"Wyprzedaż bohaterów" Kirst

[rita100]

Kolejna książka Hansa Hellmuta Kirsta, która zasługuje na przeczytanie,
kolejna książka w której znajdujemy dawne życie w Prusach Wschodnich. Choć
akcja wydarzeń dzieje się w Kampfental w pobliżu Holzbach gdzie znajduje się
specjalny obóz szkoleniowy dla Wehrmachtu znajdziemy wśród bohaterów naszego
Mazura.
Kirst lubował się chyba w przysłowiach stąd też prawie w każdej jego książce
znajdziemy ich dużo. Ubarwię tą opowieść o Mazurze kilkoma takimi
przysłowiami. Ale swoją uwagę skupimy najbardziej na historii pewnego Mazura
zaciągniętego do służby w Wehrmachcie.

[rita100]

Przysłowie łacińskie brzmi:
"Najwyższe racje są największą niesprawiedliwością."

[rita100]

Jednym z bohaterów tej książki jest Paul Schulz, ktory tak pisze w swoim życiorysie:

"Urodziłem się w wieczór wigilijny 1914 roku w Hohenstein (Olsztynku) w Prusach
Wschodnich. Ojciec mój był rybakiem, matka wraz z moimi czterema starszymi
braćmi pracowała od zarania na naszym gospodarstwie."

Buła to familija bziedna. Jako nomłodszy musioł Paul służyć swojam braciom.
Nosił zawdy po nich łodziania, a także pomagał łojczulkowi. Co Paul robziuł ?
Musioł Paul wszystkim pucować szczewiki (buty), ścielić łóżka, szczotkować miski
i nocniki. Nikedy to i łaziuł do szkołi. Ale kedy łukończuł dziesiańć lot brok
buło barzi pomagać łojcu w gospodarstwie.
Reperował sieci, zbzieroł drewka no wandzarni, łurejchrowanie (wędzenie) a także
pucowoł boti (łodzie).
Łod ciasu co ciasu szed z matulo na targ, kedy mnioła łóna do przedania
łurejchrowane (wędzone) ryby. Na targu matula kupała Paulowi mniodowe bómbóni
(cukierki).
cdn

[rita100]

Przysłowie łacińskie:
"Pokój to stan spoczynku każdego ładu."

[rita100]

Paul poszed do szkołi, bo doszed do wniosku , że familijne gospodarstwo nie je
rentowne. Bez coły dziań i noc harowali. Matka mnioła tlo jedno łodzienie,
łojciec tlo jeno czorny łodzienie, a kożdyj z braci mnioł po dwie koszule. Paul
mnioł sześć koszuli ale dokumantnie znoszone bez braci.

- Ponieważ wyraźnie drepczemy w mniejscu - poziedzioł Paul przi ziecierzy, gzie
buła tlo muza - nigdy niczego się nie dorobimy. Cosik tu je nie w porządku !
- Łotwieroj gambe tlo do żarcia ! - zjadoziuł sia łojczulek.

[rita100]

"Jadło i trunek trzyma w karbach żołądek i całe ciało."

[rita100]

W 1925 roku Paul łukończył szkołe postawowo i do rybaka i jygo bziołki przyloz
dyrechtor szkołi:

- Mowacie państwo móndrego szurka i choć nie cziajsto bywoł w szkole to
łopanowoł rechunki i jajzyk mnieniecki. Bułbym rad jekbyśwa państwo bildowali
(kształcili) jygo na kupca.

- Panie dyrechtorze - dumnie godoł łojczulek Schulz - mój łojciec buł rybokiem,
łojciec łojca tyż i wszyscy jygo synowie.

Paul jednak nie zgodziuł sia z łojczulkam. Chcioł żyć lepsi, godnie, a nie jek
familija, prowadzić życie łubogiego ryboka i poziedzioł:

- Harujewa mym to codziannie po dwienasta i ziancej godzin, podczias gdy kożdyj
normalny robotnik pracuje łosiem godzin, a do tygo może eszcze wypsić glaseczke
abo pokimać z dziyweczko.
- Stul swój wściekły pysk, Paul, abo ci go wyszlifuja - wnerwowoł sia łojczulek
i do bziołki goda:
- Łón mi eszcze zbakieruje moich dzielnych szurków (czterej barcia Paula to
słuchali)
- Łón nie chca być tutaj - poziedzioła matula - Dajta mu pokój !
- Pode mnie - rzekł łojciec - pozienien sia wynieść w diobu !

[rita100]

"Każda rzecz rodzi się z marzeń".

[rita100]

"W końcu 1932 roku ubiegałem się o przyjęcie do ówczesnej Reichswehry. Po
licznych egzaminach, tyczących mojej sprawnosci duchowej i cielesnej, zostałem 1
kwietnia 1933 roku przyjęty na okres dwunastu lat do zawodowej służby wojskowej.
Zostałem rekrutem pierwszego pułku piechoty w Królewcu."

[rita100]

"Mądrość jest szczęściem".

[rita100]

Paul Schulz łokazał sia barzo chantnym i dzialnym żołnierzam. Mnioł mniano
'niezawodny' i wykonywoł wszelakie komyndy. W 1934 roku awansowoł do starszygo
szyregowca i bildowoł rekrutów. I łoto tan chtórego dotychczos tlo szlifowano,
som łostoł sia szlifierzam.
Kozoł rekrutom czołgać sia w bagnie, łopróżniać latryny, wyć marszowe psieśni i
pucować jamu szkorznia.
Można buło na niam zawdy polegać.
W 1935 roku łostał sia starszym kapralem.

[rita100]

Dopsiero tero móg Paul Schulz lejdować sia wolnościo. W mniłym gronie kumpli
lodwiedzoł wszistkie knajpy w Krolewcu, psił gwołt psiwa, jadł łogromne porcje
kartofli z nóżkami i tańcowoł. A dy dochodziło tamój do jołty mniandzy
piechociarzami a artylerzystami to wtanczas Paul, zawadiacko i pomyslowo
zagrzewoł jich do walki, a kedy walka wybuchła łukradkiem sia wycofywoł.
W sprawach syrca tyż buło nieźle. Mnioł krzepa i w mniłość energicznie wkraczoł
i chibko ługoszał. Nijeko Grete wydmuchoł kele pomnika bohaterów. Paulę
zaaflikowoł na zapleczu lokalu, dzie łodbywoły sia tańce, Hilda wyłożyła mi sia
na przed dźwiyrzami swygo domu. Mnioł przecia łón w kóńcu ważniejsze sprawy na
swojyj głozie.
W 1937 roku Paul Schulz awansował do stopnia sierżanta, wkrótce starszygo
sierżanta. Coraz bliżej łosiójgał swój cel.

[rita100]

"W 1938 roku otrzymałem awans do stopnia starszego sierżanta z powierzeniem mu
funkcji starszego sierżanta sztabowego. Na rękawach mojego munduru błyszczały
dwie srebrne tasiemki. Moje osiągnięcia strzeleckie uprawniały mnie także do
noszenia tak zwanej małpiej huśtawki, czyli srebrnej plecionki zwisającej miedzy
ramieniem a guzikami bluzy. Objąłem służbę, prawdopodobnie jako najmłodszy ze
starszych sierżantów sztabowych Wehrmachtu, w 3 kompanii 1 pułku piechoty, a
więc tam, gdzie służyłem dotychczas."

[rita100]

Paul zaszed wysoczko i jak zawdy godał: wszytko to dzianki stałej gotowości do
działania. Sprawował łopieke i nadzór nad powierzonymi sobie ludziami, niczym
dwa tuziny wydresowanych łowczarków. Rygorystycznie badał nodrobniejsze
wykroczenia, energicznie i z inwencją przeprowadzał kontrole znając jich sztuczki.
Jednak swoje nojzianksze łosiangniańcia zawdzianczoł lukom w wiedzy różnych
łoficerów.
Storszy sierżant sztabowy Paul Schulz, chibko doszedł do wniosku, że prawie
wszyscy nie łopanowali regulaminu ani kodeksu kar dyscyplinarnych, nie mówiąc o
trybie obiegowych dokumentów.

