Ciągle myśle o jedzeniu

[iwona_1989]

Na początek chciałabym wszystkim życzyć Wesołych Świąt :) A teraz przechodzę
do mojego problemu. Przez ponad 40 dni przez cały post nie jadłam słodyczy
ani nie piłam kawy. Gdy coś słodkiego było dla mnie, odkładałam sobie to,
także przez te kilkadziesiąt dni troche się tego uzbierało. A dzisiaj
rzuciłam się na to jedzenie bez opamiętania :( Chociaż wiedziałam, że będę
tego żałować, ale czułam tak jakby jakaś siła kazała mi jeść. Jedząc to,
myślałam już jak się tego mogę pozbyć (bieganie i środki przeczyszczające).
Później jeszcze zjadłam kilka placków świątecznych i wypiłam kawę. I zaraz
potem sie rozpłakałam :( Czy ja jestem jakaś chora? Chciałabym jeść
normalnie i nie mieć po tym wyrzutów sumienia. Ale chyba już tak niepotrafię :
(

[sylwia.la]

Hej!U mnie od takiego czegos zaczela sie choroba.Na poczatku odrzucalam
slodycze,potem pieczywo itd...A kiedy zjadlam mialam straszne wyrzuty!!!!
Cwiczylam do upadlego.Nie chcialam zeby to bylo w mouim zoladku.Bez przerwy
myslalam o jedzeniu.Co zjem na wieczor,na jutro.Wszystko planowalam.Wpadlam w
anoreksje.Jestem juz zdrowa.Choroba niszczyla nie tylko mnie ale i
bliskich...Wiem ze myslisz ze sobie nie poradzisz ale zajmij sie czyms,jedz
normalnie,nie mysl o jedzeniu.Jedz to na co masz ochote(Organizm sam wie czego
potrzebuje i daje Ci sygnaly).Nie wartyo marnowac zycia na takie cos.Lap kazdy
dzien,zyj pelnia zycia,pokochaj siebie taka jaka jestes,bo tylko wtedy bedziesz
szczesliwa a nie ciagle odmawiajac soibie przyjemnosci!!!Wesolych Świat!!!
Trzymam kciuki:)

[iwona_1989]

Dziękuje za rady i wsparcie... Chciałabym aby było tak jak piszesz, chciałabym
zaakceptować siebie, ale jakoś nie potrafię. Te myśli same do mnie przychodzą.
Mam nadzieje że z czasem odejdą. Pozdrawiam

[rojew84]

hmm..
myslicie ze całkowite odrzucenie mysli o sposobie i rodzaju jedzenia, o diecie
itp. jest droga do zdrowego zaxhowania?
Mam podobnie:planuje kazdy posiłek,kalkuluje rodzaj pokarmów ( czy nie za duzo
chleba,białka itp.).To meczy ale chyba daje jakas forme
bezpiczeństwa,przewidywalnosci

ps.poradziłas sobie bez trapii?

[sylwia.la]

Codziennie mowilam sobie ze od jutra zaczne normalnie jesc.Nie udawalo sie.To
bylo silniejszre ode mnie.ten glupi strach przed przytyciem.Codziennie
zadawalmam sobie pytanie"co mi to da ze schudne?".Bede szczesliwsza,bede
ladniejsza,beda moi zazdroscic?...I sama nie potrafilam odpowiedziec!!!!Bo to
wszystko bylo dla mnie glupie i niezrozumiale.Dzien w dzien beczalam ,blagalam
o pomoc.....Ale jak tu pomoc skoro sama nie chcialam wyzdrowiec!!!Siedzialy we
mnie dwie rozne osoby.Jedna nienawidzila jesc i chcial chudnac a druga marzya o
tym by byc szczesliwa tak jak wczesniej....Zaczelam zdrowuiec kiedy
uswiadomuilam sobie ze zdrowie jest najwazniejsze(bliska mi osoba trawial do
szpitala).Balam sie wtedy...tak strasznie sie balam.......Modlilam sie o
to,zeby miec sile przejsc przez to wszystko.Po co mi to odchudzanie,po co mam
schudnac,katowac sie dietami,jak to wszystko moze sie tak nagle skonczyc?!?!?!
Bliscy mi pomogli.Ci sami bliscy ktorych tak bardzo nienawidzialm za to,ze
chcieli dla mnie dobrze!!!!!Wszyscy zauwazyli ze schudlam,ale zamiast
oczekiwanego efektu zazdroszczenie mi figury patrzyli na mnie z
politowaniem.Teraz juz wiem dlaczego!Maialm super figure przed
odchudzaniem,wiec sama nie iwem dlaczego to zroibilam.Mienely 3 lata.Mam
czasami mysli ze moze by znow zaczac,ale wiem ze nie poddam sie bo nie warto!!!

