Hans Hellmut Kirst

[gietpe]

Pisarz urodził się 5 grudnia 1914 roku w Osterode w Prusach
Wschodnich. Zmarł 23 lutego 1989 roku w Bremie. Za swoją
twórczość uzyskał wiele nagród i wyróżnień, wśród nich amery-
kańską nagrodę literacką imienia Edgara Allana Poe. Był człon-
kiem Związku Pisarzy USA i amerykańskiego PEN-Clubu. Ponad
50 napisanych przez niego książek zostało przetłumaczonych na
30 języków i ukazało się w łącznym nakładzie 15 000 000 egzemp-
larzy. Tom ,,08 /15 w partii" ukazuje się w Polsce po raz pierwszy.
Pierwszą edycją w Polsce są też jego ,,Dzieła zebrane".

Karol Czejarek Sierpień 1991

[gietpe]

Hans Hellmut Kźrst, mimo że swoją twórczością uzyskał światowy
rozgłos, nie jest w Niemczech zbyt cenionym pisarzem. Nawet
osoby z kręgów intelektualnych, literackich na pytanie o niego
wzruszały po prostu ramionami. Kwitowały w każdym razie, deli-
katnie rzecz biorąc, z pewną obojętnością twórczość tego — nie-
wątplwie wybitnego pisarza.
Kirst był w latach 1933-1945 zawodowym oficerem. Brał udział
w kampanii przeciwko Polsce. Pod koniec wojny został nauczycie-
lem w Szkole Artylerii w Schongau. Poznał zatem — jak nikt inny
— z autopsji — wojsko i stosunki w nim panujące.
Po wojnie został internowany jako oficer Wehrmachtu wspiera-
jący hitlerowski system sprawowania władzy.
Potem przez jakiś czas próbował różnych zawodów: pracował
na roli, zamiatał ulice, był ogrodnikiem, rzemieślnikiem, kryty-
kiem filmowym, pisywał również sztuki teatralne. Stosunkowo
późno dojrzało w nim to, co było jego prawdziwym powołaniem
— pisarstwo!
Odbył także kilka dłuższych podróży po Europie i Afryce.
Można zatem powiedzieć, iż poznał i doświadczył życia jak mało
który z pisarzy i starał się to doświadczenie pogłębiać. Nie unikał
trudnych sytuacji, nie omijały go też różne życiowe przygody
i dramaty. I to właśnie przeżyte przez niego stanowi treść
większości społeczno-politycznych powieści i reportaży.


Łatwo jest odpowiedzieć na pytanie: dlaczego Niemcy go nie
lubią? Dlatego, iż jako Niemiec rozebrał swoich rodaków z koszul,
spodni i butów — nie zostawiając na nikim i niczym suchej nitki.
Ukazał, co sprzyjało temu, że hitleryzm stał się doktryną realizo-
waną w Niemczech w pewnym okresie niemal przez wszystkich.
Kryje się zatem w jego twórczości, którą tom. ,,08 /15 w partii"
w pewnym sensie symbolizuje i rozpoczyna (bo potem autor
posuwa się już naprzód w latach niemal po współczesność) głębo-
ka analiza moralności społeczeństwa, które uległo megalomanii
ideologów III Rzeszy. A mało było takich, którzy tego systemu
w owym czasie nie poparli.
Powieść ,,08 /15 w partii" jest nie tylko swego rodzaju doku-
mentem-raportem z czasu, który minął, ale ma także swoje od-
niesienia do współczesności. Aktualność powieści polega na tym,
że przedstawiona sytuacja może się powtórzyć i w pewnym sensie
powtarza, gdyż ludzie szybko zapominają o złym — aż do następ-
nego razu. Człowiek jest tylko Człowiekiem albo jak w po-
wieści Kirsta — staje się Nikim!
Nikim bowiem był Konrad Breitbach — bohater powieści
,,08 /15 w partii", który pozornie angażował się przeciwko hi-
tlerowskiej niesprawiedliwości, ale czynił to nie z pobudek
ideowych, lecz... by pomóc bratu. Najmłodszy w III Rzeszy
Ortsgruppenieiter skrzętnie skorzystał jednak z nadarzającej się
sytuacji, by wejść do partyjnych elit, a gdy już posmakował
władzy próbował ją — w imię ,,ochrony przed większym złem"
— utrzymać.
Hans Hellmut Kirst — szczególnie w tej powieści (która nie
miała szans ukazać się w Polsce w poprzednim okresie, zbyt
czytelne bowiem wydawały się pewne analogie) ukazał metodę
tworzenia się systemu totalitarnego i wprzęgania w ten system
zwykłych ludzi, jak to zrobiono w mającej trwać tysiąc lat Trzeciej
Rzeszy!
Konrad Breitbach jest małym, zwykłym członkiem partii, jakich
miliony zostało wciągniętych w tryby brunatnej władzy.
Na przykładzie życia w małym miasteczku — Gilgenrode

[rita100]

I gdzie je mozna kupić i o czym pisze autor ?

[gietpe]

