Jabtykoż i hahor

[hanys_hans]

Jabtykoż i hahor.

W jednym srogim mieście, w Berlinie,
Przez ktore żyka głamboka tam płynie,
Kaj w wielkim ogrodzie są lwy a niedźwiedzie,
I hajzembana po ulicach już jedzie,
Kaj na telegrafach już listki furgają,
Szandarzi na złodziei pozór dowają,
Tam była jabtyka. To jest sklep niemały,
Kaj się rozmaite lyki przedowały.
To kropki maciczne, to lukrecyje,
Też i kamelków, co wto potrzebuje!
Tam roz szpediter towory zladowoł,
I roz się też taki hahor einfindowoł,
I abladuje, jak ino on może,
Hoć mu żoden człek tego nie koże.
Jak ón jest fertig, chce mieć zopłata,
Rzekli jabtykoż wroz do pana brata:
„Niech ci do tryngeld, wto cie najmowoł,
„Dwa czeskie ci dóm, kiebyś sie kontentowoł.”
„Dwa czeskie, Panoczku? Niech je se showają!
„Pięć czeskich jo chca, jak mie ich nie dają,
„To niech se miarkują, bo jo ich naucza,
„Jak jo ich kaj trefna, to kark im przewróca.”
„No no” se padali „ino se statkujcie,
„Dzicie ich szandara? Sofort se pakujcie!
„Zapiskna na nich, zawrzą wos do wachy,
„Cóż mocie, haharze, potem z tej zachy?”
Hłop idzie dudom, po dródze se pado:
„Czekaj, ty sapramęcko łowado.”
W wieczór, jak ćma, do jabtyki wstępuje,
A se za czeski rajcherkercli kupuje.
Ta jedna jest krziwo, a stoć mu nie chciała,
Ino się pożąd obalowała.
A coż ten hahor teraz hce robić?
On chce temu panu roz wynagrodzić!
W nocy, jak ludzie i dziecka już spali,
Wachteże już dawno dwanosto piskali,
Hłop zaszoł przed jabtyka i zwóni jak może,
Jabtykoż wylozł z łóżka i padoł: „O Boże,
„Wtóż też tak nieskoro się do mnie tu toczy?
„Jo ni móm pokoja, ni wednie, ni w nocy!”
Hłop padoł: „Niech raczą te okno otworzyć,
„A niech mi doradzą, co jo tu móm robić!
„Mie znają, jo kupił u nich reicherkercli,
„Ta jedna stoć niechce, jo zepsuł sztrajchelcli
„Hnet cało szkatułka i prosza o rada,
„Czy mi chcą zamienić ta krziwo łowada?”
Jak nasz pón jabtykorz hahara poznali,
Co mu po połedniu tyn tryngeld nie dali,
Od złości się ledwo łozerwać nie chcieli,
Na tego hahara tak klyni, wreszczeli!
Tyn hahor zaś tak se serdecznie lachowoł,
I padoł: „Dzisz, giździe, joch ci anstrajchowoł!”

Goliat i Dawid

[hanys_hans]

Goliat i Dawid.

Jak żydzięta jeszcze w Palestynie mieszkali,
Co chwila z Filistrami wojna trzymali.
Roz była bitwa, jak się tak przydało,
Kanonów, Cintnadlów sie wtedy nie miało!
Lecz szable i widły, i kosy, co ino.
Czym wojak mógł żgać, to do wojny się wzieno.
Festungi jak w Koźlu, w Glocu i w Nysie,
To ci tam nie znali, mój drogi Hanysie!
Na polu tam stoli ci cudzy wojocy,
A wroz z tego logra tu wojok wyskoczy!
Faruna, toć soróń, mo ryjok jak świnia!
Pięć metrów on mierzy, ta ninadanina,
A szabla pięć fusów, a tyka mo w gości
Na żydów boroków. To aż do litości.
Jak oń se zaryknął, tóż król z lajtmuntami
Od strachu ruszali swojemi portkami.
„Kto chce”, tak oń padoł, „z wos żydów wagować,
Do bitwy sie zemną tu roz einlassować?”
Jak żydzi słyszeli ten wrzask, się lękali,
Wrzeszczeli „ajwaj” i do strachu żykali.
Tak wrzeszczoł trzi dni, bo mioł pysk jak wrota.
Tu wroz wyskoczyła od żydów sierota.
Dawid mu było. Bez galot i bosy,
On szable też niemioł, ani widły i kosy.
To co on mioł, było dobre sumienie,
W swej kabzie ón mioł trzy ogrómne kamienie.
Do króla zalecioł i padoł: „Waszności,
Ten gibas przezywo, co aż do litości,
Niech raczą dozwolić, jo go sie nie boja,
Ta bitwa gewis z tem soróniem obstoja!”
I leci ten Dawid, a kamień mo w gości,
A się tam nie boi tej cudzej ludności.
Jak Goliat, tyn faroń, Dawida oboczył,
Z tej budy wojańskiej sofort on wyskoczył,
I padoł: „Pódź ino, ty djobli najduchu,
Dyć jo cię łozerwia na śmierć, kanalcuchu.”
Dawidek go szmarnął kamieniem z daleka
I trefił srogiego Goliata w paszczeka.
Sofort sie obalił, a tu wroz, ojeje!
Posoka się z nosa i pysku mu leje. –
I umarł, tyn kluba, a król się radowoł,
Naszego Dawida glühwajnem częstowoł
I padoł: „Wiesz co, tyś wert między nami”,
A Dawid sofort za lajtmunta obrany!

