Michalkiewicz, rzecznik Ogólnopolskiego
        Komitetu Budowy Pomnika Ofiar Ludobójstwa OUN-UPA. - Nie możemy milczeć
        szczególnie dziś, gdy odżywa zbrodniczy, postbanderowski nacjonalizm -
        dodaje.
        
        W pierwszej wersji - urzędowo aprobowanej jeszcze za prezydenta Warszawy
        Lecha Kaczyńskiego - pomnik przedstawiał jedynie czwórkę przybitych do pnia
        martwych dzieci - bez matki.
        
        Nowa wersja prezentuje wiszącą na pniu obnażoną kobietę, otoczoną ciałami
        martwych dziatek. Drzewu towarzyszą tablice po polsku i ukraińsku: "Czyż mamy
        się bać własnej pamięci? Ukrywać pamięć Wołynia i Podola? Zapomnienie o
        zbrodniach to prosta droga do nowych zbrodni. Potrzeba pojednania na drodze
        rzetelnej wiedzy o zbrodni".
        
        - Dziś jesteśmy świadkami zakłamywania historii w Polsce i na Ukrainie. Nie
        możemy milczeć, chcemy, by zbrodniarze byli potępieni, by młode pokolenia
        Ukraińców nie były już zatruwane ideologią banderowską - od takich deklaracji
        zaczęła się wczorajsza uroczystość, na której pojawiło się około setki
        weteranów września i kresowiaków.
        
        Zaprezentowany zebranym 1,5-metrowy model pomnika oparty jest na dostarczonym
        przez komitet budowy monumentu zdjęciu przedstawiającym umęczone dzieci.
        Miały być ofiarami UPA, zamordowanymi w latach 1943-44 we wsi Kozowa lub
        Łozowa, powiat Tarnopol.
        
        Na początku tego roku reporterka "Gazety" Teresa Torańska publicznie
        poprosiła Koniecznego, by w imię dobrych stosunków z Ukraińcami nie stawiać
        tak drastycznej rzeźby. Wiosną br. historyk PAN prof. Dariusz Stola ogłosił
        sensację (pisała o tym "Rzeczpospolita", potem "Gazeta"): to nie są dzieci
        zabite przez UPA. To ofiary przedwojennej zbrodni oszalałej matki. Dowód:
        zdjęcie rzekomych ofiar wojny opublikowało już w 1928 r. polskie czasopismo
        naukowe "Rocznik Psychiatryczny".
        
        - Czy odkrycie prawdziwej historii powieszonych dzieci nie przeszkadza
        komitetowi? - zapytaliśmy Michalkiewicza.
        
        - Nawet jeżeli w szczególe jest to nieprawda, to w ogóle - prawda -
        odpowiedział. - Tego typu zbrodnie zdarzały się na kresach. Mamy
        tu "zmyślenie prawdziwe". Pomnik jest artystyczną wizją służącą wspomnieniu
        cierpień bezbronnych Polaków pomordowanych przez OUN-UPA, a nie ilustracją
        konkretnego zdarzenia.
        
        Życie i śmierć Cyganki Marjanny Dolińskiej oraz historia, która sprawiła, że
        zdjęcie jej dzieci stało się symbolem wołyńskiej rzezi - w poniedziałek w
        magazynie "Duży Format"
        
        ballest Ojcowie polskiego jezyka 17.09.11, 09:54
        
        a wiec autorem pierwszego slownika lacinsko-niemiecko-polskiego jest Franciszek Mymer,Leomontanus Silesius urodzony we Löwenbergu (Lwowek Slaski) a zmarly we Dohna (Sachsen)
        
        Mymer byl docentem na Uniwersytecie Krakowskim, ale po zamordowaniu jego brata wyprowadzil sie do Koscian kolo Poznania, pozniej do Torunia , a zmarl we 1564 roku jako protestancki Pastor
        We wyzej wspomnianej Saksonii .
        
        Slownik Lacinsko-Niemiecko –Polski wydal we roku 1928 we krakowskiej drukarni Matthiasa Scharffenberga.
        We tym samym czasie podobny slownik wydal Johannes Murmellius ale we Drukarni Vietora.
        Mymer byl takze autorem wielu ksiazek ortograficznych do nauczania jezyka polskiego , we Niemczech jest nazywany “Pionierem der polnischer Sprache im polnischen Schulwesen
        
        ballest dlaczego sie Niemcy spolonizowaly 17.09.11, 10:11
        
        dlaczego sie Niemcy spolonizowaly
        
        Byly 3 przyczyny polonizacji Niemcow we Polsce
        1. - Przez swoja wrodzona pracowitosc Niemcy staly sie bardzo bogaci, nie tylko szoltysi lokowanych wsi, ale takze mieszczanie, ktorymi notabene wlasciwie tylko Niemcy byli.
        2. - Jako bogaci mieszczanie zaczeli zatrudniac we swoich mansionach polskie nianki, pacholkow, czytaj sluzbe, ta wlasnie sluzba rozmawiala ze niemieckimi dziecmi po polsku
        3 - Wynalezienie druku, zaczeto wiec wydawac ksiazki i slowniki jezyka polskiego, ale Polakow co czytac potrafili wlasciwie nie bylo, a wiec zaczeli sie Niemcy po polsku uczyc.
        
        We ubozszych rejonach Polski, gdzie Niemcy nie mogli sobie pozwolic na zatrudnienie polskiej nianki jak na przyklad we Markowej, czy Binarowej przetrwal jezyk niemiecki do 19 wieku.
        
        szwager_z_laband Re: Ojcowie polskiego jezyka 17.09.11, 14:49
        
        poprow ta data prosza
        
        Scharfenberg Kryspin Ci sam spomna
        
        poczodziou on ze Lubania,i bou krewnym tych krakowskich drukarzy - Kryspian uczou sie druku u Macieja Scharfenberga, potym poszou do Wittymbergi kaj u samego Cranacha uczou sie artystycznyj techniki drzeworytu. Kryspin odkupiou od znanego drukarza Winklera drukarnia we Wrocuawiu. Tyn rud drukarzy wrocuawskich zauorzou potym tysz drukarnia w Nysie.
        
        ballest Re: Ojcowie polskiego jezyka 17.09.11, 15:15
        
        Danke Laband:
        
        a wiec autorem pierwszego slownika lacinsko-niemiecko-polskiego jest Franciszek Mymer,Leomontanus Silesius urodzony we Löwenbergu (Lwowek Slaski) a zmarly we Dohna (Sachsen)
        
        Mymer byl docentem na Uniwersytecie Krakowskim, ale po zamordowaniu jego brata wyprowadzil sie do Koscian kolo Poznania, pozniej do Torunia , a zmarl we 1564 roku jako protestancki Pastor
        We wyzej wspomnianej Saksonii .
        
        Slownik Lacinsko-Niemiecko –Polski wydal we roku 1528 we krakowskiej drukarni Matthiasa Scharffenberga.
        We tym samym czasie podobny slownik wydal Johannes Murmellius ale we Drukarni Vietora.
        Mymer byl takze autorem wielu ksiazek ortograficznych do nauczania jezyka polskiego , we Niemczech jest nazywany “Pionierem der polnischer Sprache im polnischen Schulwesen "
        
        szwager_z_laband Re: Ojcowie polskiego jezyka 17.09.11, 15:21
        
        ta wrocuawsko drukarnia Scharfenbergow przez ozynek ze wdowom przejynli potym znane juz kozdymu Baumann'y

1fatum Re: Rozmaitosci na temat historii 27.09.11, 09:42

W Necie jest poruszany temat, jak to jeden Anglik wszedł sobie do obozu niczym do przydrożnego wychodka i teraz, kiedy nie ma świadków snuje swoje opowieści.
Internautka w forumowej dyskusji napisała tak:

Ja natomiast chce przytoczyć obrazek, który mi opowiedział stryj Feliks. W rodzinie zawsze było mówione, że pracował przed wojną w Wilnie w sądzie i dlatego, jak weszli sowieci, to wywieźli go na Sybir. Sądziłam, że pełnił jakąś ważną funkcję. Okazało się, że miał bardzo odpowiedzialną pracę - był woźnym w sądzie.To było tło.
Wrócił do Wilna pod koniec lat 40-tych. W łagrze pokazywano im film o Oświęcimiu. Musieli przerwać pokaz, bo rozległo się ogólne wołanie: my chcemy tak jak w Oświęcimiu! Gdy to opowiadał, nie mogłam pojąć, o co im chodziło. Więźniowie łagru odebrali warunki Oświęcimia jako niemalże komfort: każdy więzień miał wyrko, i na środku baraku były stoły i ławy.
W łagrze mieli słomę, która dosyć szybko zamieniała się w nie wiadomo co.
Ja też byłam na Syberii.

~Sybiraczka.

ballest Re: Rozmaitosci na temat historii 27.09.11, 13:35

Danke Fatum,

szwager_z_laband Re: Rozmaitosci na temat historii 16.10.11, 05:47

www.youtube.com/watch?v=MHsnIykVGhs&feature=fvsr
na koncu je adresa kaj se to couke obejzec idzie!

ballest Bunt Wojta Alberta 17.10.11, 19:39

Pieśń o pewnym wójcie krakowskim Albercie
(Fragmenty, przed 1320)
Kto w Fortunie ma nadzieję,
Ufa, że bezpiecznie będzie
Na jej kole siedzieć mógł,
Taki nie zna jej zwyczajów,
Nie wie, że nic nie jest w świecie
Gorsze niźli wierzyć jej.
Ślepa, zwodna jest Fortuna,
Spośród wszystkich świata potęg
Ta najgorsza godna klątw.
Komu śmiać się pozwoliła,
Temu zaraz płakać każe.
O, żałosny losie zły!
[…]
Tak Fortuna swym kochankom
Płaci: gdy obróci koło,
W nędzę strąca ich bez dna.
Ona nigdy się nie zmieni:
Cześć zabiera, życie, dobra,
Spycha nędznych w piekła mrok.
[…]
Siebie stawiam jako przykład
Ostrzeżenia dla was wszystkich.
[…]
Miałem siedzieć tam w łańcuchach,
Chłodem, głodem udręczony.
Woda nie wilżyła warg.
Na kamienie mnie rzucono,
W zaduch straszny. W mrocznym lochu
Piętrzył się dokoła gnój.
Przez pięć raków gniłem w nędzy.
Zapomnieli mnie sąsiedzi,
Przyjaciele, jakbym sczezł.
Póki wierny poręczyciel,
Pieniądz, nie wybłagał wreszcie
Otworzenia lochu wrót.
Po zaszczytach wielkich miałem
Hańbę. O tym, jakem skończył
Lepiej będzie nie rzec nic.
Z nosem na dół obróconym,
Położony przy topielcu —
Pogrzebany jestem tu.
(Tłumaczył Zygmunt Kubiak )
Henryk Kowalewicz : Pieśń o wójcie Albercie
Łaciński utwór świecki nieznanego autora z XIV wieku, składający się z 21 strof 6-wierszowych, wydany po raz pierwszy dopiero w roku 1815. Tematu dostarczyły tragiczne losy krakowskiego wójta Alberta, który w latach 1311–1312 był jednym z przywódców buntu mieszczan krakowskich przeciwko Władysławowi Łokietkowi, w zamiarze wprowadzenia na tron zniemczonego Bolka Opolskiego. Po upadku buntu uciekający z Krakowa Bolko zabrał Alberta do Opola i tam więził przez 5 lat. Po wydostaniu się z więzienia za okupem Albert udał się do Czech, gdzie w nędzy zakończył życie. Pieśń składa się z dwóch części. Pierwsza, powstała w XIV wieku jest monologiem zmarłego Alberta, narzekającego na zmienność Fortuny. W tej części widoczne jest współczucie autora dla nieszczęsnego wójta: całą winę składa się na zmienny los. Natomiast część druga jest najprawdopodobniej późniejszym dodatkiem antyniemieckim. Mowa jest tu o zdradzie Alberta, jako jej przyczynę podaje się jego niemiecką naturę. Niemcy chcą zawsze być pierwszymi i nie chcą nikomu podlegać. Przybywają pokorni i uniżeni, a później, w podstępny sposób wywłaszczają prawych dziedziców, jak to zrobili z Czechami
- ballest Berlinka 21.10.11, 19:59
  
  Czarna seria kradzieży rozpoczęła się dokładnie rok temu w krakowskiej Bibliotece PAN
  Starodruki na sprzedaż
  Niejasne i sprzeczne wypowiedzi władz Uniwersytetu Jagiellońskiego na temat zaginięcia atlasów i pruskich map z Biblioteki Jagiellońskiej wskazują, że seria kradzieży inkunabułów i starodruków w Krakowie to problem nie tylko dla prawników karnistów, ale i specjalistów od prawa międzynarodowego.
  – Niczego nie mogę wykluczyć – tyle tylko miał do powiedzenia dziennikarzom rektor UJ prof. Franciszek Ziejka na pytania o ewentualne straty wśród tzw. Berlinki w wyniku ostatnich kradzieży w uniwersyteckiej bibliotece.
  Dramatyczna sprawa
  Równie wstrzemięźliwa w tej materii była przez dłuższy czas krakowska prokuratura. Pod Wawelem było jednak tajemnicą poliszynela, że ujawnioną pod koniec sierpnia w trakcie trwającej od kilku miesięcy inwentaryzacji, kradzieżą pruskich map i atlasów interesowały się Urząd Ochrony Państwa i Ministerstwo Spraw Zagranicznych. Rzecznik MSZ Paweł Dobrowolski był mniej dyskretny od innych urzędników i zniknięcie fragmentów poniemieckich zbiorów nazwał „skandaliczną historią”. Uznał, że fakt ten może się odbić negatywnie na polsko-niemieckich rozmowach dotyczących wymiany zagrabionych dzieł sztuki i innych cennych przedmiotów.
  – To jest zbyt poważna i dramatyczna sprawa – przekonywał tymczasem dziennikarzy rektor Ziejka odmawiając nawet na specjalnie zwołanej konferencji prasowej komentowania krążących pogłosek.
  Rektor równocześnie zapewniał. że.... zbiory pruskie są pod właściwą opieką.
  Postawił więcej znaków zapytania niż udzielił odpowiedzi. Wydane w połowie października wspólne oświadczenie władz UJ i krakowskich organów ścigania, które zapewniło że zbiory berlińskie nie zostały uszczuplone, bowiem kradzione ostatnio pruskie mapy i atlasy.... zostały w latach siedemdziesiątych włączone przez ówczesnego rektora prof. Mieczysława Karasia do zbiorów uniwersyteckich.
  Degradacja finansowa
  Seria krakowskich kradzieży inkunabułów i starodruków nie tylko wstrząsnęła opinią publiczną, ale i poruszyła środowiska prawnicze. Oto stało się jasne, że polskie zbiory publiczne są wydane na łup bezkarnych, jak dotąd, złodziei. Choć dzisiaj na ustach wszystkich jest Biblioteka Jagiellońska, czarna seria rozpoczęła się niemal dokładnie rok temu w krakowskiej Bibliotece PAN. I tam też znajdziemy prozaiczną odpowiedź na pytanie o przyczynę zjawiska.
  – Przez ostatnie trzy lata Biblioteka PAN jest ofiarą postępującej degradacji finansowej – zauważa prof. Karolina Grodziska od września ponownie zajmująca stanowisko jej dyrektora, które przestała pełnić po ubiegłorocznej kradzieży.
  23 listopada 1998 roku ukradziono z biblioteki pierwodruk dzieła Mikołaja Kopernika „O obrotach sfer niebieskich” z 1543 roku. Około 40-letni mężczyzna przyszedł wtedy do czytelni po zamówione kilka dni wcześniej dzieło. Kradzież przygotował perfekcyjnie. Wyjął z tekturowej oprawy ponad 200 stron pierwodruku i chowając je pod sweter wyszedł, mówiąc, że idzie do ubikacji. Przestępstwo stwierdzono już po kilku minutach, ale po sprawcy został tylko płaszcz i rewers. Wypełniony na nazwisko osoby, która dwa lata temu zgłosiła o kradzieży dowodu tożsamości.
  Krakowskiej Biblioteki PAN do dziś – rok po kradzieży – nie stać nie tylko na nowoczesne zabezpieczenia przed złodziejami, ale nawet na ...zatrudnienie strażnika przy wejściu!
  – Nie mamy funduszy na czynsz, gaz i prąd, co mówić o konserwacji ksiąg – skarży się dyr. Grodziska.
  Biblioteka wystąpiła niedawno do Komisji Kultury i Ochrony Zabytków Rady Miasta Krakowa o 20 tys. zł na uregulowanie bieżących opłat i 130 tys. zł na elektroniczne zabezpieczenie zbiorów. Wiceprezydent Krakowa Paweł Zorski, uczestniczący w obradach komisji, uznał jednak, że Biblioteka PAN jest instytucją państwową, więc miasto nie ma podstaw do jej finansowania.
  Być może poprawę tej tragicznej finansowo sytuacji przyniesie po nowym roku zmiana przynależności. Biblioteka będzie należeć do Polskiej Akademii Umiejętności. Nie wiadomo jednak jak ponad 700 tys. tomów przetrwa te kilka miesięcy. Pięć tysięcy starodruków, sześć tysięcy rycin i trzy tysiące rękopisów wymaga natychmiastowej konserwacji.
  – Koszt konserwacji jednej księgi waha się w granicach od 5 do 50 tysięcy złotych – wyjaśnia K. Grodziska.
  – W nieprzystosowanych magazynach niszczeją bezcenne dobra naszej kultury.
  Prozaiczny brak środków finansowych przyczynił się także do kradzieży zbiorów Jagiellonki.
  Wiedzą, że nic nie wiedzą
  – Po kradzieży dzieła Kopernika w Bibliotece PAN podjęte zostały kroki w celu lepszego zabezpieczenia zbiorów w Bibliotece Jagiellońskiej – zapewnia Leszek Śliwa, sekretarz prasowy rektora UJ. – Przesunięto w budżecie uczelni część środków na zakup podstawowego zabezpieczenia elektronicznego czytelni i magazynów zbiorów specjalnych.
  Po ujawnieniu w kwietniu kradzieży 13 inakunabułów, wśród nich XV-wiecznego wydania „Cosmographii” Ptolemeusza, zarządzono inwentaryzację zbiorów. Wynik znany będzie dopiero pod koniec roku. I dopiero wtedy dowiemy się o właściwym rozmiarze kradzieży! Ujawniony ostatnio brak kolejnych ponad pięćdziesięciu inkunabułów oraz starodruków, a także 6 atlasów i 500 pruskich map może wcale nie zamykać listy strat!
  Władze uniwersytetu i biblioteki wiedzą, że... nic nie wiedzą.
  – Może być tak, że mapy zostały źle zakwalifikowane przez magazynierów i trafiły w inne miejsca. Dlatego rozpoczęliśmy bardzo dokładne sprawdzanie zbiorów. Mapy na pewno nie były udostępniane do czytelni publicznej i w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat nikt z nich nie korzystał – nie traci nadziei dr Zdzisław Pietrzyk, wicedyrektor (od sierpnia) Biblioteki Jagiellońskiej, odpowiadający za zabezpieczenie zbiorów.
  Wprowadzenie w czytelniach systemu monitoringu, założenie elektronicznych zamków i kamery oraz sprawdzanie przez ochroniarzy osób wchodzących i wychodzących nie na wiele się zdało.
  – Zabezpieczyliśmy się tylko przed złodziejami z zewnątrz. Tymczasem w tej chwili wiele wskazuje na to, że nasze zbiory uszczuplają sprytnymi sposobami pracownicy biblioteki – przyznaje rektor, prof. Ziejka.
  Takie sugestie wysunęli policjanci. Uważają oni, że tak w przypadku inkunabułów, jak i map, kradzieży dokonała działająca na zlecenie fachowców osoba lub grupa osób mająca świetne rozeznanie w zbiorach, procedurze ich zabezpieczenia oraz rynkowej wartości.
  Można jednak powiedzieć, że mądry UJ po szkodzie. W listopadzie zacznie działać system telewizyjnych i elektronicznych zabezpieczeń w całym budynku biblioteki. Dlaczego dopiero teraz?
  – Wcześniej nie było to możliwe, bo w budżecie uniwersyteckim brakowało odpowiedniej sumy, ok. 700 tys. zł – wyjaśnia rektor Ziejka. – Elektroniczne zamki i kamery telewizyjne z powodu braku funduszy założono dotychczas jedynie w czytelniach zbiorów specjalnych.
  Oczywiście nie były one wystarczającym zabezpieczeniem przed złodziejem wewnętrznym.
  Efekt? Wartość samych 51 skradzionych inkunabułów i starodruków biegli szacują na 14 mln zł. Taką kwotę podaje prof. Stanisław Szczur z Instytutu Historii UJ. To on na zlecenie krakowskiej prokuratury porównywał zdjęcie okładki piętnastowiecznego wydania dzieła Ptolemeusza „Cosmografhia” – zamieszczone w katalogu domu aukcyjnego Reiss und Sohm – z dokładną ołówkową kopią oryginału, znajdującą się w Jagiellonce. Na tej podstawie w stu procentach stwierdził, że okładka dzieła wystawionego w Niemczech na sprzedaż jest identyczna ze skradzioną z krakowskiej biblioteki.
  Krakowska prokuratura jednoznacznie stwierdziła wadliwość zabezpieczenia cennych zbiorów. W ostatnich latach prowadzona jest rozbudowa uniwersyteckiej biblioteki, w budynku mogło swobodnie poruszać się wiele niepowołanych osób. Ale dyrekcji zarzucono też rażące zaniżanie wartości skradzionych d
  - ballest Re: Berlinka 21.10.11, 20:03
    
