Gerhard Gruschka

[sloneczko1]

Gerhard Gruschka, niemiecki nauczyciel na emeryturze, jest jednym z ostatnich
żyjących więźniów obozu dla Ślązaków w Świętochłowicach-Zgodzie. Po 50 latach
milczenia napisał książkę, która w Niemczech i w Polsce wywołała wstrząs.
Gruschka poruszył temat tabu, bo ani Niemcy, ani Polacy nie chcieli tych
obozów pamiętać. Były więzień, dzisiaj posiwiały, dystyngowany pan,
przyjeżdża czasem do Świętochłowic, żeby stanąć w miejscu, gdzie kiedyś stał
jego barak nr 7.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=639&w=46414763

[szwager_z_laband]

a mie ciekawi czymu najwiynkszy lager, lager we Laband dalyj je tajymnicom (?)

[sloneczko1]

bo żodyn go jeszcze tak niy opisoł jak inksze

[szwager_z_laband]

jak niy, jedyn ewangelicki ksiondz co za modosci w nim siedziou!

dyc jo sam wom juz cytowou konski z odniego ksionzki ...

[sloneczko1]

a w necie to jest? jest jako strona coby wiyncyj ludzi na to sie natknyło?

[szwager_z_laband]

jo ino pora fragmyntow dou na Glywickich Slonzokach - nawet Jacek Schmidt o tym
prawie nic niy szkryfnou

[szwager_z_laband]

Zwecks Registrierung
Von Gleiwitz zur Zwangsarbeit nach Stalino
Eugen Otzipka, Hallgarten

Am Dienstag, dem 23. Januar 1945, zogen Russen, aus dem nordwestlichen Teil des
oberschlesischen Gleiwitz kommend, die Stadtwaldstraße entlang, zur
Bergwerkstraße hin. Von dort marschierten sie in Richtung Hindenburg. In den
ersten Tagen der Besetzung herrschte chaotisches Durcheinander, Angst und
Ungewißheit. Aus einem Befehl der russischen Kommandantur vom 31. Januar 1945
ging hervor, daß sich alle Männer zwischen 18 und 50 Jahren zwecks
Registrierung zu melden hätten, so auch unser 48jähriger Vater. Zunächst wurden
die Registrierten in einem Lager bei den Hüttenwerken festgehalten.

Aus einem Brief unseres Vaters vom 5. März 1945 erfuhr Mutter, daß die
Internierten weiter nach Laband, sieben Kilometer von Gleiwitz entfernt,
verfrachtet wurden. Er machte sich Gedanken, ob die Familie noch in der
Leipziger Straße wohnte und ermahnte meinen 16jährigen Bruder Erich, zu Hause
zu bleiben. "Es werden sogar 54jährige, die aus dem Wagenwerk aus der Arbeit
gingen, hier eingeliefert." Am 28. Februar hatten die Gefangenen am Labander
Bahnhof Holz geschnitten. "Das Essen ist sehr schlecht. Einen halben Liter
dünne Suppe und 500 Gramm Brot ist herzlich wenig. Bis gestern habe ich noch
Kartoffeln gehabt, aber jetzt ist Schluß". Er schrieb ferner, daß es Gerüchte
gebe, aber keiner wisse etwas Genaues. Unsere Mutter versuchte mehrmals
Verbindung aufzunehmen, ihm Lebensmittel zukommen zu lassen oder wenigstens ein
Wort des Trostes zu übermitteln. Nichts gelang. Die Wachmannschaften
verhinderten jeden Kontakt.

Ende Februar 1945 quartierte sich ein sowjetischer Soldat in unserer Wohnung
ein. Meine Mutter hatte zunächst große Bedenken. Der etwas korpulente Russe
sollte sich als Glücksfall für den Rest der Familie erweisen. Er sprach gut
deutsch, bot der Familie Schutz vor polnischen Übergriffen und schenkte Mama ab
und zu Brot und Speck. Im März bat sie ihn, sich für die Freilassung meines
Vaters aus dem Labander Zwangslager einzusetzen, was dieser gute Mensch auch
tat.