[rita100]

"Dowódcą tej kampani był kapitan o nazwiasku Federlein. Barzi jinteresował sia
kasynem niżli duchem w koszarach. Buł człoziekiem, który mnioł rozległe układy i
dzianki tamu Paul Schulz chibko awansowoł.
Kapitan Federlein zawdy mawiał do Schulza:
- moj drogi, zawsze jak są jakeś problemy, na panu mogę zawsze polegać.
I rychtycznie móg !
Starszy sierżant sztabowy wszistko zaaflykowoł - sporządzał harmonogramy,
wyznaczał kary, wydawał karty urlopowe, przedkładał propozycje co do awansów czy
przeniesień.
Wkrótce potam kapitan Federlein awansował so stopnia majora mianując Paula
dowódcą batalionu.

W czasie odbywającej się w kasynie uroczystości z tytułu otrzymania awansu
Federlein nie zabocuł ło swojym Schulzu. Kazoł bez gońca wręczyć Paulowi
flasecke wybornego zina mozelskiego z własnoręcznym napsisem na etykiecie: " We
wdziecznym uznaniu Pańskich zasług".

[rita100]

"W sierpniu 1939 roku zostałem jako starszy sierżant sztabowy przydzielony do
szkoły wojsk lądowych koło Wiesbaden. Komendantem jej był pułkownik von
Brandeisen, późniejszy generał, który zginął w Rosji. W jednostce tej słuzyłem
około trzech lat, zachowując ten sam stopień i stanowisko służbowe."

[rita100]

"W 1942 roku Paul Schulz został odesłany do specjalnego obozu szkoleniowego
Wehrmachtu w Kampfental, gdzie staneły przed nim całkiem nowe zadania."

A jakie ? Odsyłam do książki.

[rita100]

Po wojnie
"Były starszy sierżant sztabowy Schulz zajmował się początkowo sprzedażą
używanych pojazdów samochodowych, nieprzydatnych już dla Wehrmachtu. Później
objął przedstawicielstwo firmy samochodowej na okręg Rosenheim. Tam rozpoczął od
garażu naprawczego, w którym prowadził również sprzedaż, oraz od stacji
benzynowej. Jednak już po kilku latach stał się posiadaczem duzego warsztatu jak
też dwóch stacji benzynowych, położonych przy autostradzie Monachium-Salzburg i
zatrudniał ponad pięćdziesiąt osób. Pracowników swoich, według całkowicie
wiarygodnych informacji, solidnie pędził do roboty."

Taki to był Mazur, którego ojciec był rybakiem, ojciec ojca również i .....
ojciec ojca ojca.....
Kóniec

[rita100]

Z tego wyłania się jedno pytanie:
"Co by się stało, gdyby Hitler z takim zacietrzewieniem i wściekłoscią nie
wypędził niemieckich Żydów, nie prześladował ich, a w końcu nie doprowadził do
wyniszczenia ? Co by się wydarzyło, gdyby zapewnił im odpowiednie miejsce w
swoim narodowym imperium ? Czy wtedy żydowscy oficerowie i żołnierze
pomaszerowały by za nim ? Czy elita żydowskich lekarzy opiekowałyby się jego
wojskiem ? Czy żydowcy poeci opiewaliby go ?
A przede wszystkim: Czy ci naukowcy skonstruowaliby także dla niego bombę
atomową ? Skutek tego byłby taki, że Europa i większa część pozostałego świata
stałaby się z całą pewnością Wielkoniemiecka.....
A więc - nie skonstruowali dla niego tej bomby."

"Wyprzedaż bohaterów" Hans Hellmut Kirst

[rita100]

hans hellmut kirst - dobra książka

[rita100]

Afera generałów
Jest to książka pokazująca jak w III Rzeszy zapełnia się kartoteki. Jak w Rzeszy
działały przedziwne komórki od róznych i przedziwnych sytuacji. Tworzono urzędy,
biura jak na przykład komórka do spraw koordynacji zasiewów, oczyszczania rzek,
rozpłodu byków Rzeszy, centrala do spraw gospodarki masłem czy urząd do spraw
produkcji jaj. I to wszystko miało swoje kartoteki, zapełnione kartoteki. Był
też urząd do spraw nieobyczajności, ale ten urząd jak i każdy, służył do
manipulacji i zbierania haków, prawdziwych czy fałszywych, nie ważne, ważne, że
służył do wyższych celów państwowych. Pieczę na tymi urzędami trzymał Adalf
Hitler i Goring. Giganci działali.

[gajowy555]

Jo, to buł taki ichni IPN. Tak nasze szurki mowajó teroz gotowe kartoteki...

[rita100]

gajowy555 napisał:

> Jo, to buł taki ichni IPN. Tak nasze szurki mowajó teroz gotowe kartoteki...
>

Dokumantnie, ale Niemcy były wprzódy
Jek zawdy ))

[rita100]

"Kto chce być następcą, powinien usunąć z drogi swojego poprzednika albo mu w
tym pomóc."
Goring

"Chodzi tu o wstrętne, nikczemne, brutalnie uknute intrygi, o jednoznacznie
kryminalne czyny, których ofiarami stali się feldmarszałek von Blomberg i
generał von Fritsch.
Moje zapiski, notatki i zebrane wypowiedzi, dotyczące tego niepojęcie
łajdackiego przedstawienia na kuchennych schodach państwa, mogę - jesli Pan
zechce (do Kirsta) - oddać Panu do dyspozycji. Proszę zrobić z nimi to, co uważa
Pan za właściwe."

dr Erich Meller

Przyglądnijmy się bliżej, kto to jest Erich Meller ?

[rita100]

"Niedaleko pada jabłko od jabłoni"

Erich Meller, który opowiada tą całą nikczemną historię był świadkiem tych afer.
W tym okresie kierował w pruskim Ministerstwie Spraw Wewnętrznych w Berlinie
wydziałem K. Wydział K oznaczał kontakty, koordynację, kanalizację czyli cała
współpraca partii i państwa, SA i SS, policji, służb tajnych itd.

"W tym miejscu należałoby chyba wyjaśnić, dlaczego akurat mnie dany był tak
bezpośredni kontakt z tymi kręgami. Po prostu 'dziedziczyłem'. A zaczęło sie to
od mojego ojca, Maximiliana Mellera. Urodziłem się 1 stycznia 1900 roku w
Królewcu jako jego jedyny syn. Ojciec był szanowanym znawcą prawa, i to nie
tylko za cesarza, ale również w okresie Republiki Weimarskiej. Ponadto miał
dwóch wspaniałych pruskich braci.
Jeden z nich to wuj Adalbert, nazywany też Mellerem-armatą. Przed Verdun służył
jako pułkownik i dowódca pułku. Jego jednostka spowodowała największe straty,
jakie w ogóle zadano. Był on więc absolutnym bohaterem !
Drugi to wuj Erich, noszący przezwisko Meller-duszpasterz, miał tytuł
ewangielickiego biskupa, a określał się mianem 'polowego kapłana'. Błogosławił
na polach bitew umierających i przez jakiś czas odprawiał msze w 'Wielkiej
Kwaterze Głównej'. Wraz z nim modlili się żarliwie - o zwycięstwo oczywiście -
cesarz Wilhelm II oraz generałowie Hindenburg i Ludendorff.

