Neonazista Arnold7 o Polsce

[aldon]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=59&w=8587732&a=8587732

[Gość: aqua]

znając z forum tego osobnika, nie zdziwiłem się.

To kiedy zaczynamy robic porzadek na Slasku???????

[gorol7]

Nie moge juz sie doczekac!

[Gość: -Q-C-Z-]

Ja na cos czekam? A jezeli nie to bedziemy rozmawiac w inny sposob.Ja tego nie
podaruje. P.Aldon.

[arnold7]

aldon napisał:

> forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=59&w=8587732&a=8587732

Swietny link, bravo.

[Gość: aqua]

Ja zdążyłem go przeczytać, Twoi koledzy na serwerze szybko działają.

[arnold7]

To podziel sie ze mna trescia.
I chcialbym wiedziec, ktory Arnold byl jej autorem!

[Gość: aqua]

a ilu jest arnoldów

[arnold7]

Gość portalu: aqua napisał(a):

> a ilu jest arnoldów

Pieron wiy.
Odpowiesz na pytanie?

[Gość: aqua]

a aroldów7, może was jest więcej pod tym nickiem. Wcale bym się nie zdziwił.

[arnold7]

Akurat nie o to chodzi. Jestem ciekaw, co bylo w tym wykasowanym poscie.

[Gość: aqua]

może myślisz, że zbieram nazistowskie teksty, żeby ciebie lub kogokolwiek
oczerniać. Takie teksty nie wchodzą na mój komp.

[arnold7]

Pic na woda. Ale tytul watku jest nosny.

[Gość: aqua]

popytaj swoich kolesi z serwera co skasowali.

[arnold7]

Gość portalu: aqua napisał(a):

> popytaj swoich kolesi z serwera co skasowali.

Pytam Ciebie.

[Gość: aqua]

Jakbyś miał, to byś wiedział co czasami wypisujesz.

[arnold7]

Czyli nie masz nic do powiedzenia. Aldon wrzucil pusty link i nosne haslo, ale
jestescie zalosni.

[Gość: aqua]

Mnie oczęta nie mylą, czytałem. Gdybym wiedział, że tak szybko go zdejmą
zrobiłbym notatki.

[arnold7]

Gość portalu: aqua napisał(a):

> Mnie oczęta nie mylą, czytałem. Gdybym wiedział, że tak szybko go zdejmą
> zrobiłbym notatki.

Jakies konkrety prosze. Ktory arnold i o co mu chodzilo.

[kelo]

Arnold a zobacz ten link, jakie żeś głupoty tutaj powypisywał.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=59&w=8587732&a=8587253
A zobacz co ten Aldon nabazgrał
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=59&w=8587732&a=8551562
Już nie mówię o sobie
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=59&w=8587732&a=8556235

[arnold7]

kelo napisał:

> Arnold a zobacz ten link, jakie żeś głupoty tutaj powypisywał.
> forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=59&w=8587732&a=8587253
> A zobacz co ten Aldon nabazgrał
> forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=59&w=8587732&a=8551562
> Już nie mówię o sobie
> forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=59&w=8587732&a=8556235

Hehhe, dobre

Cauo prowda uo Poulsce y Gorolach

[arnold88]

Dyskusja o Śląsku nie jest kompletna, jeżeli zabraknie w niej omówienia
represji władz polskich okresu międzywojennego stosowanych wobec ludności
niepolskiej, w tym ludności Śląska innego jak polsko-narodowego ducha, całej
niemieckiej mniejszości narodowej ówczesnych polskich terenów zachodnich i
północnych, ludności ukraińskiej, białoruskiej czy żydowskiej.

