Poezji ciąg dalszy:)

[herbarium]

ke??????

[brzydka_kasia]

[herbarium]

Odbiło Ci się?

[brzydka_kasia]

NIe, "ke" to w obcym języku znaczy "co", tylko pisze się nieco inaczej. Często tak mówiliśmy, gdy ktoś powiedział coś dziwnego...

Nobo gdzie ta poezja się schowała?

[kochanica-francuza]

brzydka_kasia napisała:

> NIe, "ke" to w obcym języku znaczy "co", tylko pisze się nieco inaczej.
W którym???

En Espanol, mi vida :)

[grzespelc]

...i chyba po portugalsku też...

ten jest najlepszy:

[forumisko]

Widokówka z miasta socjalistycznego Adama Ważyka

O świcie niecierpliwa,
niesyta swojego piękna,
syczała lokomotywa
nad dziewczyną, która uklękła.

Ktoś, kto przelotnie zobaczył
pogański profil dziewczyny,
opatrznie sobie tłumaczył,
że modli się do maszyny.

A jej tylko drgała warga,
gdy ranną racją oliwy
maściła, czuła kolejarka,
tłoki lokomotywy.

[herbarium]

* dla niedomyślnych - w poezji każdy odczytuje to, co chce, nawet jeśli wiersz
jest białą kartką.
A czasem bywa tak i z człowiekiem...

[herbarium]

Przypomniał mi się cytat z mojego ulubionego poety (Forumisko, nie zabijesz
mnie?) A. Wata, popełniony, gdy miał on 18 lat(w 1918 roku):
ABSOLUT-kurwa bezpłciowa o bronzowem czole, nieruchoma poprzez wibracje lat i
kosmosów.

[diabollo]

herbarium napisała:

> Przypomniał mi się cytat z mojego ulubionego poety (Forumisko, nie zabijesz
> mnie?) A. Wata, popełniony, gdy miał on 18 lat(w 1918 roku):
> ABSOLUT-kurwa bezpłciowa o bronzowem czole, nieruchoma poprzez wibracje lat i
> kosmosów.

Czcigodna Herbarium,
Już jestem pewny, że Cię lubię.

A sam pozwolę sobie pociągnąć tego Kaczmarskiego, o wyprawie do piekła, koniec
doytka sedna sprwy, tylko sedna czego?

/Jacek Kaczmarski/

"... To moja droga z piekła do piekła, z wolna zapada nade mną mrok.
Więc biesów szpaler szlak mi oświetla, bo w siódmy krąg kieruję krok.
Tam milczą i siedzą i na moją twarz nie spojrzą - wszytko wiedzą.
Siedzą, ale nie gadają, mętnie wzrok spod powiek lśni,
Żują coś bo im wyadły dawno kły...

Więc stoję, więc stoję, więc stoję, a przed nimi leży w teczce życie moje,
Nie czytają, nie pytają, milczą, siedzą, kaszle ktoś, a za oknem werble grają,
Znów parada, święto albo inne coś...

I pojąłem co chcą ze mną zrobić tu i za gardło porywa mnie strach!
Koń mój zniknął, a wy siedmu kręgów tłum macie w uszach i oczach piach.
Po mnie nikt nie wyciągnie okrutnych rąk, mnie nie będą katować i strzyc,
Dla mnie mają tu jeszcze ósmy krąg, ósmy krąg w którym nie ma już NIC!
..."

Kłaniam się nisko.

[lynx.rufus]

diabollo napisał:
> o wyprawie do piekła
/.../

czy przypadkiem nie bylo to epitafium dla Wlodzimierza Wysockiego? ten do
piekla podrozowac nie musial..
pozdrawiam
lynx

[diabollo]

lynx.rufus napisał:

> diabollo napisał:
> > o wyprawie do piekła
> /.../
>
> czy przypadkiem nie bylo to epitafium dla Wlodzimierza Wysockiego? ten do
> piekla podrozowac nie musial..
> pozdrawiam
> lynx

Czcigodny Lynx,
To rzeczywiście tekst z epitafium dla Włodzimierza Wysockiego.
A czy do piekła podróżować musiał... może po prostu chciał? Wyobrażasz sobie
Wysockiego w tak nudnym miejscu jak Niebo?

Kłaniam się nisko.