    "Krakowska prokuratura jednoznacznie stwierdziła wadliwość zabezpieczenia cennych zbiorów. W ostatnich latach prowadzona jest rozbudowa uniwersyteckiej biblioteki, w budynku mogło swobodnie poruszać się wiele niepowołanych osób. Ale dyrekcji zarzucono też rażące zaniżanie wartości skradzionych dzieł (np. księgę Ptolemeusza wystawioną w Niemczech za 1,2 mln marek biblioteka wyceniła na... 18 tys. zł). Dyrekcja Jagiellonki nie zawiadomiła też znanych domów aukcyjnych o kradzieży.
    – W Europie nie istnieje centralny rejestr zaginionych pozycji. Każdy antykwariusz na własną rękę stara się więc zbadać historię wystawianych na sprzedaż książek. Jeśli jednak nie ma żadnych informacji o kradzieży, a właściciel przedstawi wiarygodne pochodzenie dzieła, idzie ono pod młotek – przypomina Janusz Pawlak z krakowskiego antykwariatu Rera Avis.
    A jednak najwięcej niepokoju i zamieszania sprawiła nie tyle wartość skradzionych dzieł, co możliwość znalezienia się wśród nich elementów Berlinki. Napięcie podsycały wspomniane sprzeczne wyjaśnienia władz uniwersytetu i biblioteki. (Np. wicedyrektor Pietrzyk sugerował, że skradzione mapy mogły znajdować się w Jagiellonce „jeszcze przed zdeponowaniem w niej zbiorów niemieckich”). W nieoficjalnych wypowiedziach wiele zainteresowanych sprawą osób nie ukrywało jednak, że sprawa jest poważna, bo ewentualna kradzież części zbiorów z Biblioteki Pruskiej może być wykorzystana przez stronę niemiecką jako argument w staraniach o odzyskanie całego zbioru. Obawy przed ujawnieniem prawdy są zrozumiałe...
    Od początku lat dziewięćdziesiątych Niemcy coraz głośniej dopominają się o zwrot kolekcji. Podczas zeszłorocznego Festiwalu Beethovenowskiego w krakowie doszło w tej sprawie nawet do dyplomatycznego incydentu. Podczas wernisażu wystawy manuskryptów Beethovena ówczesny konsul generalny Niemiec Laurids Holscher zasugerował konieczność zwrócenia zbiorów. Żądania takie pojawiły się na łamach niemieckiej prasy. (Ówczesny rektor UJ prof. Aleksander Koj odpowiedział: „Biblioteka jest depozytariuszem zbiorów, do których dostęp mają nie tylko specjaliści, ale także inne zainteresowane osoby. Niemieckie wystąpienie ma charakter polityczny. Czas i miejsce nie były przypadkowe. Trzeba pamiętać, że Niemcy są nam winni dużo więcej za rzeczy, które zostały zniszczone albo zagrabione.”
    Cały świat ich szukał
    Jednak żądania Niemców są nie tylko faktem politycznym, ale i faktem prawnym. W zbiorach (w depozycie) UJ znajdują się relikwie kultury niemieckiej wywiezione pod koniec wojny z płonącego Berlina i ukryte na Dolnym Śląsku: 20 000 rękopisów Bacha, Mozarta, Beethovena, Schumanna, 212 000 rękopisów uczonych, polityków, poetów (Goethego, Schillera, Herdera), spuścizny po Aleksandrze von Humboldcie i Hoffmannie von Fallerslebenie, autorze słów hymnu niemieckiego oraz – 300 000 rękopisów i dokumentów z czasów romantyzmu.
    – Zbiory i ich los są dla mnie przede wszystkim dowodem dramatu II wojny światowej – mówi dr Krzysztof Zamorski, dyrektor Jagiellonki, który jeszcze przed wakacjami złożył rezygnację w związku z kradzieżami zbiorów, nie została ona jednak przyjęta. Są także problemy do rozwiązania dla Biblioteki Jagiellońskiej.
    – Stanowisko biblioteki jest następujące: w sensie prawnym depozyt jest depozytem.
    Dyrektor zwraca uwagę, że przed Jagiellonką stoi problem innych depozytów, zbiorów polskich rodzin ziemiańskich wcielonych do bibliotecznych zbiorów wolą władz komunistycznych.
    A co do politycznej otoczki...
    Za prawnego dysponenta depozytu zbiorów Pruskiej Biblioteki Państwowej należy uznać polski Skarb Państwa. A w obrębie uniwersytetu – rektora.
    Dyr. Zamorski potwierdza, że przez dziesięciolecia pracowników Jagiellonki obowiązywał nakaz zachowania tajemnicy o Berlince, ale nie potrafi powiedzieć, co legło u jego źródła. Faktem jest, że wówczas nikt, nawet polscy uczeni, nie mieli dostępu do zbiorów. Niemcy od połowy lat sześćdziesiątych wiedzieli jednak gdzie są skarby ich kultury. Istnieją poszlaki, że wywiad zachodnioniemiecki badał sprawę poprzez uczonych anglosaskich, wiedząc, że wobec Niemców polska strona będzie bardziej powściągliwa. Niemniej nie wiadomo do dziś, jak wiadomość o zbiorach wypłynęła na Zachód. Powiadano, że może Zofia Lis, profesor Białostocki...
    – Musimy pamiętać, że wówczas cały świat szukał tych zbiorów. Przecież jeszcze prezydent Roosevelt powołał specjalną komisję międzynarodową do szukania rękopisów Beethovena i Mozarta.
    Aura tajemnicy wokół Berlinki ma niezwykle szeroki zasięg. Sięga nawet na Wschód. Przez wiele lat krążyła plotka, że polskie władze komunistyczne ukrywały zbiory przed... radzieckim sojusznikiem. Czy rzeczywiście?
    – Zapewne nigdy nie znajdziemy dokumentu, który by to potwierdzał – mówi dr Zamorski. – Ale... Mam list sprzed kilku lat od niemieckiego zakonnika, który był świadkiem wywiezienia tych zbiorów z Krzeszowa, twierdzi on, że następnego dnia po odjeździe polskich ciężarówek pojawili się, w cywilnych ubraniach, Rosjanie i pytali o zbiory...
    Tajemnic jest wiele. Słynny Karol Estreicher był przekonany, że zaraz po wojnie ówczesne władze traktowały Berlinkę, jako ewentualny argument przetargowy w negocjacjach o zachodnią granicę. W drugiej połowie lat sześćdziesiątych, gdy wieść jako się rzekło obiegła już świat, zaczyna się burzyć świat muzyczny. Przecież tu chodzi o rękopis IX Symfonii! I nagle Edward Gierek przekazuje enerdowskiemu przywódcy „w darze od narodu polskiego” rękopis tejże symfonii i „Czarodziejskiego fletu”! Komunikat PAP-u mówił wtedy: „Niedawno, w trakcie prac porządkowych odkryto w Bibliotece Jagiellońskiej...”.
    – Uważam, że wybrano taką taktykę poinformowania: te zbiory są w Polsce – ocenia dziś dyr Zamorski.
    Nie był to przy tym gest jednostronny, bo w zamian wróciła do nas część dzieł utraconych przez Polskę podczas wojny.
    – Wydaje się, że zbiory Berlinki – sądzi dyrektor, były traktowane jako zastaw wobec polskich roszczeń powojennych. – Wiem, że dwukrotnie gen. Jaruzelski przymierzał się do rozwiązania sprawy i dwukrotnie pod presją polskich archiwistów wycofywał się z zamiaru.
    
    W zbiorach (w depozycie) UJ znajdują się relikwie kultury niemieckiej wywiezione pod koniec wojny z płonącego Berlina i ukryte na Dolnym Śląsku.
    Co do postawy Niemiec nie można mieć złudzeń:
    – Niemcy nigdy nie zaprzestali i nigdy nie zaprzestaną domagać się zwrotu Berlinki.
    Dyrektor Zamorski jest jednak przekonany, że Niemcy nie mogą powoływać się na racje prawne. Konwencja haska mówi o zwrocie dóbr, które stały się obiektem grabieży wojennej, ale „to nas nie dotyczy, gdyż w tym wypadku nie mamy do czynienia z grabieżą”. Pozostaje wyważenie racji moralnych. Tylko co może zrównoważyć spalenie w trzy dni po upadku powstania warszawskiego naszej Biblioteki Narodowej? Może właśnie Berlinka może być restytucją zastępczą?
    Z tym prawie spokojnym sumieniem chyba jednak coś nie tak...
    – Niemcy mówią: to nasza własność. Jeżeli wysłalibyśmy jakikolwiek z tych obiektów na jakąkolwiek wystawę zagraniczną, to znając procedury prawne wiemy, że Niemcy mogliby te obiekty „aresztować” – obawia się dyrektor.
    O tym, że problem jest skomplikowany, dobrze wie dr Halina Nieć, specjalista prawa międzynarodowego publicznego.
    – Dobra porzucone? Owszem, tak stanowiły dekrety ówczesnych polskich władz, Niemcy jednak przywieźli zbiory na Śląsk właśnie po to, by je uchronić przed zniszczeniem, a nie porzucić! – mówi.
    Niechętnie rozmawiają
    Problem jest skomplikowany, bo ówczesne prawo międzynarodowe nie regulowało tej sytuacji (jak i przypadków sądzonych przez Trybunał Norymberski). Natomiast zasady zwyczajowe prawa międzynarodowego kształtowane od czasów napoleońskich mówią, że dobra kultury nie tylko nie mogą stanowić wojennego łupu, ale i być zaliczane w poczet odszkodowań
    - ballest Re: Berlinka 21.10.11, 20:05
      
      "Niechętnie rozmawiają
      Problem jest skomplikowany, bo ówczesne prawo międzynarodowe nie regulowało tej sytuacji (jak i przypadków sądzonych przez Trybunał Norymberski). Natomiast zasady zwyczajowe prawa międzynarodowego kształtowane od czasów napoleońskich mówią, że dobra kultury nie tylko nie mogą stanowić wojennego łupu, ale i być zaliczane w poczet odszkodowań. Co więcej, winny wrócić na swoje miejsce, zgodnie z zasadą więzi terytorialnej.
      – Z punktu widzenia prawa międzynarodowego państwo polskie ma obowiązek zwrotu tych dóbr – uważa dr Halina Nieć.
      Zasady prawa międzynarodowego mówią także o restytucji i restytucji zastępczej. A my mamy ogromne roszczenia w stosunku do Niemiec, jeśli chodzi o dobra kultury.
      – I tu powiedzmy sobie szczerze, że Niemcy niezbyt chętnie na ten temat rozmawiają – stwierdza dr Nieć.
      Dyr. Zamorski wypowiada podobną opinię: W ciągu sześciu lat toczących się rozmów Polska przedstawiła stronie niemieckiej miejsce przechowywania ponad 160 obiektów, z ponad 50 tys. zagrabionych, i ani jeden z tych obiektów do nas nie wróci.
      A więc rzecz się tak przedstawia: nikt odpowiedzialny nie może mówić, że Berlinka jest nasza, ale ponieważ Niemcy nie wywiązały się z obowiązku restytucji naszych zniszczonych dóbr, nie mamy obowiązku oddać pruskich zbiorów natychmiast. Restytucja zastępcza może prowadzić do oddania dóbr podobnej wartości, ze zbliżonego okresu...
      Wśród rozmaitych pomysłów załatwienia sprawy Berlinki pojawiła się koncepcja powołania polsko-niemieckiej fundacji do zarządzania zbiorami. Może przynajmniej kwestia ich strzeżenia byłaby wtedy lepiej rozwiązana?"
      - berncik Re: Berlinka 21.10.11, 20:50
        
        Wśród rozmaitych pomysłów załatwienia sprawy Berlinki pojawiła się koncepcja powołania polsko-niemieckiej fundacji do zarządzania zbiorami. Może przynajmniej kwestia ich strzeżenia byłaby wtedy lepiej rozwiązana?"
        
        Zaroz zech se tak myslou,Niemcy majom za to placic.Jak to nie umiom zabespieczyc to niech to poslom wlascicielowi.Niemcy jeszcze bydom Policjantom gechälter placic zeby te gorolske zlodzieje nie rozkradli. Jak ich nie wstyd?.Scheiß inteligencja.
        
        1fatum Re: Berlinka 22.10.11, 23:40
        
        To tak jakby do pilnowania Auschwitz wykorzystać dawnych Wachmanów.
        Co ma Polska do Berlinki?
        
        Może niemiecka strona zaproponuje podobne rozwiązanie z Jagiellonką.
        
        ballest Re: Berlinka 19.11.11, 16:18
        
        ;)
        
        ballest Mieszko Wikingiem, Wykopaliska 17.12.11, 19:59
        
        Mieszko I Skandynawem?
        Jak podaje prof. Benedykt Zientara hipoteza o powstaniu państwa polskiego drogą
        najazdu
        obcych plemion, pojawiła się w Polsce już w XVIII. W ten sposób tacy historycy
        jak W.A.
        Maciejowski, A. Bielowski, K. Szajnocha, F. Piekosiński usiłowali wyjaśnić
        pochodzenie
        różnic stanowych w Polsce i genezę poddaństwa chłopów, oraz fakt, że z kilku słabych
        plemion słowiańskich nagle wyrosło potężne państwo śmiało rywalizujące nie tylko z
        Czechami i plemionami wschodu, ale także z Germanami. Powstaniu tej koncepcji
        sprzyjał
        zupełny brak dowodów na istnienie przodków piastowskiego Mieszka. Tak więc
        późniejszy
        Mieszko I był przybyszem z kraju Wikingów, a jego prawdziwe imię nadane na chrzcie
        (zapisane w regestrach papieskich) miało brzmieć Dagome, a jak sądzi Henryk
        Łowmiański –
        Dagobert. Pierwotne zaś, z urodzenia – nordyjskie Björn czyli niedźwiedź. Tłumaczone
        później
        w Polsce jako Miśko lub Mieszko. Dwaj historycy niemieccy okresu
        międzywojennego O. Lambert Schulze oraz Robert Holtzmann, a także wpływowy
        mediewista Albert Brackmann poświęcili temu problemowi obszerne prace później
        zapomniane dzięki nieszczęśliwemu zbiegowi okoliczności. Zainteresowała się nimi
        bowiem
        propaganda hitlerowska, która próbowała opierając się na tych materiałach
        udowodnić brak
        państwowotwórczych zdolności wśród Słowian. Z podobnych powodów nieprzychylnym
        okiem patrzy się w naszym kraju i nie tylko, na przykład na niektóre prace wybitnego
        przecież filozofa Fryderyka Nietsche
        
        ---------
        "Niedawno przeprowadzone badania w kompleksie osadniczym pochodzącym ze
        wczesnego średniowiecza (miejscowość Kałdus pow. Chełmna) ujawniły ślady
        występowania
        wikingów w tej części Pomorza
        23
        . Świadczą o tym m.in. dwa odważniki wykonane z brązu i
        dwa wykonane z ołowiu, które zostały wykopane już podczas wcześniej prowadzonych
        prac
        wykopaliskowych. Znaleziono je na jednym z cmentarzysk szkieletowych. Niestety
        obydwa
        odważniki brązowe zaginęły podobnie jak jeden ołowiany. Takie odważniki są
        charakterystyczne dla Skandynawii. Bardzo podobne do tych występują w Haithabu.
        Jednak
        brak tego typu znalezisk
        24
        na obszarze Gdańska może wskazywać, wbrew źródłom
        historiograficznym, że miasto to nie było w omawianym okresie ważnym ośrodkiem
        wymiany w państwie wczesnych Piastów
        25
        . Innym znaleziskiem jest krążek z poroża. Posiada
        on wyryty na odwrocie napis runiczny, co definitywnie wskazuje na jego pochodzenie.
        Kolejny przedmiot, który najprawdopodobniej jest pochodzenia skandynawskiego, to
        okucie z
        zachowanymi dwoma nitami. Forma tego znaleziska nawiązuje do Młota Thora, który
        to był
        niezwykle rozpowszechnioną ozdobą w Skandynawii
        26
        .
        Dzięki ostatnio prowadzonym badaniom na tym stanowisku dokonano odkrycia
        licznych przedmiotów pochodzenia skandynawskiego. Największą koncentrację tych
        przedmiotów stwierdzono w starszej części tegoż cmentarzyska. Szczególnie
        interesujące są
        dwa wiadra wykonane z drewna metodą klepkową i wzmocnione obręczami, a także
        zdobioną
        żelazną blachą. Jest to unikat nie tylko na terenie Pomorza, ale i całej zachodniej
        Słowiańszczyzny, gdyż wiaderka takie występowały głównie w Danii. Interesujące jest
        znalezisko całej monety wyemitowanej w latach 1017-1023 przez Kanuta Wielkiego.
        Znajdują się tam przedmioty nie tylko pochodzenia skandynawskiego, ale też
        takie, których
        zdobienia i technika wykonania wskazują na to, iż były wykonane w kręgu sztuki
        anglo-
        iryjskiej
        27
        . Wykopano również kilka przedmiotów, które wskazują na łączenie
        zachodniosłowiańskich technik wykonania ze skandynawską sztuką zdobienia w stylu
        Mammen (2. połowa X i początek XI wieku)"
        
        Wszystkie te przedmioty można datować na końcówkę X wieku, a
        najprawdopodobniej na 1 połowę XI wieku, co nie wyklucza możliwości wcześniejszego
        pochodzenia niektórych z nich. Luksusowy charakter tych przedmiotów każe nam
        przypuszczać, iż są to przedmioty, które znalazły się tutaj wraz z ich
        właścicielami. Byli oni
        najprawdopodobniej elitą miejscowej władzy i pochodzili z Danii. Ich pobyt na
        tym terenie
        nie powinien być traktowany jako epizod, lecz jako stałe osadnictwo. Ich wiedza i
        doświadczenie były bardzo cenne dla funkcjonowania lokalnego ośrodka władzy
        państwowej
        i mającego cechy ośrodka wczesno miejskiego
        29
        . Jednym z najnowszych odkryć jest grób
        wojownika, w którym odnaleziono żelazny miecz inkrustowany srebrem i miedzią
        30
        , co
        wskazuje, że na tym terenie mogli być wojownicy pochodzenia skandynawskiego. Ślady
        wskazujące na ich pobyt na tym terenie odkryto w miejscowości Ciepłe, która jest
        położona
        dalej na północ po drugiej stronie Wisły
        
        szwager_z_laband Re: Mieszko Wikingiem, Wykopaliska 17.12.11, 21:23
        
        Ballest jo niywia elich Ci sam juz prima dou, jak niy to tera ny swiynta oz to robia richtik ze slonskim "richtik" .
        
        ballest Re: Mieszko Wikingiem, Wykopaliska 22.12.11, 14:39
        
        szwager_z_laband napisał:
        
        > Ballest jo niywia elich Ci sam juz prima dou, jak niy to tera ny swiynta oz to
        > robia richtik ze slonskim "richtik" .
        