Pewnie kupic to teraz ciężko może biblioteki,a troche tych książek napisał:
1. 08 / 15 w partii
2. 08 / 15 w koszarach
3. 08/ 15 na wojnie
4. 08/15 walczy do końca
5. 08 / 15 dzisiaj
6. Fabryka oficerów
7. Noc generałów
8. Bunt żołnierzy
9. Prawo Fausta
10. Bohater w wieży
11. Rok 1945
12. Mówi Pan sprawiedliwość, l
13. Nazywaliśmy go Galgenstric
14. W małym miasteczku
15. Ostatnią kartą gra śmierć
16. Moimi rękoma
17. Nikt stamtąd nie wraca
18. Szczęścia nie można kupić
19. Towarzysze
20. Noc długich noży
21. Afery generałów
22. Powojenni zwycięzcy
23. Wyprzedaż bohaterów
24. Błyskawiczne dziewczyny
25. Niezwykli ludzie z Mazur
26. Bóg śpi na Mazurach
c-
27. Wilki
28. Bez ojczyzny
29. Mane, tekel '39
30. Czy Niemcy to Prusy?
31. Niezwykłe wesele w Barenwalde
32. Tajemniczy przyjaciel
33. Niebezpieczna prawda
34. Skazany na sukces
35. Rozwód przez śmierć
36. Tajemniczy mnich
37. Papierowa pułapka
38. Przeznaczenie
39. Godzina grabarzy
40. Skazani na prawdę
41. Znamienne spotkanie
42. Pieniądze — Pieniądze — Pieniądze
43. Pies i jego pan
44. Rozmowy z moim psem Antonem
45. Koty z Calsano
46. Mięso
47. Kultura 5 i czerwony poranek
48. Bilans Fabryki Snów
49. Hein Ruhman
50. Wszystko ma swoją cenę
51. Baranek w wilczej skórze
52. Kryminalistyka
53.Ten okropny Pan Bóg

[tralala33]

'Fabryka oficerów' i 'Noc generałów' - mam wrażenie, że te dwie powieści znajdę
na półce z książkami mojego taty, ale ja rzadko mu buszuję po tych militarnych
pozycjach. Tym razem zrobię wyjątek.

[gietpe]

Te militarne to można odnieść w/g mnie do do wszystkich armii bo problemy wciąż
te same :fala ,korupcja ,przemoc.Ale podobał mi się sposób walki jednostki z
systemem .U mnie na półce jest kilka.A zaintrygowała mnie okładka 08/15tylko na
forum nie umiem wstawić a do Galerii to nie pasuje

[rita100]

Okladka jest niesamowita. Napewno by nie dopuścili ją do sprzedazy.
Zamieścisz fragnmenty tej książki Gietpe ?

[tralala33]

Jednak pomyliłam się - nie znalazłam tych książek u rodziców, ale na pewno będą
w bibliotece, a że do końca maja jest 'amnestia' to oddam dawno przetrzymane
Kiermase i pożyczę coś tego autora. Od czego warto zacząć?

[gietpe]

1. 08 / 15 w partii
2. 08 / 15 w koszarach
3. 08/ 15 na wojnie
4. 08/15 walczy do końca
5. 08 / 15 dzisiaj
Ja zaintrygowany okładką zacząłem od 1. początek był ciężki ,ale się wciągnąłem
Życzę powodzenia i cierpliwości przy czytaniu .

[tralala33]

Najpierw podsunę mojemu tacie. Właśnie skończył czytać książkę o bitwie pod
Tannebergiem w 1914r. Doczytał tam o potyczce między wycofującymi się
oddziałami rosyjskimi a żołnierzami niemieckimi koło leśniczowki Zazdrość
niedaleko Olsztyna i przypomniał sobie, że wiele lat temu natknął się w tym
lesie na dwa duże krzyże - jeden prosty a drugi 'przełamany' prawosławny. Teraz
już wiemy dlaczego się tam znalazły.

[fedar]

Czy ktoś zamawiał krzyże w Zazdrości? :
rowery.olsztyn.pl/wiki/miejsca/cmentarze/zazdrosc

[rita100]

Dzieki Fedar , ze te rowery są na miejscu ))
To jest jedna z najlepszych stron o Warmii i Mazurach. A krzyże o których mowa
jak żywe przed oczami.

[tralala33]

Dziękuję Nie przypuszczałam, że te krzyże są takie ogromne. Teraz nie
pozostaje nam nic, jak wyruszyć do lasu i ponownie je odszukać.
Opis tej leśnej potyczki podaje, że na uciekające po przegranej bitwie pod
Tannenbergiem oddziały rosyjskie ogień otworzyli żołnierze niemiecki ukryci na
drzewach (!) w lesie.

[fedar]

"Oddziały rosyjskie", "żołnierze niemieccy" to określenia dość umowne. Trzeba pamiętać, że do obu przeciwnych armii byli wcielani Polacy z Mazowsza, Warmiacy, Mazurzy... Choć Polska nie brała udziału w wojnie, bo nie istniała, to jednak nasi walczyli z sobą. Nie pomylę się dużo twierdząc, że dla nas była to wojna bratobójcza. To bardzo tragiczne. Dlatego też cmentarze żołnierzy obu walczących stron powinny być pielęgnowane, powinny stać się trwałym elementem krajobrazu kulturowego - są na stałe wpisane w tragiczną historię tych ziem. Nie znam twórczości regionalnej, ale domyślam się że czasom wojennym poświęcono tam dużo miejsca.
Nie wiem czy komuś z Was zdarzyło się w lesie natrafić na stary, na co dzień ukryty dla ludzkich oczu cmentarz - wojenny lub dawnych mieszkańców dawno nie istniejącej wsi. Ja odnalazłem wiele takich cmentarzy. Zawsze chodziłem od grobu do grobu próbując odczytać napisy na tablicach nagrobnych. Bardzo często odnajdywałem tam znajomo brzmiące nazwiska i imiona. I co tu ukrywać: nie raz zakręciła się w oku łezka.

[tralala33]

To prawda, po obu (a nawet po trzech - bo i w wojskach Cesarstwa Austro-
Wegierskiego) walczyli Polacy. Dopiero dziś wzięłam do ręki książkę o bitwie
pod Tannebergiem i we wstępie natknełam się na dość zdumiewający opis jak latem
1914 roku wyglądał pobór do wojska zarówno niemieckiego, jak i rosyjskiego -
mówiąc w dużym skrócie, na początku wojny panował spory entuzjazm i chęć do
walki. Nikt zapewne nie spodziewał się tak długiej i niszczącej wojny.
Z I wojny światowej zachowały się nie tylko cmentarze (np. w Orłowie), ale też
tablice w kościołach lub przed nimi z nazwiskami mieszkańców parafii, którzy
zginęli w walkach (tak jest np. w Bartągu, Sząbruku i Butrynach) - dziś to
niezwykłe źródło imion i nazwisk Warmiaków.
A groby w lesie - owszem, kiedyś znaleźliśmy krzyże prawosławne w Lesie
Miejskim, przy drodze na Dobre Miasto. jednak już wtedy były zarośnięte
krzakami i mocno zniszczone. Dziś już pewnie nie ma po nich śladu.

