Polska goscinnosc

[tomsmom]

Ika przezywa problemy adaptacyjne swojej coreczki i swoje... wiele z
nas na pewno tez mniejsze lub wieksze problemy z tym ma i tez kusi
sie o jakies takie porownania na zasadzie: "ach ci Irlandczycy"
(choc ja mialam szczescie jak dotad bo z wielka sympatia z ich
strony sie spotykam). Rozmawialam o tym wlasnie z moim mezem i on
przypomnial mi swoja historie, Polacy, wiadomo z goscinnosci slyna...

Otoz, w 1997 moj maz zostal wyslany do Polski na dwuletni (nie
przypuszczal, ze zrobi sie z tego 9-letni!!) kontrakt. Juz na
poczatku w hotelu (a byla to sobota) zaznal polskiej goscinnosci
(hotel takie markowy byl) bo gdy zszedl na sniadanie o 8:45 (do 9
podobno bylo) i podszedl sobie do bufetu, kelner wystartowal do
niego z takim tekstem: "wi ar klozd, ju mast gol". Wiec poszedl...
Od tej pory sniadania robil sobie sam w pokoju. Ludzie z ktorymi
pracowal tacy jacys dretwi mu sie wydawali (po angielsku mowili
jakos, bo on to szczatkowa znajomosc polskiego mial: po paru
lekcjach przed wyjazdem, wciaz sie uczyl) wiec zaprosil paru na
piwko, odpowiedz jaka dostal zupelnie go zaskoczyla: "we work
together, we don't drink together" koniec. Dla faceta z Irlandii,
gdzie piwko po pracy w piatek to prawie mus, bylo to zupelnie nie do
pojecia. Tak wiec wieczory spedzal sam, weekendy tez (dopoki nie
poznal tzw expatow czyli ludzi z Irlandii, Anglii itp, w pubach
wlasnie, i do tej pory sie z nimi przyjazni). Dostal mieszkanie: w
szeregowcu gdzie bramke wejsciowa dzielil z 3 sasiadami. NIKT nawet
sie nie obejrzal, kto to, po co, jak probowal mowic tym swoim
polamanym polskim "dzien dobry". Stary dziadek-"ubek" (bo tak sie
zachowywal) nie pokwapil sie zeby mu wytlumaczyc, ze grafik, ktory
powiesil przy bramce to terminy sprzatania, za to obrazil sie
smiertelnie, ze ten nie sprzatal wtedy kiedy mial to wypisane! Jak
ja zaczelam go odwiedzac, to podszedl ow dziadek do mnie i tak
mowi: "ja sie w pani zycie wtracac nie bede, ale dziwie sie, ze taka
ladna, porzadna Polka z taki CHAMEM sie zadaje, bo to CHAM prosze
pani i ciagle jakies kobiety sprowadza!!" ("jakies kobiety" to byly
siostry, ciocia i mama, ktore regularnie go odwiedzaly).
A teraz ciekawostka: jak sie pobralismy i ja sie tam wprowadzilam,
wszyscy pieknie mi dzien dobry odpowiadali, zamieniali ze mna
slowko, pan-"ubek" sie usmiechal nawet. ALE na Chrisa nadal nikt
nawet nie spogladal!!! Ktorejs zimy sasiad pod nami (on w koncu sie
przekonal i nawet czasami zagadal) sprzatal snieg, Chris wyszedl
pomoc, za chwile pojawil sie nastepny i choc tamten Chrisa
przedstawil, ten trzeci reke podal mu nawet na niego nie patrzac! No
a nasze wizyty w restauracjach to juz czad zupelny byl: zamawiamy,
Chris naprawde niezla polszczyzna, ale z jakas tam przestawiona
koncowka, a kelner(ka) patrzac na mnie: "to co mam temu panu podac?"
i to, kochane zdarzalo sie naprawde czesto!! W dobrych miejscach,
nie spelunach!

Tak wiec, te wszystkie mity o polskiej goscinnosci to tez sie
sprawdzaja jak sie sprawdzaja, ale w zyciu roznie jest. To samo
tutaj. Tak naprawde jesli sami do ludzi nie wyjdziemy, to oni za
nami biegac nie beda, kazdy ma swoje zycie. Druga rzecz, ze trzeba
tez szczescia troche miec, bo zlosliwcy sa wszedzie: ja gdziekolwiek
sie nie przeprowadzalam, jakos mialam to szczescie, ze spotykalam
milych i otwartych ludzi... Ale tez sama staram sie do nich
podchodzic, zagadywac...
Powodzenia wszystkim zmagajacym sie z problemami aklimatyzacyjnymi!!

[zapytajnick]

Nie moge sie nadziwic czytajac Twoj post Haniu. Chodzi mi
szczegolnie o ten ostatni akapit. Tak trzymac! Mi sie podoba. Takie
nastawienie pozytywne do tutejszego zycia;-)))). A pomyslec, ze rok
temu to inny ton mialy Twoje posty. Ja lubie takie posty czytac, oby
ich najwiecej na tym forum!