Leider zu spät, denn am 15. März stellten die Russen einen Transport zusammen
und brachten die Männer in Eisenbahnwaggons nach Budjanowka ins Lager 1055/7280
bei Stalino. Zunächst als Maschinist arbeitend, waren die Strapazen noch zu
ertragen. Anders die harten Bedingungen in der Grube, unter Tage. In
zweihundert Meter Tiefe schuftete er täglich mehr als zehn Stunden. In einem
seiner Briefe hieß es: "Unsereins wird es kaum noch aushalten. Wir leben wohl,
aber besitzen keine Kräfte. Früh morgens bekommen wir einen halben Liter Tee,
Wassersuppe und 1.000 Gramm Brot für den ganzen Tag und dieses ist schwer wie
die Erde. Mittags, wenn wir aus der Arbeit kommen, gibt es wieder einen halben
Liter Sauerkrautsuppe, ein bis zwei Eßlöffel Graupen und etwas Fleisch oder
Fisch. Abends wieder einen halben Liter Sauerkrautsuppe und ein bis zwei
Eßlöffel Graupen..." Vater machte sich Sorgen, wie Mutter wohl die Kinder
ernähren würde. "Noch einmal wünsche ich mir nach Hause zu Euch zu kommen und
ein neues Leben zu führen". Es war der einzige Brief, der die Familie aus dem
Lager erreichte. Der qualvollen Schwerstarbeit und der spärlichen Verpflegung
sollte er am 1. Februar 1947 erliegen, wie wir erst später durch die Deutsche
Kriegsgräberfürsorge erfuhren.

[pistulka2]

Moze dlatego, ze byl to oboz przejsciowy i wprawdzie umierali tam ludzie z
glodu i byli maltretowani ale nie w tym stopniu jak w Zgodzie.
Moj sasiad uciekl jako 16latek wlasnie z tego obozu w lutym 1945.

[szwager_z_laband]

to niy bou ino oboz przejsciowy, to bou i oboz w coukim tego szuowa znaczyniu i
bou i czynsciowo Arbeitslager kaj sie wykonczauo ludzi robotom i znyncaniym.
Spominouech juz o ksionzce kero szkryfnou jedyn duchowny ze bouyj DDR a kery we
tym lagrze dugo siedziou.

[szwager_z_laband]

Jan Wieczorek. Przewodniczył Mszy św. w intencji osób internowanych z obozu
przejściowego w Łabędach w 1945 roku. Wiele faktów trudno już dzisiaj
odtworzyć. Na terenie Łabęd był obóz, do których przywożono ludzi z całego
Śląska, później deportowano ich na Wschód. Wielu z nich już nie wróciło.
Modlitwą w Łabędach objęli zostali ci, których pochłonęła ziemia na Wschodzie,
ale także ci, którym dane było powrócić. Różne podawane są liczby wywiezionych,
liczone w dziesiątkach tysięcy, z których z powrotem - zupełnie wycieńczona i
wygłodniała wróciła zaledwie garstka. Bp ordynariusz Jan Wieczorek. podczas
homilii podzielił się własnymi wspomnieniami z tamtego okresu: "Gdy wrócił mój
ojciec, a miał szczęście, że wrócił, matki nie było w domu. Baliśmy się go
wpuścić, bośmy go nie poznali, choć żegnałem go jako jedenastoletni chłopak.
Zawsze, gdy czytam Ewangelię i werset: "Przyszedł do swoich, a swoi go nie
przyjęli", widzę tę scenę". Obóz w Łabędach był jednym z trzech, obok Mysłowic
i Oświęcimia, skąd wywożono Ślązaków na Wschód. Oprócz tych miejsc stworzono
jeszcze liczne podobozy. Stąd ludzie trafiali głównie do kopalń Zagłębia
Donieckiego na Ukrainie, w mniejszej liczbie na Białoruś, Ural, do Kazachstanu
i Zachodniej Syberii. Miedzy styczniem a marcem 1945 roku władze radzieckie
dokonywały masowych aresztowań miejscowych mężczyzn i osadzeń w specjalnych
obozach. Formalną podstawą tych działań była zgoda konferencji jałtańskiej na
wykorzystanie przez Związek Radziecki przymusowej pracy ludności jako formy
reparacji, a także wydany już w trakcie trwania operacji rozkaz z 6 lutego 1945
roku o internowaniu wszystkich Niemców od 17 do 50 roku życia. Część tej
ludności została deportowana do Związku Radzieckiego jako robotnicy przymusowi.
W praktyce o aresztowaniach decydowało kryterium przydatności jako siły
roboczej, z większym baczeniem organów radzieckich na wiek i kwalifikacje niż
narodowość i obywatelstwo. Dlatego zatrzymania (...) dotknęły mieszkańców
podbijanej Opolszczyzny, lecz także przedwojennego polskiego Górnego Śląska i
Zagłębia Dąbrowskiego. Do dziś nie ma wiarygodnych statystyk, nie wiemy ile
osób - także młodocianych i kobiet, zostało wywiezionych. Przypuszcza się
jednak, że z grona przymusowych robotników z Górnego Śląska powróciło około 20
proc. Część z nich jednak umierała wkrótce po powrocie, na skutek wycieńczenia
i nieznajomości zasad żywienia po tak długim okresie głodu. Ci, co przeżyli,
zwykle nie chcieli opowiadać o tym, co przeszli.