Czyli: najlepszy niemiecki surowiec! I to wystarczyło! Mnie także.
Zgodnie z wielokrotnie sprawdzonym w życiu przysłowiem:
"Niedaleko pada jabłko od jabłoni"
Tak więc potomków oceniało się po ich przodkach."

ale dalej co się dzieje z rodziną Mellerów ? - przeczytajcie niżej

[rita100]

"Gdzie drwa rąbią, tam wióry lecą"

"30 stycznia 1933 roku, a więc w dzień przejęcia władzy przez nazistów, do
mieszkania rodziny Mellerów, wówczas już osiadłej na stałe w Berlinie, wtargnęła
bojówka nazistowska. Niepohamowana NSDAP-owska horda zabiła ojca Ericha Mellera,
owdowiałego profesora prawa, ponadto żonę jego syna i ich czteroletnią córkę,
mieszkających w tym samym domu. Przeżył tylko Erich, bo akurat był w podróży
służbowej."

Kiedy Erich wrócił z podróży służbowej, przyjaciel wyjaśnił, ze to godny
pożałowania wypadek przy pracy, bo gdzie drwa rąbią, tam wióra lecą ! Niby to
przypadek był. Bojówkarzy mieli wyłapać, a Erich miał niby dostać hojne
odszkodowanie. Oczywiście o tą hojną zapłatę Erich Meller się nie starał, a i
winnych też nie odnaleziono.

[rita100]

"Niedaleko pada jabłko od jabłoni"
Do tego pruskiego powiedzenia dokłada Kirst jeszcze historię generała
Ludendorffa i tak pisze:
"Generał Ludendorff, legendarny już strateg z pierwszej wojny światowej,
pozostał zawsze wierny swojemu feldmarszałkowi Hindenburgowi, a później także
Hitlerowi. W nim bowiem, jak głosiła oficjalnie rozpowszechniona wersja,
upatrywał prawdziwego zbawcę i wytęsknionego ojca ojczyzny. Wersja ta nawet w
najmniejszym stopniu nie odpowiadała prawdzie, była jednak niezwykle wygodna.
Owego 22 grudnia 1937 roku w Monachium odbyła się ceremonia związana z tak
zwanym aktem wagi państwowej: piętrowe wieńce, płonące pylony, licznie zebrani
najwyżsi przedstawiciele Wehrmachtu, partii, władz i państwa. I dużo ludzi. Jako
gość honorowy Mathilde, wdowa po Ludendorffie, w welonie, wyprostowana jak
świeca po prawicy Hitlera. Tuż obok Goring, w lśniącym mundurze. Wszystko podniosłe!
Wręcz wagnerowskie!"

[rita100]

No ale wróćmy do tematu
"Kto chce być następcą, powinien usunąć z drogi swojego poprzednika albo mu w
tym pomóc."
Goring

Dni Wernera von Blomberga - feldmarszałka, ministra wojny Rzeszy były już
policzone. Będzie musiał pozbierać swoje manatki za sprawą swojego małżeństwa z
Evo Gruhn słynącej ponoć (w/g kartotek) z nieobyczajności.
Ale feldmarszałek zachowywał się uderzająco suwerennie. Jego komentarz na te
kartoteki brzmiał:

"Nic nie jest ostateczne; trzeba umieć odczekać. I mieć dobre nerwy ! Być na
zupełnym luzie. Kiedyś w jakiś sposób wszystko sie ułoży."

"Wyczuwam coś złego - wyznał Blomberg swojej Evie - Przeciwników ma każdy
porządny człowiek; a na człowieka mającego powodzenie czyhają wrogowie. Paru
generałów czuje się pominiętych z powodu mojego stopnia. Tylko czekają, aż
popełnię jakiś błąd. To są hieny!"

[rita100]

"Kto chce być następcą, powinien usunąć z drogi swojego poprzednika albo mu w
tym pomóc."
Goring

Następną ofiarą był dowódca naczelny, wódz sił lądowych generał Werner baron von
Fritsch. Jemu to podłożono kukułcze jajo czyli wrobiono go w homoseksualizm.
Oczywiście celem pozbycia generała funkcji.
Generał von Fritsch był człowiekiem o nadzwyczajnej godności, hasłem jego było
- służyć! On i Prusy to jedno ! Całymi dniami i nocami pracował dla swojej ojczyzny.
"Moje sumienie jest całkowicie czyste - oświadczył von Fritsch


- Jeśli nawet może powstać wrażenie, że ci ludzie próbują pozbawić mnie mojej
godności, to ja jestem ponad to ! - gen von Fritsch
- Szanowny panie generale, przecież wokół nas są same świnie, ktore chcą tylko
żreć i świntuszyć - i nic więcej nie potrafią!
A gen, von Fritsch odpowiedział:
- Nic i nikt nie jest doskonały, żaden cesarz, żadna republika, zaden fuhrer

"Delikatnie powiedziane ! - powiedział Huber (dzieki Huberowi oczyszczono
generała z zarzutów) i pomyslał, na co do licha, narażono tego von Fritscha, a
przy tym także i mnie ?! Przecież nie można puszczać go na dwór bez parasola,
kiedy z nieba leje się gówno! Jak owieczkę ofiarną prowadzono go na rzeź."

[rita100]

"Już w niemieckim średniowieczu mówiło się przecież, ze również kat należy do
królewskiego orszaku."

"Adolf Hitler był aktorem pierwszej wielkości; opanował znaczną liczbę
teatralnych efektów i wykorzystywał je chętnie, a czynił to na ogół
przekonująco. Nawet reichsleiter Alfred Rosenberg zausznik Hitlera, w momencie
swojej wielkości błyskotliwie stwierdził:
"On jest sam w sobie Szekspirem!"
A teraz dołączył się do niego, głośno grzmiąc i kipiąc energią, aktor państwowy
numer dwa - Goring."

- "Ostatecznie ja też się znam na psach ! I właśnie dlatego wiem, że te, co
najgłośniej szczekają, nie gryzą" - Hitler
- "Zgodnie z zasadą: kto nie jest z nami, jest przeciwko nam !" - Goring
- "Ostatecznie po to jesteśmy - stwierdził Heydrich krótko. - Już w niemieckim
średniowieczu mówiło się przecież, ze również kat należy do królewskiego orszaku."

[rita100]

"Georg Huber uchodził za przenikliwego szpiega, ostrożnego anioła stróża,
uznanego mistrza w swoim fachu. Przy czym służył jedynie w co mocno wierzył,
prawu i sprawiedliwości. Róznież jego zgubiło w ostateczności pragnienie
pozostania - mimo wszystko - po prostu prawym czlowiekiem. I to w takich czasach !"

Jak wspomniałam dzięki dokładnej analizy kartotek i bezpośredniemu braniu
udziału w tej konspiracyjnej machinacji udowodnił Huber, że geberał von Fritsch
i feldmarszałek von Blomberg zostali niesłusznie oczernieni i pozbawieni swoich
stanowisk.

"Takie postępowanie Huberta przepełniało wstrętem. Akurat jego, który w swoim
zawodzie zetknął się z wszelkimi mozliwymi potwornościami ludzkiej natury, z
całym wachlarzem obyczajowych i moralnych wynaturzeń.
Ale własnie on, Huber, jakby na zakończenie, powiedział do swojego przyjaciela
Mellera:
- Choroby niszczą! Chorzy ludzie są jak wynaturzone zwierzęta."

[rita100]

"Wiosną 1943r skierowano Huberta do obozu koncentracyjnego, który nazywał się
Flossenburg. Przeżył tam jeszcze kilkanaście miesięcy.
Parę dni przed zakończeniem wojny, jakiś oprawca wywlókł go nagiego na plac.
Obok esesmani popychali przed sobą mężczyznę, którego Hubert nigdy jeszcze nie
widział, którego jednak nazwisko i funkcje były mu dobrze znane.
Dla niego bowiem, w decydujących momentach afery Blomberg-Fritsch, pracował na
polecenie Ostera czy Mellera. Mężczyzną tym, który teraz stał nago obok obok tak
samo trzęsąc sie z zimna tego chłodnego ranka, był niejaki admirał Canaris.
Rozstrzelano ich razem."