[sylwia.la]

Ja chciałam tylko...
--------------------------------------------------------------------------------

Chciałam coś zdobyć
A wszystko straciłam...
Chciałam być piękna
A nienawidzę lustra...
Chciałam byc wolna
a rządzi mną tabliczka czekolady...
Chciałam być perfect
A jestem strzępem tego kim byłam...
Chciałam wam udowodnić
A sobie udowodniłam...
Chciałam byś ponad
A jestem poniżej...
Chciałam nie być inna
A teraz nie jestem sobą...
Chciałam cos przeżyć
A życie straciłam...

Gdzieś moja droga skończyła się
I spadła...
Lawiną w dół


To nie mój wiersz,ale daje do myślenia,prawda?

[ankajak]

ten wiersz rzeczywiscie daje do myslenia. za raz go drukuje i przyklejam na
lustro. bede czytac ten wiersz kazdego dnia az wbije sobie do glowy zdrowe
podejscie do zycia i jedzenia. wszystkim ktore maja podobny problem zycze sporo
sily i wytrwalosci damy rade:) pozdrawiam

[nadinka_nadinka]

imho to najgorsze co moze byc to eliminowanie z diety jakiegos elementu.
najwazniejszy jest umiar. jesc wszystko, ale rozsadnie. cwiczyc, tez rozsadnie.
jedzenie ma byc przyjemnoscia. poza tym jezeli sie je zroznicowane posilki o
regularnych porach to potem te chcec na slodycze sie zmniejsza. wiem z
doswiadczenia ;-)
btw, wiem, ze to moze niestosowne pytanie, ale dlaczego macie wyrzuty sumienia
jak za duzo zjecie? przyznam sie, ze tego nie rozumiem.

[sylwia.la]

wiesz ja tez tego nie rozumie.to nie jest latwe odpowiedziec na takie
pytanie.kierowalo mna cos od srodka.nie potrafie Ci tego wytlumaczyc.Gdybym
wiedziala ze bede miala wyrzuty,ze tak to sie wszystko skonczy to nie
odchudzalabym sie.Nie potrafilam uporac sie z wyrzutami.to bylo mocniejsze.to
siedzialo w glowie....NIE WIEM

[iwona_1989]

Ja mam wyrzuty do samej siebie. Jestem zła na siebie za to, że uległam słabości
i zjadłam coś, czego nie powinnam. Wydaje mi sie że wszystko co zjem odkłada
sie np. na moich udach... Chociaż racjonalnie myśląc, gdy je się w
umiarkowanych ilościach, wszystkie składniki powinny ulec strawieniu lub
zamienić sie na energie. Wiem o tym, jednak ja cały czas mam takie wrażenie, że
tylko gdy zjem coś np słodkiego, od razu tyje.

[nadinka_nadinka]

moze powinnas porozmawiac o tym z psychologiem? bo przez takie myslenie mozna
sie w klopoty wpedzic

[iwona_1989]

Hmmm sama nie wiem. Myśle że to nie jest takie poważne żeby iść z tym do
psychologa. Może sobie jakoś sama poradzę. Postanowiłam że po świętach znowu
zaczynam "post" - a mianowicie nie będę jadła słodyczy. TO może mnie uchroni
przed wyrzutami sumienia.

[sylwia.la]

No to widze Ze Ci nie przegadam!!!!
Odmawiaj sobie ciagle wszystkiego_bedziesz szczesliwa?????
Jesli tak to powodzenia>
Od tego sie zaczyna,ale to juz inne forum:)

[nadinka_nadinka]

a ten post to chyba najgorsze co mozesz wybrac. wytrzymasz miesiac, dwa i od
nowa? a to chyba najlepsza droga do bulimii.

