wyindywidualizowana/y z tłumu:)

[conena]

pamiętacie ostatnie sceny "titanica", kiedy to piękny Leonardo z malowniczo
zamarznętymi wąsami i twarzą tonie w zimnym morzu?? całe kino zalane łazmi
wzruszenia... moja koleżanka w tym czasie ze smiechu spadła z krzesła:)
w jakich sytuacjach nie mogliście powstrzymać rozbawienia, podczas gdy
reszta towarzystwa była absolutnie poważna, bądź nic śmiesznego w
zaistniałej sytuacji nie widziała? albo na odwrót, wszyscy mają bananki a
wy - zupełna powaga? taka sytuacja mi się przytrafiła ale to chyba nie
najlepszy przykład:) jeden jedyny raz moja twarz przypadkowo pokazała się w
tiwi, w pewnym programie informacyjnym. oszczędzę sobie szczegółów z
mojego "fantastycznego" wystąpienia, w każdym razie akurat tak sie złożyło,
że oglądałam to ze znajomymi. oni zgięci w pół ze smiechu, a ja... no cóż,
nie oglądam od tamtego czasu tego programu:))

opowiedzcie coś:)

[the_dzidka]

Eeee, pominęłaś milczeniem najciekawszą część... ;)
Ja tak miałam mnóstwo razy. Raz zostałam wyklęta przez moją ś.p. Babunię, bo
nietaktownie ryczałam ze śmiechu przy czytaniu "Trędowatej" :) A raz, pamiętam,
jechałam z kimś samochodem i ten ktoś słuchał kasety z nagraniami
yyy!! ... "Tercetu Egzotycznego". Panie wybacz, ale jak usłyszałam nosową
melorecytację "tak wielu już chłopców odeszło z naszego puebla...", nie mogłam
się opanować. Mimo że odwróciłam twarz do szyby, podjudzała mnie jadąca z nami
moja przyjaciółka: "No wiesz - to taka tragiczna piosenka!..." Do dzisiaj jej
to, małpie, pamiętam. Wysiadłam z samochodu zalana łzami, czerwona, zasmarkana
i na wpół uduszona.
Była jeszcze moja przyjaciółka, która stroiła do mnie miny zza szklanych drzwi,
kiedy prowadziłam rozmowy handlowe z gośćmi z Japonii. Resztę pominę
milczeniem ;P
Dwukrotnie dostałam niekontrolowanego napadu śmiechu na pogrzebie. Ale to już
niestety była histeryczna (wcale podobno nie tak rzadko spotykana) reakcja na
utratę kogoś bliskiego, więc nie kwalifikuje się do tematu :(

[frred]

the_dzidka napisała:

> Dwukrotnie dostałam niekontrolowanego napadu śmiechu na pogrzebie. Ale to już
> niestety była histeryczna (wcale podobno nie tak rzadko spotykana) reakcja na
> utratę kogoś bliskiego, więc nie kwalifikuje się do tematu

Hm, to na pogrzebie mojego kumpla (29 lat, strzelił mu tętniak), mimo, że
wszyscy naprawdę mieli doły, w pewnym momencie zacząłem gryźć się w język, żeby
nie parsknąć. I nie byłem w tym odosobniony.

Stało się tak w momencie, gdy organy zagrały: "Anielski orszak niech Twą duszę
przyjmie..."

Chodziło o to, że kilka lat wcześniej do legendy przeszła sytuacja (wg jednej z
wersji z udziałem nieboszczyka), gdy chłopaki się upili, a jednego, który nie
był już w stanie iść, wzięli na ramiona i z tą właśnie pieśnią na ustach
przemaszerowali przez całe miasto.

[hajota]

Koleżanka miała wejściówki na imprezę w Sali Kongresowej. Jednym z punktów
części artystycznej był występ artysty ;-) Jerzego Kryszaka, który wygłosił
długi monolog na temat wydarzeń aktualnych. Humor w owym monologu zasadzał się
na tym, że artysta Kryszak naśladował, jak Michnik się jąka. Cała sala tarzała
się ze śmiechu, a ja jakoś nie...

Zdarzało się nam z kumplem spadać ze śmiechu z krzeseł na poważnych filmach
amerykańskich, kiedy na końcu pokazuje się flaga, rozlegają się anielskie
pienia i te rzeczy.

[maka11]

Mnie sie zdarzyło dostać tzw.głupawki w trakcie zwiedzania jaskini RAJ kiedy
pan przewodnik ze śmiertelną powagą opowiadał o korzonkach mamutów(chodziło mu
o zęby -ale tak to zabrzmiało że myślałam że umrę ze śmiechu).A pan przewodnik
do końca zwiedzania wytrwał w śmiertelnej powadze.Widać wprawiony.
O amerykańskich filmach,takich co to łzy się wylewają z ekranu- nie będę
wspominać bo jak widzę nie jestem odosobniona:))))
Zdarzyło mi się również jednym głupim powiedzeniem rozśmieszyć szefa tak, że
obydwoje leżeliśmy na biurkach ze śmiechu.