        Wytlumacz blizy, Laband ?
        
        szwager_z_laband Re: Mieszko Wikingiem, Wykopaliska 22.12.11, 18:09
        
        idzie mi o to
        
        zupełny brak dowodów na istnienie przodków piastowskiego Mieszka
        
        ballest Re: Mieszko Wikingiem, Wykopaliska 28.12.11, 20:35
        
        Gynau, a slowo Piast wymyslone zostalo dopiero przez Adama Naruszewicza i to we 18 wieku ;)
        
        1fatum Re: Mieszko Wikingiem, Wykopaliska 28.12.11, 20:52
        
        ballest napisał:
        
        > Gynau, a slowo Piast wymyslone zostalo dopiero przez Adama Naruszewicza i to w
        > e 18 wieku ;)
        
        *********************************************************
        
        Akurat tego nie wiedziałem. Możesz coś więcej napisać.

berncik Re: Rozmaitosci na temat historii 01.01.12, 19:46

Krzysztof Kolumb był Polakiem? Na siecher to bou Gorol:
www.tvn24.pl/26086,1684261,0,1,krzysztof-kolumb-byl-polakiem,wiadomosc.html

seppel Re: Rozmaitosci na temat historii 01.01.12, 20:00

Klar Berncik;))
a ze ftedy jeszcze Autof niy bouo to ein Okrynt Szpanierom zapie...ou
...i jak nim uciekou to pomylou kerunki ;)
to je tak jak sie zu doof je kompas odczytac ;)
1fatum Re: Rozmaitosci na temat historii 01.01.12, 20:01

berncik napisał:

> Krzysztof Kolumb był Polakiem? Na siecher to bou Gorol:
> www.tvn24.pl/26086,1684261,0,1,krzysztof-kolumb-byl-polakiem,wiadomosc.html

**********************************************

Matka Boska też była Polką, bo przecież jest Matka Boska Częstochowska, a do tego królową Polski.
- rita100 Re: Rozmaitosci na temat historii 01.01.12, 22:38
  
  Koło zawsze musi być okrągłe szczególnie na kantach.
  - ballest Re: Rozmaitosci na temat historii 05.04.12, 09:42
    
    "Eine Erläuterung Was Grass uns sagen will
    04.04.2012 • Das Gedicht „Was gesagt werden muss“ von Günter Grass ist ein Dokument der Rache. Eine Interpretation.
    Von Frank Schirrmacher
    
    Es empfiehlt sich, Gedichte von Günter Grass erst mit den Augen und dann mit dem Schraubenzieher zu lesen. Sie ähneln Ikea-Regalen. Auf dem Papier sieht alles ganz einfach aus, aber wenn man das fertige Werk erst einmal auseinander genommen hat, kriegt man es einfach nicht mehr zusammen.
    Ein Gedicht ist natürlich kein Regal. Man sieht von außen nicht, was in ihm steckt. Ein Gedicht ist ein Gedicht, weil es niemals sagt, was Sache ist. Seit Generationen müssen Schüler im Deutschunterricht deshalb die Frage beantworten, was der Dichter uns verheimlicht.
    Ein Leitartikel als Gedicht
    Ganz anders der Leitartikel. Ein Leitartikel ist ein Artikel, der immer sagt, was Sache ist. Generationen von Zeitungsleser streiten sich deshalb jeden Morgen, ob sie richtig finden, was er sagt, oder falsch.
    Schraubt ein Autor Gedicht und Leitartikel zusammen, muss der Leser folgerichtig herausfinden, ob er richtig oder falsch findet, was der Dichter verheimlicht.
    Damit sind wir bei Günter Grass und seinem Gedicht „Was gesagt werden muss“. Neun Strophen, die der Nobelpreisträger heute auf der ganzen Erde verbreiten lässt (die „New York Times“ aber hat es dann doch nicht gedruckt). Auf den ersten Blick scheint es einfach zu verstehen und harmlos konstruiert. „Was gesagt werden muss“, das steht in Strophe sieben: Die „Atommacht Israel“ gefährde den Weltfrieden. Es geht um Iran und Israel, um „Planspiele“, „nukleares Potential“, „Antisemitismus“, „U-Boot“-Lieferung, die „Heuchelei des Westens“, den „Weltfrieden“, „iranische Atomanlagen“, „permanente Kontrolle“, „eine internationale Instanz“ - das alles sind die Bauteile des politischen Leitartikels.
    Das Gedicht hinter dem Gedicht
    Man kann das diskutieren wie jeden Leitartikel. Man wird dann feststellen, dass - abgesehen von der These, der Staat Israel gefährde den Weltfrieden - Grass keine Einzelmeinung vorträgt. David Grossman hat sich in dieser Zeitung ganz ähnlich geäußert. Die israelische Zeitung „Haaretz“ zitierte vor wenigen Tagen ausführlich die Warnungen Hilary Clintons vor einem Präventivschlag Israels. Auf den ersten Blick ist Grass’ Gedicht auch nur das: ein Nobelpreisträger-Kommuniqué für den Weltfrieden, sprachlich Lichtjahre von irgendeiner Art heutzutage praktizierter Literatur entfernt.
    Wer jetzt mit dem Schraubenzieher nachschaut, findet aber ein zweites Gedicht und zwar eine ziemlich bestürzende Umkehrung westdeutscher Nachkriegsdiskurse. Grass schreibt einen Leitartikel, der das lyrische Verfahren benutzt, um über Israel als Israels Opfer sprechen zu können. Die deutsche Geschichte habe ihn bisher gehindert, offen zu sprechen. Jetzt aber muss er reden.
    Warum schweige ich, verschweige
    zu lange,
    was offensichtlich ist und in Planspielen
    geübt wurde, an deren Ende als
    Überlebende
    wir allenfalls Fußnoten sind.
    Man muss sich klarmachen, was dieser Meister der Sprache assoziativ aufruft. Es spricht ein potentiell „Überlebender“, der „allenfalls Fußnote der Geschichte“ sein wird, wenn man Israel nicht Einhalt gebietet. Im semantischen Kontext dieses Gedichts raubt er sich das Wort „Überlebende“ und damit die moralische Autorität der überlebenden Verfolgten des Dritten Reichs. Mehr noch, er spielt fast wörtlich auf die Gedenkveranstaltung zur Pogromnacht vom 9.November 2008 an, auf der Charlotte Knobloch davor warnte, dass die Opfer des Holocaust zu „Fußnoten der Geschichte“ werden könnten. Auf diese Befürchtung antwortete Angela Merkel in der gleichen Veranstaltung mit einem berühmten Satz, der auch staatsrechtlich relevant ist und den dieses Gedicht widerlegen will: „Die Sicherheit Israels zu schützen ist Teil der Staatsräson Deutschlands.“
    Lyrischer Etikettenschwindel
    Aber das ist es nicht allein. Das ganze Gedicht durchzieht ein Subtext, ein lyrischer Etikettenschwindel, der, wenn man ein paar Begriffe verändert, wie die Schwundform eines Textes eines hellsichtigen Widerstandskämpfer des Jahres 1934 wirkt (der bekanntlich mit einer Ausnahme nie geschrieben wurde). Grass sagt:
    1. Ich habe zu lange geschwiegen, aber jetzt schweige ich nicht mehr.
    2. Ich habe geschwiegen, aus „Zwang“ und Angst vor Bestrafung („Zwang, der Bestrafung in Aussicht stellt“).
    3. Ich wäre angeklagt worden des „Antisemitismus“ (ersetzt semantisch das Wort: Hochverrat).
    4. Aber jetzt rede ich, weil geplant ist, ein ganzes Volk auszulöschen.
    Hier geht es nicht mehr um Israel und Iran, hier geht es darum, endlich die Chance zu ergreifen, einen Rollentausch vorzunehmen. Natürlich nennt er die deutschen Verbrechen „ureigen“ und „ohne Vergleich“. Aber was er auf der Aussagebene verneint, suggeriert er auf der Assoziationsebene. Die Wortfelder, die Grass aufruft, vom Überlebenden bis zur Auslöschung eines Volkes, was nichts anderes als Holocaust heißt, sind eindeutig. Doch Grass hat noch mehr zu bieten, um sich die Zunge zu lösen, und das ist vielleicht sein stärkstes Stück. Er spricht nicht nur als künftiger Überlebender eines geplanten Völkermords, er sagt auch, was ihn davon abhielt, die „Wahrheit“ auszusprechen:
    Weil ich meinte, meine Herkunft,
    die von nie zu tilgendem Makel
    behaftet ist,
    verbiete, diese Tatsache als
    ausgesprochene Wahrheit
    dem Land Israel, dem ich verbunden bin
    und bleiben will, zuzumuten.
    Es sind nicht die Handlungen und Gedanken, die ihn zur Verstellung zwangen, sondern die genetische Herkunft. „Herkunft als Makel“ - er sagt nicht: „meine Generation“, „mein Land“, „unsere Geschichte“, „meine Geschichte“, er benutzt den genealogischen Begriff „Herkunft“. Und zwar aus schlichtem Grund. Denn jetzt teilt er auch diese Stigmatisierung mit den wahren Opfern des Rassismus. Gewiss, er sagt nicht, dass er deswegen gejagt und verfolgt wird. Aber den Preis, den er glaubt gezahlt zu haben, ist im dichterischen Kosmos wie ein Todesurteil: Die Herkunft zwang ihn zur Lüge.
    Machwerk des Ressentiments
    Hat man das Gedicht so weit auseinandergeschraubt, bekommt man es nie wieder zusammen. Nein, das ist kein Gedicht über Israel, Iran und den Frieden. Wie könnte es das sein, wo es den iranischen Holocaust-Leugner als „Maulhelden“ in einer Zeile abtut und gleichzeitig doch ausdrücklich nur geschrieben ist, um Israel zur Bedrohung des Weltfriedens zu erklären?
    Es ist ein Machwerk des Ressentiments, es ist, wie Nietzsche über das Ressentiment sagte, ein Dokument der „imaginären Rache“ einer sich moralisch lebenslang gekränkt fühlenden Generation. Gern hätte er, dass jetzt die Debatte entsteht, ob man als Deutscher Israel denn kritisieren dürfe. Die Debatte aber müsste darum geführt werden, ob es gerechtfertigt ist, die ganze Welt zum Opfer Israels zu machen, nur damit ein fünfundachtzigjähriger Mann seinen Frieden mit der eigenen Biographie machen kann."
    - ballest Wikingowie 03.06.12, 13:22
      
      Z kolei najbardziej przekonujące są argumenty archeologiczne. Znane są one od kilkudziesięciu lat, ale w okresie socjalistycznym było embargo na pisanie o jakiejkolwiek roli Wikingów przy narodzinach Polski. Znalezione w wodach Jeziora Lednickiego miecze, topory czy hełmy są pochodzenia wikińskiego, zatem jest pewne że stacjonowała na Ostrowiu Lednickim drużyna Wikingów lub nawet był to gród przez Wikingów wybudowany i stanowiący ośrodek ich władzy. Z drugiej strony poza wszelką wątpliwością ów Ostrów był jednym z najważniejszych ośrodków państwa wczesnopiastowskiego obok Gniezna i Poznania. Groby wojów wikińskich odkryto także w Małopolsce w pobliżu ogromnych grodów wybudowanych na przełomie X i XI wieku (po podboju przez Polan) i na północnym Mazowszu (pogranicze z Prusami). Czy zatem jest możliwe, że książę był słowiański, a jego ciężkozbrojna drużyna wikińska, czyli militarnie słabszy wynajmował znacznie silniejszych rycerzy/rabusiów? Bardzo mało prawdopodobne. W takim przypadku rabusie wzięliby, co ich, razem z władzą i całym skarbcem, bo kto mógłby ich przed tym powstrzymać? To bardzo silne argumenty.
      - kubiss Re: Stalowa Korona Piasty 03.06.12, 22:43
      - ballest Holocaust ! 20.10.12, 12:21
        
        marucha.wordpress.com/2012/10/20/zyd-przyznaje-holokaust-to-oszustwo-i-psyop/
        
        Jew admits “Holocaust” is a fraud and a PSYOP
        johnfriendsblog.blogspot.com/2012/07/jew-admits-holocaust-is-fraud-and-psyop.html
        John Friend, tłumaczenie Ola Gordon
        
        Carolyn Yeager dzisiaj [11.07.2012 - admin] zamieściła fragment niezwykłego artykułu Klausa Schwensena On the Roads of Truth: Searching for Warwick Hester [Na drodze do prawdy: poszukiwania Warwicka Hestera] opublikowanego w ostatnim wydaniu Inconvenient History, w którym amerykański Żyd przyznaje, że rzekomy “holokaust” 6 mln europejskich Żydów dokonany przez Hitlera i NSDAP w czasie II wojny światowej to oszustwo. Carolyn pisze (podkreślenia moje):
        
        Zdumiewające potwierdzenie amerykańskiego psychologa żydowskiego w najnowszym wydaniu (lato 2012) Inconvenient History Journal. . .
        
        Schwensen pisze o pewnym “Warwicku Hesterze”, który (w latach 1950) napisał “krytycznie o liczbie 6 mln i żydowskich ofiarach w znanym teraz wydarzeniu pod nazwą “holokaust”. “Warwick Hester” wspomina zwiększenie się liczby żydowskiej populacji o 3 mln w latach 1933-1950, co oczywiście jest sprzeczne z 6 mln zamordowanymi przez nazistów. W związku z tym opowiada następującą historię:
        
        “Kiedy ostatnio rozmawiałem z Amerykaninem pochodzenia żydowskiego, którego bardzo szanuję, poruszyłem tę rozbieżność [w liczbie populacji żydowskiej]. Zapytałem go czy sam na serio wierzył w to, że naziści zabili 6 milionów. Powiedział: “Oczywiście że nie. Bo oni nie mieli na to ani czasu, ani metod. Co oczywiście mieli, to zamiar. I tu zaczyna się polityka [tzn. psychologia propagandy]. Biorąc pod uwagę przypisywany zamiar, można wymyślać każdą liczbę. Uważaliśmy, że 6 milionów to niezbyt dużo by wydawało się wiarygodne, ale wystarczy żeby wstrząsać ludzkością przez jedno stulecie. Tę szansę dał nam Hitler, i korzystamy z niej najlepiej jak możemy, z dobrym skutkiem, jak widzisz“. Powiedziałem, że powinien zastanowić się nad tym, że takie polityczne kłamstwo zostanie, w wyniku konsekwentnego śledztwa, ujawnione i obróci się przeciwko tym, którzy je wymyślili. Ale ten Żyd, psycholog, zaprzeczył temu. To [propaganda] weszło tak głęboko w masową podświadomość, że nigdy nie zostanie usunięte. Ludzkość generalnie jest totalnie bezkrytyczna. Tego co zakotwiczyło się w podświadomości, nawet człowiek zdrowo myślący nigdy nie będzie mógł usunąć. Jako dowód przytoczył fakt, że już teraz [1954!], po stosunkowo krótkiej kampanii propagandowej, ta rzecz nie wymagała żadnej dyskusji. “Nie mamy z tym żadnego problemu, bo wykreowaliśmy fakt historyczny, który od tej pory jest w podręcznikach historii, tak jak data bitwy”.
        
        Jest to naprawdę zdumiewające, technika Wielkiego Kłamstwa z użyciem psychologicznej manipulacji i eksploatacji przez międzynarodowe żydostwo po to, żeby realizować ich rasistowski program dominacji światowej i podboju, potwierdzona przez samego Żyda. Przypomina mi się idealne podsumowanie przez Adolfa Hitlera tej całkowicie żydowskiej taktyki, która przeznaczona dla “bezkrytycznych” mas (łącznie z Żydami), grania na psychice i emocjach.
        
        Ale to Żydom pozostało, z ich nieograniczoną zdolnością do fałszerstw, i ich wojującym towarzyszom, marksistom, żeby przypisać odpowiedzialność za upadek dokładnie człowiekowi, który sam wykazał się nadludzka wolą i energią w wysiłkach zapobieżenia katastrofy, którą przewidział i ratować naród of tej godziny totalnego obalenia i wstydu. Kładąc odpowiedzialność za klęskę w wojnie światowej na barki Ludendorffa, odebrali broń moralnego prawa jedynemu przeciwnikowi na tyle niebezpiecznemu, by postawić przed sądem zdrajców ojczyzny. To wszystko zostało zainspirowane zasadą – która jest prawdą sama w sobie – że w wielkim kłamstwie zawsze jest pewna moc wiarygodności; gdyż szerokie masy narodu można zawsze łatwiej skorumpować w głębszych warstwach ich emocjonalnego charakteru niż świadomie czy dobrowolnie; i dlatego w prymitywnej prostocie ich umysłów chętniej stają się ofiarami wielkiego niż małego kłamstwa, bo sami często mówią małe kłamstwa w drobnych sprawach, ale wstydziliby się uciekać fałszowania na wielka skalę. Nigdy nie przyszło by im do głowy, żeby wykreować kolosalne nieprawdy i nie uwierzyliby w to, żeby inni byli na tyle bezczelni, by tak bezecnie zniekształcić prawdę. Mimo że mogą przywołać fakty, które to pokazują, to nadal maja wątpliwości i wahania, i dalej myśleć, ze może być jakieś inne wyjaśnienie. Bo ogromnie bezczelne kłamstwo zawsze pozostawia ślady, nawet po jego wykryciu, fakt znany wszystkim ekspertom kłamstwa na tym świecie, i wszystkim którzy razem spiskują w sztuce kłamstwa. Ci ludzie zbyt dobrze wiedzą jak wykorzystać fałsz do swoich najnikczemniejszych celów.
        