[tralala33]

Dotarłam do źródła i aż mi wstyd. Wszystko pomieszałam. Do walk koło Zazrości
doszło jeszcze przed zakończeniem głównej bitwy pod Tannebergiem. W lesie
ukrywali się żołnierze Armii Rosyjskiej, a odziały niemieckie usiłowały
przedrzeć się w okolice Olsztynka. Zaraz będę wszystko prostować.

[tralala33]

Piotr Szlanta, Tannenberg 1914
(28 sierpnia 1914 roku) W sztabie (niemieckiej) 8. Armii ze zniecierpliwieniem
oczekiwano wieści od I Korpusu rezerwowego, którego odsieczy pod Olsztynkiem
spodziewano się jeszcze tego dnia. O godz. 16.00 lotnik zrzucił nad kolumną tej
formacji kolejny rozkaz, przynaglający do marszu na Gryźliny. Było już za późno
na jego wykonanie. Zresztą od wczesnego popołudnia te jednostki toczyły w
lasach na południe od Olsztyna ciężkie boje z ariergardą (rosyjskiego) XIII
Korpusu. Około godziny 15.00 1. DP w miejscowości zazdrość (Zasdross) zdobyła z
zaskoczenia rosyjskie tabory, w tym kasę korpuśną. Głodni żołnierze chyba
bardziej ucieszyli się z rosyjskiej kolumny zaopatrzeniowej, w której znaleźli
chleb. Dalej jednak natknięto się na silne rosyjskie ubezpieczenia w leśnych
walkach z wolna posuwano się ku zachodowi. Ukryci na drzewach rosyjscy strzelcy
celowali zwłaszcza do oficerów – w jednym z batalionów 3. rezerwowego pułku
piechoty poległo wszystkich czterech dowódców kompanii. Nie obyło się i bez
rosyjskich kontrataków. Przemarsz utrudniały brak dróg prowadzących
bezpośrednio na zachód i gęsty las. Nie można było zatem wykorzystać karabinów
maszynowych i artylerii. Dopiero wieczorem około 18.00 udało się jej wyjść w
pobliżu Dorotowa na główną drogę. Walki wygasły w tym sektorze dopiero około
północy.

[tralala33]

Gietpe - muszę Ci powiedzieć, że zanim wyjechałam na te dzisięć dni w głąb
warmińskiego lasu (a tam ani radia, ani telewizora, nie wspominając o
komputerze z internetem) poszłam do biblioteki, żeby choć kilka książek mieć,
gdyby padało. No i natknełam się na pół półeczki zastawionej książkami Kirsta.
nie skusiłam się na te wojenne (jeszcze) ale wybrałam powieść 'Wilki' -
czytałeś? Na okładce tak zachęcają:
'Obraz kończącego się świata pewnej mazurskiej wsi w latach 1933-1945,
zachwianie się dotychczasowej hierarchi wartości, utrata godności ludzkiej
przez jednych i nieustępliwa walka o jej zachowanie przez innych - oto
najkrotsze streszczenie tej znakomitej powieści (...) Czyta się niczym powieść
sensacyjną, zmuszającą jednak do refleksji o destrukcyjnej sile systemu
totalitarnego oraz o właściwościach natury ludzkiej'.
Przeczytałam - ponad 500 stron - i do tego powyżej dodam - także obraz Mazurów
w państwie niemieckim, jak i postrzegano i traktowano, jak wyglądało ich
niełatwe życie, jak mocno byli przywiązani do tej ziomecki i jak ją utracili.

[tralala33]

I drobny, nieco złosliwy fragmencik:
'Brigitte prasowała w kuchni powolnymi, obojętnymi ruchami. Nie spieszyła się.
Eugen mógł poczekać. Sama była kompletnie ubrana, w kwiecistej obcisłej
jedwabnej sukience, w kolorach czerwonym, niebieskim i białym, a więc w
kolorach mazurskich. O tych barwach mówi prastara tradycja ludowa:

Nos czerwony od picia,
Oczy podsiniałe od bicia,
Włosy białe z rozpusty
Takie Mazura kolory i gusty!'

No lepsi co by Mazury tego nie zidziały.

[gietpe]

Czytałem prawie wszystkie.To było już dawno temu to wielu rzeczy nie pamiętam
ale i te wojenne czyta się dobrze.Myślę ze jak zaczniesz to Ciebie wciągnie.Ja
chyba muszę powtórzyć Kirsta.

[rita100]

Ol4 już wciągło. Nie wiem czy te ksiązki można szukać w księgarniach w całej
Polsce ?

[rita100]

www.olsztyn-pamiatki.pl/?m=page&s=desljuy3thwhvxqx0gnd1tkwhpjawdqw&id=8034

To zdecydowanie najpopularniejszy powieściopisarz pochodzący z Mazur. Na jego
dorobek pisarski składa się ponad pięćdziesiąt tytułów, które w łącznym
nakładzie przekroczyły piętnaście milionów egzemplarzy i były tłumaczone na
trzydzieści języków. Co ciekawe, autor ten nie doczekał się żadnego poważnego
opracowania. Jego biografia wciąż zawiera sporo białych plam.

