Polonizmy w jynzykach obcych

[hanys_hans]

Słowo "polska" jest w szwedzkim przymiotnikiem
od słowa "Polen" i jest w tym wypadku określeniem jednego z najbardziej
popularnych tańców w Szwecji.
Taniec ów zwał sie dawniej po prostu "polsk dans" (niem. Pohlnische
Tantz).

[hanys_hans]

1. Trzy fale zapożyczeń z języka polskiego

Zapożyczenia leksykalne z języka polskiego w białoruskich tekstach pisanych są
datowane od XIV w. Początkowo pod wpływem polskiego systemu leksykalnego
znajdowały się teksty stylu urzędowego, ale od XVI w. leksykalne polonizmy
rozpowszechniły się także w literaturze religijnej i hagiograficznej, później w
białoruskich kronikach (Baśko 2002, 5nn.). W XVII w., jak pisze A. M. Bułyka
(1980, 8), leksemy polskiego pochodzenia były już właściwe wszystkim odmianom
pisanej formy języka starobiałoruskiego. Stwierdza się nawet nadmiar użycia
polonizmów (Bułyka 1972, 6).

Kolejny przypływ polonizmów występuje w latach 20-ch XX w. w okresie tzw.
Pierwszego Odrodzenia Białoruskiego. Fonetyczne polonizmy dotyczyły zachowania
twardej spółgłoski w wyrazach маніфэст, мэбля, прафэсар, сыстэма itp., a także
miękkiej artykulacji [l’] w wyrazach łacińskiego pochodzenia кляса, парлямент,
філёзаф itp. Wśród leksykalnych polonizmów można wyodrębnić kilka najbardziej
aktywnych gniazd derywacyjnych, w szczególności z sufiksem -унак- (гатунак,
рахунак, пакунак), -ваць- (байкатаваць, дэкламаваць), -н- (клясычны, выключны),
-ов- (крышталёвы, службовы), -ня- (кнігарня, майстэрня) i in. W mniejszym
stopniu polski wpływ odczuł system gramatyczny języka białoruskiego: gramatyczne
polonizmy sporadycznie występowały w niektórych formach odmiany rzeczowników
(пазычка грошы zamiast пазычка грошай), a także w zakresie morfoskładni: павінен
дбаць аб грошы zamiast павінен дбаць аб грашах; вучыць у чужой мове zamiast
вучыць на чужой мове (Uścinowicz 1994, 384nn.).

Trzecia fala polonizacji języka białoruskiego przypada na okres Drugiego
Odrodzenia Białoruskiego – lata 90-e XX w. Po uzyskaniu w 1991 r. niepodległości
państwa białoruskiego zaczyna się reformowanie białoruskiego języka
literackiego, częściowo jako odtwarzanie procesów zahamowanych w pierwszej
połowie XX w. w wyniku realizacji komunistycznej ideologii „internacjonalizmu” –
„dywersji językowej”, jak ją określa G. Cychun (1996, 92). Zarówno w pierwszym,
jak i w drugim przypadku jednym z czynników kształtowania się białoruskiego
języka literackiego są zapożyczenia z języka polskiego (Paciechina 1996;
Kiklewicz, Paciechina 2000, 94nn.).

209.85.135.104/search?q=cache:nV6oSWwq_V8J:mab.org.by/materials/publ/kikl_tert.php+polonizmy&hl=de&ct=clnk&cd=4&gl=de&client=firefox-a

[hanys_hans]

1. w czeskim (XVIII-XIX wiek):
a) abstrakta - dostup (dostęp), duma (duma), následovník (na¶ladowca),
přimus (przymus), půvab (powab), úvaha (uwaga), tklivý (tkliwy), vděk
(wdzięk)
b) ogólna terminologia naukowa - badat (zajmować się), okres, opis, pojetí
(pojęcie), prědmět (przedmiot), samouk, věda, (nauka, por. wiedza), vzor
(wzór)
c) terminologia techniczna i fizyczna - luneta, loľisko (łożysko), vahadlo
(wahadło)
d) terminologia geograficzna - výspa (wyspa)
e) terminologia filologiczna - podmět (podmiot), selanka (sielanka), výraz
(wyraz)
f) terminologia chemiczna - "-an" w nazwach anionów: sirkan (siarczan, w XIX
w. po polsku siarkan), uhlan (węglan), hlinan (glinian); "-ik" w nazwach
pierwiastków: uhlík (węgiel), kyslík (tlen), por. z przełomu XVIII/XIX w.
polskie "cieplik"
g) terminologia biologiczna - badil, brukev, bulva (bulwa), prvosenka
(pierwiosnek), hluąec (głuszec), jamník, malpa (małpa), ropucha, ohon (ogon)
h) różne - budova (budynek), horal (góral), obřad (obrzęd), úsluha (usługa),
vanilka (wanilia, z niem.), vodka (wódka), výrok (wyrok)
i) frazeologia - dáti drapáka (dać drapaka)