Po roku 1918 doszło na wielu opanowanych przez Polskę terenach, w tym na
wschodnim Górnym Śląsku, do nasilenia się konfliktów narodowych. W tym czasie
doszło do zdziesiątkowania liczby ludności niepolskiej wielu obszarów, do
rozbicia mniejszości narodowych w sposób, który nie był wogóle znany pruskiej
polityce 'kulturkampfu'. Użyte tu określenie "mniejszość narodowa" często nie
oddaje rzeczywistych stosunków etnicznych na danym obszarze, jako że wyraża
jedynie średnią statystyczną w skali krajowej. W znaczeniu regionalnym ta
tzw. "miejszość" stanowi często etniczną większość o wyraźnie zaakcentowanej
odmiennej tożsamości narodowej. Tak sprawy miały się wtedy na terenach
Korytarza Pomorskiego, na wschodzie ówczesnej Polski, w tym na terenach
Zachodniej Ukrainy, jak też na terytoriach zachodnich Polski międzywojennej,
w tym na wschodniej części Górnego Śląska.

Dla zobrazowania problemu możnaby przykładowo przedstawić rozwój ludności
Poznania na przestrzeni ostatnich dwóch wieków. Ludność tego miasta uległa
wtedy następującym zmianom: Po przyłączeniu Poznania do Prus w roku 1793
Poznań posiadał 12500 mieszkańców, w tym dużo Niemców wyznania
ewangelickiego. W roku 1910 Poznań liczył 155 tyś. mieszkańców, w tym 66 tyś.
Niemców i 89 tyś. Polaków. Po roku 1918 przy pomocy polskiej polityki
nacjonalizacji, rugowania, przymusowego wysiedlania, wywłaszczania i innych
podobnych metod, środowisko niemieckie zostało w krótkim czasie w rozbite.
Polski narodowy polityk Stanisław Grabski tak wypowiadał się na zebraniu
poznańskiej organizacji swojej partii w październiku 1919 roku: "My chcemy
nasze stosunki opierać o mitość. Ale istnieje inna mitość dla rodaków a inna
dla obcych. Ich udział procentowy jest u nas zdecydowanie za duży. Poznań
pokazuje nam drogę, w jaki sposób można udział obcych obniżyć z 14 czy 20
procent do półtora procenta. Obcy element musi się zastanowić, czy mu gdzie
indziej nie będzie lepiej. Polska jest tylko dla Polaków." (Podaną przez
Grabskiego liczbę "14 czy 20%" należałoby skorygować poprawną liczbą 42%
niemieckich mieszkańców Poznania z przełomu wieku XIX/XX.) Meyers Lexikon
podaje, że w latach 1919-1925 opuściło Poznańskie i Prusy Zachodnie więcej
niż 1.25 miliona Niemców. W tym czasie również wschodni Górny Śląsk opuściło
ponad sto tysięcy Niemców.

Na ziemi poznańskiej w Szczypiornie i Stralkowie Polacy założyli po pierwszej
wojnie światowej pierwsze obozy koncentracyjne Europy Środkowej. W nich
panowała samowola i brutalność. Lącznie w Szczypiornie trzymano w
przepełnionych barakach 1500 głównie niemieckich cywilów. Wprowadzenie wtedy
stanu wyjątkowego ujawniło stosowaną politykę przemocy. Polska zobowiązała
się wprawdzie 28 lipca 1919 do ochrony mniejszości narodowych. Pruski
komisarz do zachowania spokoju społecznego we wrześniu 1920 tak opisywał
warunki życia mniejszości niemieckiej: "Dzisiejsza Polska stara się
przewyższyč grozę toruńskiego sądu krwi, który przed 200 laty wywołał
oburzenie i odrazę ówczesnego świata. (W roku 1724 w Toruniu obcięto głowy
niemieckiemu burmistrzowi i 9 dalszym mieszkańcom.) Codziennie dochodzi do
strasznych okrucieństw i aktów przemocy, gwałtów na niemieckich kobietach i
dziewczynach, przesłuchań, które przypominająją straszne metody
średniowiecznych tortur. W poszczególnych częściach Prus Zachodnich niemiecka
ludność wiejska ma tak duży strach przed polskimi oddziałami samoobrony, że
nocuje na dworze, po to aby szybciej móc uciec przed tymi nadciągającymi
polskimi hordami." l tak w Toruniu w roku 1910 z łącznej liczby 46227
mieszkańców ludność niemiecka liczyła 30509 osób. W roku 1921 z liczby 39424
wszystkich mieszkańców zaledwie 4923 stanowili Niemcy. Niemiecki Reichstag
wyszczególniał w nocie skierowanej 20 listopada 1920 do rządu w Warszawie
dużo przypadków, w których Niemców wywłaszczono, dręczono, torturowano,
gwałcono, mordowano i stwierdza pod koniec, że: "Niemcom w Polsce nie jest
okazywane uroczyście obiecane równouprawnienie. Za to prawie wsządzie zostali
oni wyjęci spod prawa." Do dalszych pogromów antyniemieckich doszło w
Ostrowie, Bydgoszczy (która wraz z okolicami na początku XX wieku była w
67.2% zamieszkana przez ludność niemiecką), jak i innych miastach.