Warto dodać, że kilka książek poświęcił Kirst tematyce mazurskiej. Pierwszą z
nich była powieść pt. „Pan Bóg śpi na Mazurach” (1956, wyd. polskie 1991). W
niej autor opisał czasy hitlerowskie w niewielkiej wsi Maule. Popularność
powieści sprawiła, iż Kirst dopisał trzytomową kontynuację
zatytułowaną „Wilki”. Kolejną książka opisującą życie na mazurach jest opowieść
zatytułowana „Moje Prusy Wschodnie: książka bardzo stronnicza” (1968, wyd.
polskie 1995). Następnie opublikował zbiór opowiadań pt.: „Przedziwni ludzie z
Maulen” (1984, wyd. polskie 1996) i powieści: „Niesamowity sługa boży” (1987,
wyd. polskie1994), „Niezwykłe wesele w Bärrenwalde” (wyd. polskie 1995). W
mazurski wątek pisarstwa Kirsta wpisuje się także piąta część cyklu „08/15”
zatytułowana „W partii”.

Swym powieściopisarstwem Hans Hellmut Kirst zdobył sławę (poza Niemcami) przede
wszystkim w Stanach Zjednoczonych , Polsce i Japonii. W Stanach Zjednoczonych
odznaczony został nagrodą literacką im. Edgara Allana Poe. Był także członkiem
amerykańskiego PEN-Clubu i Związku Pisarzy USA.

[gajowy555]

No jó, zidza Rita co mym razem łodkryli ta stronka ło Kirstcie. Gwołt ziadomości
na ni je. A skoknij tu
www.olsztyn-pamiatki.pl/?m=page&s=jp5qz6hne6lrfya7r9or9pdemzb2tz44&id=4187
i łobacz jekie fejn artykuły tutaj só...

[rita100]

Tak, cytołam , ni wszystko jydnak,moglibym tymaty z tamtónd ściągnąć i polecać
jinnym. Ciekawe tematy tamój só. Np. literaci Warmii i Mazur.

Siegfried Lenz

[ol4]

Poszedłem ambitnie i pobrałem w mojej biblio "Muzeum ziemi ojczystej" Lenza.
Bibliotekarki oniemiały zobaczymy co z tego wyjdzie. Księga wyglada powaznie.

[gajowy555]

„[...] dla mnie ojczyzną jest nie tylko miejsce, gdzie leżą nasi zmarli; jest to
zakątek wszelakiego bezpieczeństwa, miejsce, gdzie możemy się schronić, w mowie,
w uczuciach, ba, nawet w milczeniu, skrawek ziemi, gdzie nas poznają, a przecież
każdy z nas pragnąłby pewnego dnia zostać rozpoznanym, to znaczy przyjętym za
swego...”

Siegfried Lenz: Muzeum ziemi ojczystej


No jó, to eszcze trocha do czytanio łostało:

Biuro rzeczy znalezionych
Całe miasto mówi
Einstein przepływa Łabę pod Hamburgiem
Lekcja niemieckiego
Słodkie Sulejki (Tak delikatna była Zulejka)
Za burtą
Zapiski spekulanta: Duch mirabelki


pl.wikipedia.org/wiki/Siegfried_Lenz
ksiazki.wp.pl/wiadomosci/id,31529,wiadomosc.html
julia.univ.gda.pl/~filmos/lenz1.html
Mniłygo czytania...

[rita100]

Dziankuje , co poznaje nowych autorów ksiązek i to zwiazanych z naszą ziemią.
Przyjdzie czas to i z nimi się zapoznam. Sa malo znane ale napewno warte
poznania. To Ol nas i bibliotekarke zaskoczył.
Ol, napiszesz nam cos o tej ksiązce ?

Myślę Gajowy co rychtycznie i nolepiej okreslił Lenz slowo 'ojczyzna' -
dokładnie tak samo myślę. Że nie tylko kości przodków, ale własnie znajomi ,
otoczenie, które nas poznaje na tej ziemi. Jak cię już nikt nie poznaje to już
ta ziemia nie jest Twoja, dlatego tak ważne jest by była ta nić, ktora łaczy.

[ol4]

"Muzeum ziemi ojczystej" jest powiescia niezwykle barwna, plastyczna, nadajaca
sie niemal bez przerobek na scenopis filmowy. To Mazury lat trzydziestych i
poczatku czterdziestych - Mazury jakich wlasciwie nie znamy, z ich problemami
typowego pogranicza, gdzie Polak nazywa sie Heidrich a Niemiec Kottkowski (...)"

[rita100]

A są tam jakieś przysłowia lub powiedzenia mazurskie , jakieś zwyczaje ?
Jakbyś coś takiego zauważył to wypisz nam. Coś takiego mazurskiego i tylko
mazurskiego.

[ol4]

Hm , cala ta ksiazka to opis zwyczajow i zycia codziennego na Mazurach. Ale
jest dosc ciezka w odbiorze. Najciekawiej czyta sie opisy wielkiego exodusu
ludnosci w zimie '45.

[rita100]

Łoj, to Ci zazdroszcze. Napewno będe sie musiała zabrać do tego typu
literatury. Nie mam jej pod ręką to ciężko. Może wyszukam ją na internecie po
księgarniach. Wtenczas lepiej będzie nawiązać dyskusje.
To za co teraz się weźmiesz ? Łazi ło ksiójżke rychtycznie

[ol4]

Obecnie przerwa w lekturze bo przebywam w Paryzu. Dzis sie zabieralem za
Galerie Lafayette
A tak na powaznie to przestudiuje moze wasz watek o ksiazkach i cos wynajde.
ew. pociagne dalej z innymi dysertacjami Kirsta i Zygfryda Lenza.

[tauron10]

Cha!u mnie w Szczecinie też nazwisko Lenz nie jest obce ale czy to z Tych
Lenzów to sprawdzę!!
"Willa Lenzów" perełka architektoniczna!!

[rita100]

Ol, Paryż, och Paryż w Sylwestra - toś sobie chyba wymarzuł. Czy aż tam tak
nudno , ze w książkach sie zakopujesz ? ))

Dobra, mom dobrą wiadomość idzie do mnie ksiązka Kirsta i to z górnej półki
08/15. Podjełam męską decyzję. Po ogniu i mieczem to wspaniała pozycja pewnie.
Kziążki Kirsta mają dużo mądrości jak Dostojewskiego czy Tołstoja ale przewagą
Kirsta jest opis społeczenstwa mazurskiego.
I idą już inne książki kupione na Allegro, chyba wykupiłam wszystkie
Miałam szczęście, w ostatniej minucie kupiłam.