Co do polskiej goscinosci, to tak jak pisalas. Ktos ma szczescie,
ktos inny nie. Pewnie Chris tego szczescia w Polsce nie mial.
Dodatkowo trzeba wziac pod uwage, ze to bylo 9 lat temu. Jesli Chris
znalazlby sie w Poznaniu teraz, takiej razacej 'goscinosci' by nie
zaznal.

[carrick07]

Krtoko jestem i szczerze powiem jakos z strony Irlandczykow wiekszej przykrosci
niedoswiadczylam, ...
choc ostatnio w dundalk ochroniarz sie przyczepil z dziecko zadl;ugo siedzi samo
i on powinnien wezwac policje......
Ale to incydent pewnie jakie wynikna jeszcze.
Mnie bardzo pozytywnie nastawia do Irlandczykow ich podejscie do
niepelnosprawnosci. Nikt sie nieprzyglada, niekomentuje zachowania dziecka,
zdaza mi sie uslyszec ze super chlopak, czy mam kontakt z innymi rodzicami
chorych dzieci.
Farmaceuta ma anielska cierpliwosc do moich pytan o leki i ich odpowiedniki-a
duze mam braki w angielskim.
Zdarzylo mi sie ze Irlandka sasiadka specjalnie zawiozla nas do szkoly bo
kiepska pogoda i bysmy sie spoznili, i kilkakrotnie zapewnial ze jak mam jakis
problem to mam podejsc.
Z rodzicoami jakos glupio mi zagadac-braki jezykowe ale dziendobry i jak sie
czujesz wymieniamy....
Rodzice znaja mnie przez syna.
Nikt nigdzie niedal mi odczuc ze jak z takim dzieckiem smiem sie przenosic
tu......., podpowiadaja co i gdzie zalatwic.
Panie w bibliotece maja anielska cierpliwosc do mlodego i mnie.
Decyzja aby tu pozostac byla w duzej mierze mojego syna-on tu rozkwita bo jest
akceptowany mimo niepelnosprawnosci, akceptowany przez Irlandzkich kolegow,
niestety gorzej z polskimi.
moze mam takie odczucia bo mieszkam w malej miejscowosci.
Pozdrawiam
ps-mysle ze tez duzo zalezy od nas, czy chcemy sie asymilowac, usmiechamy sie
jestesmy otwarci. Jesli Irlandczycy pytaja sie odpowiadam a nie milkne.

[tomsmom]

Gosia, masz racje, w zeszlym roku pewnie powiesilabym wszystkie
mozliwe psy na Irlandczykach pomimo, ze tak naprawde jak dotad nie
moge narzekac na ludzi, ktorych tutaj spotykam (e, no jakies tam
wyjatki od czasu do czasu wszedzie sie zdarzaja oczywiscie)... ale
to wcale nie znaczy, ze wciaz nie marze o powrocie.... Ty wiesz, ze
po tych prawie dwoch latach jeszcze mi sie nie zdarzylo powiedziec o
Irlandii "moj dom" czy "u nas"? To zawsze jest dla mnie "tutaj" "u
nich (czyli Irlandczykow)", wciaz tesknie... :-(

[olliesmum]

Ja juz mieszkalam w 4 krajach i Irlandczycy to moj ulubiony narod :))
Bardzo ich lubie, sa grzeczni, na luzie, zrelaksowani, przyjazni, dyskretni,
lubia dzieci i duzo sie usmiechaja.
To oczywiscie moje wrazenie wiekszosci, pewnie ze sa wyjatki, np. rozhukane
wyrostki w gorszych dzielnicach. Ale z kolei jakies przypadki "socjalne" w
sensie kobiety czy dorosli faceci nigdy nie wydali mi sie chamscy, nawet i oni
maja dobre maniery, mowiac czesto sorry, love :)).
W szkole z paroma mamami mam dobry kontakt, z innymi zero kontaktu, ale moze i
powinnam byc odwazniejsza w nawiazywaniu kontaktu z grupkami mam, nie wiem. Z
drugiej strony niektore z mam wioda zupelnie inne zycie niz my i jakos trudno
znalezc wspolne punkty zaczepienia oprocz dzieci. W koncu nie musimy sie ze
wszystkimi przyjaznic ;).
Ogolnie b. dobrze sie tu czuje, takze jako Polka, zero problemow :)).