11 lipca 1921 starosta Ossowski powiedział na chełmskim rynku (niedaleko
Torunia): "Jeżeli jakiś Niemiec lub Żyd odważy się powiedzieć cokolwiek
przeciwko państwu polskiemu, to zwiążcie go sznurem i powleczcie drogami."
Takich przykładów skrajnego polskiego nacjonalizmu, ducha walecznej wrogości
przytaczać możnaby dowoli. Tak też poznańskie ulotki z roku 1921 określały,
że ten "kto tu jeszcze został z niemieckiej chołoty, ten bez wyjątku zostanie
zlikwidowany .... Teraz przyjdzie kolej na tych wszystkich lekarzy,
adwokatów, pastorów, osadników, posiadaczy czegośkolwiek, którzy są Niemcami
lub Żydami."

Państwo Polskie było w okresie międzywojennym państwem wielonarodowym z ponad
40% udziałem ludności niepolskiej, w tym z Ukraińców, Żydów, Niemców,
Białorusinów, Litwinów, Czechów i innych grup narodowych, w tym posiadającą
własną identifikację ludności Śląska. Należałoby się spodziewać, że Polska
powinna w tej sytuacji starać się o poprawne stosunki i zrozumienie z
Niemcami, Związkiem Radzieckim czy Czesosłowacją, aby przez to polepszyć
własną sytuację polityczną. Tak jednak nie było. Dwadzieścia lat okresu
międzywojennego obfituje w przykłady prowadzonej walki narodowej. W warunkach
pokoju polska polityka skierowana była przeciw mniejszościom narodowym,
opierała się o szykany, otwarte wywoływanie nacisku, dyskryminację oraz
jednostronne interpretowanie obowiązującego prawa.

Podobnie sprawy się miały z polskim antysemityzmem, do którego nasilenia
doszło jeszcze w okresie Polski Kongresowej. Wielkim propagatorem polskiego
antysemityzmu był ówczesny przywódca Narodowych Demokratów i poseł do
rosyjskiej Dumy, Roman Dmowski. Jego ostre ataki skierowane były przeciwko
ludności żydowskiej i niemieckiej. Dmowski uważał, że ludność żydowska
posiadała szkodliwy wpływ na polskie państwo zarówno na polu ekonomicznym jak
i kultury. Wrogość wobec Żydów reprezentowana była wtedy otwarcie przez
czołowych przedstawideli polskiej swery politycznej. Amerykański ambasador
Biddłe donosił 28 marca 1938 z Warszawy, że wiele polskich Żydów przyjęłoby z
zadowoleniem wybuch nowej europejskiej wojny, ponieważ myślą, że zniszczie
państwa polskiego doprowadzić by mogło do poprawy warunków ich życia. Wielu
Żydów traktowało ZSRR za raj na ziemi w porównaniu z warunkami panującymi
wtedy w Polsce. Ambasaror Biddłe dodaje do tego, że warunki życia Żydów w
Polsce stają się coraz to gorsze, w czego rezultacie słabnie też lojalność
Żydów wobec państwa polskiego. Wiele setek tysięcy Żydów zdecydowało się w
latach międzywojennych na opuszczenie Polski.