Tauron, nie cliw mnie tym Szczecinem, bo tam moja córka siedzi na studiach, a
samo miasto to strach. Ale coś o pałacyku szczecińskim wspominaliśmy. Zaraz,
zaraz , tyle książek zamieszczamy na Warniji, że szukam jak w bibliotece. Mamy
gdzieś ten wątek.
Jest - "Głos krwi i ziemi" powieść z życia Mazurów - Jan Wszebor. I tam jest
wspomniane o hrabstwie i posiadłości pałacowej Schwerinów gdzieś spod
Szczecina. Tam znaleźli schronienie bohaterowie opowieści.

[rita100]

www.jugendzeit-ostpreussen.de/pl/mazury.html
Przed wojną Mazury miały opinię krainy zacofanej i biednej, z której młodzież
uciekała za chlebem na zachód Niemiec. W twórczości mazurskich pisarzy
kopciuszek ten przekształcił się w utracony raj dziecięcych lat. Magdalena
Sacha analizuje zasadnicze elementy tego literackiego mitu.

Początków toposu mazurskiego szukać należy w latach trzydziestych dwudziestego
wieku. Pisali wówczas tacy klasycy tematyki wschodniopruskiej jak Agnes Miegel,
Paul Fechter czy Erminia von Olfers-Batocki. Właściwym twórcą mitu Mazur był
natomiast Ernst Wiechert (1887-1950), syn leśniczego z mazurskich lasów,
nauczyciel gimnazjalny, pisarz i więzień obozu w Buchenwaldzie – znany i
lubiany w Polsce znacznie bardziej niż w Niemczech. Inni autorzy także wnieśli
swój wkład. Hans Hellmut Kirst opublikował w roku 1956 powieść Bóg śpi na
Mazurach, która w formie gorzkiej satyry opisuje lata nazizmu w pewnej
mazurskiej wiosce. Ponad dwadzieścia lat później ukazało się Muzeum ziemi
ojczystej Siegfrieda Lenza, w której autor prezentuje rozważania na temat
rodzinnych stron oraz podnosi kwestię odpowiedzialności za ich utratę w wyniku
wojny. Zarówno Kirst jak i Lenz odnoszą się do tego obrazu Mazur, jaki stworzył
w swych dziełach Wiechert.

Mazury według Wiecherta to kraina przodków, dzieciństwa i młodości – ojcowizna.
Wiechert mitologizuje ją jako miejsce ucieczki przed złem cywilizacji. Życie na
tym odludziu poddaje się nieubłaganemu rytmowi zjawisk natury, przerwanemu
brutalnie przez wielką historię – u Wicherta funkcję tę pełni pierwsza, u
jego „uczniów” Lenza i Kirsta natomiast druga wojna światowa. Pierwotna forma
współżycia międzyludzkiego – prehistoryczna, statyczna wspólnota –
przeciwstawiona zostaje nowoczesnemu, dynamicznemu społeczeństwu, zaś świat
naturalny – światowi ucywilizowanemu.

Praca analizuje trzy wybrane powieści: Dzieci Jerominów Ernesta Wiecherta
(1947), Bóg śpi na Mazurach Hansa Hellmuta Kirsta oraz Muzeum ziemi ojczystej
Siegfrieda Lenza (1978).

[rita100]

Co oznacza słowo 'topos' ? Topos Mazur ?
Tralala, a je ulica w Olsztynie Kirsta ?

A to malutkie zaskoczenie, Hellmut Kirst napisał tez takie coć miau, miau ,
miau.... to chyba dla nas Tralala. Łobacz jaka fejniuchna stronka.
www.koty.wb.pl/literatura2/litera191.html

[gajowy555]

www.koty.wb.pl/ilustr2/kotlit191.jpg

[rita100]

Śliczniuchny je tan kot. I pomyśleć , ze ło kotach tyż napsisał Kirst ksiójżke.

[rita100]

1. 08 / 15 w partii
2. 08 / 15 w koszarach
3. 08/ 15 na wojnie
4. 08/15 walczy do końca
5. 08 / 15 dzisiaj

To mom te ksiójżki. Mom tak stare co i jinne łokładki.
Dziankuje za propozycje do czytania. Jydno poziem co pocytała 50 stron i sia
łoderwać ni moge, ni moge - rychtycznó prawde mózie. Je tak ciekawa.
Mom pięć książek , żadna nie je zatytulowana i chyba czytam łod Koszar, bo
akcja w koszarach.
Koniecznie musicie przeczytać , ale znacie mnie banda ło nij godać i godać...
Chyba zaloże Kóntek , tak jek z Zilkami, bo mądrość tych książek jest w każdym
zdaniu.

Ol, poszukaj jej bo warto. Fedar , sprawdz w bibliotece - będziesz bardzo
zadowolony, tak jak mózi Gietpe. Tralala to gruba ksiójżka, to może Ci łopoziem
i Gajowemu tyż.

Stefan Chwin

[ol4]

Teraz to Wam dopiero zarzuce , znacie takiego pisarza, wiecie o czym pisze?
Widzialem go na TV Polonia jak gadał a dzis w biblio na polce z nowosciami
trafilem jego ksiazke.

PS. Rita z tymi swietami w P. to zagalopowanie, juz wrocilem i na swieta udaje
sie do Olsztyna.

[gajowy555]

No jó, jek nie znomy to zaroz Go poznomy.


Stefan Chwin (pseud. Lars Max)

Urodził się w 1949, prozaik i eseista. Autor z entuzjazmem przyjętej przez
czytelników i zatytułowanej od nazwiska głównego bohatera powieści HANEMANN.
Chwin pisze też powieści fantastyczno-przygodowe dla młodzieży, które ilustruje
własnymi grafikami. Jest także autorem książek krytycznych i
historyczno-literackich. Mieszka w Gdańsku i pracuje na tamtejszym
uniwersytecie. Laureat nagrody im. Andreasa Gryphiusa - jednego z
najważniejszych niemieckich wyróżnień literackich.