Bp ordynariusz Jan Wieczorek: - Mój ojciec Piotr Wieczorek został zabrany z
Bodzanowic k/Olesna i pieszo prowadzony do Pyskowic (około 70 km), a stamtąd do
obozu przejściowego w Łabędach. Tutaj krótko pracował przy rozbiórce jednej z
fabryk, potem przy budowie szerokotorowej linii kolejowej. Następnie został
wywieziony do Szepietowki na Ukrainie, skąd skierowano go do Dniepropietrowska,
gdzie jako cieśla pracował przy budowie elektrowni. Czasem pracował też na
polach, na których można było po kryjomu dożywić się jarzynami. Oczywiście
skwapliwie korzystał z takiej możliwości. Gdy wyruszał ze Śląska na te
przymusowe roboty, zabrał ze sobą z domu maszynkę do strzyżenia włosów. To
również pomogło mu przeżyć wygnanie. Opowiadając o swym pobycie na Sybirze
podkreślał dobroć bardzo ubogich ludzi miejscowych, którzy niejednokrotnie
obdarowywali żywnością tych z daleka przywiezionych przymusowych pracowników.
Gdyby nie otrzymywali tej pomocy, to zginęliby z głodu i wycieńczenia.

[szwager_z_laband]

Związek
Ludności
Zabrze 12.07.2006

Narodowości Śląskiej

(Adrzej Roczniok)

41-800 Zabrze

ul. Ślęczka 2 B/3

Poland





Szanowny Pan

Przewodniczący

Parlamentu Europejskiego

Josep Borrell




W związku z uchwałą Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej z 23.06.2006 dotyczącej
Rezolucji Parlamentu Europejskiego, która zwraca uwagę na szerzącą się
nietolerancję m.in. w Polsce pozwalamy sobie podać przykłady dyskryminacji
Ślązaków, która odbywa się poprzez różne polskie instytucje państwowe,
sądownictwo i szkolnictwo.


Główny Urząd Statystyczny (GUS) prowadząc Spis Powszechny w 2004 r. poprzez
rachmistrzów dopuszczał się fałszerstw w zakresie deklarowania przynależności
do narodowości zwłaszcza śląskiej. Dopiero od połowy Spisu Powszechnego, po
interwencji posłów Parlamentu Europejskiego można było deklarować narodowość
śląską.