[Gość: z]

Kilka razy zdarzylo mi sie wpasc w dzika smiechawe w sytuacjach, w ktorych bylo
to bardzo niewskazane. Zwykle odbywalo sie to na zasadzie wzajemnego i nie do
konca zamierzonego nakrecania sie z kolegami. Najstraszniejszy byl pogrzeb ojca
kolezanki z klasy, stalismy z kolegami raczej z tylu calej imprezy, jeden z
nich oparl sie o jakis nagrobek, nagrobek ten, ciezka granitowa plyta,
przewrocil sie na - takze granitowy - grob, dalo sie slyszec bardzo glosny,
gluchy huk. Wpadlismy z kolegami w dzika smiechawe, wszystkim bylo nam
potwornie glupio, ze z jednej strony dramat rodziny zmarlego, a z drugiej nasz
chamski rechot, niestety im bardziej probowalismy sie powstrzymac, tym bardziej
sie smialismy. Potwornosc.

Innym razem udalem sie na wyklad z historii filozofii. Na miejscu okazalo sie,
ze wyklad odbywa sie w kameralnej salce na 30 osob a oprocz wykladowcy jest na
nim 10 sluchaczy. Pan profesor nudzil w sposob niewyobrazalny, robil
KILKUSEKUNDOWE (naprawde!) przerwy miedzy poszczegolnymi wyrazami i ogolnie
sprawial wrazenie, ze ma klopoty nie tylko z tematem, ale wrecz z mowieniem w
ojczystym jezyku. Po pewnym czasie, znudzeni i zazenowani zaczelismy wymieniac
usmiechy, znaczace spojrzenia, a w koncu karteczki z komentarzami. To byl moj
czwarty czy piaty wyklad tego dnia, wiec niewiele mi bylo trzeba. Dostalem
karteczke z tekstem 'koles zapieprza jak pepesza' i dopiero sie zaczelo.
Nadmienie, ze wykladowca znajdowal sie najwyzej ze 3-4 metry ode mnie
(siedzialem w drugim rzedzie). Poczatkowo udawal ze nie slyszy co sie dzieje,
ale absurdalnosc sytuacji wzmagala nasz chichot i po kilku minutach pan
profesor znaczaco wstrzymal wyklad. Poniewaz poczulem na sobie ciezar jego
spojrzenia, zaczalem przepraszac i tlumaczyc sie zmeczeniem, ale nic nie moglo
uratowac sytuacji. Rzucil tylko, ze nie bedzie nawet komentowal tej sprawy, a
ja do konca wykladu bralem glebokie oddechy, zeby sytuacja sie nie powtorzyla.
Oczywiscie to byl moj ostatni wyklad u pana profesora, nastychmiast po tej
historii zmienilem sciezke na inna. Niestety pol roku po tej historii pan
profesor zostal prodziekanem na moim wydziale i teraz ze wszystkimi
papierkowymi sprawami musze chodzic do niego. Nie wiem, czy pamieta te sprawe,
ale zwykle moje prosby sa rozpatrywane negatywnie ;-).

Kolejna sprawa - tu mam juz daleko mniejsze wyrzuty sumienia ;-) - to historia
z wyprawy z kumplami do siedziby Radia Maryja w Toruniu. Koledzy, takze
niespecjalnie wierzacy, nie zywia wielkszego szacunku dla miejsc kultu
religijnego. Po wejsciu do samego budynku i zamienieniu paru slow z pania
recepcjonistka, uleglismy jej sugestii i udalismy sie do przyradiowej kaplicy.
Tam, wszystko wypucowane, blyszczace, boazeria, wszedzie swieze kwiaty, totalna
cisza i atmosfera taka gdyby conajmniej sam Syn Bozy ponownie zstapil na Ziemie
i wlasnie stanal przy oltarzu. Wlasciwie bez zadnego konkretnego powodu koledzy
zaczeli smiechawe, jak zawsze nakrecala sie ona im bardziej probowalismy sie od
niej powstrzymac na czym zalezalo nam tym bardziej, im czesciej przebywajace
takze w kaplicy siostry zakonne ze zgroza i spode lba na nas lypaly. Po 2
minutach niemal wybieglismy stamtad z ulga i nie zegnajac sie z pania
recepcjonistka wybieglismy na zewnatrz. Nawiasem mowiac po kilku minutach
podszedl do nas sam ojciec dyrektor, ale to sprawa na zupelnie inne
opowiadanie ;-).