Pierwsza powieść Chwina, HISTORIA PEWNEGO ŻARTU, jest powrotem do świata
dzieciństwa, naznaczonego pamięcią o czasach Stalina oraz aplikowaną w szkole i
w domu pamięcią o czasach Hitlera. Stanowi próbę rekonstrukcji gdańskich miejsc
i zdarzeń, które po latach zmieniają się w skarb duchowej genealogii, w prywatny
mit literacki. Powraca tu pamięć ran, urazów i urzeczeń, powracają fascynacje
obcością i bliskością polsko-niemieckiego sąsiedztwa.

W HANEMANNIE Chwin opowiada o losach Wolnego Miasta Gdańska w latach
trzydziestych, w czasie wojny i po niej, kiedy to miasto dostaje się pod polską
administrację. W tej powieści, pod kamiennym spojrzeniem Ducha Dziejów
rezydującego najpierw w ratuszu opanowanym przez nazistów, a potem w
komunistycznym Urzędzie Bezpieczeństwa, gdańscy Robinsonowie ocalali z
katastrofy oraz nowi przybysze, repatrianci ze wschodu, próbują ułożyć swe życie
na nowo. Śmierć ukochanej, która utonęła w katastrofie stateczku pasażerskiego
przy molo w Glettkau-Jelitkowie, naznacza Hanemanna, profesora anatomii,
bardziej niż wojenna zagłada Gdańska. Odtąd nic już nie przynosi pocieszenia.

Opisany przez Chwina z prawdziwą maestrią świat rzeczy, ginących w pożarach,
bezwolnie przechodzących w cudze ręce, niszczejących w obcym otoczeniu, jest
tylko jeszcze jednym symbolem pustki i opuszczenia, obcości świata i
niepowrotności przeszłości. W swoją opowieść włącza Chwin historię sławnych
samobójstw: Kleista i jego przyjaciółki, Henrietty Vogel, oraz Stanisława
Ignacego Witkiewicza i jego towarzyszki życia. Te obrosłe legendą śmierci są jak
zagadka, ćwiczenie zadane do medytacji: "może prawdziwą sztuką jest umrzeć w
porę?" - zapytuje siebie po latach Hanemann. Na to pytanie pada odpowiedź w
powieści: udzieli jej Hanemannowi, młoda kobieta, której życie sprzęgnie się na
krótko z jego życiem.

"Podczas pracy nad 'Hanemannem' wiele razy miałem dziwne wrażenie, że
wchodzę do świata w którym już kiedyś byłem, że rozpoznaję dawne miejsca, ulice,
drzewa, przedmioty, ludzi. Tak jakbym to wszystko już kiedyś widział." (Stefan
Chwin)

[gajowy555]

Książki Stefana Chwina "dobrze się czyta". "Dobrze" to nie znaczy łatwo. Znaczy
to, że opór stawiany przez materię opowieści i przez rozwiązania formalne, opór
nie od razu wyczuwalny, choć niewątpliwy, miast powstrzymywać, zachęca do
lektury, wciąga w głąb narracji i budzi w nas umiejętności, których sami się po
sobie nie spodziewaliśmy. Najważniejszą zaletę tych utworów należy tedy ująć
sprzecznie: misternie skonstruowane, zapraszające do smakowania, obiecujące
pozornie łagodną wyprawę w świat fikcji, w istocie zarażają życie wątpieniem.


Bibliografia:

* KRÓTKA HISTORIA PEWNEGO ŻARTU. SCENY Z EUROPY ŚRODKOWOWSCHODNIEJ, Kraków:
Oficyna Literacka, 1991
* HANEMANN, Gdańsk: Marabut, 1995
* ESTHER, Gdańsk: Tytuł, 1999
* WSPÓLNA KĄPIEL [z Krystyną Lars], Gdańsk: Tytuł, 2001
* ZŁOTY PELIKAN, Gdańsk: Tytuł, 2003
* KARTKI Z DZIENNIKA, Gdańsk: Tytuł, 2004.

powieści dla młodzieży:
* Max Lars [pseud.], LUDZIE-SKORPIONY, Bydgoszcz: Pomorze, 1984
* Max Lars [pseud.], CZŁOWIEK-LITERA. PRZYGODY ALEKSANDRA UMWELTA PODCZAS
AKCJI SPECJALNEJ W GÓRACH SANTA CRUZ, Bydgoszcz: Pomorze, 1989


Tłumaczenia:

* niemiecki: TOD IN DANZIG / HANEMANN, Berlin: Rohwolt, 1997; DIE
GOUVERNANTE / ESTHER, Berlin: Rohwolt, 2000
* rosyjski: HANEMANN, Moskwa: Meżdunarodnaja Literatura, 1997



- źródło: www.culture.pl/pl/culture/artykuly/os_chwin_stefan


Tak mniłygo czytanio i Wspaniałości na Gody we Łolstynie !