        Ale od niepamiętnych czasów Żydzi lepiej od innych wiedzieli jak można wykorzystywać fałsz i kalumnie. Czy ich egzystencja nie opiera się na jednym wielkim kłamstwie, a mianowicie, że są wspólnotą religijną, podczas gdy naprawdę są rasą? I to jaka rasą! Jeden z największych myślicieli, jaką wyprodukowała ludzkość, określił Żydów na zawsze w sposób głęboko i dokładnie prawdą. On (Schoppenhauer) nazwał Żyda “wielkim mistrzem kłamstw”. Ci którzy nie rozumieją tego stwierdzenia, albo nie chcą weń wierzyć, nigdy nie będą mogli pomóc w zwycięstwie Prawdy. – Adolf Hitler, Mein Kampf (s. 184-185)
        
        Dzisiaj podano również do wiadomości, że 80.000 więcej ocalałych z holokaustu będzie otrzymywać odszkodowanie od niemieckiego rządu, w sumie $300 milionów.
        
        Niemcy zgodziły się zapewnić kompensacje dodatkowym 80.000 Żydów, co Konferencja Roszczeniowa nazywa przełomem historycznym.
        
        Osiągnięte w poniedziałek porozumienie w negocjacjach między urzędnikami niemieckimi i przedstawicielami Konferencji Roszczeniowej, może spowodować dodatkowe wypłaty około $300 milionów. Większość pieniędzy pójdzie do ofiar nazistów w byłym Związku Sowieckim, którzy nigdy wcześniej nie kwalifikowali się do emerytur czy wypłat z niemieckich funduszy restytucyjnych.
        
        “Jest to ostatnia grupa ludzi, którzy nigdy nie otrzymali żadnych kompensacji”, powiedział wiceprzewodniczący Konferencji Greg Schneider w telefonicznym wywiadzie dla JTA z Waszyngtonu, gdzie odbywały się negocjacje.
        
        “Dla ludzi którzy cierpieli w czasie szoa, uznanie ze strony Niemiec jest najwyższej wagi. Móc zrobić to na tym etapie, 60 lat po pierwszym porozumieniu ws. odszkodowań, dla 80.000 oso, jest wspaniałe”, powiedział. “Dla ocalałego teraz w starym wieku w końcu dostać uznanie Niemiec jest krytycznie istotne”.
        
        Nie można opisać słowami w jakim zacofanym i niesprawiedliwym świecie żyjemy. Ocalonym z żydowskiego “holokaustu” na świecie (chwileczkę, myślałem, że Niemcy próbowali zabić wszystkich Żydów? Dlaczego jest tak wielu ocalałych?) płacił niezliczone miliony dolarów ten sam naród, który doświadczył prawdziwego holokaustu w II wojnie światowej [the very people who experienced an actual holocaust during WWII]: naród niemiecki. [Łączymy się w bólu i nieutulonym żalu nad biednym narodem niemieckim, a zwłaszcza jego żołnierzami, rozstrzeliwującymi całe rodziny wraz z dziećmi na ich własnej ziemi, nad rodziną Hansa Franka wypędzonego z Krakowa itd... - admin]
        
        W sprawiedliwym świecie Żydzi będą płacić odszkodowania dla świata Gojów za wszystkie wojny, zgony, zniszczenia, ludobójstwa i inne okrucieństwa i manipulacje psychologiczne jakich na nas dokonali. Plutokratyczni żydowscy kapitaliści, bankierzy, podżegacze wojenni i geszefciarze, potentaci medialni i ogólnie oszuści zostaną natychmiast aresztowani, pozbawieni akty
        
        ballest Re: Holocaust ! 20.10.12, 12:23
        
        "W sprawiedliwym świecie Żydzi będą płacić odszkodowania dla świata Gojów za wszystkie wojny, zgony, zniszczenia, ludobójstwa i inne okrucieństwa i manipulacje psychologiczne jakich na nas dokonali. Plutokratyczni żydowscy kapitaliści, bankierzy, podżegacze wojenni i geszefciarze, potentaci medialni i ogólnie oszuści zostaną natychmiast aresztowani, pozbawieni aktywów, i wysłani do Zatoki Guantanamo na śledztwo, na stałe usunięci ze społeczeństwa, na zawsze pozbawieni prawa zajmowania wpływowych stanowisk w nieżydowskim świecie. Pewnego dnia…"
        
        gazetawarszawska.com
        
        ballest Monte Cassino 13.01.14, 21:39
        
        Zapomniana bitwa, niezapomniani Polacy
        
        Monte Cassino jest bitwą zapomnianą przez Amerykanów i Brytyjczyków. W 60. rocznicę D-Day rozpisały się o nim wszystkie angielskie gazety i czasopisma. Ale o Monte Cassino - kompletna cisza. Bo ta bitwa nie pasowała do heroicznego katalogu, w którym mieszczą się Bitwa o Anglię, D-Day czy upadek Berlina.
        
        MICHAŁ KUŹMIŃSKI: Jak ocenia Pan polskiego żołnierza spod Monte Cassino, któremu pod alianckim dowództwem przyszło walczyć tysiące kilometrów od rodzinnego kraju?
        
        MATTHEW PARKER: Po stronie aliantów walczyło siedem głównych grup narodowych, a za każdą stały inne motywacje. Amerykanie, Brytyjczycy czy Nowozelandczycy mieli kłopoty z wytłumaczeniem sobie, po co walczą we Włoszech. Nie wierzyli w oficjalną propagandę, bo znali siłę oddziaływania reklamy. Pewien weteran z Kanady stwierdził dosadnie, że chociaż zaciągnęło się wielu, nikt nie walczył “za Boga i króla. To g... przestało się liczyć podczas pierwszej wojny światowej".
        
        Polacy stanowili pod tym względem kontrast. Jedną z przyczyn był wpływ osobowości gen. Władysława Andersa. Jego charakter stanowił mieszankę pobożności, oddania dla narodu i odwagi. Prawie wszyscy spośród Polaków, na pewno 80 proc. z nich rekrutowało się spośród 1,5 miliona deportowanych przez Sowietów. Byli całkowicie oddani sprawie, gdy pod koniec marca ’44 zajmowali pozycje pod Monte Cassino. Kilku amerykańskich i brytyjskich żołnierzy opowiadało mi o wrażeniu, jakie wywarło na nich przybycie Polaków. Byli zdumiewająco gorliwi i nieustraszeni, aż do poziomu - szczerze mówiąc - głupoty.
        
        - W imię czego, Pańskim zdaniem, Polacy ginęli pod Monte Cassino?
        
        - Podczas bitwy gen. Oliver Leese zapytał Andersa, czy podejmie się ataku na wzgórza wokół klasztoru. Dał dziesięć minut na odpowiedź. Anders zapisał w pamiętnikach: “Była to dla mnie chwila doniosła. Rozumiałem całą trudność przyszłego zadania Korpusu". I następnie: “Zdawałem sobie jednak sprawę, że Korpus i na innym odcinku miałby duże straty. Natomiast wykonanie tego zadania ze względu na rozgłos, jaki Monte Cassino zyskało wówczas w świecie, mogło mieć duże znaczenie dla sprawy polskiej. Byłoby najlepszą odpowiedzią na propagandę sowiecką, która twierdziła, że Polacy nie chcą się bić z Niemcami. Podtrzymywałoby na duchu opór walczącego Kraju. Przyniosłoby dużą chwałę orężowi polskiemu".
        
        Już w lutym 1944 r. Winston Churchill ogłosił układ ze Związkiem Radzieckim dotyczący wschodnich granic Polski. Jednak Anders sądził, że Brytyjczykom chodziło o manewr polityczny; po prostu nie chciał uwierzyć, że kraj straci ziemie, z których pochodzi większość jego żołnierzy. Aby nadać impetu sprawie polskiej, aby - jak mówił Anders - “wypełnić ulice chwałą", potrzebna była legenda zdobywców klasztoru. I udało się.
        
        - To kwestia symboli - a strategiczne znaczenie bitwy? Co by się stało, gdyby klasztor nie padł i związał siły alianckie na jeszcze kilka miesięcy?
        
        - Tragedia polegała na tym, że za bitwą nie stały racje strategiczne. W 1943 r. zdobyto Sycylię, żeby stamtąd wykonać skok do Italii. Celem było wyłączenie Włoch z wojny. Tymczasem nastąpił upadek Mussoliniego i sami Włosi dążyli do zawarcia pokoju. Poza tym Włoch nie należało atakować od południa. Już Hannibal przeszedł przez Alpy, aby uderzyć z północy, a Napoleon mawiał: “Włochy to but. Trzeba wchodzić w nie od góry". Tymczasem alianci posuwali się ku górze wąskiego półwyspu. Nadziali się na wysokie góry, rwące rzeki - marzenie każdego obrońcy. Postęp był tak ślamazarny, że Niemcy mieli mnóstwo czasu, aby przygotować wokół Monte Cassino dobrą pozycję obronną. Powstała śmiertelna pułapka.
        
        Czy istniała taktyczna konieczność ataku na sam klasztor? Nie sądzę. Leese tłumaczył Andersowi, że niezbędne było związanie niemieckich spadochroniarzy obroną klasztoru, aby odwrócić ich uwagę od głównego uderzenia w dolinie rzeki Liri. Na pozycjach atakowanych do 12 maja przez Polaków działały elitarne jednostki alianckie - i zostały dosłownie zmiecione. Zbocza zalegały setki ciał i wraków czołgów. Alianci próbowali praktycznie wszystkiego, aby zdobyć wzgórza. Bezskutecznie. Można spytać: dlaczego miało się udać Polakom? Efekt: ogromna liczba ofiar, żadnych zdobyczy. A drugi atak, wieczorem 16 maja, był moim zdaniem posunięciem całkowicie politycznym. W rejonie klasztoru pozostało nie więcej niż 200 niemieckich spadochroniarzy. Ale wciąż mogli zadać nacierającym ciężkie straty. Koniec końców, klasztor został właściwie opuszczony, a nie zdobyty szturmem. Nie wierzę, żeby komukolwiek udało się go zdobyć. Nie sposób było do niego wtargnąć inaczej niż przez wąskie przesmyki, gdzie mieściły się niewielkie oddziały wystawione na morderczy ostrzał z ruin. Gdy patrzymy na pomnik Polaków, trzeba pamiętać, że umierali, aby stworzyć legendę, nie dla celów operacyjnych czy strategicznych. Zabici we Włoszech to zmarnowane ofiary.
        
        - Polacy mają jednak często wrażenie, że ich udział w bitwie nie jest doceniany.
        
        - Nie mogę się z tym zgodzić. Już jako dziecko, gdy słyszałem: Monte Cassino, myślałem: Polacy i Nowozelandczycy. Problem w tym, że Monte Cassino jest bitwą zapomnianą przez Amerykanów i Brytyjczyków. W 60. rocznicę D-Day rozpisały się o nim wszystkie angielskie gazety i czasopisma. Ale o Monte Cassino - kompletna cisza. Bo ta bitwa nie pasowała do heroicznego katalogu, w którym mieszczą się Bitwa o Anglię, D-Day czy upadek Berlina. Przypominała raczej starcia z lat 1914-1918.
        
        Gdy trzy lata temu pojechałem na Monte Cassino, byłem zaskoczony różnicą między cmentarzami. Niemiecki to odosobnione i mroczne miejsce, mnóstwo tam nieoznaczonych grobów. Brytyjski jest bardzo uporządkowany, z niemal sterylnymi białymi nagrobkami. Potem idzie się na cmentarz polski, na samym szczycie wzgórza. Z daleka widać, jak bardzo jest majestatyczny, patriotyczny, symboliczny, z wielkim orłem ułożonym z kwiatów. Pod Monte Cassino walczyło 27 dywizji alianckich i dwie polskie. Ale udział Polaków miał - można powiedzieć - wyższą rangę. To fakt znany na całym świecie. Ponieśli ogromne straty: 42 proc. żołnierzy, najwięcej spośród wszystkich towarzyszy broni. Następni byli Amerykanie, a potem Brytyjczycy - daleko za nimi.
        
        Po wojnie ogromna część armii Andersa została w Anglii. Praktycznie każde większe brytyjskie miasto ma polską społeczność. Dorastałem w niewielkiej wiosce w pobliżu Sussex, gdzie również byli Polacy. Pamiętam dom z wieloma religijnymi obrazami. Brytyjczycy są świadomi, skąd te społeczności się wzięły. Ich udział choćby w Bitwie o Anglię to wielka część brytyjskiej pamięci o wojnie. Jestem w Polsce zaledwie od dwudziestu czterech godzin, ale od razu zauważyłem, że wielu Polaków obsesyjnie utrzymuje, że albo się ich ignoruje, albo nie docenia ich wysiłku. Nie rozumiem, dlaczego tak się dzieje.
        
        ballest Re: Monte Cassino 13.01.14, 21:41
        
        Może np. dlatego, że w 60. rocznicę zakończenia wojny Władimir Putin nie wspomniał o naszym udziale...
        
        - To było albo niedopatrzenie, albo wrogi ton. Podejrzewam, że to drugie. Szczerze mówiąc, nie przytaknąłbym wizji historii Putina, ale nie czuję się uprawniony do dyskutowania nad obecnymi przekonaniami rosyjskich władz o historii wojny, bo nie potrafię zajrzeć do głowy Putina.
        
        Między londyńskim rządem RP i Sowietami stosunki były niełatwe, odkąd odkryto masakrę katyńską. A postawa Stalina wpłynęła na cały przebieg bitwy. Jeszcze na początku 1944 r. Churchill był przekonany, że Stalin mógłby podpisać odrębny pokój z Hitlerem. Poza tym działał pod wpływem koszmarnych wspomnień z poprzedniej wojny, gdy zginęło całe pokolenie młodych Brytyjczyków. Jego plan prowadził do maksymalnego opóźnienia inwazji przez kanał La Manche. Churchill miał nadzieję, że do chwili lądowania we Francji armię niemiecką zniszczą Sowieci i bombardowania strategiczne.
        
        Dlatego Brytyjczycy i Amerykanie pełnili rolę peryferyjną, we Włoszech i Francji, a unicestwienie nazistów dokonało się przede wszystkim za sprawą Rosjan. Łatwo można dowieść, że Stalin był dużo gorszy od Hitlera. Tyle że taka ocena nie pasuje do wzorca “dobrzy-źli", do dychotomii, która charakteryzuje naszą pamięć o wojnach. Pamiętając o takich zbrodniach Sowietów jak Katyń czy deportacje, musimy równocześnie być im wdzięczni za zniszczenie Hitlera. I cokolwiek czuje się, zwłaszcza w Polsce, do Sowietów, nie sposób się spierać, że było inaczej.
        
        - A Niemcy? Próby ich przedstawiania jako ofiar wojny wciąż odczytuje się w Polsce jako rozmywanie moralnych granic.
        
        - Przeprowadzałem wywiady z niemieckimi żołnierzami. Chciałbym uniknąć generalizowania, ale byłem zaskoczony kilkoma spotkaniami ze spadochroniarzami, słynnymi “Zielonymi Diabłami z Cassino". Mieli niezwykłego ducha walki. Do dziś tworzą związek weteranów. Jednego z nich uznałbym wręcz za nazistę. Powiedział: “Gdyby nie Hitler, Europa byłaby dziś komunistyczna". Po tylu latach wciąż wierzy w tamte kłamstwa! Ale większość z nich to pacyfiści, pełni obrzydzenia do tego, co przeszedł ich kraj. Powtarzają: “Byłem bardzo młody". Wszyscy należeli do Hitlerjugend, wychowywali się w militarystycznym społeczeństwie. Bawiło ich maszerowanie z bronią, jak każdego chłopca.
        
        Równocześnie oglądałem niemiecki film “Upadek". Główna bohaterka mówi na końcu, że była wtedy młoda, ale to żadne usprawiedliwienie. Pamiętałem o tym, rozmawiając z niemieckimi weteranami.
        
        - Może nasze obawy biorą się stąd, że Polacy tyle wycierpieli od Niemców.
        
        - Wśród Brytyjczyków i Amerykanów żywe było poczucie wspólnoty z Niemcami po drugiej stronie frontu. Obie strony musiały znosić niebezpieczeństwo, zimno, głód i strach. Bardzo często, gdy zapalano białe światła, by wyjść z okopów i pozbierać rannych, rozmawiano i wymieniano papierosy. Amerykanin spotykał Niemca, który miał brata w Brooklynie. Ale w przypadku Polaków nic takiego się nie działo. Gdy wzięto klasztor, było tam trzech niemieckich jeńców, którzy spodziewali się, że zaraz zostaną rozstrzelani. Gdy zobaczyli polskie orły, myśleli, że już po nich. Mówiąc krótko, Anglosasom bliska jest idea, że wszyscy żołnierze frontowi byli ofiarami wojny. Wśród Polaków potrzeba podtrzymywania w Niemcach poczucia winy jest dużo silniejsza. I w pewnym sensie obie postawy są uzasadnione.
        
        - Mówił Pan, że "Zielone Diabły" charakteryzował niezwykły duch walki.
        
        - Brytyjczycy spod Monte Cassino byli pełni podziwu dla “Zielonych Diabłów". Głównodowodzący, gen. Harold Alexander, pytał, jak możliwa była taka obrona - wszędzie dym i kurz, ludzie odkopywani spod gruzów, ale wciąż zdolni do tego, żeby walczyć. Osobiście nie czuję się dobrze z tym podziwem. Co czyni żołnierza skutecznym? Najskuteczniejsze w kampanii były zapewne “Zielone Diabły", po stronie aliantów zaś - Goumiers, marokańskie nieregularne wojska górskie. Nie brali jeńców. Przerażali nie tylko Niemców, ale nawet sojuszników. Prawdopodobnie na drugim miejscu byli Gurkhowie z Nepalu: niepiśmienni, tysiące mil od domu, nie wiedzieli, w jakim kraju są i o co walczą. Byli efektywnymi żołnierzami, gdyż brakowało im obywatelskiej osobowości. Podobieństw można szukać też w Armii Czerwonej.
        
        Co ci wszyscy żołnierze mieli wspólnego? Otóż byli najbrutalniejsi. Im bliżej modelu - powiedziałbym - cywila w mundurze, bo tak można opisać Amerykanów, tym mniejsza skuteczność bojowa. Najskuteczniejsi byli ci - proszę nie posądzać mnie o rasizm - półcywilizowani, a raczej zbrutalizowani przez ubóstwo czy imperialną kontrolę. Z Niemcami było podobnie, ich jednak zbrutalizowały nazizm i wojskowe wychowanie. To nie jest coś godnego podziwu, ale pożałowania.
        
        - Dlaczego Pańskim zdaniem Polacy sądzą, że inni nie doceniają ich poświęcenia w czasie wojny?
        
