Niestety...

[asienka95]

Niestety pani Ania nie poszła dziś do pracy.
czy
Niestety, Pani Ania nie poszła dziś do pracy.

[kaj.ka]

"Niestety" ma, niestety, ten przywilej, że wydzielamy to słowo w zdaniu jednym,
jeśli jest na poczatku, lub na końcu, przecinkiem. Jęsli zaś występuje w środku
zdania - to przysługują mu dwa przecinki.

[mach_2]

Wg zasad interpunkcji, które podaje najnowszy Slownik ortograficzny PWN, jest
tak, jak napisala Kaj.ka.
W poradni PWN znalazlem jednak taką opinię:

niestety

Szanowna Redakcjo!
Zwracam się do Państwa z prośbą o wykładnię interpunkcji związanej z wyrazem
niestety. Czy regułą na interpunkcyjny podział zdania jest tylko interpretacja
piszącego i potrzeba uzyskania określonego stopnia ekspresywności? Czy ponizsze
przykłady można uznać za zgodnę z tą normą?

Niestety, jestem chory.
Jestem niestety chory.
W odpowiedziach na pytania korespondentów zauważyłem jednak pewną regułę – czy
wtrącone niestety nie oddziela się (generalnie) przecinkami?


Słowo niestety odzielamy przecinkami od reszty zdania, jeśli chcemy, aby
czytelnik się na nim zatrzymał, a więc zwrócił na nie uwagę. Słowem tym dajemy
do zrozumienia, że oceniamy coś jako niekorzystne. Zatem obecność lub
nieobecność przecinków wokół słowa niestety może być miarą niezadowolenia
piszącego z tego, o czym mowa. Przy założeniu, oczywiście, że panuje on nad
swoim tekstem i zna polską interpunkcję na wylot (co – niestety! – jest dosyć
rzadkie).
— Mirosław Bańko

Zgodnie z powyższym zdanie "Pani Ania, niestety, nie przyszla do pracy"
znaczy 'Pani Ania, nad czym ubolewamy (nasz stosunek do sytuacji i stąd
przecinki), nie pojawila się w pracy', zaś zdanie "Pani Ania niestety nie
przyszla do pracy" - 'Pani Ania nieszczęśliwie nie pojawila się dzisiaj w
pracy'.
so.pwn.pl/zasady.php?id=629808
Ja generalnie stawiam przecinek/przecinki.

Niestety nie zawsze. Remis?

[dar61]

Zgadzam się z zacytowanym doradcą ze stron PWN.
Wydzielanie przecinkiem inicjalnego niestety w zdaniu jest niepotrzebne wtedy, kiedy nie jest jego znaczenie istotne.
Dobrze to widać, jeśli zdanie z nim nie nawiązuje do jakichś wywodów zdań poprzednich:
Niestety dzisiaj pada śnieg.
Gdyby takie zdanie było kontynuacją, następstwem podpartym podbudową poprzednich, miałby w nim przecinek sens bytu:
Cały tydzień był słoneczny, planowałem wycieczkę rowerową. Niestety, nic z niej nie wyszło, bo dzisiaj leje jak z cebra.
Zdanie krótsze będzie miało to samo założenie wkomponowane przez autorów, niewymagające dłuższego wywodu:
Cały tydzień był słoneczny, planowałem wycieczkę rowerową. Niestety, dzisiaj leje jak z cebra.
Jeśli z kolei piszący takie zdanie nie chce podkreślenia związku fatalnego zerwania planów wycieczki z pogodą, może w zdaniu przecinek pominąć i nikt nie ma prawa mu tego odjęcia przecinka zakazać:
Cały tydzień był słoneczny, planowałem wycieczkę rowerową. Niestety dzisiaj leje jak z cebra.

Powszechność stawiania przecinka po niestety jest niestety przyjęta przez część piszących jako dogmat, choć nieobecność w zdaniu przecinka, szczególnie w położeniu początkowym tego słowa niestety, może niestety być uzasadniona.
Wynika z tego wniosek, że przecinkowanie niestety zależy zwykle od założeń twórców zdań - oni muszą sami być świadomi powodu, dla którego przecinek jest lub nie jest umieszczany w zdaniu.

[efedra]

Niestety trudno mi zrozumieć związek przecinka po "niestety" z okazywaniem szczególnego szacunku nieobecnej w pracy osobie (z przecinkiem "Pani", bez przecinka "pani").