[rita100]

"Za pieniądze - skomentował Meller - można nawet, jak mawiała moja babka, zmusić
diabła do tańca.
Nie istniała sprawa, której nie udałoby się doprowadzić do należytego porządku.
Dewiza brzmiała: liczy się tylko ten lub to, co da się kupić.
I to dotyczy wszystkiego i wszystkich !"

Ciekawi pewnie jesteście jak zakończyła się sprawa oczerniania feldmarszałka
Wernera von Blomberga ?
Otóż tak:

Feldmarszałek von Blomberg został wyizolowany, tak jakby przedwczesniej zmarł.
Nawet w czasie II wojny światowej Hitler go odsunął, bo uważał, ze już sie
przestał liczyć. Oszczerstwa pod adresem państwa Blombergów nigdy się nie kończyły.
"Kiedy po 1945 roku von Blomberg znalazł się w brytyjskim obozie jenieckim,
prawie przez wszystkich był traktowany jak powietrze. Odnosili się do niego ze
wstrętem. I to wtedy, kiedy leżał wśród nich umierający.
Wkrótce przed śmiercią wyznał:
" Ale ostatecznie przez siedem lat byłem nieopisanie szczęśliwy.
Z Evą, moją żoną - dzięki niej! Czego można chcieć więcej ?!

[rita100]

Zaś Werner von Fritsch jeszcze przed wybuchem II wojny światowej został
oczyszczony ale mianowany tylko "honorowym pułkownikiem" 12 pułku artylerii.
Von Fritsch przyjął funkcję z pokorą mówiąc:
"Żołnierz powinien pozostać tylko żołnierzem!"
Kiedy wybuchła wojna von Fritsch towarzyszył swojemu pułkowi w wyprawie na
Polskę. "Choćby jako cel dla wroga!" - powiedział. Zginął pod Warszawą 22
września 1939 roku. Kula rozstrzaskała mu czaszkę.
"Tego dnia skrajnie rzeczowy generał Jodl, zdając codzienny raport w głównej
kwaterze Hitlera, dodał:
"Dzisiaj poległ jeden z najlepszych żołnierzy, jakiego kiedykolwiek miały nasze
Niemcy!"
Hitler zarządził pogrzeb na koszt państwa, sam nie brał w nim udziału ale
powierzono oprawę pogrzebu Goringowi.
Pogrzeb był z wielką pompą.

"Oto właśnie nadeszły czasy - po raz kolejny w historii świata - kiedy z
bezwstydną oczywistością kaci odgrywali rolę cierpiących, duchownych zamieniono
w oszustów dusz, żołnierze zachowywali się jak handlarze, a generałowie
wyglądali jak zapaśnicy.
Wszystko było "bardzo ludzkie".

[rita100]

A co się stało z Erichem Mellerem, człowiekiem, który nam to wszystko
opowiedział w szczegółach ?

"Radca rządowy doktor Erich Meller po zamachu na Hitlera 20 lipca 1944 roku
został aresztowany przez gestapo, poddany przesłuchaniom i torturom. Do niczego
się nie przyznał, nie podał żadnego nazwiska - oprócz jednego: Goring.
Powiedział gestapowcom: "Spytajcie jego, co on o tym sądzi !"
I rzeczywiście to uczynili. Na co ówczesny marszałek Rzeszy, oburzony, w
obecności licznych świadków wrzasnął:
- Jak śmiecie, nędznicy, bez pytania mnie o zgodę wyciągnąć swoje brudne łapy po
przyjaciela Heydricha (bo Meller od lat dziecinych był przyjacielem Heydricha)!
Nie pozwalam na to !
Meller: "Ta wypowiedź Goringa uratowała mi życie."

Ale Meller nie przewidział - czego ?
Nowych czasów....
Zapraszam do przeczytania zakończenia afer generałów.

[rita100]

"Meller nie przewidział jednak, że ta wypowiedź Goringa przysporzy mu to wiele
kłopotów w przyszłosci, w czasach już powojennych. Gorszyli się nim, wówczas
jeszcze działający jednomyślnie, tropiciele przeszłosci nazistowskiej ze Wschodu
i Zachodu. Ich komentarze brzmiały: Podejrzana postać - trudno go przejrzeć -
czyli nie taka całkiem czysta.
Po zapoznaniu się z tymi uwagami Meller oświadczył z dużą swobodą:
- Powiada się, ze błądzić jest rzeczą ludzką. Nie należy jednak czynić ludzkiego
zycia nazbyt ludzkim w tym właśnie sensie. Zawsze wzbudzają we mnie niepokój
usiłowania tych, którzy chcą istnieć na tym świecie, zmierzając do upraszczania
niemal wszystkiego na użytek codzienności. Jest tylko: białe albo czarne, dobro
albo zło, prawo albo lewo. Nic pośredniego! Czy mamy się z tym pogodzić ?
Nigdy!"

[rita100]

"Tuż przed śmiercią Adolf Hitler powiedział do swego kierowcy, który potem
pomagał przy podpaleniu jego zwłok benzyną: "Na moim nagrobku ma być napis:

.............. Tu spoczywa .................
........ ofiara własnych generałów ........."

[rita100]

"Teraz rozpoczyna się bardzo mozolna rozmowa, przy czym osoby trzecie mogły
odnieść wrażenie, ze toczy sie tu zwykła smakowita pogawędka, przypuszczalnie o
kruchości golonki i cudownym, intensywnym zapachu tej masy mięsa, która co
prawda odurza żoładek, ale nie jest w stanie uśpić mózgu."

Nie mogłam się oprzeć temu smakowitemu pruskiemu kąskowi, które to Kirst tak
wyśmienicie opisał.

"Prawo Fausta"

[rita100]

"Prawo Fausta"
Jest to następna ksiązka Hansa Hellmuta Kirsta. Następny bestseller porównywalny
do "08/15"

Jest rok 1945. W Afryce Północnej istniało kilkadziesiąt obozów dla jeńców
wojennych pod brytyjską komendanturą. Wśród nieskończenie długich namiotów
ustawionych na piaskach był taki jeden obóz pod Kairem, specjalny, pod nadzorem
pułkownika Nelsona, a w nim pośród jeńców był jeden osobnik, który o niczym
innym nie myślał tylko o ucieczce. Nazywał się Faust ( co oznacza - pięść).

[rita100]

Obóz ten różnił się od innych tym, że składał sie z różnych fachowców, a przede
wszystkim była w nim orkiestra wojskowa utworzona przez Szkota sierżanta Kena
McKellara. Ten szkocki sierżant był zakochany w muzyce i spośród tysiąca dwustu
jeńców wojennych wybrał dwunastu, którzy byli przez tego Kena McKellara
faworyzowani przez odpowiednie racje żywnościowe oraz przez wykonywanie lekkich
rodzajów pracy. W zamian mieli wspaniale dąć w kobzy i walić w bębny czyli
bębnić i dmuchać. Ten właśnie zespół muzyczny miał być wzorem uporania się z
przeszłoscią.
A więc pośrodku pustyni rozbrzmiewały dzwięki wygrywane przez niemieckich jeńców
wojennych, a SS (starszy sierżant) McKellar był prawie w siódmym niebie.
Kochał muzykę, kochał swój zespół muzyczny, a wśród nich pierwszym piperem był
niejaki Faust. Faust był ulubieńcem McKellera, był prawie muzycznym geniuszem w
tym kobzowym jazgocie.

[rita100]

Nagle Faust zniknął. Zaraz zauważył ten brak McKellar, Rita, Tralala, Gajowy,
Gietpe, Nereus. Wszyscy wstawili się na gorączkowy apel. Wszyscy, dokładnie
wszyscy i chorzy, i nawet zmarli, którzy podczas burzy piaskowej mieli zejście
śmiertelne.
Szukamy Fausta. Niezwykłe warunki wymagają niezwykłych środków. Gajowy wziął
drąga i szuka w latrynach, Gietpe przewraca wszystkie kubły na śmieci, Tralala
obstukuje wszystkie ściany w barakach. McKeller ogląda trupy w trumnach, a klub
sportowy Rity przekształcił się w odział poszukiwawczy, prętami sprawdza
piaszczyste miejsca. Gdzieś przecież musi być ! Ostatecznie nie rozpłynął się
ten Faust w powietrzu !
Zaginął przecież pierwszy piper !
Komendantura obozu w szale poszukiwań.

