Zasadzę tu drzewko...

[oldpiernik]

Nad tymi zrujnowanymi lochami...
Posiedzę, podleję, a jeśli się przyjmie, pośpiewamy kiedyś w jego cieniu.

OLDPIERNIKZDZIWIONYBARDZO

[kamila77]

I to jest bardzo dobry pomysl.

Kasztanowiec

[wojtek33]

Tam gdzie się urodziłem. Górował nad domem, pod nim była piaskownica, miał
wielką, poziomą gałąź, na której wisiała huśtawka. Dla 5-letniego szkraba to
cały świat - wyścigi resoraków na piaskowym torze, loty w kosmos na huśtawce,
wielka fabryka z kasztanów. 8-latek budujący z Ojcem domek na drzewie,
wspinaczki jak najwyżej, zdarte kolana i Mama czyszcząca rany czymś okropnie
piekącym i mężczyzna walczący o powstrzymanie łez.
Byliśmy tam 2 miesiące temu. Nie ma już domu, nie ma sadu, rośnie równo
przystrzyżona trawa. I tylko kasztanowiec został jak dawniej. Bez piaskownicy,
z kikutem po poziomej gałęzi, ale jeszcze większy, sam na pustym placu i znowu
mężczyzna powstrzymujący łzy, tym razem nie przed Mamą.

[hippy_pottamus]

no proszę, i znowu mam podobne wspomnienia jak bliźniak ;-)) tylko drzewo inne
(dąb) i miejsce inne (park), cała reszta, łącznie z poobcieranymi kolanami i
wyścigami na najwyższe dostępne gałęzie - ta sama :-)
i też chodzę czasem popatrzeć na „mój” dąb, jak dalej rośnie; tylko trochę żal,
że jakoś tak się zmniejszył, przykucnął, i trudno sobie wyobrazić jak kiedyś te
niziutkie gałęzie mogły być Wielkim Wyzwaniem Przygody
szkoda
m.

[ewka5]

po dawnym babcinym domu zostalo mi wspomnienie ladne.
Dom duzy, ogrod wieeeelki, w ktorym, dzieciaki, bawilismy sie w roznosci
najrozne.
Juz jako czlek dorosly pojechalam tam (dziadkowie zdazyli sie przeprowadzic
gdzie indziej), zeby raz jeszcze spojrzec na miejsce, wlasciwie Miejsce, ktore
z Wielkim Dobrym sie wiazalo...
Ale skucha!
Dom maly, ale to mniej wazne.
Ogrod... tak potwornie skurczony, ze az mnie zaklulo!
Ta polac ziemi, ktora w mojej pamieci hektarow siegala, okazala sie byc
kilkuset metrami ledwie. I zawsze taka byla...
Postanowilam wtedy nigdy wiecej nie odwiedzac miejsc, na ktore patrzylam z
pozycji dziecka. I w tym postanowieniu trwam.

Jabłoń

[kamila77]

Miała wygodną gałąź, taka w sam raz do siedzenia na niej, machania nogami i
darcia sie do kolegow za plotem. Dziadek nawet nam deseczke dopasowal, oparta
miedzy pniem a jedna galezia byla naszym stolem w salonie. Jablka zzeralismy
ledwo sie pojawily. Caly sad byl jedna wielka niespodzianka. Caly babciowy i
dziadkowy dom byl magiczny. Na strychu mozna bylo znalezc mamine zeszyty z
podstawowki, w babcinej szafce zdjecia prapraprzodkow, dziadek zabieral do
konika i do krowek.
Dziadka juz nie ma, jablon uschla, a babcia juz nie upiecze makowych babeczek,
bo czasami nawet zapomina jak mam na imie. Nigdy nie krzyczala, kiedy wyrywalam
kwiaty z jej ukochanego ogrodka i nioslam jej, zeby dostac czekoladke.

