w - we, z - ze?

[kaukonsky]

Czytałem dyskusję o 'w' i 'we', ale nadal nie jestem przekonany. Bo w
przypadku: 'w przypadku', 'w studni', 'w transie', 'w pracy' i wielu, wielu
innych też są dwie spółgłoski po 'w'.
Czy nie jest tak, że 'we' stosuje się tam, gdzie są dwie kolejno występujące po
sobie spółgłoski, z których pierwsza to: w lub f, a 'ze' tam, gdzie są dwie
współgłoski, z których jedna to: z, ź, ż, s, ś, sz? Np.: we wraku, we framudze,
ze zboża, ze źdźbła, ze statku, ze śrutu, ze szmaty?

[teresa.kruszona]

kaukonsky napisał(a):

> Czytałem dyskusję o 'w' i 'we', ale nadal nie jestem przekonany. Bo w
> przypadku: 'w przypadku', 'w studni', 'w transie', 'w pracy' i wielu, wielu
> innych też są dwie spółgłoski po 'w'.
> Czy nie jest tak, że 'we' stosuje się tam, gdzie są dwie kolejno występujące po
>
> sobie spółgłoski, z których pierwsza to: w lub f, a 'ze' tam, gdzie są dwie
> współgłoski, z których jedna to: z, ź, ż, s, ś, sz? Np.: we wraku, we framudze,
>
> ze zboża, ze źdźbła, ze statku, ze śrutu, ze szmaty?

Rzeczywiście najczęściej e jako podpórkę - jak nazywa to prof. Miodek - stosuje
się w zaimku 'we' występującym przed zbitkami spółgłosek, z których pierwsza to w
lub f, ale nie tylko, np. we Lwowie, we środę (równoprawne z w środę).

[kaukonsky]

Dziękuję za odpowiedź :-)