[rita100]

A tymczasem w sztabie brytyjskim szuka się odpowiedzialnych za taką sytuację, bo
to w takim specjalnym, wzorowym obozie nie mogą wydarzyć się takie sytuacje.
Obóz ten posiadał własny samorząd złożony z jeńców niemieckich, który
rywalizował z brytyjskim kierownictwem. Jak to w życiu bywa, tak i w obozach,
zaczęły się oskarżenia i walki o lepsze stanowiska.

[rita100]

Nagle otworzyły się bramy obozu i Jozef Jablonski ciągnąc osła z wozem wywoził
trumny na pobliski cmentarz.
Stać! - krzyknął Nelson - otwórzcie trumny !
- A kogo my tu mamy ? - krzyknął pułkownik Nelson, uśniechnianty łod łucha do łucha.
To był Faust ! Grenadier, 17 307 w niemieckiej jednosce, BW 172 211 w tym zakładzie.

A ponieważ Brytyjczycy w Kairze robili różniste interesy zainteresował się tym
sprytnym Faustem specjalista od brytyjskich tajnych interesów, kierowca
pułkownika Nelsona, opiekun jego rolls-royca, sierżant Sid Silvers.
I teraz zacznie się zabawa. Patrzcie jeno.

Silvers wziął na spytki Fausta:
- Czy ma pan zamiar dalej uciekać ?
- Tak - odpowiada Faust
- A dlaczego ?
- Z wielu powodów, ale z jednego całkiem specjalnego.
- Czy skarży się pan na złe traktowanie w tym obozie ?
- Prawie wcale - odpowiada Faust
- I co jeszcze Faust ? - zapytał Silvers
- Zdaje się, ze pracuje pan na tej długości fal co ja - zauważył Faust. - Wiec
bedzie najbezpieczniej jak sie wyłączę.
- Powoli Faust - zachęcał Silvers. - Niech pan na razie jeszcze pozostanie przy
odbiorze.

I tak się wzajemnie obwąchiwali jak pieski, prawdopodobnie jak myśliwskie, ktore
albo pogodzą się machając ogonami albo rzucą się na siebie.

Faust wyjaśnił tylko Silverowi, ze musi uciec do Niemiec, by kogoś tam zamordować.

[rita100]

Faust został osadzony jako uciekinier w pojedynczym bunkrze na skalnym podłożu i
leżał w ciężkich, upalnych warunkach, ani stać, ani kucać, ani klęczeć, mógł
tylko zwinąć się kłębek jak jeż. I tak leżąc usłyszał dzwięk łańcuchów, przez
pokrywę wszedł sierżant McKellar wyjmując pękatą buteleczkę.
- Faust, kochaneczku, jak pan myśli co jest w środku ?
- Woda z lodem !
- Dokładnie! Dla pana !- odpowiada sierżant
- I czego pan oczekuje w zamian ?
- Faust, tylko informacji, przełożeni oczekują szczegółów informacji o ucieczce.
Kto panu pomógł w tym ?
- Nie ze mną takie numery, McKellar - powiedział Faust.
- Ale to nie jest zwyczajna woda - mówi McKellar - to jest ze specjalnego źródła
pułkownika. Silvers specjalnie dla pana przyniósł.
- Niech pan znika, odpowiada Faust, wraz ze swoim termosem i wodą.
- Termos należy do pana, panie Faust i jeszcze jedno, powiem to panu na
odchodne, że będę codziennie przynosił flaszeczkę i tylko dlatego, ze pan jest
niezłym pierwszym piperem.
- I to panu wystarcza ? - rzekł Faust
- Raz na zawsze! Jedno powinien pan wiedzić, Faust, kocham moją muzykę.

Jest to najpiękniejsza rzecz na całym tym zasranym świecie. A pan się na niej
trochę zna. Do ciężkiej cholery - przecież to zobowiązuje!
I McKellar wygrzebuje się z głazu.
- Niech pan zostanie sierżancie - poprosił go Faust - W trzy minuty to panu
wyjaśnię. Niech to pan potraktuje jako przyjacielską przysługę miedzy
miłośnikiem muzyki, miedzy nami.

I tak zawiązała się przyjaźń między niemieckim jeńcem a szkockim muzykiem, na co
inni niemieccy samorządowcy w obozie patrzyli szpetnym okiem.

[gajowy555]

Jó, muzyka nie zna granic, a tak nawiasem dziankujem za przydzielenie do
przeszukiwania obozowych latryn. Toż to sama pachnąca przyjemność. A tak długo
się muzyki uczyłem...
))

[rita100]

hehe, Gajowy, żodna praca nie hańbi, a Faust tyz mo pomysły.
Zara bandzie dali koncyrt muzyczny, a som łobaczysz łobrazowo na YouTube jeki buł.

[rita100]

Wyjaśnijmy ten słynny numer z trumnami i słynnej ucieczki Fausta, od którego
wszystko się zaczęło.
Faust wyjaśnia McKellaremu, ze pomysł taki podsunął mu sam major Turner, który
stał na straży obozu grożąc:
"Obóz strzeżony przeze mnie można opuścić jedynie jako trup!" Niech mu pan to
powie - powiedział Faust - jego pomysł był dobry! I okazja się nadarzyła, bo oto
burza piaskowa zapełniła trzy trumny.
- Ależ major Turner osobiście kontrolował zwłoki!
- Rzeczywiści, powiedział Faust rozkoszując się trunkiem. Major kazał otworzyć
wszystkie trumny, pełne, puste, rezerwowe. I tam znalazł trzy trumny, a ja byłem
pod jednym, wcześniej tylko wyjąłem spodnie deski.
- Aleś spryciarz, Fauście i wypił mu resztkę tego wspaniałego trunku.
- Ale to nie koniec drogi muzykalny McKellarerze. Gra była dalej. Bo oto w parę
godzin po majorze Turnerze pojawił się jeszcze ktoś, a tego się wcale nie
spodziewałem. Ukryłem się w pewnej kryjówce w jednej z pustych trumien, a tamten
zobaczył wyjęte deski i wysnuł odpowiednie wnioski.
- Łoj, kochanieńki, to był Silvers, kochanieńki, z tego samego gatunku ludzi co
i pan, tylko nie ma w nim śladu muzykalności - radował się McKellar - Za to jego
dewizą jest: żyj i daj żyć innym.

[rita100]

McKellar był tak zadowolony z Fausta, ze postanowił zadedykować Faustowi i
przećwiczyć z zespołem "Farewell to Gibraltar" z dziękczynnym podziękowaniu.
Będzie to świetna melodyjka dla urodzonego pierwszego pipera, który aktualnie
siedzi samotnie w bunkrze.

Za czym opiszę wam ten wspaniały koncert, to w dzisiejszych nowych czasach
możemy odsłuchać ten utwór na żywo przez YouTube.

Farewell to Gibraltar

[rita100]

"Farewell to Gibraltar"
I nic na to nie można było poradzić kiedy McKellar postanawiał odstawić
dyrektora filharmonii. Jeśli coś postanowił, to nie było przeszkód.
Jedenastu chłopców, jeńców niemieckich z zespołu "Scottish-Bavarian-Band" było
już na placu pod ręką McKellara. Sześciu drummersów i pięciu pipersów. Jednego,
wiadomo było brak, ale instrument został przyniesiony.

- Chłopcy, dzisiaj przejdziemy do punktu kulminacyjnego naszej działalności,
będziemy ćwiczyć "Farewell to Gibraltar". Założyć kobzy, przytoczyć bębny! -
komenderował McKellar"

A oto ten punkt kulminacyjny, trzymajcie się stołków !