[szwager_z_laband]

fajne:)

niywia eli pamiyntosz, ale downo tymu my sam o nim juz cosik
spominali:)

"Bojki, zmyśloł i überzecowołniejakiśA. Nachbar, rechtór. Wydanie
trzecie. Verlag von Hermann Mondro Ink. Oskar Illing, Nikolai (O.-
S.)
---------------------------------------------------------------------
-----------
Page 2
2
---------------------------------------------------------------------
-----------
Page 3
3Jabtykoż i hahor. W jednym srogim mieście, w Berlinie, Przez ktore
żyka głamboka tam płynie, Kaj w wielkim ogrodzie są lwy a
niedźwiedzie, I hajzembana po ulicach już jedzie, Kaj na telegrafach
już listki furgają, Szandarzi na złodziei pozór dowają, Tam była
jabtyka. To jest sklep niemały, Kaj się rozmaite lyki przedowały. To
kropki maciczne, to lukrecyje, Też i kamelków, co wto potrzebuje!
Tam roz szpediter towory zladowoł, I roz się też taki hahor
einfindowoł, I abladuje, jak ino on może, Hoć mu żoden człek tego
nie koże. Jak ón jest fertig, chce mieć zopłata, Rzekli jabtykoż
wroz do pana brata: „Niech ci do tryngeld, wto cie najmowoł, „Dwa
czeskie ci dóm, kiebyś sie kontentowoł.” „Dwa czeskie, Panoczku?
Niech je se showają! „Pięć czeskich jo chca, jak mie ich nie
dają, „To niech se miarkują, bo jo ich naucza, „Jak jo ich kaj
trefna, to kark im przewróca.” „No no” se padali „ino se
statkujcie, „Dzicie ich szandara? Sofort se pakujcie! „Zapiskna na
nich, zawrzą wos do wachy, „Cóż mocie, haharze, potem z tej zachy?”
Hłop idzie dudom, po dródze se pado: „Czekaj, ty sapramęcko łowado.”
W wieczór, jak ćma, do jabtyki wstępuje, A se za czeski
rajcherkercli kupuje.
---------------------------------------------------------------------
-----------
Page 4
4Ta jedna jest krziwo, a stoć mu nie chciała, Ino się pożąd
obalowała.A coż ten hahor teraz hce robić? On chce temu panu roz
wynagrodzić! W nocy, jak ludzie i dziecka już spali, Wachteże już
dawno dwanosto piskali, Hłop zaszoł przed jabtyka i zwóni jak może,
Jabtykoż wylozł z łóżka i padoł: „O Boże, „Wtóż też tak nieskoro się
do mnie tu toczy?„Jo ni móm pokoja, ni wednie, ni w nocy!” Hłop
padoł: „Niech raczą te okno otworzyć, „A niech mi doradzą, co jo tu
móm robić! „Mie znają, jo kupił u nich reicherkercli, „Ta jedna stoć
niechce, jo zepsuł sztrajchelcli „Hnet cało szkatułka i prosza o
rada, „Czy mi chcą zamienić ta krziwo łowada?” Jak nasz pón
jabtykorz hahara poznali, Co mu po połedniu tyn tryngeld nie dali,
Od złości się ledwo łozerwać nie chcieli, Na tego hahara tak klyni,
wreszczeli! Tyn hahor zaś tak se serdecznie lachowoł, I
padoł: „Dzisz, giździe, joch ci anstrajchowoł!”
---------------------------------------------------------------------
-----------
Page 5
5Goliat i Dawid. Jak żydzięta jeszcze w Palestynie mieszkali, Co
chwila z Filistrami wojna trzymali. Roz była bitwa, jak się tak
przydało, Kanonów, Cintnadlów sie wtedy nie miało! Lecz szable i
widły, i kosy, co ino. Czym wojak mógł żgać, to do wojny się wzieno.
Festungi jak w Koźlu, w Glocu i w Nysie, To ci tam nie znali, mój
drogi Hanysie! Na polu tam stoli ci cudzy wojocy, A wroz z tego
logra tu wojok wyskoczy! Faruna, toć soróń, mo ryjok jak świnia!
Pięć metrów on mierzy, ta ninadanina, A szabla pięć fusów, a tyka mo
w gości Na żydów boroków. To aż do litości. Jak oń se zaryknął, tóż
król z lajtmuntami Od strachu ruszali swojemi portkami. „Kto chce”,
tak oń padoł, „z wos żydów wagować, Do bitwy sie zemną tu roz
einlassować?” Jak żydzi słyszeli ten wrzask, się lękali,
Wrzeszczeli „ajwaj” i do strachu żykali. Tak wrzeszczoł trzi dni, bo
mioł pysk jak wrota. Tu wroz wyskoczyła od żydów sierota. Dawid mu
było. Bez galot i bosy, On szable też niemioł, ani widły i kosy. To