[reyka]

taak z polska goscinnoscia roznie bywa, tak samo jak z kazda inna.
mieszkam tu juz 7 lat i nie jest zle. ludzie zazwyczaj sa zyczliwi,
ale tez trafiaja sie zwyczajne chamy. a w polsce ostatnio mnie pani
w supermarkecie zaskoczyla, bo zaimprowizowala i podgrzala malemu
jedzonko. (mikrofali nie mieli)i w ogole mila byla:) a zdarzaly sie
czasem komentarze...
moj maz jak na razie po pobytach w polsce ma mile wspomnienia, choc
w moim miasteczku zdarzaja sie ciekawskie spojrzenia, ale do tego
juz przywykl. choc jak sam twierdzi, ze wszystkich krajow w ktorych
byl, to wlasnie w polsce spotkal sie z tym,ze ludzie sie
bezpardonowo gapia:)
a tak a propos poznawania irl rodzicow, to masz racje, jak sie
samemu czlowiek nie przelamie, to ciezko. dlatego wlasnie chodze z
maja na urodzinowe party. choc na ostatnim bylam z doroslych tylko
ja i tato mai kolezanki, reszta rodzicow tylko zostawila dzieci:(
zobacze jak bedzie 15 na kolejnych ur.:)
aha, napisalas, ze nie czujesz, ze irlandia to twoj dom. poczekaj
jeszcze kilka lat... moj maz zlapal mnie w tym roku, jak w polsce
chcialam juz jechac do domu!(wszyscy po kolei chorowali i juz mialam
tego serdecznie dosc)tak ciagle wypytywal czy wiem, ktory dom mam na
mysli, czy aby sie nie pomylilam:)) a ja po raz p-y w tym roku
wlasnie poczulam, ze wracam do swojego domu.

[zapytajnick]

Jestem ciekawa, kiedy Ci Haniu sie 'pomyli' tak jak reyka powiedziec
dom i miec na mysli Irlandie.
Ja tak po mniej wiecej 3 latach zaczelam mowic o moim domu tutaj w
irl. W Polsce juz jest 'tam'. Tesknic chyba bedziemy zawsze, jesli
ma sie dobry kontakt z rodzina czy przyjaciolmi.
Ja ciesze sie, ze nie lecimy na swieta, tylko rodzina tutaj
przyjedzie. Juz nawet myslalam co tu zrobic, zeby nie leciec na
Wielkonoc, ale jednak lecimy, taka byla umowa i musze sie jej
trzymac.

My z Colmem nie mielismy jakos specjalnie okazji doznac jakis
nieprzyjemnosci w ojczyznie. Tylko roznica u nas jest taka, jesli
chodzi o kanjpy, ze to ja zamawiam wszystko. Colm tylko sie
usmiecha;-))).

[katenowak]

jestem w Irlandii niecałe 2 lata i chyba nie może narzekać
jak pracowałam to mimo mojego braku odwagi do mówienia nikt mnie nie mieszał z
błotem bo rozumieć jakoś łatwiej przychodzi mi.
wydukałam o co chodzi i starałam sie odpowiadać na pytanka uprzejme zazwyczaj
ale... od czasu jak byłam w ciąży i teraz doświadczyłam wiele dobrego od
Irlandczyków a szczególnie 2 Irlandek
Pierwsza to pracodawczyni mojej przyjaciółki
kobieta z 2 dzieci po 30- stce - muszę dodać ze to Anioł nie kobieta :)))
dostałam od niej: wózek, łóżeczko, huśtawkę- dwie rożne, chodzik i mnóstwo
ubranek po jej dzieciach
no i oczywiście prezent z okazji narodzin Zuzki a potem z okazji ....wyjazdu na
wakacje do Polski :))
no i do tego mnóstwo rad i dużo by jeszcze pisać
druga to starsza "Pani Sąsiadka" - spytała czy nie mam nic przeciwko jeśli da mi
troszkę ubranek po wnuczce i zapewniała ze są niezniszczone i w ogolę, zawsze
wypytuje o małą, doradza jeśli widzi że Zulka płacze, o nas, o moich rodziców (
widziała ich jak tu byli) zresztą nie tylko ona ale i jej mąż
Mój tato (mało rozumie po angielsku i prawie nie mówi) był zachwycony ludźmi tutaj
kiedy spacerował z Zulką nasza uliczka sąsiedzi go zaczepiali i pytali o wnuczkę
czasem na migi sie dogadywał i był pod warzeniem tego ze nie znając go ludzie
sie kłaniają
I to prawda,ze lubią dzieci tu sie inaczej traktuje, no może wyjątkowo ludzi z
dziećmi
Tęsknię za bliskimi ale po 5-tygodniowych wakacjach w Polsce marzyłam o powrocie
do siebie-może nie do domu ale do własnych 4 ścian
.... a teraz mam pytanko do dziewczyn które znają troszkę obyczaje tutejsze:
chciałabym złożyć życzenia świąteczne tym 2 Irlandkom i nie wiem w jakiej formie
wypada/powinnam
jakiś drobiazg czy...? po prostu nie bardzo wiem co mogę i co wypada
proszę poradźcie mi jak sie zachować
aaa .... i Ci starsi państwo odwiedzili Kraków i kilka miejsc w Polsce - nie
narzekali a byli wręcz zafascynowani, wiec może nie jest u nas tak źle
Wszystko jednak zależy gdzie kiedy sie trafi