[rita100]

"Szedł na przedzie, dumnie i trochę sztywno. Pysznie kolorowy, napuszony kogut,
za którym podążało chudych, wyskubanych kur. Niemiecki strażnik przy bramie
pozdrowił ich mechanicznie i zapisał na liście 15.30 - 11 ludzi SS co oznaczało
starszego sierżanta.
Weszli na arenę obok bunkra i maszerowli prosto na niego.
Gramy, krzyczy McKellar "Farewell to Gibraltar" i siadł na bunkrze gdzie
znajdował się Faust.
Bębny zaczynają tamtatamteramtamtam. Po ośmiu taktach wchodzą kobzy.
Wesoło, radośnie! Potem burzliwie! Wycie nawałnicy! Jakbym wszystkich naraz
kopnął w tyłek!
I dalej, pełnią płuc!

I dudnili dalej, naraz... i ....

[rita100]

McKeller zaczął wyśpiewywać rozpromieniony melodyję, potężnie i ochryple i
wybijał rytm obiema pięsciami, waląc w żelazne wieko bunkra.
Wszyscy się wysilali szczegolnie gdy jeńcy wypatrzyli w zapasach sierżanta
puszki z puddingiem śliwkowym. Dudnili więc i kobzowali aż pot strumieniami lał
się po twarzach.
- Dość ! - krzyknął McKeller - Bębny nie są takie złe, ale kobzy nie nadają się
do niczego! Jak płynie letnie gówno! - dopowiedział.
- Brakuje prowadzącego, tylko Faust dałby rady temu - powiedział jeden taki z
grajków - mógłby grać ze swojego bunkra. Mamy jego instrument!
pl.youtube.com/watch?v=E24ZwVD9fqE
I ten właśnie koncert wywołał wielką burzę w obozie.

[rita100]

Muzyczne oszołomienie w obozie.
Faustowi urządzono serenadę. Nie podobało się to niemieckim wartownikom,
powiadomili komendanturę obozu. Zaczęli podejrzewać Fausta o współpracę z
Brytyjczykami.
Niemiecka grupa porządkowa obozu postanowiła dać nauczkę Faustowi, kiedy tylko
wyjdzie on z paki.
A wyszedł Faust z paki natychmiastowo, dzięki Silverowi, który postanowił cały
muzyczny odział wraz z sierżantem McKellarem przejąć do swojej służby do
wykonywania specjalnych zadań.

[rita100]

Teraz niemiecka grupa porządkowa postanowiła rozprawić się z Faustem i dać mu
niemiecką nauczkę. Przywołali Fausta do niemieckiego pomieszczenia i tam poddano
ogniowi pytań jak: dlaczego ucieka, dlaczego został przedwcześnie zwolniony,
dlaczego jest taki uprzywilejowany, może papla o wewnętrznej niemieckiej
organizacji obozowej ?

Faust dał do zrozumienia, że jest samotnikiem, nie zamierza z nikim
współpracować, a okres pobytu w obozie zamierza skrócić.
Ponieważ Faust nie dawał satysfakcjonujących odpowiedzi organizacja postanowiła,
ze musi wybrać albo do nas, albo przeciwko nam, innej drogi nie ma.

[rita100]

Zespół muzyczny dostał zadanie specjalne. Za trzy papierosy na osobę, dodatkowo
herbata i kanapki mieli jeńcy wyczyścić do połysku rolls-royca pułkownika
Nelsona. Dwunastu ludzi razem z Faustem wyruszyli z obozu pod brytyjską
komendanturę do tej radosnej pracy. Silvers rozplanował im pracę.
"Jeden człowiek do przednich kół, jeden do tylnich łącznie z osią. Dwóch ludzi
do przedniej karoserii, dwóch następnych do tylnej, granica przebiega przy
tylnym zamku i przednich drzwi. Dwóch ludzi do silnika, dwóch do wnętrza wozu,
łącznie z bagażnikiem!

Jak szybko policzyliście, dziesięciu chłopów miało już zajęcie. Jedenasty miał
pracę nadzorować, a ten dwunasty jak się domyślacie, ten Faust miał za zadanie
zabawiać sierżanta Silversa. Odbyli ze sobą rozmowę.

[rita100]

Rozmowa między Silversem i Faustem była owocna. Sierżant Silvers widząc
fachowość Fausta postanowił zapoznać go ze swoimi interesami i zainwestować w
Fausta. Faust stał się lokatą Silversa kapitału w Kairze.
Silvers wyjaśnia Faustowi, że każdy człowiek ma swoją wartość i właśnie z
Faustem opłaca się robić miliardowe interesy i choć armaty milczą wojna się
toczy, tylko innego rodzaju.
- Sytuacja jest dość prosta i przejrzysta, panie Faust. Dla pułkownika Nelsona i
niemieckiej komendantury jest pan wichrzycielem zakłócający porządek obozu. Dla
mnie mógłby pan być lokatą kapitału. Proponuję panu spółkę."

I tak się zaczęła współpraca na szczeblu interesów Silvera.

[rita100]

Czyszczenie rolls-royca skończyło się. Pułkownik Nelson z Silverem pojechali do
Kairu, a grupa jeńców wracała do obozu. I co się znów dzieje ?
Nie do wiary, strażnik niemiecki na warcie liczy, liczy, liczy i nie może się
doliczyć, zamiast dwunastu powraca jedenastu jeńców. Brakuje jednego.
- Co, znowu jakiś uciekł ?
- Obawiam się, ze nie jakiś tam, lecz znowu ten sam.
- Nie, chyba nie Faust ?
- Na to wygląda, sir.
- To woła o pomstę do nieba! Sprawdzę to! - wykrzyknął zastępca pułkownika Nelsona.

I znów zaczynamy szukać, tym razem Rita łapie sie za drąga i do latryn leci !
Turner, zastępca nieobecnego pułkownika Nelsona krzyczy na Ritę - sprawdź każdą
sralnię ! Do Gietpe - przeszukaj każdą szafę ! Tralala, zedrzyj wszystkie
podłogi - ten łobuz musi być znaleziony!
Wszyscy dostępni ludzie muszą w tym uczestniczyć !

Tymczasem podajcie mi whisky, dyryguje Turner, ostatecznie to ja jestem zastępcą
podczas nieobecności pułkownika Nelsona.
Gajowy leci po whisky.

[rita100]

Już szklanka whisky z lodem w kostkach ląduje w rekach Turnera. Z tym Faustem to
strsznie się dzieje, bo to pustynia wkoło, w oddali Morze Śródziemne i wszędzie
ludzie gający po arabsku i ten Faust w tropikalnym wdzianku. Niemożliwe by sie
gdzieś przedostał - spokojnie juz debatuje zastępca pułkownika.

Tymczasem pułkownik Nelson z Silversem o niczym nie wiedzą. Jadą swoim
rolls-roysem drogą na Kair. Jadą, opowiadają sobie różne rzeczy, wychwalają
samochód, przy czym pułkownik opowiada, że kiedyś w bagażniku wiózł charty, psy
teścia i bardzo dobrze im tam było.
Silvers nie głupi chłop, coś mu zaraz zaświtało, ściągną nogę z gazu, nacisnął
hamulec i natychmiast się zatrzymał. Panowie wysiedli z ofta, a Silvers otworzył
bagażnik.
W środku leżał kto....... uśmiechnięty Faust

[rita100]

Faust z towarzystwem Silversa i Nelsona dojechał do Kairu. Tam został
wprowadzony w arkada interesów, poznał życie w dobrobycie, poznał też kobietę.
Kiedy wieczorem wracali rolls-roysem do bazy dostrzegli wzmocnienia wyposażone w
ciężką broń i niesamowity bałagan.
- Panowie co się tu dzieje ? - zapytał pułkownik Nelson swojego zastępcę.
Przecież mogliscie zadzwonić do mnie do Kairu. Wszystko bym wam wyjasnił.
Silvers otworzył bagażnik.