co on mioł, było dobre sumienie, W swej kabzie ón mioł trzy ogrómne
kamienie. Do króla zalecioł i padoł: „Waszności, Ten gibas przezywo,
co aż do litości, Niech raczą dozwolić, jo go sie nie boja, Ta bitwa
gewis z tem soróniem obstoja!”
---------------------------------------------------------------------
-----------
Page 6
6I leci ten Dawid, a kamień mo w gości, A się tam nie boi tej cudzej
ludności.Jak Goliat, tyn faroń, Dawida oboczył, Z tej budy
wojańskiej sofort on wyskoczył, I padoł: „Pódź ino, ty djobli
najduchu, Dyć jo cię łozerwia na śmierć, kanalcuchu.” Dawidek go
szmarnął kamieniem z daleka I trefił srogiego Goliata w paszczeka.
Sofort sie obalił, a tu wroz, ojeje! Posoka się z nosa i pysku mu
leje. – I umarł, tyn kluba, a król się radowoł, Naszego Dawida
glühwajnem częstowołI padoł: „Wiesz co, tyś wert między nami”, A
Dawid sofort za lajtmunta obrany! Hłop i banie! Jeden chłop ze wsi,
Wojtek mu się zwało, Pod dębem se leży i kurzy fajfka śmiało! Jak ón
se tak leży, tak kurzy i ogląduje, To na jednem płocie banie
erblikuje. „Farona” se padoł, „tyn szpas by był nie mały, „Kieby te
banie na tem dembie wisiały! „To przeca jest gałęź! To ni jest
einrichtunek! „Niech ten kierz nosi choć z kopa dębionek.” W tem
zasnął pod dębem, jak niedźwiedź ón hrapi, Że strach aż jednego
straszenie obłapi! Tu wroz wiatrz dębiónki zciepuje, Hłop dostoł w
nos i sofort erwachuje. Sie chycił za nos, ale tu ojeje Krew mu się
z nosa jak z plumpy tak leje!
---------------------------------------------------------------------
-----------
Page 7
7„Pieruna”, se padoł, „kieby były banie, „to ferbaj z nosem; niech
tak zostanie, „Jak se to Pón Bóg nasz sóm einrichtowoł, „Ju już
nigdy nie banda ferbeserowoł!” Ten Kampf z tem drachemod Szillera
zmyślony, a na polskie od Nachbara überzecowany. Cóż ludzie dziś
ciągną po całej ulicy?Cóż się tak cisną, ci sapramętnicy?Czy jarmak,
czy odpust, czy jest kumedyo?Czy łogień dziś w mieście? Czy
rewolucyo?A cóż ci tak wreszczą, a tak se rajcują? Na tego wojoka
tak palcem cajgują, Co tam na tem siwem ferdoku rajtuje, Jak pon se
paradzi, i se oglonduje! A za nim co smyczą, Jezusie Maryo! Cóż też
to za zwierza, cóż też za bestyo?Mo oczy jak przetak i pysk tak jak
wrota. A ogón 6 metrów! Ta djoblo niecnota. Pazury jak kozak. To nie
do możności. Doli Bóg, jo bych tego nie wzión do gości. A ludzie
wołają z całego ich garła: „Dzicie ją bestyjo, ta co nóm
zeżarła „Tych cieląt, jałówek i gansi tak wiela, „A człeka jednego
hnet każdo niedziela! „To są tam ten panic, co oni zabili „Te djobli
nosienie, a nos wybawili. „Już mocki wojoków, co też wagowali, „Do
bitwy z tem smokim się też już zabrali,
---------------------------------------------------------------------
-----------
Page 8
8„Lecz wszystkich zeżarła ta dziko gadzina, „Aż panic zabili ta
nienadanina!” Przed klosztór ci smyczą ta ciężko mamuna, Kaj tam ci
wojocy z onego zakona Od świętego Jóna tam wszyscy mieszkająA już na
tych ludzi przed sienią czekają. Tu wroz nasz wojoczek ze siwka
skakuje, A przed najwyższego z tych panów tretuje. Jak Boga
pochwolił, ón padoł: „Przeboczą, „Joch zabił ta marcha, niech ją se
łoboczą! „Tu leży jak byk ta nieżywo niecnota, „To była panoczku,
djobelsko robota. „Bo wiecie, to też lecy wto nie waguje, „Ten gizd,
ón tych ludzi z daleka już czuje, „A potem wyfuknie, kaj mieszko z
tej dziury „I człeka łoztargo z kości i z skóry. „Lecz teraz, to
droga jest frajno na wieki, „Niech kożdy rajzuje we świat se
daleki!” Tu wroz ten nojwyższy swój głos erhebuje Do tego młodzieńca
ón tak antwortuje: „Ty przeca wiesz, że jo ci dziś befelowoł, „Żebyś
ty do bitwy się nie einlasowoł. „Hoć z c