[ika_jen]

Ale fajny wątek;-)
Wczoraj nie mogłam zajrzec na forum, a tu taka niespodzianka;-)
Zupełnie jak byście sobie w knajpce usiadły i gaworzyły tak od
serca - to ja też się przyłączę;-)

Jeśli chodzi o polską gościnność, to wydaje mi się, że wszystko
zależy od środowiska i okoliczności. Lubimy być określani gościnnym
narodem, ale nasza tolerancja ma swoje granice, czasem bardzo
wąskie. Podobnie z naszymi manierami...

Ja wciąż tutaj czuję się jak 'alien' - ale wszystko wymaga czasu,
jak tomsmom napisała. Nie jestem osobą zamkniętą na innych - wręcz
przeciwnie, bez ludzi żyć nie mogę. Jednak do tych
nazywanych 'outstanding' też nie należę - podobnie moje dzieci. Może
trafiło nam się małe, dość hermetyczne srodowisko, bo szkoła duża
nie jest, wszyscy się znają. Jeszcze niedawno była to poddublińska
wieś, mająca zapewne swoje zwyczaje i klimat, więc Irlandczycy też
pewnie są w lekkim szoku, że w przeciągu paru lat zrobiło się
inaczej. Niektórzy z nich są może nas ciekawi, ale, kurczę, ja tu
ślepa i głucha jestem... Może jednak rzeczywiście powinnam przestać
przejmować się konwenansami i zastanawiać, co wypada, bo i tak się
nie domyślę, a nikt mi nie powie. Może chociaż raz odprowadzę dzieci
do szkoły w piżamie (nie ukrywam, byłoby mi to na rękę zważywszy na
poranny pośpiech).

Generalnie, Irlandczycy zrobili na mnie wrażenie ludzi łagodnych,
pokojowo nastawionych, nie doszukujących się w innych ukrytych złych
intencji (co w Polsce wydaje mi się dość powszechne - taka społeczna
nieufność). Gdy wczoraj zaniosłam dyrowi opinię z poprzedniej szkoły
Iki, którą sama przetłumaczyłam, bez mrugnięcia okiem ją przyjął - a
przecież byłam stroną sporu i mogłam sobie tam napisać różne rzeczy.
W Polsce taki papierek wymagałby przynajmniej kilku pieczątek.

No i, jestem rzeczywiście podbudowana tutejszą dbałością o
nienaruszanie zasad tolerancji - w Polsce bardziej dba się o
konwenanse, niż o rzeczywisty komfort życia. Dlatego, nasza
gościnność jest też czasem mocno na pokaz, niestety...

do katenowak

[tomsmom]

Wiesz, jak najbardziej tutaj ludzie obdarowuja znajomych prezentami,
to znowu wszystko zalezy od tego kto kogo i jak zna. Ale tak sobie
mysle, ze w zwiazku z tym, ze tyle dobra (rowniez materialnego)
doznalas od tych osob, ze jak najbardziej na miejscu bedzie dac im
jakis swiateczny upominek i piekna kartke z zyczeniami (oni tutaj o
wiele bardziej lubia kartki niz w Polsce, Hallmark robi wielkie
pieniadze na bagatelnych i dziwnych czasem okazjach - typu 'you got
your driving licence!' - a co dopiero podczas Swiat).
Wybor prezentu bedzie zalezal od tego jak dobrze znasz gust tych
osob oraz oczywiscie od Twojego portfela. Moze to byc np ladna
bombonierka, albo zestaw eleganckich swieczek... no tu juz nie moge
wiecej poradzic, ale mam nadzieje, ze znajdziesz cos stosownego.
Pozdrowienia i super, ze masz takich fajnych tutaj znajomych!!

[katenowak]

dziekuje Haniu :)))
moi rodzice przylatuja 19 z Polski i tak wlasnie sobie pomyslalam ze moze
jakiies fajne opakowanie czekoladek z Polski wlasnie no i karteczke z zyczeniami
(mamy tu polska galerie i ladne recznie robione kartki maja) a moze cos jeszcze
wpadnie mi do glowy
dzieki raz jeszcze za inspiracje :)))

[olliesmum]

Ja niedawno bylam sluzbowo w Polsce z grupa Irlandek (wiek 25-40 lat) i bardzo
smakowaly im wisniowka i zubrowka! Ale nie wiem, czy Twoim znajomym trunki
odpowiadaja?
Natomiast gdy wprowadzilismy sie tutaj, na pierwsze Swieta dwie sasiadki
(siostry) daly nam kartke i butelek wina :).