I oczom wszystkich ukazał się Faust.

[rita100]

Faust coraz częściej jeździł z Silversem do Kairu. Tam załatwiali interesy
związane z handlem nieruchomościami. Silvers domyślał się, ze Faust uciekając z
tego pustynnego obozu musi znać arabski. Ze jest cennym jego kapitałem przy
zawieraniu umów.

"Musisz Faust ze mną współpracować, bo inaczej dalej się będziesz dusić w
obozie, dmuchać w pańską kobzę i wydać się w łapy niemieckiej komendantury
obozu, ktora pana nie kocha. A jeśli pan udostępni mi swoją znajomośc arabskiego
to bedzie pan ucztować ze mną, pić i zbijać bąki."

[rita100]

Łapy niemieckiej komendantury już czekały na Fausta. Chciano się z nim rozprawić
i za współpracę z komendanturą brytyjską dać mu porządną nauczkę. Tak w
pomieszczeniu niemieckim znajdowali sie już jeńcy niemieccy z niemieckim
kierownictwem.
- Faust - rozkręcasz tu swój własny teatr, a tak nie można, bo tylko my jesteśmy
kompetentni w takich sprawach. Czy rozumiesz ? - zaczął ostro szef organizacji
obozowej niemieckiej - i linijką uderzył w prawą dłoń Fausta. Krew z wolna
zaczęła lecieć.
Faust w ciszy oglądał krwawiącą dłoń i zapytał:
- Czy to był początek ?
- Nie, jedynie próba do posmakowania! - odpowiedział szef
- A co nastąpi potem ? - zapytał Faust
- Potem wypoleruję twoją wielką jadaczkę.
- Czy w ten sposób ? - zapytał Faust i zastosował natychmiast prawo 'Fausta'
czyli prawo pięści, uderzył błyskawicznie zwiniętą pięścią w gąbczaste mięso
szefa i dał pokaz walki, tak, że szef leżał już na ziemi.
Faust odszedł.

[rita100]

Za kilka godzin niemiecka komendantura obozu zawiadomiła komendanturę brytyjską
o znalezieniu martwego niemieckiego jeńca.
I znów Faust wylądował w bunkrze, a samego jeńca przejęła komendantura
niemiecka. I to było najgorsze, bo traci opiekę nad Faustem Silvers, a McKellar
swojego pierwszego pipera.

"Porucznika niemieckiego znaleziono martwego w jego specjalnej szopie - jego
ostatnim gościem był podobno Faust"

Żeby nie przeciągać, powiem od razu, ze to walka o stanowiska w niemieckiej
komendanturze dobiła szefa i podejrzenie padło na Fausta.

[rita100]

Faust znowu siedzi w bunkrze. Z wizytą przychodzi do niego Silvers z pytaniem
czy prawdą jest, że zabił tego Niemca ? Faust odpowiada:
"Niestety nie, niestety nie jestem dobroczyńcą ludzkości. Dałem mu tylko dwa
razy w twarz i jeden hak w brzuch, po tym jak mnie kijem potraktował moją dłoń
do krwi. Zrobiłem mu tylko to, co on mnie chciał zrobić - starałem się jak umiałem."

A dlaczego chcesz uciekać do Niemiec, Faust ? - pyta sie Silvers.

"Chcę dostać się do Niemiec, bo chcę tam zobaczyć zdychającego faceta.
Doprowadził moją matkę i ojca przed sąd wojenny i zeznawał przeciwko nim.
Zostali skazani na śmierć." - odpowiada Faust.

[rita100]

Faust przeprasza za kłopoty Silversa, nawet nakłania go by poszukał sobie nowego
wspólnika do interesów. Ale Silvers wpada na inny pomysł. Mianowicie oddaje
Fausta w ręce szpitalne czyli do lazaretu jako bardzo chorego. Tam razem
prowadzą dalszą współpracę.
Tymczasem w obozie trwa dochodzenie w sprawie morderstwa. Kierownictwo
niemieckie, nie mogąc całkowicie udowodnić zabójstwa jeńca niemieckiego przez
Fausta obrało inną taktykę, mianowicie zaczęli posądzać Fausta o nazizm.

"- Absolutnie - oświadcza Faust - jestem zasadniczo przeciwko nazistom - każdego
rodzaju, każdego koloru skóry, każdej narodowości. Jestem swojego rodzaju
globalnym antyfaszystom."

[rita100]

Silvers wyjasnia Faustowi czym się będzie zajmował. Tym czym normalnie zajmują
sie ludzie Kairu, czyli manipulacją finansową. Pisaniem umów, jedną na hotel nad
brzegiem Nilu, drugą na willę w przedmieściu Kairu w pobliżu piramid, trzecią na
Gajowego, który to latoś zwiedzał te obiekty.

Pewnie jesteście ciekawi jak sobie radzi McKellar bez swojego pierwszego pipera ?
Nie jest tak źle, bo zespół starszego sierżanta McKellara codziennie ćwiczy pod
lazaretem, a Faust ćwiczy wspólnie z całym zespołem. To się niemieckiej władzy
obozowej nie podoba, dlatego zarządzono, ze wszyscy wyjcy mają z terenu lazaretu
zniknąć. Świat obozu stał się wyjątkowo muzykalny i skomplikowany, z czego
ogromnie był zadowolony McKellar.
Odbyło się tam też kilka akcji prowokacyjnych, buntów, niesamowitych zdarzeń,
ale tu już odsyłam do ksiażki.
Odsyłam też do opisanych wspaniałych wydarzeń w Kairze związanych z interesami.
Ja skupię się na Fausie.

[rita100]

Tym czasem w obozie powstawała reorganizacja. Głowy do góry podnosili Niemcy
domagając się sprawiedliwości, zastrajkowali hasłem: "Sprawiedliwość należy się
nam nawet od Brytyjczyków", a na drugim transparencie napisano węglem: "Nie
jesteśmy bydłem".
W obozie powstawały nowe komórki edukacyjne, sportowe za zgodą Brytyjczyków. A
żeby Brytyjczycy nic nie zauważyli Niemcy nazwali to dzieło jako niemieckie
myślenie - niemiecka istota - niemieckie dzieło.
W dziele tym nie było miejsca dla Fausta, Faust powinien zniknąć, by nie zepsuł
wielkiego, narodowego dzieła edukacyjnego. On im przeszkadza w planach dlatego
jeńcy niemieccy zaczęli udawadniać, że sam Faust w głebi duszy jest utajonym
faszystą, nazistą.
A więc z wniosku komendantury niemieckiej wszczęto przeciwko Faustowi śledztwo.

[rita100]

Zaczyna się proces dowodowy.
Proces dowodowy przeciwko Faustowi:
"- No, na przykład w sraczu, w ubikacji, panie majorze. Nie do wiary. Jak Faust
puścił bąka, krzyczał po prostu: "Heil Hitler", raz nawet powiedział: "Nasz
fuhrer jest wszechobecny, trzeba więc powąchać, jak chce się wiedzieć, jak
daleko sięga Rzesza".

Lista różnych oskarżeń, podejrzeń, pomówień sporządzona przez niemiecką
komendanturę obozu była długa. Dotyczyła ona tak zwanego niepoprawnego faszysty
niby tego Fausta. Jednym słowem wypociny napisane w celu przeniesienia Fausta do
specjalnego obozu w Sudanie.