W związku z fałszerstwami dokonywanymi w trakcie Spisu Powszechnego
skierowano parę spraw do prokuratury. Sprawy te umarzano w kuriozalny sposób
m.in. ze względu na:

dokonanie zgłoszenia o przestępstwie przez osobę nieupoważnioną (!)
oddalenie sprawy z powodu przekroczenia terminu, chociaż odwołanie zostało
złożone w terminie
postanowienie o umorzeniu lub odmowie podjęcia śledztwa do dziś nie dotarło do
wnioskodawcy.
Główny Urząd Statystyczny ogłaszając wyniki spisu wbrew woli Ślązaków
zaliczył osoby deklarujące przynależność do narodowości śląskiej (w ilości
173.200) do narodowości polskiej chociaż każda z tych osób deklarowała, że jest
narodowości niepolskiej. Bez stwierdzenia, że jest się niepolskiej narodowości
nie można było deklarować narodowości śląskiej. Obecnie w publikowanych danych
GUS definiuje narodowość śląską jako grupę społeczną narodowości polskiej,
czyli niezgodnie z wolą samych zainteresowanych dobitnie wyrażona we
wspomnianym Spisie Powszechnym. Tym samym największą mniejszość etniczną w
Polsce skazuje się na oficjalny niebyt.

Do dzisiaj nie zostały podane do publicznej wiadomości wyniki Spisu
Powszechnego co do ilości poszczególnych narodowości w poszczególnych powiatach
i gminach. Nie pozwala nam to stwierdzić, czy w trakcie Spisu Powszechnego
miały miejsce inne fałszerstwa.

GUS w roczniku statystycznym podaje o istnieniu w Polsce 260 szkół
mniejszościowych z niemieckim językiem ojczystym co jest oczywiście kłamstwem,
gdyż są tylko 2 szkoły dwujęzyczne (polsko-niemieckie) nie ma natomiast ani
jednej szkoły mniejszościowej z język niemieckim językiem wykładowym.


Polskie sądy od prawie 2 lat odmawiają rejestracji stowarzyszenia osób
deklarujących poczucie przynależności do narodowości śląskiej. Sąd stwierdził,
że okres 1,5 roku na rejestrację stowarzyszenia to nie jest zbyt długi okres,
chociaż ustawa sejmowa mówi o rejestracji w terminie do 3 miesięcy. Główny
powodem odmowy rejestracji stowarzyszenia jest trwanie założycieli przy użyciu
w nazwie Narodowość Śląska. Nie znamy innego przypadku tak długiego
rejestrowania stowarzyszenia. Z tytułu rejestracji Związku Ludności Narodowości
Śląskiej Ślązakom nie przysługiwały by jakiekolwiek przywileje. Polska Ustawa o
mniejszościach narodowych i etnicznych oraz języku regionalnym wymienia z
imienia wspomniane mniejszości oraz język regionalny, które będą korzystały z
dobrodziejstw tejże ustawy oraz konstytucyjnie zagwarantowanych praw dla
mniejszości narodowych i etnicznych. Oczywiście, wśród wymienionych nie ma ani
Ślązaków, ani śląskiego języka.


Pomimo, że Rada Europy zaleciła Polsce prowadzenie dialogu ze Ślązakami jak
na razie ze strony polskiej Ślązacy słyszą tylko negację wszelkich swoich
działań związanych z akceptacją, kultywacją i rozwojem swej tożsamości
etnicznej i narodowej.


Sąd wbrew faktom oczywistym nakazał w 2006 r. prokuraturze prowadzenie
śledztwa w sprawie wypowiedzi jednej z osób, że „w Polsce istniały polskie
obozy koncentracyjne”. Obozy takie funkcjonowały między I i II wojną światową
oraz po II wojnie światowej. Obecnie za przypominanie historii polski system
sprawiedliwości domaga się oskarżania obywateli za mówienie prawdy i
przypominanie historii.


Pod pretekstem zakwalifikowania „ślónskij godki” (język ojczysty Ślązaków)
jako gwary języka polskiego dyskryminuje się „ślónsko godka” nie pozwalając na
jej używanie w szkole. Używanie „ślónskij godki” jest ciągle napiętnowane i
wymaga się od uczniów używać polszczyzny. „Ślónskij godki” nie można używać
nawet na matematyce.