[iwona_1989]

Wydaje mi sie że będę szcześliwsza nie jedząc słodyczy. Bo czy słodycze dają
jakieś szczeście?? Raczej nie. Dają tylko dodatkowe kilkogramy. I chyba przez
cały ten post odzwyczaiłam sie od słodyczy, tak więc kolejny post może już nie
bedzie okresowy tylko na stałe

[rojew84]

może wiec pora zweryfikowac swoje mysli. Czy jedzenie powinno sie traktowac bez
podziałow na :warte/niewarte zjedzenia?Tuczace/nietuczace?

[nadinka_nadinka]

iwona_1989 napisała:

> Wydaje mi sie że będę szcześliwsza nie jedząc słodyczy. Bo czy słodycze dają
> jakieś szczeście?? Raczej nie. Dają tylko dodatkowe kilkogramy. I chyba przez
> cały ten post odzwyczaiłam sie od słodyczy, tak więc kolejny post może już nie
> bedzie okresowy tylko na stałe

nie wiem, czy sie odzwyczailas, skoro potem rzucas sie na slodycze. wiem, ze to
banal, ale wszystko mozna jesc, tylko z umiarem. jezeli zjesz jednego batona na
tydzien to przy zdrowej diecie nie ma mowy, żebys przytyla.

[karola971]

MAm 17 lat. Mam 164cm i waże 70 kg:( jestem gruba! taka jest prawda...niedawno
odchudziłam sie i wazyłam 53kg jednak dopadłam sie do jedzenia. Od tamtej
pamietnej niedzieli kidy pochłonełam cala tabliczke czekolady jem jak opętana!
Nigdy w zyciu tyle nie jadłam , moje zycie opiera sie tylko i wyłącznie na
jedziu w nocy sie budze i mysle o jedzeniu ... cały cZas!! cały czas tyje i
cierpie! nie potrafie nie jesc!!! Marzy mi sie byc szczupłą znowu ... czułam
sie wtedy tak wspaniale i tak wartościowo! Za to ze znowu przytyłam nie nawidze
siebie!!! Wiem, ze potrafie marnowac prace tak jak nikt:( jem w ogromnych
ilosciach nawet wtedy kiedy nie jestem głodna. Kiedy ide ulicą czuje ze wszyscy
sie na mnie patrzą , obgadują..to jest okropne. Z kazdym kolejnym dniem mówie
sobie ze musze normalnie jesc ale nie moge.. nie potrafie a moze ja jestem
poprostu nienormalna... nie chce mi sie zyć.. nie chce takiego zycia! co ja
wyprawiam......???!!!!! Boze jak ja nienawidze za to obżarstwo siebie!!!! juz
chciałabym miec anoreksje.. przynajmniej byłabym szczupła!wiem ze powiecie ze
jestem glupia ale tak czuje......

[iwona_1989]

Hmm powiem Ci że ja miałam kiedyś taką samą sytuację. Przeprowadziłam głodówke,
ale po jakichś dwóch tygodniach od jej zakończenia coś dziwnego zaczęło sie ze
mną dziać... Tak samo jak Ty to opisywałaś, rzuciłam sie na jedzenie. To
obżarstwo trwało około tygodnia, w szkole potrafiłam zjeść kilka drożdżówek, po
powrocie do domu jadłam obiad i praktycznie do kolacji cały czas coś
podjadałam. Cały czas myślałam że nie powinnam tak robić, że to jest złe, ale
jednak ręce same sięgały po jedzenie. Myśle że ten napad obżarstwa minie Ci po
jakimś czasie, jednak wiem że będziesz miała po tym ogromne wyrzuty sumienia. A
mam pytanie: schudłaś do 53 kg w jakim czasie? Bo gdy robi sie jakieś
drastyczne diety to efekt jojo jest murowany, lepiej przeprowadzić dietę w
której chudnie sie wolniej ale za to jest większe prawdopodobieństwo utrzymania
wagi.

[karola971]

schudłam przez 3 miesiące.. a moje obzarstwo trwa już 4 miesiące..wiec jak
widzisz to jest katastrofa:/

[iwona_1989]

No rzeczywiście 4 miesiące to dość długo. Na pewno trudno będzie Ci powrócić na
diete lub przynajmniej do normalnego odżywiania sie. Musisz znaleźć jakiś
bodziec albo powód dla którego miałabyś większą chęć to zrobić. Bo jeśli nie
postawisz sobie żadnego celu to nigdy sie nie zmobilizujesz. Więc musisz coś
poszukać może np perpektywa wakacji jakoś Cie zmobilizuje i skończysz z tym
obżarstwem ;)