[rita100]

Co na to Faust, jestescie ciekawi ?
Ano Faust, bardzo sie wzburzył tą sytacją, i nie dziwię się temu. Sama wchodząc
do babci domu celem opieki nad nią, wszyscy przyklejają mi karteczkę walczenia o
majątek, aż przykro tego słuchać. Faust, jak widać też tego nie mógł wytrzymać:
- Kiedy mnie ci faszyści nazywają faszystą, to kończy się dla mnie zabawa.
Dlatego znów myśli o ucieczce z obozu. Silvers jednak wstrzymuj Fausta,
obiecując jemu pomoc po zakończeniu interesu, a mianowicie mogą już otworzyć
luksusową restaurację przy Muzeum Egipskim, bar w łodzi mieszkalnej przy lewym
brzegi Nilu.
Na pewno zwiedzał to Gajowy

[gajowy555]

Jó, tamój je teki gwołt różnistych hoteli i restauracyj, co trza by buło pu
żucia na zwiedzanie łoddać, no i ze dwie wontroby mować...
))

[rita100]

No i pomyśl Gajowy co to wszistko prazie Brytyjczycy i Niemcy wykupsili ))))
No jek tam mnieli swoje bazy i łobozy. A po jakiemu tam sia goda nobarzi ?

[rita100]

A teraz odbywa sie sąd nad Faustem. Pułkownik Nelson jako sędzia i strona
oskarżycielska składająca sie z komendantury niemieckiej. Silvers załatwił
Faustowi londyńskiego adwokata.
Wystąpił też w procesie McKellar, który to powiedział o nikczemnych i okropnych
zarzutach wobec oskarżonego.
Mówił: "Na krótko przed końcem wojny Faust stracił rodziców. Zostali
zadenuncjowani, postawieni przed sądem i straceni. Z powodu zdrady stanu,
uchylania się od służby wojskowej i tak dalej."
Na co komendatura niemiecka odpowiedziała:
"Według naszych danych prawda jest taka, ze rodzice Fausta nie byli prawdziwymi
bojownikami ruchu oporu, lecz prowokatorami bez skrupułów.

- Biedne Niemcy - odpowiedział pułkownik Nelson.
A sierżant McKellar szkockim powiedzeniem dopowiedział:
"Gówno nie ma pojęcia, ze śmierdzi."
Proces czasowo odroczono.

[rita100]

Tymczasem komendantura niemiecka podnosi wysoko głowę. Reorganizacja obozu trwa.
Jeńcy niemieccy dostali od komendantury brytyjskiej wiele ulg i nie tylko, w
obozie zorganizowano wiele dziedzin rozrywki. Powstał niemiecki klub piłkarski,
orkiestra niemiecka, nauka różnych przedmiotów.
Dochodzi do rozmowy miedzy Silversem a Faustem.
Faust informuje, ze musi uciekać, bo nie bedzie użerał się z nazistami w obozie
i czekał aż go wykończą.
Silvers zgodził się i razem wyjechali do Kairu pozamykać najważniejsze umowy
handlowe.

[rita100]

W obozie odbywa się wielki festyn. Powstaje niemiecka konkurencyjna orkiestra ze
skrzypcami i akordeonem. McKellar musiał się wziąść do roboty i pokazać tej
niemieckiej orkiestrze, ze jego muzyka jest najlepsza.
W tym czasie na boisko piłkarskie wybiegły dwie reprezentacje niemieckich jeńców
i brytyjskiego oddziału wojskowego. Przed meczem odbyła się parada orkiestry
McKellara i ruszyli krocząc obozową drogą piszczeli i bębnili.
Zagrali najpierw "My Home" machajac szkockimi chustami. Cała publika wiwatowała.
Następnie zagrali utwór "The Rhodesian Regiment"
- Wygramy, ludzie! krzyknął Szkot
- A dlaczego wygramy ?
Bo jest to cholernie oczywiste. Ostatecznie naszymi przeciwnikami są Niemcy! To
mówi samo za siebie!.

[rita100]

"My Home" ni moga noleź, ale coś w tym rodzaju grali tamój
pl.youtube.com/watch?v=PKfnfcgH3L4

[gajowy555]

rita100 napisała:

> No i pomyśl Gajowy co to wszistko prazie Brytyjczycy i Niemcy wykupsili ))))
> No jek tam mnieli swoje bazy i łobozy. A po jakiemu tam sia goda nobarzi ?

Jó, teroz to połowa do Ruskich należy, a we kurortach to gwołt ruskiygo jajzyka
i kultury tyż.
Ale we Egipcie gwołt bziedy, a na pokaz świecidełka

[rita100]

Wszandzie tlo oligarchia rzóndzi. Bzieda to i w Ameryce tero. Oj, co nma sia
tero robzi, jekie ciasy noju czkajo ?
Jadziewa dali:

I już na środku boiska McKellar zgrupował cały swój zespół i zagrali Jock
Wilsons Ball, a potem The Kilt is My Delight i głosno, głośniej, piekielniej
głośniej, z rozmachem, a aplauz był ogromny. Dla Fausta był to ostatni koncert,
bo już planował ucieczkę.
A teraz moi kochani zagramy jeszcze raz "My Home" i McKellar popatrzył ze łzami
w oczach na Fausta, to było ich pożegnanie.
Wreszcie zaczął się mecz, jeńcy niemieccy rozwinęli swoje transparenty: "Naprzód
ku zwycięstwu!", "Niemcy nie śpią!". "Bramka za bramkę - naprzód koledzy!"

Pierwsza połowa zakończyła się, a w przerwie wystąpiła orkiestra niemiecka
amatorska: trzy pary skrzypiec, akordeon i wszelkiego rodzaju instrumenta
perkusyjne. Orkiestra ta miała nazwę "Dźwięki ojczyźniane" i zagrali: "Alte
Kameraden", a potem "Erika" ( z czym sie to nam kojarzy?). A potem jeszcze
niemiecki chór o zmysłowej nazwie "Krąg pieśni pustynnych" i bardzo uczuciowego
zaśpiewali "Im schonsten Wiesengrnde".
Wszyscy nasłuchiwali jak zające.
Aż wreszcie zagrali "Deutschlandlid", wprawdzie naprzód cicho, a potem głośniej
wygrywali Melodię Haydna.

[rita100]

I tak dochodzimy do końca książki. Faust jedzie z Silversem do Kairu, skąd
samolotem załatwionym przez Silwera Faust opuszcza Kair lecąc prosto do Niemiec.
"- Najwyższy czas, abyś stąd znikał - powiedział Silvers tłumiąc wzruszenie -
Inaczej zapomnę jeszcze o moich interesach i będę grał na kobzie z tobą i
McKellarem.
Była późna noc, otaczała ich granatowo połyskliwa i ciepła jak krew noc. Czuli
sie tak jakby przynależeli do majestatycznego cienia piramid i owego uśmiechu
poranionego, zmaltretowaneho i zwietrzałego Sfinksa. Chował teraz swoje pazury.
W dwie pieści. Tak im sie wydawało.
- Powodzenia w Niemczech !- zawołał Silvers"

[gajowy555]

rita100 napisała:

> Czuli sie tak jakby przynależeli do majestatycznego cienia piramid i owego uśmiechu poranionego, zmaltretowaneho i zwietrzałego Sfinksa. Chował teraz swoje pazury. W dwie pieści. Tak im sie wydawało...

schlesien.nwgw.de/foto/albums/userpics/Egipt%2067.jpg

[rita100]

łoj jeki Sfinks, tlo nie zidza pazorów. Nie ma jich ?

A ziysz Gajowy, co só tyż piramidy wschodniopruskie ?
Ale to bandzie niespodzianka Czkaj ciyrzpliwie.

[rita100]

Mineło kilka dni i nagle Silvers zobaczył przed sobą Fausta
- Boże Święty! - wykrzyknął zdumiony Silvers - A jak ty się tu znalazłeś ?
- Przy pomocy tego samego środka transportu, Silvers. I razem z ładunkiem
środkowoeuropejskich antyków pierwszej klasy. Można zrobić świetny interes !
- Wszystko w Niemczech załatwiłeś ? - zapytał Silvers
- Niestety, nie, Silvers - powiedział z żalem Faust. - Człowiek, którego
chciałem zamordować, zniknął. Z państwowymi pieniędzmi. Podobno przebywa w
Kairze. I znajdę go tutaj.
- Czyli wszystko zaczyna się na nowo ? - powiedział Silvers patrząc zaniepokojony."

Koniec