[lynx.rufus]

diabollo napisał:

> lynx.rufus napisał:
>
> > diabollo napisał:
> > > o wyprawie do piekła
> > /.../
> >
> > czy przypadkiem nie bylo to epitafium dla Wlodzimierza Wysockiego? ten do
>
> > piekla podrozowac nie musial..
> > pozdrawiam
> > lynx
>
> Czcigodny Lynx,
> To rzeczywiście tekst z epitafium dla Włodzimierza Wysockiego.
> A czy do piekła podróżować musiał... może po prostu chciał? Wyobrażasz sobie
> Wysockiego w tak nudnym miejscu jak Niebo?
>
> Kłaniam się nisko.

a moze po prostu juz tam byl?
pozdrawiam
lynx

[herbarium]

Tak mi się jakoś to dziwnie kojarzy z Kościołem, a i z tym forum także:)

Ta pierwsza morska podróż do Australii
Łotry przy burtach, prostytutki w kojach
wszyscy się bali, łkali i rzygali
w drodze do Raju, przewrotności Twoja
Panie, coś w jeszcze nam nieznanych planach
miał czarne diabły strzegące wybrzeży
Edenu, który przeznaczyłeś dla nas
a w który nikt - prawdę mówiąc - nie wierzył

czymżeśmy, marni, zasłużyli na to?
ten, co zawisnąć miał za kradzież płaszcza
płakał nad swoją niechybną zatratą
nie widział Ciebie w robaczywych masztach
statku, co tylko był więzieniem nowym
tej, co kupczyła ciałami swych dziatek
ani przez mgnienie nie przyszło do głowy
że to nadziei - nie rozpaczy - statek

niejeden żołnierz z ponurej eskorty
bo czym sie los ich od naszego różnił?
wiedział, że nigdy, już nie ujrzy portu
gdzie go podejmą karczmarze usłużni
i płatne dziewki, że zabraknie rumu
zanim do celu przygnasz okręt szparki
z marynarzami pili więc na umór
i wbrew zakazom grali o więźniarki

prawda, nie wszyscy próby twe przetrwali
ale też cięzkoś nas doświadczał, Panie
nie oszczędzałeś nam wysokiej fali
za którą mnogim przyszło w oceanie
zakończyć żywot, innym dziąsła zgniły
wypadły zęby, rozgorzały wrzody
więc znaczył nasz zielony szlak mogiły
szkorbutu, szału, francuskiej choroby

nikt nie odnajdzie w ruchomych otchłaniach
ciał nieszczęśników oprócz Ciebie, Boże
ich żywot grzeszny epitafiów wzbrania
lecz ukarani, więc wystarczy może
żeś się posłużył straszliwym przykładem
oni naprawdę doterli do piekieł
a umierając, nie wierzył z nich żaden
że w swym cierpieniu umiera człowiekiem

ląd nam się wydał niegościnny, dziki,
łotr bez honoru, kobieta sprzedajna
z dnia na dzień jak się stać ma osadnikiem
nieznanych światów, bo rozpoznać raj nam
nie było łatwo, znaleźć w sobie siłę
wbrew przeciwnościom, bez słowa zachęty
by mimo wszystko żyć, nim nam odkryłeś
kraj szczodry w zboże, złoto, i diamenty

łajdacki pomiot, łotrowskie nasienie,
czerpiąc ze spichrza Twoich dóbr wszelakich
choć tyle wiemy własnym doświadczeniem
w nas jest Raj, Piekło i do obu szlaki!

[gumpel]

Z "religijnych" tekstów mistrza najbardziej lubię:

Powrót (Raj)

"Ścichł wrzask szczęk i śpiew
Z ust wypluwam lepki piach
Przez bezludny step
Wieje zimny wiatr
Tu i ówdzie strzęp
Lub stopy ślad
Przysypany

Dokąd teraz pójdę kiedy nie istnieją już narody
Zapomniany przez anioły porzucony w środku drogi
Nie ma w kogo wierzyć nie ma kochać nienawidzić kogo
I nie dbają o mnie światy martwy zmierzch nad moją drogą
Gdzie mój ongiś raj
Chcę wrócić tam
Jak najprościej...

Szukasz raju!
Szukasz raju!
Na rozstajach wypatrując śladu gór?!
Szukasz raju!
Szukasz raju!
Opasuje ziemię tropów twoich sznur...

Sam też mogę żyć
Żyć dopiero mogę sam
Niepokorna myśl
Zyska nowy kształt
Tu i ówdzie błysk
Lub słowa ślad
Odkrywany...

Wszystkie drogi teraz moje kiedy wiem jak dojść do zgody
Żadna burza cisza susza nie zakłóci mojej drogi
Nie horyzont coraz nowy nowa wciąż fatamorgana
Ale obraz świata sponad szczytu duszy oglądany
Tam dziś wspiąłem się
Znalazłem raj
Raj bez granic

Jesteś w raju
Jesteś w raju
Żaden tłum nie dotarł nigdy na twój szczyt
Jesteś w raju
Jesteś w raju
Gdzie spokojny słyszysz krwi i myśli rytm...

Jestem w raju
Jestem w raju
Żaden tłum nie dotarł nigdy na mój szczyt
Jestem w raju
Jestem w raju
Gdzie spokojny słyszę krwi i myśli rytm..."

