Pomoc

[monika9000.1]

Zgromadz kilka przykładów motywów wędróki (literatura , film ) i co
e oznaczają !! PLiss prosze o pomoc

[kajka2710]

Wędrówka jest jednym z najczęstszych i najbardziej nośnych motywów
pojawiających się w literaturze – jej archetypiczności i
symboliczności nie sposób przecenić. W tekstach właściwie wszystkich
epok traktowana jest na ogół w sposób dwojaki. Jest więc wędrówka po
prostu podróżą, przestrzennym przemieszczaniem się dzięki któremu
bohater zdobywa doświadczenie, uczy się - ma wymiar konkretny,
podróżniczo-edukacyjny. Bohater dąży w trakcie takiej podróży do
celu, (który oczywiście może być rozumiany rozmaicie). Ale można
przypuszczać, że twórcom, którzy wykorzystywali w swoich dziełach
motyw wędrówki, mniej chodziło o ten właśnie konkretny wymiar.
Wędrówka traktowana w sposób archetypiczno-symboliczny otwiera dużo
większe możliwości interpretacyjne. Staje się wtedy wędrowanie
podróżą przez samego siebie, próbą dotarcia do istoty własnego „ja”,
sposobem na odkrycie najgłębszych pokładów świadomości i
podświadomości, próbą zbliżenia się do absolutu. W wielu przypadkach
wędrówka staje się parabolą życia ludzkiego.

Motyw wędrówki często posługuje się takimi terminami jak:
Homo viator- człowiek- wędrowiec, Istniejący w kulturze topos życia
ludzkiego jako nieustannej wędrówki. Często nie ma ona konkretnego
celu – jest niekończącą się, metaforyczną podróżą- wędrówką;
średniowieczny symbol doli człowieka.
Wędrówka dusz to w niektórych wierzeniach religijnych przekonanie,
że dusze ludzkie po śmierci odbywają wędrówkę do doskonałości
poprzez kolejne wcielenia (zdaniem pitagorejczyków, dusza ludzka
osiąga doskonałość dopiero po przejściu stu wcieleń).
Retrospekcja to łamiąca chronologię technika pisarska, polegająca na
opisywaniu zdarzeń wcześniejszych, ale to również odtwarzanie w
pamięci dawnych wydarzeń czy też przeżyć psychicznych – jest to
zatem swoista wędrówka w czasie.
Powieść podróżnicza to utwór opisujący dzieje i przeżycia postaci
związanych ze sobą warunkami, wydarzeniami przedstawionymi na łonie
natury, przyrody.

Podróż w czasie to odmiana powieści opartej na elementach fantastyki
o swoistej wymownej motywacji, akcja bywa w niej przeniesiona w
przyszłość bądź w przeszłość. Doskonałymi przykładami wędrówki jako
dojrzewania i obrazu życia są m. in. Kandyd, bohater powiastki
filozoficznej Wlotera. Wypędzony z zamku w Westfalii, w którym
spędził dzieciństwo, rozpoczyna wędrówkę po świecie. Świat ten
jednak okazuje się okrutny absurdalny i zły, a zatem nijak nie
przystaje do wyznawanej przez Panglossa ( nauczyciela, filozofa i
towarzysza Kandyda) optymistycznej teorii Leibniza, że „ wszystko
jest najlepsze na tym najlepszym z możliwych światów”.
Po wielu wędrówkach - w tym także do cudownej krainy Eldorado -
bohater odnajduje swą ukochaną Kunegundę i postanowiła się
ograniczyć w życiu do "uprawy własnego ogródka". Zmusiły go do tego
przedstawione niedoskonałości świata: przemoc i okrucieństwo,
niewolnictwo, ciemnota ludzi, skrajny fanatyzm, bezsens wojny,
rozpusta i próżność duchowieństwa, pogoń za pieniędzmi, rozwiązłość
i prostytucja, bezprawie, szukanie łatwego zarobku, złodziejstwo,
naiwność, nieobowiązkowość władców, osądzanie ludzi na podstawie
urodzenia.

Kolejnym przykładem jest tytułowy bohater powieści „Mikołaja
Doświadczyńskiego przypadki” Ignacego Krasickiego – Mikołaj
Doświadczyński. Mikołaj, przeciętny szlachcic, wychowywał się w
sarmackiej atmosferze domu rodzinnego. Po krótkim pobycie w szkole
jezuickiej, z której — głównie z powodu stosowania błędnych metod
wychowawczych —niewiele skorzystał, bohater dostaje się pod opiekę
francuskiego guwernera. Tym domowym nauczycielem Mikołaja był Damon,
który co prawda sam niewiele umiał, lecz za edukację
szesnastoletniego chłopca wziął się niezwykle energicznie, choć
jednostronnie. „Lekcje” te polegały na przygotowywaniu Mikołaja do
życia towarzyskiego, które, w pojęciu Damona były poszukiwaniem
przygód, szczególnie miłosnych. Początkowo wraz z guwernerem,
później już samotnie, Mikołaj podróżuje po różnych krajach (między
innymi Francja — Paryż) i znajduje się często kłopotliwych (jak na
przykład ucieczka przed dłużnikami) sytuacjach, z których — przez
wnikliwą obserwację i refleksję — czerpie bogate doświadczenie
życiowe.