        - Podczas promocji książki rozmawiałem z dziennikarką, która zaczęła od stwierdzenia, że Polaków obwinia się o współudział w Holokauście. Odpowiedziałem: nic podobnego, nigdy o tym nie słyszałem! Takie myślenie ma źródło w poczuciu bycia ofiarą, mocno związanym z waszą historią. Dziś Wielka Brytania interesuje się wieloma polskimi kwestiami, choćby waszym członkostwem w Unii. Dostrzegamy w was młody kraj. Kraj z przyszłością, która może być znacznie lepsza od minionych dziesięcioleci. Może czas spojrzeć przed siebie?
        Komentarze
        
        Wiedza i świat
        
        cirano Re: Monte Cassino 14.01.14, 08:53
        
        Dobrze godo
        
        ballest Berlinka jeszcze roz 17.01.14, 10:43
        
        Kruki w klatce
        Pisał przed sześciu laty z niejaką emfazą Jan Nowak-Jeziorański:
        
        „Serce niemieckiej kultury, które biło przez stulecia w Berlinie,
        znajduje się dziś w Krakowie”.
        
        Owo serce stało się zapewne ostatnim zakładnikiem II wojny światowej, bo przez minione dziesięciolecia na losy Berlinki długim cieniem kładła się wojenna trauma. Stąd też historia dyskusji i negocjacji o jej przyszłość to ciekawy przyczynek do obrazu polsko-niemieckich stosunków, wzajemnych uprzedzeń, narodowych resentymentów, politycznych strategii, dyplomatycznych gier i symbolicznych gestów. I choć po 50 latach jesteśmy praktycznie w punkcie wyjścia, to owe dzieje braku porozumienia są chyba bardziej interesujące aniżeli tzw. historia z happy endem.
        Ukryte skarby
        Berlinka? Jaka Berlinka? – ta strategia naiwnego dziecięcego pytania była pierwszą stosowaną przez władze PRL. W 1946 r. zbiory Biblioteki Pruskiej ukryto w przepastnych piwnicach Jagiellonki (głównej biblioteki UJ w Krakowie). I od samego początku ów fakt stał się jedną z państwowych tajemnic. Sekretu bacznie strzeżono zarówno przed wrogim NRF, jak i bratnim NRD. Władze szybko bowiem uznały, że skarby te mogą okazać się w przyszłości dobrą kartą przetargową w rozmowach o uznanie granicy na Odrze i Nysie lub w jakichkolwiek innych pertraktacjach z bliższymi lub dalszymi zachodnimi sąsiadami. Gdy w 1965 r. przekazywaliśmy do Berlina wschodniego 127 tys. tomów mniej cennych książek i czasopism, trzy czwarte nosiło pieczęcie Biblioteki Pruskiej. By więc zmylić ślady, zbiór najpierw potajemnie przewieziono do Łodzi, by następnie, już oficjalnie, za pośrednictwem firmy spedycyjnej Hartwig wyekspediować na Zachód.
        Ale Niemcy nie próżnowali. Gdy tylko otrząsnęli się po przegranej wojnie, zaczęli się rozglądać za utraconą kolekcją. Tym bardziej że w szczelnych wrotach, które zatrzasnęły się za Berlinką, pojawiły się pierwsze pęknięcia. W 1963 r. do krakowskich antykwariatów trafiły (zapewne skradzione) pojedyncze książki z pieczęciami Biblioteki Pruskiej. Po tym incydencie szef Staatsbibliotek w Berlinie zaczął naciskać na swe władze państwowe, by wyjaśniły z Polakami losy kolekcji. Co ciekawe, ówcześni oficjele w NRD zachowywali zaskakującą powściągliwość, a minister spraw zagranicznych Lothar Bolz stwierdził nawet, że „sprawa jest gorącym żelazem, tak gorącym, że nie będziemy tego próbowali chwytać”.
        Kolejny przeciek nastąpił w 1967 r. Wówczas to wybitna muzykolog prof. Zofia Lissa dotarła pod Wawelem do rękopisów Bacha, Beethovena i Mozarta. O swym odkryciu powiadomiła kierownictwo Niemieckiej Biblioteki Berlińskiej, za co spotkały ją szykany ze strony władz PRL. Ale dopiero dziesięć lat później, w 1977 r., Polska zdecydowała się uchylić rąbka tajemnicy. Opublikowano specjalny komunikat PAP, w którym z brawurową obłudą poinformowano, iż „systematyczne i skrupulatne poszukiwania zostały niedawno uwieńczone pomyślnym wynikiem”. Nadal jednak nie było wiadomo, ile, czego i gdzie posiadamy. Ostatni etap ujawniania zbiorów nastąpił dopiero w 1980 r., kiedy to strona niemiecka uzyskała oficjalne potwierdzenie, że Berlinka zdeponowana jest w Krakowie. Rok później zbiory zostały udostępnione naukowcom z całego świata.
        W dowód przyjaźni
        W 1977 r. podczas wizyty partyjno-rządowej delegacji władz PRL w NRD Edward Gierek przekazał Erichowi Honeckerowi („w dowód przyjaźni”) rękopisy partytur Beethovena i Mozarta ze zbiorów Berlinki. W grudniu 2000 r. podobny gest wykonał premier Jerzy Buzek, ofiarowując Gerhardowi Schröderowi unikatowe wydanie Biblii z 1522 r. w tłumaczeniu Marcina Lutra. Oba te gesty, choć kosztowne, okazały się mało znaczące. Miały być świadectwem dobrej woli i nieco uspokoić coraz bardziej natarczywe żądania strony niemieckiej. Jednak celu nie osiągnęły. Niemcy też zdobywali się na gesty, choć zdecydowanie skromniejsze. W 1992 r. przekazali do Poznania zbiór złotej starożytnej biżuterii, które znajdowały się tam przed wojną, a w 2002 r. – etruskie lustro, zrabowane ongiś z Gołuchowa. Ale i one nie posunęły negocjacji nawet o milimetr.
        Tworzeniu tzw. dobrej atmosfery miały też sprzyjać deklaracje. Gierek, wręczając bezcenne manuskrypty, deklarował: „Już niedługo będziemy mogli przekazać wam te cenności”. Z kolei w 1998 r. sporo zamieszania wywołał wywiad prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego dla „Der Tagesspiegel”. Powiedział on wówczas: „Biblioteka Pruska mogłaby wyruszyć w drogę powrotną do Berlina np. w 2000 r.”. Także rok później polski minister kultury Andrzej Zakrzewski, choć z innego politycznego nadania, deklarował, że zbiory powinny wrócić do Berlina.
        
        ballest Re: Berlinka jeszcze roz 17.01.14, 10:44
        
        Oddać zbiory?
        Przez pierwsze powojenne dziesięciolecia głównym zmartwieniem władz było: jak Berlinkę ukryć? Później pojawiło się pytanie trudniejsze: co z nią zrobić? Pierwsze pomysły należały do kategorii dyplomatycznego folkloru. W 1980 r. Ministerstwo Szkolnictwa Wyższego zaproponowało, by przekazać władzom NRD – jako „dar narodu polskiego” – wyłącznie 2,5 tys. woluminów chińskich, koreańskich i hebrajskich, resztę zostawiając sobie. Do dziś trudno dociec: była to głupota czy prowokacja? Na jeszcze dziwaczniejszy pomysł wpadł sześć lat później minister spraw zagranicznych Marian Orzechowski. Wymyślił, by zbiory rozparcelować wedle tzw. przynależności kulturowej. I tak: przyjaciołom z NRD oddać mapy i rękopisy niemieckie, Chinom – rękopisy i księgi chińskie, Koreańczykom – koreańskie itd. Niewielka część Berlinki miała nawet trafić do Brazylii w ramach zadłużenia za import kawy.
        Dziś hasło „Przyszłość Berlinki” uruchamia pełne spektrum postaw, opinii, koncepcji, włącznie ze skrajnymi. W 2002 r. ówczesna wiceminister kultury Aleksandra Jakubowska na plenarnym posiedzeniu Sejmu oświadczyła: „Osobiście przeciwna jestem temu, aby Biblioteka Pruska opuściła teren Polski. Wydaje nam się natomiast, że wiele dzieł polskich, które zostały wywiezione przez najeźdźcę, powinno do Polski wrócić”. Czyli: wam – nic, nam – co się tylko da. Jak nietrudno się domyślić, niemiecki radykalizm to lustrzane odbicie polskiego. Nie brakuje więc opinii sprowadzających się do żądania bezwzględnego wydania zbiorów, bez żadnych warunków wstępnych i odszkodowań, które – jak się za Odrą przypomina – już nam wypłacono w przeszłości.
        Co ciekawe, punkt widzenia nie zawsze zależy od punktu siedzenia. Już w 1988 r. profesorowie Serczyk i Estreicher sugerowali, by kolekcję bezwarunkowo oddać do Berlina, w Krakowie zatrzymując jedynie wchodzące w jej skład polonica. Dyrektor Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego Henryk Hollender przekonywał zaś w 2002 r.: „Argumenty, które słyszę niekiedy, za zachowaniem zbiorów berlińskich po wsze czasy w Krakowie, są wypowiadane językiem odwetu”. Dla odmiany Niemiec Matthias Greffarth na łamach „Frankfurter Rundschau” pisał: „Biblioteka Pruska powinna zostać w Krakowie, w ramach wielkiego europejskiego programu dowartościowania tej naszej zapomnianej części Europy”.
        Coś za coś
        Generalnie górę biorą postawy koncyliacyjne, w myśl których kolekcja, pod pewnymi warunkami, powinna wrócić do Niemiec. Chodzi oczywiście o wzajemną wymianę. Zaczęło się dość dziwacznie jeszcze w 1953 r. Wówczas Polska oddała NRD 117 cennych obrazów, w zamian oczekując przechowywanych w Dreźnie projektów architektonicznych, które ułatwiłyby odbudowę warszawskich zabytków. Tymczasem zza Odry dotarł w podzięce... mikroskop elektronowy. Zrewanżowaliśmy się srodze w 1980 r., gdy za cenny zbiór rysunków (m.in. Wita Stwosza i Dürera) oraz 15 tys. sztuk archiwaliów śląskich, w zamian zgodziliśmy się na... korzystanie przez Niemców ze zbiorów Berlinki.
        Z czasem wymiany się skończyły, a zastąpiły je niekończące się dyskusje o tym, co za Berlinkę powinien otrzymać nasz kraj. Przed paru laty prof. Maciej Giertych na łamach „Opoki” przekonywał: „Póki Niemcy nie zwrócą lub nie zrekompensują wszystkich skradzionych lub zniszczonych w czasie II wojny światowej polskich dóbr kulturalnych, o opuszczeniu przez Berlinkę Polski nie może być nawet mowy”. Słowem: wam – wszystko, ale i nam – wszystko. Niemcy widzą sprawy zupełnie inaczej: oddajcie nam co nasze, a my postaramy się oddać co wasze.
        Sąsiedzi zza Odry gotowi są przekazać nam wszystko, co znajduje się w ich zbiorach publicznych, a kiedyś było naszą własnością. Problem w tym, że to skromny ułamek tego, czego poszukujemy. Nic dziwnego, że pojawiają się sugestie, by Niemcy finansowali dalsze poszukiwania, a także wykupywanie odnalezionych w Niemczech i na świecie polskich dóbr kultury, które zaginęły wskutek II wojny. Niemożliwe – przynajmniej na razie – wydaje się jednak ustalenie przeznaczonej na to kwoty. My oczekujemy ok. 2 mld dol., Niemcy gotowi są wysupłać jedną dziesiątą tej sumy. Pat trwa, choć nieoficjalnie wiadomo, że podobno szykuje się jakiś przełom.
        Próbą jego przełamania był raport przygotowany przez tzw. grupę Kopernik, złożoną z niezależnych polskich i niemieckich ekspertów. W 2000 r. zaproponowali, by Polskę włączyć do władz niemieckiej fundacji Pruskie Dziedzictwo Kultury, a Berlince nadać status wieczystego depozytu owej fundacji w nowej filii w Krakowie. Część kolekcji powróciłaby do stolicy Niemiec, część pozostała pod Wawelem (głównie zbiory muzyczne). Niemcy zaś zwróciliby nam wszystkie dziś dostępne, a zagrabione niegdyś, dobra kultury. „Die Welt” określił ów projekt jako „owoc szalonej odwagi” i „radykalny przełom”, ale już „Frankfurter Allgemeine Zeitung” uznał, że to tylko „zmiana właściciela na papierze, a nie prawdziwy zwrot”.
        Wojna na asy
        Właściwie kto ma rację? I tu, jak się okazuje, także nie ma zgodności. Gdy już stało się oczywiste, że to my mamy Berlinkę, rozpoczęła się wyczerpująca walka na argumenty polityczne, moralne, prawne, a nawet konserwatorskie. Zaczęli Niemcy. W 1980 r. Izba Ludowa NRD przyjęła ustawę, w której zapisano, iż „wszystkie dawne pruskie dobra kultury znajdujące się poza granicami wschodnimi Niemiec są ich własnością”. W odpowiedzi premier Piotr Jaroszewicz powołał komisję ds. Biblioteki Pruskiej, która już kilka miesięcy później (styczeń 1981 r.) stwierdziła m.in., iż kolekcja „w całości stanowi własność skarbu państwa polskiego i winna być włączona do inwentarza biblioteki U.J.”. W raporcie przekazanym Wojciechowi Jaruzelskiemu komisja nadmieniła, iż „brak normy prawno-międzynarodowej, która zobowiązywałaby nas do zwrotu zbiorów”. Do tych ustaleń votum separatum zgłosili tylko wspomniani już profesorowie Serczyk i Estreicher. Ale Niemcy nie dali za wygraną. Przez następne lata ministerstwo spraw zagranicznych NRD słało, coraz bardziej ultymatywne w tonie, noty. Odpowiedzią stała się więc kolejna ekspertyza zamówiona w 1997 r. u prof. Krzysztofa Skubiszewskiego i Mariusza Wojciechowskiego. Obaj w pełni potwierdzali polskie prawa do kolekcji.
        Dziś w grze o Berlinkę każdy wyciąga na stół własne asy. To bezcenna spuścizna niemieckiej kultury, przekonują Niemcy i – z moralnego punktu widzenia – powinna wrócić do Berlina. „Cóż nam po 228 listach Goethego? Poza wartością materialną niewiele dla nas znaczą” – pisał kolekcjoner Tomasz Niewodniczański. Z moralnego punktu widzenia – ripostują Polacy – mamy prawo traktować Berlinkę jako przedmiot tzw. restytucji zastępczej, rekompensatę za grabieże i zniszczenia wojenne. I przypominają, że w czasie II wojny światowej hitlerowcy unicestwili u nas niemal 22 mln książek. W prawie międzynarodowym – sięgają po kolejnego asa Niemcy – obowiązuje zasada pertynencji terytorialnej, a to oznacza, że archiwalia przynależą do ziem, na których powstały. W tym prawie – wykładają na stół własnego asa Polacy – istnieje też kategoria dobra opuszczonego, które przeszło na własność państwa polskiego.
        W 2000 r. ze zbiorów Jagiellonki skradziono kilkadziesiąt cennych starodruków. Niemcom przybył kolejny atut: „Nie jesteście nawet w stanie skutecznie chronić tych zbiorów, nie mówiąc już o ich konserwacji i opracowywaniu” – grzmieli. I tak gra o Berlinkę toczy się do dziś.
        Piotr Sarzyński
        
        ballest Re: Berlinka jeszcze roz 17.01.14, 10:45
        
        Oco ten spór?
        Pruską Bibliotekę Państwową, zwaną potocznie Berlinką, założył w 1661 r. Wielki Elektor Pruski Fryderyk Wilhelm. Przez prawie 300 lat zgromadzono w niej najcenniejsze świadectwa kultury niemieckiej, m.in. ogromny zbiór rękopisów partytur takich kompozytorów jak Bach, Beethoven, Mozart. Obawiając się bombardowań, już od 1941 r. Niemcy systematycznie wywozili poza Berlin bezcenną kolekcję. Początkowo trafiła ona do Fürstenstein (dziś: Książ), a następnie do Grüssau (dziś Krzeszów) na Górnym Śląsku. Tam na zbiory natrafił bibliotekarz Stanisław Sierotwiński, zajmujący się z ramienia rządu poszukiwaniem porzuconych przez Niemców zbiorów bibliotecznych. W 1946 r. zapakowana w 502 wielkie skrzynie Berlinka przewieziona została do Krakowa, gdzie przechowywana jest do dziś. Według szacunkowych danych składa się z 550 tzw. jednostek bibliotecznych: inkunabułów, manuskryptów, starodruków, książek, czasopism, grafik, rysunków, listów, pamiętników itp.
        
        ballest Swinoujscie 19.01.14, 11:05
        
        Zimą 1945-46 w Świnoujściu, odciętym od świata spiętrzoną krą, Polacy mordowali niemieckich cywilów. IPN poszukuje właśnie grobów ofiar i zapowiada zapisanie kolejnej białej plamy w powojennej historii
        
        W budynku przy ul. Piastowskiej w Świnoujściu - zajętym po wojnie przez polską milicję - mieści się teraz szkoła specjalna. Pod asfaltem wylanym w pobliżu szkoły IPN spodziewa się odnaleźć grób zamordowanych w tym budynku Niemców.
        
        Równocześnie 85-letni Tadeusz Wojciechowski, który zakładał polską milicję w Świnoujściu, wydał wspomnienia "Na Dzikim Zachodzie". To powieść sensacyjno-historyczna z dzielnymi milicjantami, podstępnym Werwolfem i hitlerowskim skarbem.
        
        - My byliśmy zbrojnym ramieniem polskiej administracji na wyspach Wolin i Uznam - mówi Wojciechowski mieszkający dziś w Szczecinie. Pokazuje pożółkły dokument z 20 sierpnia 1945, z którego wynika, że komendant wojewódzki MO mianuje 22-letniego Wojciechowskiego, który od miesiąca był milicjantem, szefem referatu śledczego komendy powiatowej MO na wyspach. W dokumencie zaznaczono, że jest uzbrojony w parabellum.
        
        - Jest pan pierwszym dziennikarzem, któremu to pokazuję - mówi. - Z IPN-em nie gadałem.
        
        - Kto zamordował Niemców?
        
        - Może to ubecy mordowali, może mundurowi. Moi chłopcy, podobnie jak ja, wywodzili się z AK. To byli zabijacy z kieleckich lasów, rwali się do rozwalania Niemców, ale trzymałem ich w ryzach. Wie pan, nasz komendant [Jan Zientara] wezwał mnie kiedyś i mówi, że przyjedzie jego żona, więc mam załatwić złoto od Niemców. Kazał mi odcinać Niemkom palce z pierścionkami.
        
        - I co?!
        
        - Ja nie posłuchałem. Poinformowałem przełożonych w województwie.
        
        - A inni?
        
        - Niektórzy posłuchali.
        
        Historycy oceniają, że jesienią 1945 r. w powiecie Wolin-Uznam mieszkało ok. 22 tys. Niemców (w 1939 r. - 51 tys.) i kilkuset Polaków, wśród których największą grupę stanowili urzędnicy tworzącego się aparatu władzy i bezpieczeństwa.
        
        Zimą 1945-46 na skutek spiętrzenia kry na Świnie zerwane zostało jedyne połączenie drogowe z Polską. Akcja osiedleńcza zamarła. Pracowników powiatowego UB i MO kra całkowicie uwolniła od nadzoru przełożonych.
        
        - Stali się panami życia i śmierci dla mieszkańców Świnoujścia odciętego od reszty kraju wodami rzek i Zalewu Szczecińskiego - mówi Paweł Skubisz, historyk szczecińskiego IPN.
        