Brak jest stałych programów telewizyjnych z użyciem „ślónskij godki” w
telewizji państwowej.

Na wsparcie ślónskij godki z budżetu centralnego, jak również budżetu
województwa Śląskiego (gdzie zamieszkuje większość Ślązaków) w 2005 r. nie
wydano nawet złotówki.

W opracowaniach władz wojewódzkich, dotyczących rozwoju kultury nawet nie
uwzględnia się „ślónskij godki”.


W szkole nie uczy się historii Śląska i przemilcza się lub fałszuje fakty
historyczne m.in., że Ślązacy prawie 100 lat przed Polakami przyjęli
chrześcijaństwo, że 50 lat wcześniej na Śląsku zniesiono pańszczyznę niż w
Polsce. Naucza się natomiast kłamstwa, że Śląsk był pod zaborami, chociaż
prawdą historyczną jest, że Ślązacy w ramach Prus i Austrii dokonywali rozbioru
Polski. Nie uczy się w szkołach, o otwarciu sieci obozów koncentracyjnych dla
Ślązaków, które funkcjonowały od lutego 1945 r. do połowy lat 50-tych.
Natomiast o obozach koncentracyjnych zaraz po I wojnie światowej nawet w szkole
się nie wspomina.


Przez wiele lat środowiska śląskie apelowały do władz polskich, żeby
wystąpiły do Rosji o zadośćuczynienie w stosunku do Ślązaków wywiezionych w
1945 r. i później, do Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Władze
polskie odmawiały. Kiedy przedstawiciele Ślązaków zwrócili się bezpośrednio do
Prezydenta Rosji Władimira Putina ten wyraził gotowość zadośćuczynienia. Sprawę
jednak zablokowało polskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych, gdyż w ramach
powołanej komisji polsko-rosyjskiej ani razu strona polska nie przedstawiła
racji Ślązaków, a to dlatego, że do tej pory strona polska nie zwróciła się do
Ślązaków jakiej formy zadośćuczynienia by się spodziewali.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych Polski nie reprezentuje interesów
Ślązaków na zewnątrz. Wbrew interesowi Ślązaków dąży do takiej zmiany nazwy
obozu koncentracyjnego w Auschwitz, żeby ukryć ponowne otwarcie tego obozu
koncentracyjnego w lutym 1945 r. tj. zaraz po przejściu frontu wojennego.

Dąży się do wymazania z pamięci tragedii Ślązaków z 1945 r. Tragedia ta
dotyczyła masowych wywózek Ślązaków do Związku Socjalistycznych Republik
Radzieckich. W ramach unicestwiania pamięci historycznej m.in. zlikwidowano
wszelkie ślady po obozie koncentracyjnym w Łabędach (obecnie dzielnica Gliwic)
oraz nie chce się dopuścić do upamiętnienia znaczącego miejsca w historii
Śląska jakim jest obóz koncentracyjny Auschwitz-Birkenau. Przez obozy te
przewinęło się kilkadziesiąt tysięcy Ślązaków, gdyż były to punkty zborne przed
wywózką Ślązaków do ZSRR. Na 60-90 tys. Ślązaków wywiezionych do Rosji wróciło
tylko parę tysięcy osób. Sam obóz koncentracyjny w Oświęcimiu był czynny
jeszcze w latach 50-tych. Oprócz wywiezionych do ZSRR Ślązaków przewinęło się
przez Oświęcim kilkadziesiąt tysięcy osób, a miało to miejsce po przejściu
frontu


Mając na uwadze powyższe przykłady wciąż trwającej dyskryminacji i
odgórnej asymilacji pozwalamy zwrócić się o ujmowanie kwestii Ślązaków w Polsce
w przyszłych rezolucjach Parlamentu Europejskiego.

[ballest]

Roczniok se starou, trzeba przyznac!

[szwager_z_laband]

www.ggn.kuria.gliwice.pl/2003/index.php?numer=12&art=09