[ol4]

No to gajowy, rozumiem ze info znalezione w necie ale tworczosc autora
nieruszona? Z tego wywiadu w tv wnioskuje ze to musi byc ciekawy gosc.
Jego ojciec przyjechal w 45ym z Wilna. Chwin urodzil sie juz w Gdansku. Z racji
ze mieszkali w starej kamienicy we Wrzeszczu szybko zaczal (na strychu i w
sasiedztwie) odkrywac slady niemieckiej przeszlosci. To spowodowalo fascynacje
skomplikowana historia miasta, ktora generalnie podobna jest do tej Mazurskiej:
mieszanka kultur (Polacy, Niemcy, Holendrzy, Szkoci itp) , topos utraconego
raju (wypędzeni).
Ksiazka ktora mam to "Dolina Radości" - po pobieznym przejrzeniu widze ze jest
tam opisany los gdanszczanina, ktory wyladowal w Stalingradzie (zgadnijcie po
co tam pojechał )

[gajowy555]

No jó, rychtycznie ziadomości z netu. Ale co można na chibko znalyźć. Coby
poznać wszyćkich psisorzy, trza by i pu życia pośwancić. Ale to je wstęp do
dyskursu na temat, chtóry sam żeś podrzuciół. Ziecorem, jek dziywczoki dołączó
do noju, bandziesz mnioł okazjo pogodać ziency. Łu noju na Warniji nojdziesz w
kóntkach gwołt ziadomości ło mnieszaniu kultur i narodowości, ło wypędzeniach i
powrotach do łutraconygo raju.A tan gdańszczanin to pewnie w ziadomym celu
pojechoł do Stalingradu. Chcioł se borok trocha pozwiedzać Kraj Rad i pewnie
nierad wrócił...

[rita100]

Tak Gajowy, Ol trafił w Chwina jak w dziesiątkę. Dzieki jd ze szkoły nr7
poznałam autora i książkę Złoty Pelikan, to książka chyba nawet nagrodzona. Sam
Chwin jest chyba filozofem na uczelni w Gdańsku. Książka jest dobra, chyba
opowiada o upadku ważnego profesora przez na skutek wybryków żony, przez jakiś
czas tułał się jak bezdomny.... Jest tam dużo bardzo madrych myśli
filozoficznym. Ksiażka mi sie podobała i można być pod wrażeniem tej historii.
Narazie jestem owładnięta szałem Kirstów
To są ksiązki do scenariusza filmowego

Ale jeszcze jest drugi gdański pisarz sławny Castrop chyba i jego ksiązka
Hańba , ale nie jestem pewna.

[ol4]

Widze rita ze masz niezly napał na Kirsta.
W zasadzie jak zaczalem 08/15 w partii to tez nie moglem sie oderwac!
Jakos mi sie te niemieckie Prusy bardziej podobaja Polska niestety ignoruje
te ziemie ( i to od wiekow) i nawet obecnie nic tu nie inwestuje. Conajwyzej
tylko mowi sie, Polska B i inne farmazony. Moze to i troche szkoda ze ten raj
utracony przeminał?

[rita100]

Masz racje, Warmia jest traktowana jako pole wypoczynkowe polityków i artystów,
taka mają cichą przystań. Nigdy władzy na tej ziemi i na rozwoju nie zależało.
Ale tez istnieje wewnetrzy strach przed nią spowodowany dziejami własnie tkimi
jak opisuje Kirst. Ziemia Północna jak ją nazywa jest zimna , niedostępna i
może za bardzo dysyplinowana, z terroryzowana i ziemia armi niemieckiej,
koszarów i .......cięzka ziemia.
U Kirsta brakuje opisów przyrody....armia...żołnierze...dyscyplina
Wszystko pod tym kątem prowadzone.

A teraz własnie w telewizji na I pr Chwin rozdawał autografy na nowej ksiązce
Mikołają gdzieś w lesie pod Gdańskiem.

[ol4]

Rita zaczelas od złej pozycji.
Polecam 08/15 w partii, Wilki, Bóg spi na Mazurach.
Tam az kapie od opisow przyrody, ludzi , zwyczajow, miast.

[tauron10]

Rito!nie chcę Ciebie ckliwić(chociaz?)Córuchna pewnie na architekturze jak
pamietam!albo coś takiego.O rany tak daleko od domu?Współczuję!
Samo miasto jest i owszem nie ciekawe ale sątutaj również "ziarenka"np;stare
Pogodno czy piękne ale zaniedbane secesyjne kamienice(taki olsztyński pl.Bema
rozrzucony po calym mieście)i widząc to miasto na staruch foto.zastanawiam się
czy to czasem nie jest "polska powojenna"specjalność,psucie!
Tylko wiosna i eksplozja zieleni może to ukryć,i wtedy odwiedzaj córkę to
odniesiesz trochę inne wrażenie,gwarantuję!

[rita100]

Turon, mam dwie córki, to druga tam studiuje anglistyke, tak za bardzo nie
związana jestem z tym miastem - jestem , jestem , a wiesz gdzie są tam korty ?
Tylko nie drąż tego tematu, bo musiałabym wszystko od poczatku opowiadać jak to
pierwszy taz w życiu leciałam fligram do tego Szczecina, jak sie grało i jakie
to miasto jest duże i jak ładnie położone są korty tenisowe.
Są tam dzielnice ładne ale i dzielnice niebezpieczne. Ale tak jest w każdym
mieście.
pozdrawiam Tauron, tak się jakoś zawinąłes w ksiązki Kirsta i Lenza że aż z
objęć ich nie możesz się uwolnić )))) (fantazja)
Jak spędzacie święta, wejdzcie na rozmowę do Zigili na Warniji. To luzna
rozmowa.

[rita100]

Jo Woma chce poziedzieć jydno

Kirst je mało znany ludziom, ale tak jak on pisze o nacjonaliźmie, życie w
koszrach pruskich, to nikt, nikt tak nie potrafił przykleić nos do ksiązki jak
Kirst. Napisał dzieło trylogie -Awanturnicza rewolta bombardiera Ascha - która
została przez samych Niemców zastrzezona i niedoceniona. Jego ksiązki w
Niemczech nie wypłynęły na powierzchnię, nie zostały docenione.
Co za styl, co za język i jaka akcja, tego się nie da opisać, ani streścić, to
trzeba powąchać. Pomyśle po świętach w jaki sposób zachęcić do tej lektury.
Zdarzenia się przeplatają, następuje ciąg zdarzeń nieoczekiwantych, a to
wszystko pociagta konsekwencje. Maszyna się obraca... aż...

