odsuwam sie od świata

[michaleksylwi1]

Dzisiaj mam dzień, kiedy potrzebuje się wygadać. Tak jak w tytule odsuwam sie od innych. Nie chodze do znajomych, bo nie chcę współczucia. Moja szwagierka jak się mnie o coś pyta , Np: o której Michał idzie spać, aj jej odpowiem to ona zaraz zaczyna : a moji chłopcy ( ma dwóch zdrowych) to szli codziennie o tej samej porze i tak cały czas, ja jestem cała zagotowana w środku jak słucham jej wywodów o idealnych dzieciach i jej idealnym świcie. jest mi wtedy cholernie ciężko więć raczej unikam spotkań z nią. Nie chodze do parku, gdzie sa inne matki, bo jak mówię ile ma Michał miesięcy i wtedy z niedowierazniem wytrzeszczaja oczy ( bo nie wygląda na tyle i nie zachowuje sie na tyle), to mam dość. Najbezpieczneij czuje sie w domu , kiedy ciesze się dzieckeim i nie robię porównań z innymi. Wiemjednak że nie moge unikac świata i zachowywać się tak jak bym wstydziła się Michała ( a nie wstydze się ) tylko że jest mi ciężko znosić uwagi ludzi. Wiem że jestem prezczulona na jego punkcie i włącza mi się agresor jak ktoś się go czepia ( czasmai wcale nie ze złych pobódek). Jak wy sobie radzicie z tym problemem? Jak się zachowujecie? Może ktoś nakieruje mnie na właściwa drogę, bo nie chcę tak dłużej postępować. Bardzo się ciesze Michałkiem tylko nie radze sobie z innymi ludźmi.

[kaha1]

ja mam podobnie. Niechętnie chodzę na place zabaw bo wszyscy na nas patrzą. Mam
tego dość, wolę siedzieć w domu.

[babawawa]

mogę tylko podejrzewać co czujecie, u mojego dziecka na pierwszy rzut oka nie
widać by na cokolwiek był chory, a jednak problemem dla innych jest już to żeby
patrzeć ze zdziwieniem na 18-miesieczne maleństwo który chodzi potykając się o
krok, najpierw się pytają czy ma już roczek jak mówię, że prawie półtora, to
zaczynają mówić, a mój chodził gdy miał 13 miesiecy, to też mi się robi przykro:
( taka, szczerze powiedziawszy pierdoła, ale jednakpotrafi dobić. Dewagacje
rodziny na temat co dzieci w tym wieku powinny doprowadzają mnie do szewskiej
pasji. Rozumiem was doskonle. Niestety ja też sobie nie radze

[ali_mama]

to i ja sie przyłaczę......
mnie njabardziej denerwuje jak ludzie mowia mi ze skoro nie chce jesć to zebym
w nia nie wciskała..... ze zgłodnieje i sama zje...... nie potrafie i juz nie
chce im tłumaczyc ze ona musi zjeśc mimo płaczu i jej sprzeciwów ..... niby
pierdoła ale mnie to dobija.....

[kaha1]

bo każdy stara się przyłożyć miarę ze zdrowego dziecka. I to chyba najbardziej
boli - że wtedy widzimy, że nasze dzieci nie są zdrowe :(
a jak to się dzieje kilkanaście razy w ciągu dnia to ja osobiście mam ochotę
udusić!

[izabela1976]

My z MIchasiem staramy się często chodzić na plac zabaw. Trochę mnie boli widok
zdrowych i wesoło biegających dzieci, dużo młodszych od Michasia. Ale wiem, że
ojemu synkowi kontakt z dziećmi jest potrzebny.

Wiele osób na moim osiedlu wie, że mały jest dzieckiem specjalnej troski i nie
budzi to juz jakiegoś wielkiego zdziwienia, że Michałek odbiega od innych
dzieci.

[maka2003]

Często chodzę z Hanką wśród ludzi, myslę, że taki spokój i obojętność na uwagi
otoczenia przychodzą dopiero gdy w pełni pogodzimy się z tym co nas spotkało,
co spotkało nasze dziecko. Potrafię ze spokojem mówić o tym co dolega mojej
Hance, o jej padaczce, o tym, że mając prawie trzy latka nie potrafi utrzymać
głowy, że nie siedzi, że prawie nie widzi. Przeczytałam kiedyś na stronie
jednej chorej dziewczynki słowa jej mamy, że ma dzika przyjemność w mówieniu o
swoim dziecku, bo wtedy inni widza jakie małe są ich problemy i łatwiej
zauważyć im jak są szczęśliwi - ze mna jest chyba tak samo.
To nie jest moja wina, że Hanka jest taka, nie piłam, nie paliłam, nie ćpałam w
czasie ciąży, nie brałam żadnych leków. Jeżeli ktoś nie wie jak sie zachować,
nie dostrzega, że Hania jest tak samo kochana i szanowana w naszym domu jak 6
letnia zdrowa Zosia, że nie jest dla nas karą lecz specjalnego rodzaju darem,
który czyni z nas lepszych, bardziej otwartych na innych ludźmi, to jego
problem.