Praktykowana wtedy dyskryminacja Niemców rozciągała się na liczne resorty,
takie jak szkolnictwo, kulturę, język, rynek pracy, własność gruntowa, itd.
Niemcy powinni być wyparci z Polski, natomiast polityka mniejszościowa wobec
Ukrainów czy Białorusinów celowała w pierwszej lini na ich asymilację. Jedną
z podstawowych broni użytej przeciw Niemcom była reformy agralne z roku 1920
i z dnia 28 grudnia 1925 roku, która miały na celu wywłaszczenie wielkich
posiadłości ziemskich i podział tej ziemi. W rzeczywistości stosowana ona
jednak była w pierwszej kolejności przeciw niemieckiej własności ziemskiej w
Poz

[arnold88]

W rzeczywistości stosowana ona
jednak była w pierwszej kolejności przeciw niemieckiej własności ziemskiej w
Poznańskim i na dawnych terenach Prus Zachodnich.


Polska gazeta "Gazeta Gdańska" komentowała dnia 13 czerwca 1926 roku: "Pewnym
pancerzem ochronnym pomorskiego Korytarza są miliony polskich kolonizatorów.
Cały kraj, który znajduje się jeszcze w rękach Niemców, musi zostać im
wydarty." Do bardzo zaskakujących rezultatów dojdzie czytelnik, który
bezpośrednio porówna metody polskiej walki narodowej okresu międzywojennego z
metodami np. pruskiego 'kulturkampf'u' z przełomu XIX/XX wieku na terenach
Poznańskiego. Bez wnikania tu w szczegóły (naciskiem pruskim zajmuje się
opracowanie "Pruska polityka Kulturkampfu i osadnictwa na terenach wschodnich")
należy tu podkreślić, że dopiero międzywojjena Polska zwalczała element
niepolski tymi metodami, o które stosowanie zazwyczaj obwinia się
niby 'drapieżne' Prusy.

Rzeczywiście poczynania reformy rolnej głównie skierowane były przeciw
niemieckiej posiadłości ziemskiej, tak w 1925 roku 92% ziemi poddanej reformie
pochodziło z rąk niemieckich. Na tej wywłaszczonej ziemi osiedlani byli Polacy.
Ta praktyka utrzymywała się aż do roku 1939. Wszystkie protesty niemieckiej
grupy narodowej przed międzynarodowymi instancjami w Genewie i Paryżu okazały
się bezskuteczne. Wydana ustawa o ochronie granic z dnia 27 grudnia 1927 roku,
która miała na celu wzmocnienie obszarów granicznych polskiego korytarza,
Poznańskiego i Górnego Śląska, ograniczała prawo Niemców do zakupu ziemi i
osadzanie się na wymienionych terenach. W roku 1937 zabroniono nawet nabywać
Niemcom ziemi w spadku. Tak więc ziemia przechodziła w przypadku śmierci
właściciela w ręce polskie. W tatach 1919-1939 Niemcy stracili ponad 500 tys.
hektarów ziemi.

Podobnie Polska likwidowała własność niemiecką w miastach. Do tego doszło
samowolne opodatkowania i utrudnianie niemieckim zakładom prowadzenia
gospodarki zaopatrzeniowej. Niemieckim właścicielom fabryk często pozostawała
tylko wyprzedaż. Podobne krzywdzące poczynania stosowano przy udzielaniu
koncesji alkoholowych gospodom będącym w rękach Niemców, czy szykanowano
niemieckich rzemieślników lub adwokatów. Niemieccy lekarze i aptekarze zostali
wykluczeni z współpracy z kasami chorych. Tym poczynaniom towarzyszył bojkot
Niemców. Na plakatach i wywieszkach ostrzegano każdego, który kupował u Niemca,
że jest zdrajcą. W roku 1937 w Polsce było w obiegu hasło: "Nie kupuj u Niemca
i Żyda". Cała siatka przepisów prawnych i zarządzeń miała na celu wywłaszczenie
Niemców, ich wydalenie i rozbicie ich siły. Niemieccy robotnicy na
górnośląskich 'grubach' i pracownicy umysłowi zostali pozbawieni pracy i
tysiącami stali w obliczu głodu, podobnie potraktowano niemieckich rybaków na
Półwyspie Helskim.