[rita100]

Nie pisaliśmy jeszcze, co Hellmut Kirst jak był malutkim dzieckiem to spalił im
się dom rodzinny, a jego na rękach wyniosła matka do sąsiadów. Tam jak pisze
poczuł się kims waznym, bo zrozumiał , ze na nim zależy, jesli go wyratowali.
W tym okresie pożarowym , a bylo to przed Gwiazdką dostał najwięcej prezentów
od obcych ludzi i bardzo sie cieszył.

[rita100]

Nie mogę się oderwać od Kirsta, wybaczta , ale jeszcze jydan szczegół wazny
trza przytoczyć.

Gdy ukazała się ksiązka "Awanturnicza rewolta bombardiera Ascha" - pierwszy
jego tom trylogi 08/15 wokół tej powieści powstał hałas jaki nie towarzyszył
żadnej niemieckiej książce. Protesty, żadania konfiskaty, procest, awantury
wybijające szyby w wydawnictwie.

Ale dla nas , dla Polaków powinno najwięcej to zainteresować, ze Hans Hellmut
Kirst honorarium za polskie wydanie swej ksiażki ofiarował na rzecz dzieci
polskich osieroconych przez wojnę.

( przypominam , mam egzemplarz z 1957 roku)
schlesien.nwgw.de/foto/displayimage.php?album=94&pos=112

Kirst, Lenz, Chwin

[ol4]

Ad. Kirst
No to ladnie z jego strony z tym honorarium!!
Ad. Lenz
Przez Lenza "Muzemum ziemi ojczystej" przebrnalem. Jak dla mnie troche za
ciezkie i za plastyczne. Ale dla ciebie rita powinno byc ok, duzo opisow,
ludzi, zwyczajow, krajobrazow.
Ad. Chwin
"Dolina Radosci" calkiem ok, ale za malo o Gdansku a za duzo o Hitlerze i
Stalinie Podejrzewam ze Hannemann bedzie lepszy.

[rita100]

Za Lenza sia wezmę po Kirst ale ło Hannemann - nic nie słyszałam.
Kto to jest ?
Chwin mnie nie pociąga. Zresztą wiesz, wszystkich ksiązek nie jesteś w stanie
przeczytać. W drodzie idą do mnie inne jeszcze z kolekcji Krista.

[ol4]

Hannemann to ksiązka Chwina
No to polecam Lenza. A Kirsta dawkuj rozsadnie...

[rita100]

Ol, nie wiem jak to się stało , ze wpisu nie zauważyłam
Kirsta nie da się dawkować, jego się połyka. To nie tylko dobra książka, ale
wciągająca na całego. Nie rzucim ją skąd nasz ród......)))))
Jest niesamowita, naet nie przypuszczałam, ze tak może przykuć uwagę.
Trzecia część jest jeszcze ciekawsza. Nie wiem jak to się skończy , ale mam już
wizję wojny i wizję w jaki sposób Niemcy przegrywali wojnę, w jaki sposób sie
wycofywali, opisane w pięknym stylu. Książkę polecam tez kobietom, choć wojenna.

[tralala33]

Jek mata TVP Kultura i śpisk Woju nie fici, możeta załończyć tylewizor dzisiaj
w nocy ło 1.25! Bandzie ‘Noc generałów’

(THE NIGHT OF THE GENERALS) Film wojenno - sensacyjny, 138 min, Wielka
Brytania/Francja 1967 Reżyseria: Anatole Litvak Scenariusz: Joseph Kessel, Paul
Dehn Aktorzy: Peter O‘Toole, Omar Sharif, Donald Pleasence, Tom Courtnay,
Joanna Pettet, Philippe Noiret, Christopher Plummer, Pierre Mondy, Juliette
Greco, Charles Gray, Nicole Courcel i inni

Za kanwę scenariusza "Nocy generałów" posłużyła wydana w 1962 roku powieść
Hansa Helmuta Kirsta pod tym samym tytułem. Akcja filmu zaczyna się wiele lat
po zakończeniu II wojny światowej. Inspektor Morand z policji francuskiej
wznawia śledztwo w sprawie tajemniczego morderstwa popełnionego w Paryżu w 1942
roku. Kojarzy je z bliźniaczą zbrodnią, której dokonano nieco wcześniej w
Warszawie. Ofiarą okrutnego zabójcy padła wówczas prostytutka, jak się później
okazało, niemiecka agentka. Jedyny świadek przestępstwa widział generalski
lampas na spodniach wychodzącego od dziewczyny mężczyzny. Prowadzący wówczas
dochodzenie major Grau logicznie podejrzewał, że sprawcą mordu jest jeden z
urzędujących w Warszawie hitlerowskich generałów. Za gorliwość w prowadzeniu
śledztwa spotkała go jednak najwyższa kara. Czy po latach Morandowi, dawnemu
współpracownikowi Graua, uda się znaleźć winnych obu zabójstw?
program.tvp.pl/2,4540513,000000.html

[gajowy555]

No jó, ło ty porze to pewnie bandziem sia na drugi bok przewracać w łożu, tlo
TVP Kultura powtarza swoje programy, to może ło jekiej cywilizowany porze tan
film kedy łobejrzym.
Dziankujem za zaproszynie...

[rita100]

No jó, ni mam TVP Kultura to nocka przespsie spokojnie. Ale rychtycznie pora nie
dla ludzi pracy. żal, co nie bandzie film szedł na jinnym progranie.

A Ty Tralala bandziesz łoglóndać ?

[tralala33]

Jó zaro w łoże lygne bo jutro raniuchno jide do roboty Brok czkać na
jenkasza pora coby ten film łobejrzeć. Dobry nocki.

[gietpe]

Filmu nie obejrzałem bo nie mam Kultury )ale mam książkę to pewnie zaczne
czytać.
W filmie była gwiazdorska obsada a ja nawet nie wiedziałem że taki film
powstał.

[rita100]

Jo tyż, żal co ni pokazujó tak fejn filmów i z takó łobsadó w tv.
I 08/15 to jek film, gotowy scenariusz tlo łobsade aktorską i tyż fej film.