[sentisenti]

Karola! mam teraz 29 latek i 57 kg, ale w wieku 17 ważyłam dokładnie 70 kg przy 166 cm wzrostu. Nie moglam sobie dac z tym rady , więc kochana moja mama wysłała mnie do dietetyka :) rozmowa, ścisła dieta, miesanki ziołowe, badania, wsparcie i dość surowy lekarz, którego się bałam - pomogły zrzucić 10 kg.
Mimo wahań wagi, nigdy jużnie wróciłam do 70 kg ( aa, jak byłam w 9 mies ciąży - 74 kg;))
MOże warto wybrać się więc do lekarza, poszukac wsparcia w rodzinie. Myślę sobie teraz nad tymi napadami głodu - mam je co miesiąc przed okresem, zaczyna się nawet tydzień przed. Nie umiem się opanować.Różne sposoby na to mam, ale jeśli chodzi o przyczynę to chyba raczej fizjologiczna niż psychiczna.
Jeżeli poprzednio schudłaś 15 kg w 3 misiące, co jest szybkim tempem, być może organizm zareagował jakimiś zmianami fizjologicznymi, rozregulowaniem, stąd tez ten nieustający głód.
Proponuję rozmowę z bliskimi, poszukanie wsparcia i konsultację z lekarzem dietetykiem. Jakoś to błędne koło trezba przerwać.
powodzenia

[karola971]

Dziewczyny u mnie wciąz po staremu... czuje sie juz fatalnie.. z dania na dzień
puchne w oczach ale i tak sie obżeram:( To jest slilniejsze odemnie! Nie chce
mi sie zyc! Wszyscy naokoło tylo gadają jak przytyłam..a ja chodze do szkoły..
poprostu koszmar! Tak bardzi bym chciała schudnąć dla siebie samej a
przedewszystkim dla mamy która chce mi pomóc a sama nie wie bo przeciez nikt
nie mzoe mi pomóc! Jak nie wygram z żarciem to koniec!

[iwona_1989]

U mnie też nie najlepiej. Przez jakiś czas było dobrze - jadłam w normalnych
ilościach ale teraz znów rzuciłam sie na jedzenie (np dzisiaj). Ja sobie myśle
że przecież bycie grubszą niż jestem nie byłoby takie straszne ale jakoś nie
chciałabym. Boję się jedzenia bo wydaje mi sie że od razu przytyje, jednak gdy
mam te napady to nie moge przestać jeść. Już sama nie wiem co robić. Kiedyś
jedzenie dla mnie to była normalna rzecz, teraz...

[marcelina_p]

Iwona, idź do psychologa. Miałam podobne problemy, żadna dieta nie pomoże, to
siedzi w głowie. Powodzenia.

[iwona_1989]

Ja sobie nawet nie wyobrażam pójścia do psychologa. Teraz jest troche lepiej,
przynajmniej tak mi sie wydaje, choć dalej gdy jem to myśle tylko jak to moge
spalić. Albo myśle sobie jaką diete moge zastosować w przyszłości (w dalekiej
przyszłości, bo narazie musze sie zdrowo odżywiać żeby wyleczyć sie z anemi). A
jakie Ty miałaś objawy i w jaki sposób psycholog Ci pomógł?

[karinka21]

idź do psychologa, ja wpadłam w bulimię z tego samego powodu, co ty, schudłam
17kg i rzuciłam się później na jedzenie, teraz jestem w czwartym miesiącu ciązy
i chodzę do psychologa, poradziła mi ona iść do dietetyka, albo zastępować
obżarstwo innymi przyjemnościami, które sprawiają mi radość, a unikać
stresogennych sytuacji, bo one powodują nakręcanie się i obżeranie, na razie
próbuję jeść co 3 godziny i powoli, nawet jak zjem więcej, nic się nie stanie,
a na napady obżarstwa najlepsze 3łyżki miodu lub parę kostek gorzkiej
czekolady, to reguluje poziom cukru we krwi i ułatwia nie zjeść połowy lodówki:)

[karinka21]

także trzeba rozliczyć się ze swoją przeszłością, bo niektóre sytuacje powodują
nienawiść do własnego ciała i nieszczenie je, właśnie poprzez głodzenie się lub
wymioty, a z tego, co piszesz, wnioskuję, że już krok u Ciebie do bulimii lub
anoreksji.