        Według ustaleń IPN polscy milicjanci i ubecy dopuścili się rabunków i morderstw na miejscowej ludności. Zatrzymywanych pod byle pretekstem Niemców zabijano, inni umierali w areszcie z głodu i chorób.
        
        Tylko 5 stycznia 1946 r. w komendzie zamordowano pięcioro aresztantów, m.in. 16-letnią dziewczynę. Siedziała od dwóch miesięcy, ubek zgwałcił ją po zatrzymaniu, a kiedy okazało się, że zaraził ją też syfilisem, postanowili ją zabić, bo nie mieli na leki.
        
        Inną Niemkę, zatrzymaną za kłótnię z Polką, zakatowano na śmierć. 22-letni niemiecki cywil został powieszony na kracie, jego zwłoki wisiały na linie na zewnątrz budynku.
        
        Kiedy puściły lody, w marcu 1946 r. do Świnoujścia przybył na kontrolę chorąży Józef Zając z komendy MO w Koszalinie. W raporcie napisał m.in. o braku książki zatrzymań i zaskakującej liczbie zgonów. Dało to początek śledztwu.
        
        W 1947 r. spośród dziewięciu podejrzanych o zabójstwa i znęcanie się nad Niemcami stanęło przed Wojskowym Sądem Rejonowym w Szczecinie siedmiu (jeden się powiesił, kolejny uciekł).
        
        Zapadły symboliczne wyroki. Najsurowszy, cztery lata więzienia, dostał szef świnoujskiego UB Jan Sołtyniak. Ale tylko dlatego, że udowodniono mu kradzież wagonu ziemniaków.
        
        W kolejnym procesie sądzono Jana Zientarę, powiatowego komendanta MO w Świnoujściu, który kierował napadami rabunkowymi na niemiecką ludność (we wtorek IPN odnalazł akta jego procesu). Zientara został skazany na osiem lat.
        
        - Liczbę śmiertelnych ofiar oceniamy na ponad 40 - mówi Paweł Skubisz. - W maju 1946 r. ekshumacji poddano dwa groby. Z akt wynika, że kierownictwo Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego nie było zainteresowane wyjaśnieniem okoliczności zbrodni ani ustaleniem liczby ofiar, a wręcz torpedowało działania wojskowej prokuratury.
        
        Pod koniec lat 80. podczas kopania rowów koło dawnego budynku MO przy ul. Piastowskiej natrafiono na szczątki ludzkie, ale prokuratura umorzyła śledztwo.
        
        Po apelu IPN i lokalnej "Gazety" znajdują się kolejni świadkowie. Człowiek, który jako chłopiec mieszkał w pobliżu komendy, wskazał miejsce, gdzie stał mur, pod którym chowano zamordowanych Niemców. Inny przez wiele lat przechowywał relację spisaną przez Niemca, który siedział przy Piastowskiej.
        
        Paweł Skubisz: - Zabójcami byli młodzi funkcjonariusze doświadczeni piętnem wojny, śmiercią bliskich, pobytem w obozach koncentracyjnych czy przymusową pracą. Pałali chęcią odwetu i z ofiar stali się katami.
        
        ballest Re: Swinoujscie 19.01.14, 11:08
        
        Zabijali Niemców z zemsty - kolejne świadectwa
        Adam Zadworny, Andrzej Kraśnicki jr
        23.01.2008
        
        Niemiec Wergin Fryc został ograbiony, a potem aresztowany i po cichu zamordowany na posterunku MO - "Gazeta" dotarła do kolejnych świadectw zbrodni, jakich dopuścili się zimą 1945-46 w Świnoujściu polscy milicjanci
        
        W ubiegłym tygodniu ujawniliśmy, że szczeciński IPN poszukuje grobów Niemców, którzy zostali zamordowani zimą 1945-46 w Świnoujściu. Na skutek spiętrzenia kry na Świnie zerwane zostało wtedy jedyne połączenie drogowe z Polską. Akcja osiedleńcza zamarła. Pracownicy powiatowego UB i MO, całkowicie pozbawieni nadzoru ze strony przełożonych, stali się panami życia i śmierci dla mieszkańców Świnoujścia odciętego od reszty kraju wodami rzek i Zalewu Szczecińskiego. Według ustaleń IPN, Polacy dopuścili się rabunków i morderstw na miejscowej ludności. Zatrzymywani pod byle pretekstem Niemcy byli zabijani, inni umierali w areszcie z głodu i chorób.
        
        Jak się obecnie dowiedzieliśmy, IPN ma nowych świadków tamtych wydarzeń - m.in. Polaka, który przez jakiś czas był przetrzymywany w świnoujskim areszcie. Zgłosił się też zięć byłego milicjanta, który pracował w świnoujskim MO w 1946 r. (obecnie ten eks-milicjant przebywa w szpitalu).
        
        W Archiwum Państwowym w Szczecinie odnaleźliśmy dokumenty obrazujące to, co działo się w odciętym od świata Świnoujściu. Wśród nich jest anonimowy donos napisany w marcu 1946 r. (czyli po tym, jak puściły lody i nawiązano łączność z resztą kraju) przez "Demokratę ze Świnoujścia" (najprawdopodobniej jednego z milicjantów) do władz wojewódzkich. Autor donosu opisuje kilka przypadków zamordowania Niemców dla zysku. Wergin Fryc, który był członkiem zarządu Świnoujścia, został ograbiony z całego majątku, aresztowany i "po kilku dniach zamordowany w piwnicy na posterunku miejskim w Świnoujściu". Z donosu, podobnie jak z innych relacji wyłania się obraz kompletnej demoralizacji odciętych od świata, głodnych i mających za sobą okupacyjną traumę funkcjonariuszy tworzącej się polskiej władzy. Inny dokument to list "W sprawie rozprężenia dyscypliny w komendzie powiatowej MO w Świnoujściu", jaki napisał 23 marca 1946 r. starosta powiatowy w Świnoujściu Władysław Matula do komendanta wojewódzkiego MO. Wynika z niego, że na posterunku codziennością było "włóczenie się po restauracjach, urządzanie licznych libacji, kończących się bójkami i strzelaniną". Starosta Matula pisał: "Wytworzyła się sytuacja, jakiej jeszcze nie było. (...) Pijaństwo milicjantów jest na porządku dziennym, bezprawne rewizje po domach, gdzie zabiera się Niemcom różne towary, zabieranie Niemcom środków żywności".
        
        Wiadomo już, że te donosy spowodowały śledztwo, którego efektem były dwa procesy przeprowadzone w 1947 r. przed Wojskowym Sądem Rejonowym w Szczecinie. Jak na ciężar zarzutów - mordy, rabunki, znęcanie się nad zatrzymanymi Niemcami - zapadły raczej symboliczne wyroki. W pierwszym procesie najsurowszy wyrok - 4 lata więzienia - otrzymał szef świnoujskiego UB Jan Sołtyniak. Ale tylko dlatego, że udowodniono mu zmalwersowanie wagonu ziemniaków.
        
        Historycy IPN oceniają liczbę śmiertelnych ofiar terroru na odciętej od świata wyspie na ponad 40 osób. Prawdopodobnie na wiosnę szczeciński Instytut rozpocznie prace wykopaliskowe zmierzające do odnalezienia grobów Niemców zamordowanych w świnoujskiej komendzie. Wtedy też opublikuje pracę, która ma zapisać tę białą plamę z historii najnowszej Polski.
        
        forum.gazeta.pl/forum/s,34281,126679225.html?t=1&a=149070222&rep=1&from=6
        wyborcza.pl/1,76842,4847726.html

1fatum Re: Rozmaitosci na temat historii 20.01.14, 09:17

Sprawa z obozami jest bezdyskusyjna do 1945 r.
Cały szkopuł w tym jak nazwać te same obozy po wojnie wykorzystywane nadal do więzienia ludzi.
Obozy, baraki, druty kolczaste się nie zmieniły, tylko zastąpiono jednych "pensjonariuszy" innymi i dokonano zmiany w personelu obozu.
Takim najbardziej widocznym symbolem przemian było zastąpienie wrażych niemieckich napisów nad bramami obozów, mówiących o wolności w wyniku pracy, na bardziej pasujący do komunistycznej doktryny, że "Praca uszlachetnia człowieka".

Moim zdaniem, aby nie dochodziło do generalnych pomówień o "polskie obozy" trzeba wyraźnie określać przedział czasowy.
Historii nie da się zamieść pod dywan. Gdyby od początku napisano całą prawdę i rozliczono winnych za powojenne obozy, to nie byłoby wtedy "polskich obozów" w mediach.

************************************************

"Gazeta Wyborcza": Niemcy przeciw "polskim obozom koncentracyjnym"

Niemiecki Związek Historyków, zrzeszający kilka tysięcy wykładowców, archiwistów i nauczycieli, potępił używanie zwrotu "polskie obozy koncentracyjne" – pisze "Gazeta Wyborcza".

"To niedopuszczalne słowa, które sugerują całkowicie fałszywe wyobrażenie o odpowiedzialności za zbrodnie" – podkreślił Związek, apelując do niemieckiej opinii publicznej o przeciwstawienie się powielanym, błędnym zwrotom nt. niemieckich zbrodni z II wojny światowej w Polsce.

Niemieccy historycy protestują jednocześnie przeciwko wprowadzeniu w Polsce kar za używanie zwrotu "polskie obozy". "W wolnym kraju nie jest rzeczą władzy definiowanie prawdy historycznej ani ograniczanie swobód historyków za pomocą kar. To może poważnie ograniczyć wolność naukowców. Odrzucanie błędnych pojęć to zadanie opinii publicznej" - czytamy w apelu, cytowanym przez "Gazetę Wyborczą".

- Znaczenie niemieckiego apelu będzie o wiele większe niż wszystkie dotychczasowe polskie protesty – komentuje prof. Krzysztof Ruchniewicz, historyk z Uniwersytetu Wrocławskiego.

Warto przypomnieć, że użycie zwrotu "polskie obozy śmierci" przydarzyło się niemieckiej prasie nie raz. Rok temu pojawił się on w tekście agencji DPA o obozie zagłady w Sobiborze. Podobne wpadki zaliczyły także "Die Welt" i regionalny dziennik "Rhenische Pos

Tekst linka

berncik Re: Rozmaitosci na temat historii 20.01.14, 17:43

Nie widza z tymi obozami zodnych problemow.Moim zdaniem powinno pisac Niemieckie obozy zaglady ,a jak sie pisze o Polsce .Polskie obozy koncentracyjne.Koncentracyjne byly oba, tylko ze zruznym przeznaczeniem.
- chrisraf Re: Berncik 20.01.14, 20:05
  
  Tak latwo z tym nie jest. Na terenach podbitych przez Niemcy istnialy jednoczesnie "obozy zaglady"/"Vernichtungslager", "obozy pracy"/"Arbeitslager", "obozy jenieckie"/"OFFLAG/Stallag". Obozy pracy i zaglady byly potocznie nazywane "obozami koncentracyjnymi"/"Koncentrationslager".
  W okrescie miedzywojennym w Polsce i Niemczech istnialo szereg obozow koncetracyjych. Pierwsze polskie OC siegaja lat 1918/1919. Ich liczba zwiekszyla w przeddzien kampanii wrzesnowej. W tzw. "marszach smierci" do nich zginelo ok. 5.000 osob. Wojska niemieckie byly jednak tak szybkie, ze zaden z nich nie zostal oddany do "uzytku". W okresie okupacji mamy na podbitych ziemiach Polski jednoczesnie "obozy zaglady" i "obozy koncentracyjne". Po twz. "wyzwoleniu" nazistowskie obozy zostaly przejete przez nowa administracje.
  Byly to POLSKIE OBOZY KONCENTRACYJNE! To nie zmieni fakt zadnego durnego paragrafu!
  Do tego dochodzi, ze te obozy otrzymywaly indywidualne nazwy. Oboz w Lambinowicach otrzymal przydomek "Oboz zaglady", gdyz smiertelnosc w nim przewyzszala nazistwoski Auschwitz.
  
  Niemieckie obozy koncentracyjne i polskie obozy koncentracyjne mialy takie samo przeznaczenie.
  
  Glückauf!
  - berncik Re: Berncik 20.01.14, 20:14
    
    chrisraf napisał:
    
    > Byly to POLSKIE OBOZY KONCENTRACYJNE! To nie zmieni fakt zadnego durnego paragr
    > afu!
    > Do tego dochodzi, ze te obozy otrzymywaly indywidualne nazwy. Oboz w Lambinowic
    > ach otrzymal przydomek "Oboz zaglady", gdyz smiertelnosc w nim przewyzszala naz
    > istwoski Auschwitz.
    >
    > Niemieckie obozy koncentracyjne i polskie obozy koncentracyjne mialy takie samo
    > przeznaczenie.
    Zgoda Chrisraw :Dopuki nie zaczli industrialnie mordowac .
  - ballest Re: Berncik 20.01.14, 21:33
    
    "Vernichtungslager" tej nazwy nigdy nie uzywano, ta nazwa zostala przez Holocaust Industry wymyslona.
    - berncik Re: Berncik 21.01.14, 11:58
      
      ballest napisał:
      
      > "Vernichtungslager" tej nazwy nigdy nie uzywano, ta nazwa zostala przez Hol
      > ocaust Industry wymyslona.
      >
      >Das ist uninteresant wto tyn wyraz wymyslou, Vernichtungslager bouy ,das kann man nicht leugnen.
      - ballest Re: Berncik 21.01.14, 12:21
        
        "Na terenach podbitych przez Niemcy istnialy jednoczesnie "obozy zaglady"/"Vernichtungslager", "obozy pracy"/"Arbeitslager", "obozy jenieckie"/"OFFLAG/Stallag". Obozy pracy i zaglady byly potocznie nazywane "obozami koncentracyjnymi"/"Koncentrationslager". "
        
        Berncik jo se odnios do tego co napisou Chris:
        
        A on sie mylou , bo to byly KZ ( Kl) also
        Konzentrationslager
        Arbeitsalager
        Stallag
        
        Nazwa Vernichtungslager powstala dopiero po wojnie, tak samo jak nazwa Holocaust tysz bardzo pozno pwstala.
        Nikt nie zaprzeczou ze w Konzentrationslager mordowano wiezniow, ale juz liczby podowane prze Holocaust Industrii sa astronomiczne a pomimo ze w miedzyczasie liczba smiertelnych ofiar w Auschwitz zweryfikowano.
        
        Na dole jest Tabela :
        
        de.wikipedia.org/wiki/Opferzahlen_der_Konzentrationslager_Auschwitz
        
        Jo sie pytom , kto zmuszou Niemcy do tego, ze muszom dali godac, ze usmierciyli 6 milionow ludzi wyznania mojzeszowego jak liczba ocalonych z Holocaustu rosnie z roku na rok w gora a momy prawie 70 lot po wojnie.
        To se tysz Finkelstein w e swoji ksiazce pytou ?
        
        a najlepi mi sie podobajom ci co przezyli 6 razy komory gazowe.
        
        berncik Re: Berncik 21.01.14, 21:06
        
        Chrisraw ,Ballest, jo niychca na tyn tymat dyskutowac ,bo niy ma o czym, Wina Niemcow ie undiskutabl i jo se za to wstydza , Jako Niymiec,jo musza stym zyc. Ino zodnymu Gorolowi se niy udo,przeciwko mie die Holokaustkeule bo wiym ganz genau,Jo ani moje ojce nie byli tymu winne.
        
        ballest Rudolf 22.01.14, 11:23
        
        Der Dipl. Chemiker, Publizist und Holocaust-Wissenschaftler Germar Rudolf
        wurde am 19. Oktober 2005 im Büro der Einwanderungsbehörde INS (Immigration
        and Naturalization Service) in Chicago verhaftet. Unter dem Vorwand, es
        müsse überprüft werden, ob er eine Scheinehe führe, erhielt er mit seiner
        Frau eine behördliche Vorladung. Am Ende der Befragung attestierten die
        Beamten den Eheleuten, daß es an ihrer Ehe keine Beanstandungen gäbe. Beim
        Verlassen des Büros wurde Rudolf plötzlich von zwei Geheimpolizisten
        festgenommen und sogleich in ein Gefängnis außerhalb der Stadt in
        Auslieferungshaft verbracht.
        
        Die BRD hat die Verhaftung von Germar Rudolf mit Nachdruck betrieben. Die
        deutsche Regierung hatte in der Vergangenheit mehrmals die Auslieferung des
        Dissidenten verlangt und dieses Begehren in letzter Zeit maßgeblich
        verstärkt.
        
        Obwohl Rudolf nichts getan hat, was in den USA und gemäß den internationalen
        Menschenrechten strafbar wäre, er obendrein mit einer Amerikanerin
        verheiratet ist, mit der er ein Kind hat (einige Monate alt), wurde er am
        15. November 2005 dem deutschen Haftzentrum Stuttgart als politischer
        Gefangener überstellt.
        
        Germar Rudolf erlangte nicht nur in revisionistischen und nationalen Kreisen
        legendäre Berühmtheit als er für den hoch dekorierten Kriegshelden,
        ?Generalmajor a.D., Otto Ernst Remer, ein "Gutachten über die Gaskammern von
        Auschwitz" für seinerzeit anhängige Strafprozesse anfertigte. General Remer
        war damals wegen "Holocaust-Leugnung" mehrfach angeklagt worden und wollte
        mit dem "Rudolf Gutachten" seine publizistischen Thesen und eigenen
        Forschungsergebnisse beweisen. Dem General wurde vor Gericht verwehrt, den
        sachverständigen Zeugen Rudolf zu hören. Auch durfte das Rudolf-Gutachten
        nicht als Beweisantrag in den Prozeß eingeführt werden. In Verletzung des
        grundlegenden Menschenrechts auf Verteidigung vor Gericht wurde der
        80-jährige ehemalige Wehrmachtsgeneral im Jahre 1992 von Richter
        Siebenbürger (Landgericht Schweinfurt) zu einer 22-monatigen Freiheitsstrafe
        verurteilt. Die Urteilsbegründung lautete: "Der Angeklage leugnet die
        Existenz der Gaskammern und stachelt somit zum Haß gegen Juden auf".
        
        Für sein Gutachten entnahm der Diplom-Chemiker Gemäuerproben von den als
        Massenvernichtungs-Gaskammern ausgewiesenen Gebäuden und ließ diese von dem
        renommierten Institut Fresenius auf Blausäure-Rückstände hin analysieren.
        Die Proben von den bezeugten Massenvernichtungs-Gaskammern enthielten gemäß
        Fresenius-Analysen keine Rückstände des Giftgases Zyklon-B. Allerdings
        wiesen die untersuchten Proben aus den Entlausungskammern, in denen nur
        Gebrauchsgegenstände und Kleidung der Häftlinge mit Zyklon-B entwest wurden,
        extrem hohe Cyanrückstände auf.
        
        Rudolf schlußfolgerte daraus gutachterlich, daß in jenen Gebäuden, die von
        Zeugen als die Massenvernichtungs-Anlagen benannt wurden, keine Menschen mit
        Zyklon-B vergast worden seien. Kriminalistisch ausgedrückt: Die Tatwaffe sei
        nicht geladen gewesen. Sowohl die BRD-Justiz als auch die offizielle
        Holocaust-Geschichtsschreibung erkennen Rudolfs Gutachten nicht an.
        