[sugarhoney]

Byłam z kolezanką na "Pianiście".
Nie musze wam chyba mówić, że ten film do najzabawniejszych nie należy.
Oglądamy w skupieniu, az nagle kątem oka widzę, że moja kolezanka gmera w
kieszeni i wyciąga z niej paczkę orzeszków w czekoladzie, po czym zabiera sie
do jej rozbrojenia. Niestety paczka odmówiła współpracy.
Moja delikatna sugestia żeby może dała sobie spokój upewniła ja tylko w
zamiarze. Jedno zdecydowane szarpnięcie i... cała zawartość wybuchła i grad
orzeszków runął na publiczność. Kolezanka ma śmiech delikatnie mówiąc donośny i
porównać go można do kwiku nadepniętej swinki morskiej, a tym razem przeszła
samą siebie.
Wyobrazcie sobie że cała tylna część sali się dusi ze śmiechu podczas sceny gdy
ten staruszek na wózku wypada z okna...
Jak już minąły mi konwulsje, myślalam że się spalę ze wstydu.

[pstosia]

ja tzw glupawke dostalam kiedys na lekcji jezyka polskiego. mamy swietna
polonistke, ale czasami wali takimi tekstami, ze nie mozna wytrzymac. tego
dnia chyba mowila kto moze miec problemy na maturze i robila przy tym smieszne
minki. wszyscy siedza cicho a ja rechocze. dodam ze siedze w 2 lawce i nikt
przede mna nie siedzi. babka zagrozila mi wyrzuceniem z klasy:)

[sugarhoney]

Wiem jak to jest, ja jak jeszcze chodziłam do LO to tez na polskim siedziałam
na wprost nauczycielki(w pierwszej ławce) na szczęście kobita była bardzo
fajna. Jeden raz tylko wyprowadziłam ją z równowagi jak przerabialismy
Dekameron a ja robiłam zeza i ona nagle sie obróciła i spojrzała na mnie.
Usiłowała się rozzłościc, ale biedna nie mogła, tym bardziej ze powiedziałam
szybciutko że nie panuję nad tym, bo zawsze mi sie tak robi w wyniku stresu:)))

precz ze świętościami :)

[conena]

moja mama ma dosyć specyficzne (ale mi sie podoba) poczucie humoru. oto dwie
sytuacje, kiedy totalnie zagięła otoczenie...
1. pogrzeb dalekiej ciotki. rodziny niewiele, sami swoi, ciotka była typem
samotnika, kontakty miała luźne ze wszystkimi, nikt specjalnie nie rozpacza,
atmosfera spokojna. zaczyna padać deszcz. dosyć mocno. mama idzie razem ze mną
pod parasolem, przed nami wujek (szron na głowie) ze swoja córka pod
parasolem. wujkowi kapie na marynarkę i stopniowo marynara robi sie mokrutka.
moja mama półgłosem "wujek może startować w konkursie mokrego podkoszulka";
2. kiedy mama sie na mnie zdenerwuje grozi, że mnie odda do adopcji, albo
porzuci na dworcu. tak dla informacji mam 23 lata:) kiedys taki tekst wywaliła
przy znajomych:) tylko my sie smiałyśmy.

[mist3]

Moja mama miała wejściówki z firmy na jakiś kabaret (nazwy wtedy nie znałam,
dziś nie pamiętam - może to i lepiej). Pojechaliśmy w 4. osoby odpowiednio
wcześnie, by zająć strategiczne miejsca. Wiedzieliśmy, że w tej sali jest
problem z nagłośnieniem, a nie chcieliśmy ani odrobiny uronić z tego spektaklu.
Miejsca w 2 rzędzie były ok, bo niestety rzeczywiście wszystko słychać było
doskonale. Dowcip polityczny niskich lotów, piosenki a la disco polo.
Siedzieliśmy w czwórkę bez cienia uśmiechu na twarzy, nawet nie chciało nam się
tego komentować (atmosfera jak na mszy), podczas gdy reszta sali ryczała ze
śmiechu. Zastanawialiśmy się jakby tu wyjść. Problem się rozwiązał za chwilę -
jeden z naszych "tolerancyjnych" sąsiadów (jeszcze raz mówię - siedzieliśmy
grzecznie. nie obrażając niczyjego poczucia humoru) zaproponowal nam
uprzejmie: "jak się nie podoba to won! Psujecie innym zabawę". Po takim zdaniu
nie mieliśmy więcej wyrzutów sumienia, że możemy komuś zasłonić artystów, a
więc zakłócić odbiór. Poszliśmy won, by nie spuć innym zabawy ;);)

nagły atak ...

[Gość: camel]

Największego niekontrolowanego ataku dostaliśmy kiedyś na laborkach, prowadzący
miał katar i pociągał nosem,ale miał chyba krzywą przegrodę bo wydawał przy tym
dźwiek podobny do kwiku prosiaka. Cała sala patrzy w gościa jak w obrazek,
śmiertelna powaga a my z kumplem płaczemy ze śmiechu schowani pod ławką.