Wyjść z roli

[Gość: Annade]

Wiadomo,że każdy z nas pełni różne role:matki,pracownika itp i stara się
zachowywac stosownie do roli.Ale bywa,że wychodzimy poza granice i zaskakujemy
bliźnich.Oto przykład.
Do pewnego dziekanatu przyszła elegancka,dystyngowana,początkowo nawet
kulturalna dama,upominając się o przyjęcie jej na studia podyplomowe,na które
wcześniej się nie zakwalifikowała.Przez dłuższy czas próbowała przekonać
dziekana,przedstawiając argumenty stosowne do roli.W końcu,gdy spotkała się ze
zdecydowaną odmową, rzekła:Czekajcie,jeszcze wam narobię koło dupy.
I wyszła.Z dziekanatu i z roli.

[mist3]

Moja szefowa jest kobietą, która uwielbia innych pouczać. Szczególnie jeśli
chodzi o sposób ubierania się. Każdej pracownicy, która ma staż pracy niższy niż
ok. 5 lat często i bez żadnej żenady krytykuje strój, powtarza jak powinna się
ubierać (żadnych dekoltów, prawie mierzy z linijką długość spódnicy). Dodam, że
żadna z nas, wiedząc gdzie pracujemy (a nie jest to dom publiczny) nie daje jej
podstaw do takiego zachowania - ubieramy się przyzwoicie i elegancko, nikt się
nie czepia tylko ona (przy tym jednego dnia spódnica może być, drugiego już jest
niedobra).
Przydługi wstęp był konieczny, żeby powiedzieć, że pewnego dnia pani przyszła do
pracy z dekoltem prawie do pępka i to tak 'skonstruowanym', że jak się pochyliła
można było zobaczyć to, czego nikt z nas nie chciał widzieć. Spódnica była
natomiast takiej długości, że widać było klin (czy jak to się nazywa) w rajstopach.