Po ucieczce z Francji Mikołaja znajduje się na fantastycznej wyspie
Nipu. Społeczeństwo nipuańskie rządzi się swoimi prawami, jest inne
i lepsze od znanych społeczności, odizolowane, jak wyspa morzem, od
zła i bezprawia. Panuje ustrój patriarchalny, żona ma te same prawa
co mąż. Panowie pracują, tak jak służba, nawet strojami nie różnią
się od niej. Wychowawczą troską otacza się tu dziecko od
najmłodszych lat. Mieszkańcy wyspy są prości i uczciwi, nie
potrzebują więc sądów i prawników. Mikołaj, będąc parobkiem u mędrca
Xaoo, nauczył się pracować, szanować wartość pracy i jako człowiek
odrodzony moralnie powraca do kraju.

Po licznych perypetiach bohater powraca do kraju, osiada w rodzinnym
Szuminie i usiłuje wcielić w życie ideały wyniesione z wyspy Nipu.
Konfrontacja z otaczającą rzeczywistością jednak rozczarowuje go. W
końcu Mikołaj decyduje się na spędzenie reszty życia w samotności, w
majątku odziedziczonym po rodzicach, jako ziemianin-filozof.

Po nieudanej próbie samobójczej - „umarł młody Kordian narodził się
Kordian poszukujący” – Kordian główny bohater książki pod tym samym
tytułem Juliusza Słowackiego - Kordian podróżujący po Europie. Motyw
wędrówki wiąże się tutaj z poszukiwaniem autentycznej wartości,
która nadałaby życiu bohatera jakiś sens, stała się szansą zdobycia
określonej tożsamości, a przynajmniej wydarła go z okowów
niepoprawnego marzycielstwa. Podróż przynosi kolejne rozczarowania,
bo oto Kordian podczas pobytu w Londynie, dowiaduje się, że
największą siłą, która rządzi światem jest siła pieniądza. Okazuje
się, że wszystko można za nie kupić: miejsce w parlamencie, miejsce
na cmentarzu, nawet miłość nie potrafi się oprzeć magii pieniędzy.
Włoska kochanka Kordiana, Violetta, okazuje się demonem zła i
fałszu. Kordian chce żeby świat był taki jaki jest w jego
marzeniach – idealista – idealny, dobry. Ta porażająca prawda o
wszechobecnej potędze pieniądza skłania bohatera do gorzkiego
wyznania:
„… Prawdziwie jam podobny do tego człowieka
co zbiera chwasty po skałach życia – ciężka praca”

Ostatnią nadzieją istnienia prawdy i sprawiedliwości staje się
papież. Kordian zostaje rzecznikiem sprawy narodowej, na audiencji u
papieża próbuje pozyskać poparcie dla kwestii niepodległościowej.
Niestety papież, okazuje mu jedynie pogardę, popiera bowiem
konsekwentnie politykę wielkich mocarstw. Papież każe Polakom czcić
cara i pracować – papież wcale nie stoi na straży sprawiedliwości i
uczciwości. Kordian ponosi kolejną klęskę i traci jakąkolwiek
nadzieję. Okres romantycznych podróży po Europie zamyka słynny
monolog na Mont Blanc. Ten sposób wypowiedzi stał się dla bohatera
uzewnętrznieniem własnego „ja”, wyrazem indywidualizmu i
egocentryzmu zarazem, ujawnieniem rozterek wydobytych gdzieś z głębi
duszy, manifestacją buntu wobec świata, a tym samym określeniem
własnego systemu wartości.

Kandydat, Mikołaja i Kordiana łączy jedno otóż każdy z nich na poły
idealistyczną wizję świata. Każdy z nich podczas wędrówki
rozczarowywuje się światem, gdyż ten nie jest taki jakim go sobie
wyobrażali.

Typowym podróżnikiem - emigrantem jest Skawiński z noweli H.
Sienkiewicza pt. „Latarnik”
Skawińskiego poznajemy gdy jest u schyłku swego burzliwego życia,
przypominającego los mitycznego Odyseusza, który z woli bogów tułał
się po morzach, nim powrócił do swej ojczyzny Itaki.

W biografii Skawińskiego zawarte są typowe losy emigranta-tułacza,
żołnierza powst