[agni_me]

przekleję, bo tak jakoś bardzo pasuje

lipo_lenki IP: *.u.mcnet.pl
Gość: agni_me 18.07.2003 11:17 zarchiwizowany


Moja lipa rosła obok domu, posadzona ręką babci, gdzieś w latach
pięćdziesiątych ...
Dom był z czerwonej cegły kryty dachówką, wchodziło się doń po wielkich
stopniach. Na jednym ze zdjęć widać siedzącą na tych stopniach piękną
dziewczynę, która w ręku trzyma kwitnącą, lipową gałązkę - to moja mama.
Dom był otoczony drzewami, ale tylko lipa była taka bardzo nasza. Olbrzymia
korona dająca cień i chłod w najskwarniejsze dni, grube konary, na których
wisiały zawsze niezliczone ilości huśtawek, bo przecież każde z nas chciało
mieć swoją. Moja huśtawka to była deseczka wygładzona przez dziadka oraz lina
holownicza od auta papy. Jej jak ja się pysznie tam bawiłam, jedynie te
paskudne, puchate, tłuste, zielone liszki, dokładnie tak zielone jak lipowe
liście, spadały czasem, i najszybciej jak mogłam otrząsałam się z nich ze
wstrętem.
Pod lipą stał wielki stół z desek, i lipa wraz ze stołem tworzyła jadalnię
idealną dla całego klanu. W letnie niedziele babcia na "obiadach pod lipą"
przyjmowała tłumy.
To było prawie dwadzieścia lat temu, jechaliśmy gnani niepokojem, wśród
powalonych drzew, pól rozoranych wiatrem. Na domu leżały dwie olbrzymie akacje,
pognieciony dach, rozsypane dachówki. Babcia zupełnie spokojnie wymieniała
straty i rzeczy do zrobienia. Tylko raz zadrżał jej głos, raz jeden, kiedy
powiedziała - kochani, zupełnie nie wiem, co zrobić z lipą.
Lipa leżała wielka, powalona, zajmując sobą cały ogród. Kiedy myśle o końcu
dzieciństwa zawsze widze powalone drzewo i tatę, który wyplątuje z wciąż
zielonych gałęzi linę holowniczą.
Babcia nie posadziła więcej drzewa, miejsce po lipie bardzo długo było puste.
W dniu pogrzebu babci jej najmłodszy syn przyniósł skądś maleńką lipę.
Obok zupełnie pustego teraz domu rośnie drzewko, widziałam je niedawno, jest
nieprzyzwoicie zielone.

[lampka_nie_winna]

Mam pojecie dlaczego, ale nie chce w to uwierzyc, ze nie jestem w stanie
obdarzyc ulamkiem uczucia tego intruza we wspomnieniach, mianowicie Orzecha
Wloskiego. Rosnie dopiero pare lat tam, ale widac, ze spodobal mu sie grunt. A
nieba coraz mniej wokol domu, spontanicznosc sledzenia kluczy dzikich gesi
pozostala tylko sluchowo.
p_l_

orzechowe

[me_and_myself]

Pierwsza była ta leszczyna w lesie za blokowiskiem, na której
szkolny_kolega_z_ławki_przede_mną wyrył, że mnie kocha (miłością nieekologiczną
i pierwszą z najpierwszych). Chciałam znaleźć ją po latach, tę leszczynę. Jak
juz przypomniałam sobie ścieżkę, nie mogłam znaleźć drzewa. Jak już znalazłam
drzewo, nie było napisu. Płytko wyryty być musiał widocznie...

A potem rozpanoszył się w moim życiu orzech. Widujemy się każdego lata i każdej
jesieni. Mój Syn ma na nim swoją huśtawkę, spada z najniższych gałęzi, zasypia
w upalne południe w jego cieniu, brudzi sobie ręce łupinami orzechów.

Chciałabym zamieszkać tuż obok.

[sloggi]

Na ruinach najlepiej rosną brzozy.