Głowy do góry, to co napisałam wcale nie znaczy, że wszyscy maja kochać Hankę i
sie nią zachwycać, bo pewnie daleka jest od doskonałości - ale muszą szanować
mnie i moja córkę.

pozdrawiam serdecznie, marta

[babawawa]

pieknie to napisałaś, dziękuję:)

[kaha1]

- ja dziś - jak w temacie postu

nie mam wcale cierpliwości. Wydzieram się i chce mi się płakać :(
nie mogę znaleźć równowagi

[memenka]

Ja mam 11 letniego syna który w dodatku jest jedynakiem i teraz z perspektywy
czasu wiem ze zle robilem a robilam tak jak większosc z was, siedzialam z nim w
domu fakt ze mieszkalam w "domu starców" i w caaaałym bloku nie było
rowiesnikow a i w okolicy niewielu. Gdy maly poszedł do przedszkola
integracyjnego a teraz do szkoły są problemy poniewaz:
-miel wczesniej za maly kontakt z rówiesnikami i czasami cięzko mu sie dogadac
(ze starszymi jest ok
-do szkoly jest dowozony tak ze po lekcjach nie mozliwosci spotkania się na
podwórku z kolegami z klasy więc jest w klasie na boku
- chodzi do szkoly w innej dzielnicy więc dzieciaki z naszego podwórka
(niedawni sie przeprowadzilismy) nie znają go za dobrze a poza tym jest "inny"
więc sio bo oni przenoszą swoje sprawy, tematy i zabawy ze szkoly na podwórko i
niechcą sie z nim bawić
-wyśmiewają sie z niego ze ciągnie noge, nie biega itp
a tak na marginesie to dzieci potrafią byc bardziej okrutne niż dorośli
pozdrawiam

[kaha1]

a w szkole? nie ma przyjaciół?

[memenka]

dobre pytanie , częściowo juz na nie odpowiedzialam, mieszkamy na innym
osiedlu, do szkoły prawie 4 km, więc nie wychodzi po lekcjach na podwórko gdzie
sa dzieci ze szkoly - klasy, a oni tam własnie najczęsciej zzywają sie, mają
swoje sprawy, tematy i maly idąc do szkoły jest z boku a poza tym jest w tym
troche winy nauczycielki z kl 1-3 poniewaz przez te pierwsze lata szkoły
izolowala dzieciaki z dysfunkcjami, np. nie wolno im było wychodzic z klasy na
przerwe, brac udziału w zabawach ruchowych, chodzic na piesze wycieczki a nawet
był tekst zeby na nich uwazac i najlepiej nie podchodzic tak więc naturalną
stała się izolacjai odsuwanie na bok. Dzieciaki z naszego podwórka a jest ich
niewiele, znają się ze szkoly i z koleji ci tez mają swoje srpawy i nie
koniecznie dopuszczają "obcych" do swojej paczki> Ale jest jeszcze jedna
przyczyna i to wyniesiona z domu W POLSCE NIE MA TOLERANCJI i kazdy "inny"
jest be. Niektore z was pisały jak je szlag trafie gapienie się, komentarze i
wscibstwo obcych ludzi a dzieci są takie same a moze i gorsze, potrafia byc
wredne i okrutne, nasmiewają sie i dokuczają Pozdro

[kaha1]

moją córkę też czeka podobna przyszłość.
Zawsze będzie wyglądać inaczej..

[memenka]

niestety nie jest to do przeskoczenia trzeba sie z tym pogodic i nie wstydzic
swojego dziecka, jego choroby, niestety musimy z tym zyc my i nasze dzieci a
jak juz pisałam swiat jest okrutny
przepraszam ze pytam ale jesli mozesz napisac na co chora jest twoja mala

[kaha1]

moja córeczka miała guza mózgu. Ma zaburzenia równowagi, lewostronny niedowład
(ale raczkuje).

[memenka]

to uszy do góry, będzie dobrze, na chodzenie tez przyjdzie pora, nie
poddawajcie sie. pozdrawiam

[kaha1]

nie poddajemy się. Dopiero uczę się rodzajów rehabilitacji, dowiaduję się jakie
są możliwości.. Ale nie wiem jak to się skończy. Chyba wreszcie trafiłyśmy na
dobry ośrodek! Wizyta u lekarza rehabilitacji co 1,5 mca!