Dalszym twardym orzechem do zgryzienia był niemiecki przemysł na wschodnim
Górnym Śląsku. On nie otrzymywał żadnych zleceń na pracę ze strony państwa.
Polonizację fabryk wspierały samowolne podatki, wywłaszczenia, naciski
urzędowe, żądania zwolnienia niemieckich pracowników i członków dyrekcji i
prawa specjalne. Bezrobocie wśród niemieckiej ludności Górnego Śląska było dużo
wyższe aniżeli u pozostałej ludności, co można również przypisać działaniom
wojewody Grażyńskiego. Masowo zwalniani pracownicy niemieccy zastępowani byli
polskimi. Niemiecki senator Wiesner twierdził w polskim parlamencie, że
bezrobocie wśród pracowników niemieckich Górnego Śląska wynosi 60 - 80% przy
średniej regionu w wysokości 16%. Skutek tego był oczywisty. Kto jako Niemiec
chciał przeżyć, musiał opuścić Polskę. W tym samym czasie, gdy polska
mniejszość w Niemczech rozwijała do roku 1933 swobodnie swoją działalność, 1.5
miliona Niemców zmuszonych było do opuszczenia Polski. Otwartym celem polskiej
polityki było zniszczenie elementu niemieckiego w Polsce. Ze szczególną siłą
występowało Państwo Polskie przeciw niemieckiemu szkolnictwu. Wszystkie
międzynarodowe gwarancje i zobowiązania aliantów nie wpłynęły na stosowanie się
do zasad ochrony mniejszości narodowych. W Poznańskim i na terenach dawnych
Prus Zachodnich (okolice Bydgoszczy, Torunia) w roku 1924 były nadal czynne
tylko 25% z dawnej liczby szkół niemieckich tych terenów. Pod pretekstem, że
droga do szkoły nie może być dłuższa jak 3 km, nie pozwalano uczęszczać
dzieciom do często odległych szkół niemieckich. Przez egzaminy językowe i
analizę nazwiska podważano prawo do uczęszczania do szkoły niemieckiej, jako że
Niemcom 'udawadniano', że są Polakami. Liczni nauczyciele niemieccy zostali
wydaleni z Polski. Nie uznawano niemieckich egzaminów, nauczyciele określeni za
nielojalnych lub niefachowych tracili prawo nauczania, przez co szkolnictwo
niemieckie cierpiało na brak nauczycieli. W rezultacie na początku 1939 roku
tylko niecała jedna trzecia dzieci niemieckich uczęszczała do szkół niemieckich.

Zniszczone zostało także niemieckie życie kościelne, w szczególności zwalczany
był kościół protestancki. Niemieckiej prasie i organizacjom pozostawiano mało
swobody, ciągle dochodziło do stosowania cenzury, konfiskaty, zakazów. Dla
przykładu gazecie "Deutsche Rundschau" z Bydgoszczy zostały w latach 1920 -
1939 wypowiedziane 872 procesy karne, 546 razy była ta gazeta konfiskowana, jej
dziennikarze zostali łącznie na czas niecałych 6 lat zamknięci w więzieniu i
zapłacili 24 tys. zł. kary i 39 tys. zł. sądowej grzywny. Ten stosunek ilości
procesów do stosunkowo małego wymiaru wymierzonej kary świadczy o tym, że
większość tych procesów sądowych była bezpodstawna. Przez konfiskatę prasy
jednak Polska zapobiegała rozpowszechnianiu jej niesprzyjających wiadomości i
wyrządziła szkodę gospodarczą. Kontakty pomiędzy Niemcami z terenu Rzeszy a
Niemcami z Polski były utrudniane przez poczynania graniczne.