2. w słowackim (XVIII/XIX w.):
a) terminy zaopżyczone z czeskiego, ale pochodz±ce z jęz. polskiego - veda
(nauka), predmet (przedmiot); dusík (azot), kyslík (tlen)
b) różne słowa - nájezd (najazd)
c) często o polskim pochodzeniu ¶wiadczy litera "g" - gráty (z niem. przez
polski), gruchat' (gruchać).

[szwager_z_laband]

we hebrajskim mosz tysz tego dosyc

[szwager_z_laband]

www.wprost.pl/ar/?O=69704
www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-3296572,00.html

[szwager_z_laband]

we hebrajskim mosz tysz tego dosyc

???

[szwager_z_laband]

jak to sie stauo ze dwa razy te szkryfnincie sam je???

[hanys_hans]

POLONIZMY W JĘZYKU BUŁGARSKIM

(NA PODSTAWIE „SŁOWNIKA JĘZYKA BUŁGARSKIEGO”

L. ANDREJCZINA I INNYCH AUTORÓW)

Celem artykułu jest opis szeroko pojmowanej roli i charakteru wpływów
języka polskiego na bułgarski na podstawie wybranego źródła leksykograficznego:
„Słownika języka bułgarskiego” Ljubomira Andrejczina. Wyekscerpowany materiał
słownikowy objął wyrazy związane z wszelkimi polskimi wpływami na język
bułgarski, czyli zarówno jednostki, w których przejawia się funkcja polszczyzny
jako języka-źródła, jak i takie, które potwierdzają wyłącznie jej funkcję
medialną. W artykule przedstawiono klasyfikacje zebranych zapożyczeń:
semantyczną, stylistyczną, gramatyczną oraz według drogi zapożyczania.
Odzwierciedlają one kwalifikowanie słownikowe, ujawniające aktualny status
omawianych zapożyczeń w języku bułgarskim oraz stan wiedzy o wyrazach polskich
zarejestrowany i uwzględniony przez słownik Andrejczina, niezależnie od
możliwych dalszych ustaleń etymologicznych. Przedstawione w artykule sprawdzenie
kwalifikowanie drogi zapożyczania polonizmów z użyciem „Słownika zapożyczeń
polskich w języku rosyjskim” W. Witkowskiego przynosi istotne dowody na silną
medialną funkcję języka rosyjskiego (niekiedy ukraińskiego). Ponadto
podstawowymi cechami analizowanych polonizmów są: czas przejmowania nie
wcześniejszy niż w XIX w., wyłącznie słownikowy charakter (brak zapożyczeń
składniowych, fleksyjnych itp.), przynależność do leksyki internacjonalnej, ale
częsta także funkcja nazw realiów, związanych z kulturą narodu polskiego (m. in.
w kontekście odbierania Polski jako wzoru politycznego w walce
narodowo-wyzwoleńczej). Opisane w artykule pozornie nietypowe polsko-bułgarskie
związki leksykalne w specyficzny sposób potwierdzają silne więzi między
wszystkimi – nawet oddalonymi terytorialnie – językami słowiańskimi, które
nieustannie różnymi drogami i sposobami wzbogacają wzajemnie swoją leksykę.

209.85.135.104/search?q=cache:f6Ta5UghROgJ:filologija.vukhf.lt/7-12/9_3%2520Michow%2520RED.doc+polonizmy&hl=de&ct=clnk&cd=14&gl=de&client=firefox-a

[x1x1x1]

Premier Saksonii, Prof. dr Georg Milbradt
"...(Grenze). Jest to jedno z niewielu niemieckich słów, które zapożyczone
zostało z języka zachodniosłowiańskiego. Obszary graniczne państwa frankońskiego
nazywano pierwotnie marchiami, jak np. Marchia Miśnieńska. Zakon niemiecki
przejął już w XIII wieku polskie słowo granica, z którego wywodzi się słowo Grenze."