        Rudolf schränkte damals allerdings ein, daß seine gutachterliche
        Schlußfolgerung nur im Zusammenhang mit den Gebäuden gelte, die offiziell
        von Zeugen als die Massenvernichtungs-Einrichtungen benannt und von ihm
        untersucht worden seien. Über mögliche andere Tötungsorte und -einrichtungen
        könne er nichts sagen.
        
        Interessant ist, daß von mehr als 300 Chemie-Professoren an
        BRD-Universitäten, die 1993 das "Rudolf-Gutachten" zur Überprüfung zugesandt
        bekamen, nicht ein einziger Widerspruch, nicht eine einzige Fehlermeldung,
        nicht eine einzige Antwort und kein einziger Protest zurückkam.
        
        "Die wissenschaftlichen Analysen des Rudolf-Gutachens sind perfekt," sagte
        hingegen Hans Westra, Direktor der jüdischen Anne-Frank-Stiftung
        (Amsterdam), im belgischen Fernsehen (Panorama, 27.4.1995).
        
        Der schweizer Publizist René-Louis Berclaz wurde 1997 wegen Verkaufs des
        "Rudolf-Gutachtens" wegen "Holocaust-Leugnung" angeklagt. Berclaz verlangte
        zu seiner Verteidigung ein gerichtliches Gutachten darüber, ob das
        Rudolf-Gutachten wissenschaftlich korrekt oder falsch sei. Tatsächlich
        beauftragte der Untersuchungsrichter Jean Pierre Schröter vom 3.
        Bezirksgericht ("3. Ressort de la Veveyse", Avenue de la Gare, CH-1618
        Châtel-St.Denis) den vereidigten Gerichtssachverständigen, Chemieprofessor
        Dr. Henri Ramuz, das Rudolf-Gutachten auf seine Richtigkeit hin zu
        überprüfen. Dr. Ramuz lieferte am 18.5.1998 seinen gutachterlichen
        Prüfungsbericht vor Gericht ab. Der Kern seines Gutachtens lautete: "Auf dem
        Gebiet der Wissenschaft ist Germar Rudolf kein Amateur; er versteht etwas
        von anorganischer Chemie, analytischer Chemie und physikalischer Chemie. Wie
        er die Muster entnommen hat, von wem er sie analysieren ließ, wie er als eng
        mit der Wissenschaft vertrauter Mensch sie deutet, zu all dem kann ich mich
        nicht äußern und keine Expertise dazu ausstellen. Alle deutschen
        Spitzenleute auf dem Felde der anorganischen Chemie haben dieses Gutachten
        erhalten. Es wäre besser, zu schreiben: 'Es gab zu keinen Kommentaren Anlaß'."
        
        Germar Rudolf wurde im Jahre 1995 vom Landgericht Stuttgart zu 14 Monaten
        Gefängnis verurteilt, ohne daß sein Gutachten auf den Prüfstand gestellt
        worden wäre. Es wurde ihm verwehrt, seine wissenschaftlichen Erkenntnisse
        durch andere Wissenschaftler und Chemiker überprüfen zu lassen.
        
        Im Jahre 1996, kurz vor seinem Strafantrittstermin, setzte sich der
        verfolgte Naturwissenschaftler ins Ausland ab, eine dramatische Odyssee
        begann. Er verbrachte nach seiner Flucht aus Deutschland sechs Wochen bei
        Freunden in Spanien (Estepona/Andalusien). Danach ging er nach Südengland.
        Zwei Tage nach seiner Abreise aus Estepona wurde die spanische Geheimpolizei
        bei dem spanischen Freund Rudolfs vorstellig, der ihn in einem seiner Häuser
        untergebracht hatte.
        
        In England blieb Rudolf bis Ende 1999. Er wurde in dieser Zeit von den
        britischen Behörden unbehelligt gelassen und publizierte äußerst fleißig
        wissenschaftliches Material zu Auschwitz und anderen Holocaust-Themen. Erst
        als ruchbar wurde, daß er im großen Holocaust-Prozeß des Historikers David
        Irving vor dem High Court in London als Gutachter aussagen würde, machte der
        Zentralrat der Juden in Deutschland mobil. Zusammen mit einem dringlichen
        Auslieferungsersuchen der BRD wurde eine beispiellose Medienkampagne in
        England gegen den Wissenschaftler losgetreten, was die Londoner Regierung
        unter gewaltigen Zugzwang setzte.
        
        Germar Rudolf sah sich gezwungen, Groß Britannien bei Nacht und Nebel in
        Richtung USA zu verlassen. Er flog zu Freunden nach Chicago und beantragte
        dort politisches Asyl. Sein Asylantrag dümpele jahrelang bei der
        Einwanderungsbehörde mehr oder weniger vor sich. In dieser Zeit brachte
        Germar Rudolf mehr revisionistisch-wissenschaftliche Bücher zum Thema
        "Judenvernichtung" heraus als in der gesamten Nachkriegszeit an
        revisionistischen Fachbüchern veröffentlicht wurden.
        
        ballest Re: Rudolf 22.01.14, 11:24
        
        Sein neuestes Werk, "Vorlesungen über den Holocaust", wird derzeit bei den
        großen Dissidenten-Prozessen wie z.B. gegen Ernst Zündel, Horst Mahler, E.G.
        Kögel, Siegfried Verbeke usw. im Rahmen von Beweisanträgen eingesetzt und
        somit gerichtskundig gemacht. Mit Germar Rudolfs Material konfrontiert,
        schreibt der Holocaust-Richter Günter Bertram (VRiLG Hamburg i.R.) in Heft
        21/Mai 2005 der Neuen Juristischen Wochenschrift (NJW) auf S. 1476: "§ 130
        StGB enthält irreguläres Ausnahmestrafrecht und steht damit und insoweit zu
        Verfassung und Meinungsfreiheit im Widerspruch. Der Gesetzgeber muß sich
        hier zu einer Richtungsänderung durchringen und - über 60 Jahre nach dem
        Ende des 'Dritten Reiches' - einen weit vorangetriebenen deutschen Sonderweg
        verlassen, um zu dem normalen Maßstäben eines liberalen Rechtsstaates
        zurückzukehren." Bertram wirft dem Bundesverfassungsgericht vor, sich
        ungeachtet "der inzwischen erhobenen und sich aufdrängenden Bedenken" vor
        einer Stellungnahme zu § 130 Abs. 3 StGB-BRD zu drücken.
        
        Germar Rudolf brach mit seinen Arbeiten mehr und mehr ins Lager der
        konformistischen Geschichtsschreibung ein, denn eine Anzahl von
        System-Historikern haben sich, meistens bedeckt, seinen revisionistischen
        Standpunkten vorsichtig angenähert.
        
        Während in der BRD gegen Tausende von Menschen wegen "Holocaust-Leugnung"
        strafrechtlich ermittelt wird und tadellose Wissenschaftler vor Gericht
        gestellt und eingekerkert werden, spottet der leitende Spiegel-Redakteur
        Fritjof Meyer nicht nur über die Gerichtsurteile zum Holocaust, wie z.B.
        über das Frankfurter Auschwitz-Urteil, sondern er beschuldigt darüber hinaus
        die System-Eliten recht offen, die Holocaust-Geschichte manipuliert und als
        "Propaganda-Lüge", wie er zu schreiben pflegt, eingesetzt zu haben. Aber
        gegen ihn wird nicht ermittelt, er wird nicht wegen Holocaust-Leugnung vor
        Gericht gestellt. Fritjof Meyer behauptet tatsächlich, die im Frankfurter
        Auschwitz-Prozeß festgestellten Massenvergasungen in Birkenau (Krema II und
        III) hätten dort gar nicht stattgefunden. Diese Einrichtungen seien für die
        Massenvergasungs-Behauptung nur deshalb herangezogen worden, weil die
        theoretischen Verbrennungs-Kapazitäten in diesen Einrichtungen eher zu der,
        wie er schreibt, "Phantasie-Zahl" von vier Millionen gepaßt hätten. Denn die
        beiden Bauernhäuser (die physisch nicht mehr nachzuweisen sind) mit viel
        weniger Verbrennungskapazitäten, in denen die Vergasungen stattgefunden
        hätten, seien als Stütze der vier-Millionen-Zahl ungeeignet gewesen.
        
        Auch die renommierte Wochenzeitung DIE ZEIT behauptete, wie Rudolf, der
        Judenmord sei nicht in den bezeugten Gaskammern geschehen, sondern "zum
        größten Teil an Gräben und Grubenrändern, in Hinrichtungsbaracken und auf
        freiem Feld." (20.01.2005 Nr.4)
        
        Die jüdische Holocaust-Forscherin und Erfolgsautorin Gitta Sereny geht noch
        viel weiter als Germar Rudolf. Sereny leugnet den Judenmord in Auschwitz
        total. Während Rudolf in seinem Gutachten nicht ausschließt, daß an anderer
        Stelle als an den Orten der bezeugten Massenvernichtungs-Gaskammern Juden
        getötet wurden, behauptet Frau Sereny, Auschwitz sei überhaupt kein
        Vernichtungslager, sondern nur ein schrecklicher Ort gewesen: "Auschwitz war
        ein schrecklicher Ort, aber es war kein Vernichtungslager." (The Times,
        London, 29.8.2001) Kein Ermittlugnsverfahren, keine Anklage wegen
        Holocaust-Leugnung gegen Gitta Sereny.
        
        Trotz dieser Sachlage, trotz des Appells von Landrichter i.R. Günter
        Bertram, geht die Verfolgung von Wissenschaftlern, Holocaust-Reformatoren
        und Auschwitz-Protestanten unvermindert weiter. Die Berliner Zeitung
        kommentierte diese Form der Verfolgung in einer Demokratie wie folgt: "Wenn
        sich die Staaten der Geschichtsschreibung bemächtigen, das Geschichtsbild
        nicht der Gesellschaft überlassen, sondern nach Fertigstellung im
        Strafgesetzbuch dekretieren, dann ist damit nichts über diese historische
        Wahrheit, aber alles über diese Staaten gesagt." (27.4.2004)
        
        berncik Po wojnie, w Oświęcimiu dalej mordowano 22.01.14, 22:52
        
        www.bibula.com/?p=66285
        
        ballest Dom Windsor bedzie zydowski ? 29.01.14, 09:31
        
        Bękart żydowski założy oficjalną „królewską” linię żydowską? To nie żart, wystarczy rzucić okiem do Protokołów. Czy ten scenariusz odgrywa się na naszych oczach z chwilą narodzin dziecka Kate Middelton i Williama. Na to pytanie spróbuje udzielić odpowiedzi ten artykuł oraz jego kontynuacja.
        
        W ostatnim liście do The Times of London, korespondent sądowy BBC, Michael Cole, który sam jest żydem, wyjawił rewelacje twierdząc, że księżna Cambridge ma zidentyfikowane żydowskie korzenie. Mr Cole zakończył swój list: „Duchess of Cambridge jest żydówką ze strony matki, a więc jej dziecko będzie żydem„.
        Mentorem Williama i Kate jest niejaki Sir David Manning. Manning był w Nowym Jorku w dniu 9/11 i obserwował upadek Twin Towers. Manning, który jest żydem, był doradcą Tony Blaira ds. bezpieczeństwa. W 2008 roku został dyrektorem Lockheed Martin i znalazł się w radzie nadzorczej Hakluyt & Company, firmy zajmującej się wywiadem częściowo obsadzonej przez byłych oficerów MI6.
        
        aangirfan.blogspot.com/2010/01/prince-williams-jewish-mentor-who-has.html
        aangirfan.blogspot.com/2008/11/one-of-secret-rulers-of-world-sir-david.html
        Dziecko Kate Middleton urodzi się w żydowskim skrzydle szpitala
        Skrzydło szpitala zostało nazwane na cześć Franka Charlesa Lindo. Według Jewish Daily Forward, Lindo był bogatym żydem, jego matka Adeline pochodziła z rodziny Heilbut, a ze strony ojca Charles wywodził się z jednej z najbardziej znanych londyńskich rodzin sefardyjskich. (Kate to sefardyjska żydówka). Skrzydło zbudowano dla obecnie wymarłego gatunku „ubogich, cierpiących żydów”. To tu również urodził się książę William w 1982 roku.
        
        To, co się tu teraz dzieje to nic innego tylko podstawy utworzenia przyszłej monarchii żydowskiej w Wielkiej Brytanii. Zaprojektował to dom Rothschildów, jakiego fortunę rodzinną specjaliści z amerykańskiej firmy telewizyjnej oszacowali na 500 bilionów dolarów, a posiadane przez nich stosunki i marionetki na Wall Street i w City of London są odpowiedzialne za wytworzony z premedytacją międzynarodowy kryzys finansowy, permanentną recesję na Zachodzie, jakie mają na celu stworzenie jednego systemu waluty światowej, jednego banku światowego i New World Order.
        
        Ktoś z kręgów wtajemniczonych skomentował: „Niepewna rodzina królewskich imigrantów, która nigdy nie czuła się swobodnie w otoczeniu Brytyjczyków, za to zawsze bardziej bezpiecznie wśród imigrantów i wyrzutków oraz sojusz z najbogatszymi i najbardziej wpływowymi rodzinami żydowskimi na świecie, wiedzie do czegoś, co ochrzczone zostało nazwą „żydowski World Order”. Oni również dążą do podniesienia swego statusu, co jest postrzegane przez Królową i księcia Edynburga jako najlepszy gwarant przyszłości i bezpieczeństwa ich rodziny. W skrócie, pewnego dnia zobaczymy żydowską rodzinę królewską„.
        
        Wiele osób nadal nie może zrozumieć, jak Kate Middleton z „plebsu” wyszła za księcia Williama. Ale ukryta tuż obok nas jest prawda, jaką maskują kontrolowane przez żydów główne media. Kate Middleton jest żydówką po linii matczynej i wywodzi się z klasy średniej sefardyjskich żydów (prawdziwych potomków żydowskich, a nie jak w przypadku przechrztów aszkenazyjskich). Jej rodzina trafiła do Anglii z kontynentu w 1656 roku przy pomocy masona Olivera Cromwella, który w zamian za umożliwienie żydom powrotu do Anglii otrzymał finanse od żydowskich bankierów z Amsterdamu na sformowanie jednej z najlepszych armii w Europie do obalenia Króla Anglii.
        
        Matka Kate nosiła nazwisko panieńskie Goldsmith. Jej matką była żydówka Dorothy Goldsmith nee Harrison, która też miała matkę żydówkę, i tak dalej schodząc w dół po drabinie linii matczynej. Dlatego Carol Goldsmith, praktykująca, czy też nie, jest żydówką, (ortodoksyjne szkoły żydowskie przyjmują do siebie praktykujących muzułmanów czy uczniów Chrześcijan, jeżeli ich matka jest żydówką, ponieważ są żydami wg prawa judaistycznego, ale jeśli dziecko praktykuje jako żyd z żydowskiego ojca oraz matki nie-żydówki, wówczas nie będzie dla niego miejsca w szkole).
        
        Zatem wg prawa żydowskiego, jeśli matka jest żydówką, wówczas dzieci są żydami, dlatego dzieci księcia Williama będą prawnie żydami…. zwłaszcza, że sam William, zgodnie z relacją powiernika i biografa Diany księżnej Walii, Tiny Brown (Lady Evans), redaktora naczelnego The Daily Beast i Newsweeka, jest na mocy prawa judaistycznego także żydem!
        
        Matką Kate jest Carol Middleton, córka Ronalda Goldsmitha i Dorothy Harrison (oboje żydzi). Trudno jest określić, czy jej ojciec Michael Middleton jest żydem, czy nie. Nie byłoby to zresztą niczym niezwykłym w rodzinie z tradycją nie zawierania małżeństw z nie-żydami, tradycją, jaką sama Kate rygorystycznie przestrzega, ale nawet gdyby nie był żydem, to i tak nie ma to znaczenia, bowiem żydowskość jest przekazywana wyłącznie za pośrednictwem linii matczynej. Jednakże, zgodnie z drzewem genealogicznym rodziców Kate wydaje się, że związek z ojcem Kate, żydem czy nie, który jest powiązany zarówno z rodziną królewską i rodziną Kate, może prowadzić do wniosku, że jest tam odpowiednia mieszanka krwi, gdyż rodzinka królewska oraz rodziny Rothschildów i Goldsmithów uprawiały selektywną hodowlę na długo przed Darwinem.
        
        Biorąc pod uwagę zakres spisku zafałszowania życiorysów przez całkowicie kontrolowane przez żydów media, czy może dziwić fakt, że Kate i William są już spokrewnieni? To ukazują ich drzewa genealogiczne:
        
        Zgodnie z prawem żydowskim, jeżeli William i Kate będą mieć dzieci, to ich dzieci będą żydami.
        
        Księżna Diana była żydówką, ponieważ jej matka była żydówką i DLATEGO książęta William i Harry są żydami.
        
        Jedno ze źródeł w tej sprawie informuje, że matka księżnej Diany, Frances Shand Kydd, była żydówką – urodziła się jako Frances Ruth Burke Roche. Oficjalnie, Diana była córką Earla Spencera i Frances Shand Kydd, lecz źródła twierdzą, że to żyd James Goldsmith miał z Frances długotrwały romans w czasie, gdy Diana została poczęta.
        Nikt nie zakwestionował, że romans ten miał miejsce „w czasie, gdy Frances była bardzo nieszczęśliwa ze swego małżeństwa z Earlem Spencerem, który dużo pił i źle ją traktował”. Rozwiodła się z nim, a potem znów się zeszli w 1969 r. Diana jest bardzo podobna do Jamesa Goldsmitha.
        
        www.helpfreetheearth.com/news305_wedding.html
        Jest uderzające podobieństwo między księżną Dianą i trójką dzieci Goldsmitha, Zakiem, Benem i Jemimą Goldsmith.
        
        Jeśli Diana miała matkę żydówkę (Frances Ruth Burke Roche) i żydowskiego ojca (Sir James Goldsmith), zatem William miałby żydowskie korzenie
        Ojciec sir Jamesa Goldsmitha, Frank zmienił nazwisko z niemieckiego Goldschmidt.
        
        Goldschmidtowie byli rywalami Rothschildów, byli zamożną, pochodzącą z Frankfurtu, żydowską rodziną.
        
        Pradziadek Jamesa to Benedict Hayum Salomon Goldschmidt, bankier.
        
        Dziadek Jamesa to Adolphe Benedict Goldschmidt (1838–1918), multimilioner, który przybył do Londynu w 1895 r.
        
        wolna-polska.pl/wiadomosci/bekart-zydowski-na-tronie-anglii-czesc-i-2013-07

1fatum Re: Rozmaitosci na temat historii 29.01.14, 12:05

Akurat w tym materiale mamy informacje zbliżające nam religię i obyczaje żydowskie. Z ich treści wyraźnie widać dzielące nas różnice. Czy takie postępowania staną się normą na brytyjskim dworze?