Do tego dochodzi sprawa polskiego terroru skierowanego przeciwko ludności
niemieckiej. Na przykład na Wschodnim Górnym Śląsku dokonano w tatach 1922-1926
40 zamachów bombowych na ludność lub majątek niemiecki. Niemcy stwali się
ofiarami pojedynczych mordów jak np. tacy, co śpiewali niemieckie piosenki.
Polskie bandy rozbijały niemieckie zgromadzenia kulturowe na Wschodnim Górnym
Śląsku. Antyniemiecką politykę prowadził pochodzący z Galicji Grażyński, który
był honorowym prezydentem polskiego "Związku Powstańców" i który został w roku
1926 wojewodą śląskim. Na terenach polskiego Górnego Śląska terror przybrał
silną formę. Ciężkie przypadki, które były meldowane genewskiej Lidze
pozostawały jednak bez konsekwencji. Terror wyborczy roku 1930 zmusił
brytyjskiego ministra spraw zagranicznych Hendersona do wystosowania ostrego
protestu. W roku 1933 polski związek mieszkańców ziem zachodnich żądał
zniszczenia Niemców. Terror, pobicia, tortury i nawet mordy polskich band,
które pozostawały bez kary, trafiały wielu niewinnych. Gazeta 'Manchester
Guardian' z dnia 12 grudnia 1931 roku opisuje traktowanie mniejszości
narodowych w Polsce w artykule "Ucisk Ukraińców, w Polsce panują znowu
średniowieczne metody. ... Byłoby może nudne wyliczać pojedyńczo akty
ucisku ..., taki spis byłby niemożliwie długi. Ale niektóre rzeczy nie można
pozostawić bez ich poruszenia, aby świat cywilizowany się o tym dowiedział,
mianowicie straszne i nieludzkie barbarzyństwa mające miejsce w polskich
więzieniach. "

Zakusy polskich nacjonalistów i zwolenników Rzeczypospolitej "od morza do
morza" (od Bałtyku po Morze Czarne) tak formułował polski nacjonalista Tauza w
czerwcu 1929 roku: "Godzina wolności polskich krain historycznych (tu mowa była
o wtedy jeszcze prawie że wyłącznie zamieszkiwanych przez Niemców ziemiach
niemieckiego wschodnich) wybije za niedługo. Otrzęsienie Europy zastąpi 'Pax
Polonika'. Los daje Polsce w ręce historyczne zadanie kształtowania życia na
terenach Europy Środkowej".

Wszystkie powyższe, przypadkowo wy

[arnold88]

Wszystkie powyższe, przypadkowo wybrane cytaty wskazują na agresywny charakter
polityki państwa polskiego wobec ludności innych narodowości. W interesie
Śląska leży odkrywanie tych dotąd zakazanych


Wszystkie powyższe, przypadkowo wybrane cytaty wskazują na agresywny charakter
polityki państwa polskiego wobec ludności innych narodowości. W interesie
Śląska leży odkrywanie tych dotąd zakazanych prawd i wskazywanie na prawdziwe
oblicze 'starej Polski'. Otwarte wskazywanie na wszystkie wyrządzone krzywdy
osłabi u każdego poczucie własnej moralnej wyższości i pobudzi do przyjęcia
przyjaznej postawy wobec ludzi, regionów i państw, o których długo ze wzglęgów
politycznych mówiono jedynie w skrajnie negatywnym kontekscie. Istnieje jednak
tanie lekarstwo na chorobę narodowych, wrogich urojeń, którym jest
samokrytyczna refleksja o prawdziwej historycznej roli własnego państwa czy
narodu. Taka silnie chrześcianska postawa połączona ze szczerym zamiarem
szukania całej prawdy pomoże nareście uporządzić włase podwórko. A jako że
samokrytyka u innych (tu szczególnie u Niemców) już dawno wypłynęła na szerokie
wody publicystyki, podobna polska otwartość (np. ujawnienie wszystkich polskich
archiw - no bo czemu nie mamy nadal znać tego, co naprawdę miało miejsce?)
silnie przyśpieszy proces integracji Polski i Sląska w Europie. To przyniesie
Śląskowi i Polsce tylko korzyści, dopiero co umożliwi aktywny współudział przy
budowie nowej, bogatej, wielonarodowej Europy, w zgodzie ze starą śląską i
europejską tradycją tolerancji i humanizmu


Ten artykul i inne znajdziecie na slaskiej stronie
www.slonsk.de/
Pyrsk-Arnold Schlesier

[aqua]

Dowcipasu kelo, czytaj szybko, bo pyrsk i znowu zniknie.