Tekst linka

ballest Karl Godulla I 08.10.14, 13:56

KAROL GODULA
Bill Gates jest współczesnym przykładem geniusza, który dzięki swym przymiotom umysłu i ducha, ale przede wszystkim dzięki twórczej pracy w sposób pozytywny buduje imperium gospodarcze, które wpływa na zmianę postrzegania rzeczywistości przez pokolenie teraźniejsze i przyszłe.
Historia świata pełna jest przykładów ludzkiego geniuszu. Niestety medialnie bardziej popularne są jednostki, które swe talenty angażuje w destrukcję. Historia Śląska pierwszej połowy XIX wieku obfituje w wiele przykładów tytanicznej twórczej pracy. Górny Śląsk, Zagłębie Ruhry, Manchester były wtedy tym dla historii świata, czym dzisiaj jest Dolina Krzemowa.
Jedną z postaci, która w tym czasie dokonała przyspieszenia industrialnego, a zarazem cywilizacyjnego tej części Europy był Karol Godula.
Karol Godula (pisany po niemiecku Godulla) urodził się 8 listopada 1781 r w Makoszowach (obecna południowa dzielnica Zabrza). Został ochrzczony w drewnianym kościółku w Przyszowicach, który to kościółek został później przeniesiony do Borowej Wsi, gdzie stoi do dnia dzisiejszego. Ojcem chrzestnym był właściciel Bujakowa August von Werner.
Rodzice Karola Goduli - Józef Godula i Franciszka z domu Hanisz - posiadali w Kuźni Raciborskiej gospodarstwo rolne, które wydzierżawili z powodu zamieszkania w Gaszowicach. Józef Godula pełnił funkcje oficjalisty leśnego, dochodząc do godności nadleśniczego w lasach przyszowickich i makoszowskich.Około roku 1784 wziął w dzierżawę dwa majątki rycerskie w Makoszowach i Ligocie Zabrskiej, podwyższając w ten sposób swój status społeczny. Według ówczesnych kryteriów Godulowie byli zaliczani do stanu średniego mieszczaństwa, zatem utrzymywali kontakty z osobami swojej klasy; nauczycielami, proboszczami, urzędnikami, a także z rodzinami członków szlachty ziemiańskiej. Matka Goduli zmarła w roku 1813, a ojciec w 1816 r. Oboje są pochowani na cmentarzu w Lyskach (Lisski).
Oprócz Karola Godulowie mieli jeszcze jednego młodszego syna Ernesta i trzy starsze córki - Marinnę, Joannę i Franciszkę. Najstarsza siostra Marianna wyszła za mąż za szlachcica Lengsfelda z Kęt, Joanna poślubiła Ferdynanda Gottwalda z Raciborza, Franciszka wzięła sobie za męża Johana Neuveryta z Frysztatu. Natomiast najmłodszy Ernest do końca życia pozostał bezżenny.
Pod względem parafialnym ówczesne Makoszowy należały do Przyszowic, gdzie również mieściła się szkoła ludowa, do której do 1792 r uczęszczał Karol Godula.W roku następnym młody Karol Godula przeniósł się do szkoły realnej przy klasztorze cystersów w Rudach Raciborskich. Gimnazjum OO. Cystersów była wówczas jedyną szkołą średnią na Górnym Śląsku na prawym brzegu Odry. Poziom nauczania w tejże szkole był nad wyraz wysoki, m.in. dzięki bogatej bibliotece, na którą składało się 10 tys. woluminów. Szkołę średnią ukończył w 1798 r. Swoje wykształcenie uzupełniał również w szkole średniej w Opawie, gdzie prawdopodobnie ukończył klasę piątą.
Od roku 1801 Karol Godula podjął pracę zawodową u hrabiego Karola Franciszka von Ballestrema, dziedzica majoratu (niepodzielnego majątku), w skład którego wchodziły majątki Pławniowice, Ruda i Biskupice. Początkowo Godula pełnił funkcję pisarza sądu patrymonialnego w Pławniowicach. Następnie został kasjerem majątku w Rudzie Śląskiej. Dzięki zaletom swego charakteru i ciężkiej pracy w roku 1809 został rządcą całego majoratu (Oberamtmann), zastępując na tym stanowisku zarządcę Karwata.
W roku 1815 hrabia Karol Franciszek Ballestrem von Plavniowitz major Królewskiej Armii Pruskiej wystawił akt darowizny, w którym dał swemu zarządcy 28 z łącznej sumy 128 udziałów huty cynku „Karol” w Rudzie Śląskiej. Pomysłodawcą i główną siłą sprawczą projektu był właśnie Karol Godula, jednakże swoją nazwę huta nie wzięła od imienia projektodawcy lecz zawdzięcza ją jednemu z Ballestremów. Cynkownia powstała według projektu królewskiego budowniczego J. F. Weddinga. W roku 1821, gdy doszło do rozbudowy zakładu, Godula otrzymał od hrabiego kolejne 28 udziałów. Po kolejnej przebudowie w roku 1825 cynkownia stała się największym i najnowocześniejszym zakładem tego typu w Europie. Ówcześnie cynkownię okrzyknięto ósmym cudem świata, a jego twórcę uważano za człowieka niesamowitego.
Udziały w cynkowni „Karol” stały się zaczątkiem fortuny Karola Goduli.
Dzięki wielkiej umiejętności dobierania sobie pracowników znalazł dobrego poszukiwacza rud metali nazwiskiem Mańka, który odkrył w Miechowicach bardzo bogate pokłady galmanu. Chcąc posiadać niezależne źródła rudy cynku dla cynkowni „Karol” Godula do spółki, z właścicielem folwarku Miechowice Franciszkiem Aresinem,uruchomił kopalnię galmanu – na cześć żony Aresina nazwana „Marią” (kopalnia działała w latach 1823-1895). Następnie wchodził w spółki z właścicielami innych kopalń galmanu i kopalń węgla kamiennego, a nawet budował własne kopalnie węgla - ulokowane głównie w Rudzie Śląskiej.
W roku 1826 zakupił zbankrutowane majątki Szombierki (dzisiejsza dzielnica Bytomia) i Orzegów (dzisiejszy teren dzielnic Rudy Śląskiej - Orzegowa, Goduli i Chebzia) i przejął w dzierżawę Rudę i Biskupice (dzisiejsza dzielnica Zabrza). W tym czasie rozwiązał swój stosunek służbowy z Ballestremem, pozostając jednak nadal doradcą gospodarczym swojego dotychczasowego pracodawcy. Kupno majątków podniosło prestiż Goduli, ale i również dało prawa dominalne do połowy własności nadań górniczych z tytułu własności gruntów. Godula dążąc do stworzenia kompleksu przemysłowego, chciał posiadać wszystkie kopalnie w okolicy wraz z gruntami. Dlatego też wroku 1840 nabył dobra Bobrek (dzisiejsza dzielnica Bytomia), a w roku 1848 kupił wieś Bujaków (obenie część miasta Mikołowa), przejmując lub wykupując huty i kopalnie leżące na ich terenach.
Karol Godula zmarł na chorobę nerek 6 lipca 1848 roku we Wrocławiu w hotelu „Pod Złotą Gęsią” (w hotelu tym często się zatrzymywał goszczą w stolicy Śląska w interesach). Został pochowany na wrocławskim cmentarzu św. Wojciecha. Po wybudowaniu przez spadkobierczynię Goduli kościoła p.w. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Szombierkach, prochy jego zostały przewiezione dnia 2 września 1909 r i złożone w podziemiach świątyni. Oprócz niego w podziemiach kościoła spoczywają prochy generalnego dyrektora zakładów przemysłowych Schaffgotchów dr. Bernarda Stephana.
Podupadający folwark w Rudzie i Biskupicach Karol Godula doprowadził do rozkwitu stosując mechanizację oraz nowe rozwiązania agrarne używane w Anglii (np. uprawa koniczyny, czy hodowla bydła rasowego). Był pierwszym na Górnym Śląsku przemysłowcem, który urzeczywistnił ideę współdziałania różnych gałęzi przemysłu - powiązał z sobą rolnictwo, leśnictwo, eksploatację glinki, transport, górnictwo i hutnictwo oraz handel. Popierał angielską formę płacenia tzw. trucksystem, który polegał na tym, że pracownicy poszczególnych dziedzin nie dostawali pieniędzy, ale w sklepach należących do Goduli zaopatrywali się w artykuły przemysłowe bądź żywnościowe (rozwiązanie takie być może budzi dzisiaj zdziwienie, bądź niesmak, jednak system taki był ówcześnie dość rozpowszechniony, a tłumaczono to tym, iż robotnicy zamiast inwestować w rodzinę, trwonili je w knajpach, jednak głównym motorem tego typu rozwiązań, był oczywiście zysk).Z drugiej strony Godula należał do pierwszych indywidualnych przedsiębiorców, którzy zbudowali domy mieszkalne dla robotników swoich zakładów. Ponadto wprowadził bezpłatną opiekę lekarską dla swoich pracowników.

C.D.N.
- ballest Re: Karl Godulla II 08.10.14, 13:57
  
  Był jedynym przemysłowcem na Górnym Śląsku, który w okresie Wiosny Ludów, czyli ekonomicznego krachu, pomimo dużych strat finansowych, nie zamykał swoich zakładów przemysłowych, a zatem nie zwalniał robotników. Rok wcześniej, czyli w 1847 r. podczas epidemii tyfusu głodowego pomagał swoim pracownikom, pożyczając im zboże i pieniądze. Za ewenement należy uznać fakt, iż w testamencie zapisał legat do podziału wszystkim swoim pracownikom w wysokości 50 000 talarów.
  Karol Godula całe swoje życie poświęcił pracy. Do minimum ograniczał administrację, pracując niejednokrotnie w dzień i w nocy. Sam przeprowadzał eksperymenty chemiczne, pracując nad nowymi rozwiązaniami technicznymi. Dzięki własnym studiom i opracowaniom ekspertów zagospodarował nieckę węglową w okolicach Rudy, Bytomia i Zabrza. Zakup Bujakowa traktował jako lokatę i zabezpieczenie na przyszłość uważając słusznie, że są tam ukryte bardzo bogate pokłady węgla. Nie obce były mu nowinki techniczne, które wprowadzał nie tylko w hutnictwie, górnictwie, ale i w rolnictwie. Popierał budowę kolei żelaznej, której trasa przecinała Rudę Śląską (wizji tej zabrakło radcom Bytomia i z pewnością był to pierwszy krok upadku tegoż miasta z tak bogatymi tradycjami historycznymi na rzecz nikomu nieznanej wtedy wsi Katowice). Godula rozumiał nowe wezwania komunikacyjne, między innymi był teżjedną z nielicznych osób popierających budowę poczty w Rudzie Śląskiej, na potrzeby której, po jej utworzeniu, płacił pewne subwencje. Był mistrzem w zarządzaniu i operowaniu kapitałem. Wolne kapitały lokowałczęsto w listach zastawnych oraz w hipotekach, co pomagało mu bardzo przy wykupie upadających majątków ziemskich i zakładów przemysłowych. Jako osoba nastawiona na zysk nie wahał się również udzielać pożyczek na procent, stosując sześć punktów procentowych w skali roku od pożyczonego kapitału. Wszelkiego rodzaju operacje finansowe, które stosował z dość dużym powodzeniem, nie były jednak celem, ale narzędziem, dzięki któremu powiększał swoje imperium przemysłowe. Uważał się za producenta a nie kupca. Był zwolennikiem utrzymywania przejętych zakładów. Zdaniem Goduli wszelkiego typu działania powinny posiadać charakter rynkowy, a państwo powinno skoncentrować się na innych problemach aniżeli ustalanie cen umownych. Był głównym inicjatorem petycji do władz, której celem było zmniejszenie przez państwo podatków, uważając że zbytni fiskalizm państwa doprowadza do dekoniunktury. Co ciekawe, petycja ta odniosła skutek.
  Jako pełnomocnik Ballestrema w zarządzaniu majątkiem rodziny, Karol Godula doprowadził do tego, że Ballestremowie w tym czasie stali się najbogatszą rodziną na Górnym Śląsku. Po śmierci hrabiego Godula został głównym wykonawcą jego testamentu i został opiekunem jego dzieci, co przeczy pomówieniom, jakoby hrabia stracił zaufanie do Goduli, widząc jego prywatne sukcesy finansowe. Ponadto sam zbudował imperium przemysłowe, którego inwentaryzacja zajęła 298 prawnikom pół miesiąca czasu. Wielkość tego majątku szacowana była różnie. Najbardziej prawdopodobną wielkością jest suma 2 miliony talarów, czyli 7 260 000 zł w złocie (aczkolwiek w niektórych opracowaniach można spotkać się i z sumą 8 milionów talarów). Odnosząc to do ówczesnych cen należy stwierdzić, że był to majątek ogromny – koń kosztował wtedyod 25 do 35 talarów, a roczna pensja wykwalifikowanej nauczycielki wynosił ok. 300 talarów. Aby winny sposób zobrazować wielkość majątku Goduli należy zauważyć, iż jedynie dochody uzyskiwane z jego zakładów przewyższały wartość ordynacji Zamoyskich. Generalnie na majątek Karola Goduli składało się 19 kopalń galmanu, 40 kopalń węgla kamiennego, 3 huty cynku, udziały w innych zakładach górniczo-hutniczych, majątki ziemskie: Szombierki, Orzegów, Bujaków, , Bobrek i Paniowy.
  - ballest Re: Karl Godulla III 08.10.14, 13:58
    
    C.d.
    Prawie cały swój majątek Karol Godula zapisał sześcioletniej wówczas półsierocie Joannie Gryzik (w literaturze przedmiotu nazwisko tomożna spotkać pod różnymi formami: Gryczik, Gryszczyk, Grycik lub nawet Grzyzik). Joasia znalazła się w domu Karola Goduli z niewiadomych przyczyn. Najbardziej prawdopodobna wersja jest taka, że jej matka Antonina, po śmierci swego męża Jana, komornika pracującego w zakładach cynkowych Goduli, poprosiła gospodynię Goduli panią Emilię Lukas o opiekę nad córką. Rozpowszechniony jest również pogląd, że Joasia była pozamałżeńskim dzieckiemAntoniny z Karolem Godulą. Jednak przeciw tej koncepcji podaje się argument, że widoczne kalectwo króla cynku (utykanie na jedną nogę, duża blizna zniekształcająca lewy policzek) spowodowane napaścią na jego osobę, wiązało się również z jego niepłodnością (aczkolwiek jest równieżteza dość ryzykowna). Jakakolwiek była przyczyna, faktem jest, iż Godula do tego stopnia polubił dziewczynkę, że zatrudnił specjalnie dla niej domowego nauczyciela M. Kulanka.W kwietniu 1848 roku ciężko chory udał się na leczenie do Wrocławia zabierając ze sobą Joasię. Dzień przed swoją śmiercią sporządził testament przed komisją sądową. Jego wykonawcą został przyjaciel, doradca i prawnik - Maksymilian Scheffler. W testamencie widniał zapis, że gdyby Joanna Gryzik zmarła bezpotomnie, to cały majątek miały odziedziczyć dzieci sióstr Goduli. Po ogłoszeniu treści tegoż kontrowesyjnego dokumentu, testament stał się prawdziwą sensacją. Pieniędzy nie odziedziczyła rodzina Goduli, ani rodzina Ballestremów. Fortunę dostała nikomu nie znana dziewczynka, którą zaraz okrzyknięto „śląskim Kopciuszkiem”.
    Spadkobiercy Goduli próbowali obalić jego testament, a gdy to się nie udało, jawnie słali groźby pod adresem dziewczyny, organizując nawet zamachy na jej życie. Obawiając się o jej bezpieczeństwo opiekunowie umieścili jąw klasztorze Urszulanek we Wrocławiu.
    Po opuszczeniu klasztoru Joanna zamieszkała w domu Maksymiliana Schefflera, któryrozpoczął starania o uzyskanie dla niej tytułu szlacheckiego, co zakończyło się sukcesem. Z rąk króla pruskiego Fryderyka Wilhelma IV otrzymała tytuł szlachecki i nazwisko Gryczik von Schomberg-Godulla. W roku 1858 w wieku 16 lat hrabina Joanna poślubiła Reischgrafa Hansa Ulryka von Schaffgotscha, który nigdy nie został właścicielem majątku żony. W ciągu swego życia pomnożyła ona odziedziczony majątek razy siedem, angażując się w szereg przedsięwzięć ekonomicznych i społecznych, stając się godną następczynią Karola Goduli.
    Król cynku. Król węgla. Geniusz. Pionier cywilizacji. Dżingis Chan pieniądza. Diabeł z Rudy. Itp. To tylko niektóre określenia opisujące „króla” z Rudy. Jedne z określeń pojawiały się w związku z fascynacją tą nieprzeciętną postacią, inne wypływały z zazdrości, a nawet zawiści.
    Wokół postaci Karola Goduli narosło wiele legend, fantastycznych opowieści ludowych i jakże sporo kłamliwych i oszczerczych opinii, które jeszcze dzisiaj są bezmyślnie powtarzane i w które często się bezkrytycznie wieży. Jest to zjawisko normalne, a zawrotna kariera, cechy charakteru i tajemniczość postaci – jeszcze za jego życia, były i są normalną pożywką do tego typu reakcji na dzieło życia, którym był, jest i będzie Karol Godula.
    Będąc przemysłowcem nie zabiegał o zaszczyty i tani poklask. Motto jego życia zawiera się w słowach przytoczonych przez "Tygodnik Ilustrowany" z 1870 roku ("Tygodnik Ilustrowany" S. II, t. 5, s. 155). Z okazji odsłonięcia pomnika hrabiego von Reden’a w Königs Hütte (dzisiejszy Chorzów) hrabia Henckel von Donnersmarck z linii siemianowickiej przedstawił Godulę królowi pruskiemu. Po kilku dniach król przysłał Goduli dyplom na szlachectwo, którego Godula nie przyjął, twierdząc, iż „Najtrwalszym jego szlachectwem pozostanie pamięć czynnego żywota". (Inaczej zachował się Thiele-Winckler, który za zasługi w uprzemysłowieniu Górnego Śląska przyjął z rąk króla tytuł hrabiego, oraz hrabia Guidon Henckel von Donnersmarck, który przyjął tytuł księcia).
    Karol Godula żył 67 lat, z tego pracy poświęcił 47 lat. Potrzebował pół wieku aby zbudować największe imperiumprzemysłowo - finansowe (majątek własny i rodziny Ballestrem) w ówczesnych Niemczech. Doskonały zarządca, organizator, innowator, przedsiębiorca, a przede wszystkim wizjoner. Nie bojący się nowych rozwiązań, nowych wezwań. Człowiek, który położył podwaliny pod cały górnośląski przemysł. Pionier przeobrażeń industrialnych w Europie. Był wzorem do naśladowania, a jednocześnie poruszał wyobraźnię artystów. Człowiek, który przeszedł do legendy. Okazjonalnie pojawiał się w wierszach, opowiadaniach, obrazach, czy nawet witrażu. Był bohaterem kilku powieści. Bibliografia o jego osobie przekracza liczbę 200 opracowań. Z wszystkich górnośląskich potentatów przemysłowych przyczynił się najbardziej do budowy wspaniałej potęgi technicznej i cywilizacyjnej Górnego Śląska, z której to potęgi korzystały wiele lat po jego śmierci dwa kraje - Niemcy i Polska. Był jednym z filarów rozwoju gospodarczego Europy, jej dzisiejszego dobrobytu.Bez takich osób historia XIX i XX wieku potoczyłaby się w całkiem innym kierunku.

Najnowsze z forum Glywice - Gleiwitz - Gliwice

Zaloguj się