[diabollo]

herbarium napisała:

> Tak mi się jakoś to dziwnie kojarzy z Kościołem, a i z tym forum także:)
>
> Ta pierwsza morska podróż do Australii
> Łotry przy burtach, prostytutki w kojach
> wszyscy się bali, łkali i rzygali
> w drodze do Raju, przewrotności Twoja
> Panie, coś w jeszcze nam nieznanych planach
> miał czarne diabły strzegące wybrzeży
> Edenu, który przeznaczyłeś dla nas
> a w który nikt - prawdę mówiąc - nie wierzył
>
> czymżeśmy, marni, zasłużyli na to?
> ten, co zawisnąć miał za kradzież płaszcza
> płakał nad swoją niechybną zatratą
> nie widział Ciebie w robaczywych masztach
> statku, co tylko był więzieniem nowym
> tej, co kupczyła ciałami swych dziatek
> ani przez mgnienie nie przyszło do głowy
> że to nadziei - nie rozpaczy - statek
>
> niejeden żołnierz z ponurej eskorty
> bo czym sie los ich od naszego różnił?
> wiedział, że nigdy, już nie ujrzy portu
> gdzie go podejmą karczmarze usłużni
> i płatne dziewki, że zabraknie rumu
> zanim do celu przygnasz okręt szparki
> z marynarzami pili więc na umór
> i wbrew zakazom grali o więźniarki
>
> prawda, nie wszyscy próby twe przetrwali
> ale też cięzkoś nas doświadczał, Panie
> nie oszczędzałeś nam wysokiej fali
> za którą mnogim przyszło w oceanie
> zakończyć żywot, innym dziąsła zgniły
> wypadły zęby, rozgorzały wrzody
> więc znaczył nasz zielony szlak mogiły
> szkorbutu, szału, francuskiej choroby
>
> nikt nie odnajdzie w ruchomych otchłaniach
> ciał nieszczęśników oprócz Ciebie, Boże
> ich żywot grzeszny epitafiów wzbrania
> lecz ukarani, więc wystarczy może
> żeś się posłużył straszliwym przykładem
> oni naprawdę doterli do piekieł
> a umierając, nie wierzył z nich żaden
> że w swym cierpieniu umiera człowiekiem
>
> ląd nam się wydał niegościnny, dziki,
> łotr bez honoru, kobieta sprzedajna
> z dnia na dzień jak się stać ma osadnikiem
> nieznanych światów, bo rozpoznać raj nam
> nie było łatwo, znaleźć w sobie siłę
> wbrew przeciwnościom, bez słowa zachęty
> by mimo wszystko żyć, nim nam odkryłeś
> kraj szczodry w zboże, złoto, i diamenty
>
> łajdacki pomiot, łotrowskie nasienie,
> czerpiąc ze spichrza Twoich dóbr wszelakich
> choć tyle wiemy własnym doświadczeniem
> w nas jest Raj, Piekło i do obu szlaki!


Bardzo łądne, kłaniam się nisko.

[herbarium]

Mnie jeszcze pasuje "Nadzieja śmiełowska"
Rozpryskiem kropli, psiej sierści dreszczem, jak deszcz mijamy i bez nas dnieje
Jaką tu żywić nadzieję jeszcze, jaką tu jeszcze żywić nadzieję
Że przetrawieni krzywdą powstaną skruszą się ci, co na niej wyrośli
Że można żrącą szyderstwa pianą otworzyć oczy sprawiedliwości
Że pierwsza miłość będzie jedyną, że dobre chęci brukują niebo
że woda może zmienić się w wino, kamień nie musi mylić się z chlebem
że można jasno dostrzec w ciemności co złe, co dobre, co pył, co diament
odrzucić pierwsze, drugie ugościć, w sercu gdzie włada ład a nie zamęt(...)

[gumpel]

no to podrzucę jesze mojego mistrza nad mistrzami ...
(z tomiku Hermes pies i gwiazda)

"Siódmy anioł
jest zupełnie inny
nazywa się nawet inaczej
Szemkel

to nie co Gabriel
złocisty
podpora tronu
i baldachim

ani to co Rafael
stroiciel chórów

ani także Azrael
kierowca planet
geometra nieskończoności
doskonały znawca fizyki teoretycznej

Szemkel
jest czarny i nerwowy
i był wielokrotnie karany
za przemyt grzeszników

między otchłanią
a niebem
jego tupot nieustanny

nic nie ceni swojej godności
i utrzymują go w zastępie
tylko ze względu na liczbę siedem

ale nie jest taki jak inni

nie to co hetman zastępów
Michał
cały w łuskach i pióropuszach

ani to co Azrafael
dekorator świata
opiekun bujnej wegetacji
ze skrzydłami jak dwa dęby szumiące

ani nawet to co
Dedrael
apologeta i kabalista

Szemkel Szemkel - sarkają
aniołowie dlaczego nie jesteś
doskonały

malarze bizantyńscy
kiedy malują siedmiu
odtwarzają Szemkela
podobnego do tamtych

sądzą bowiem
że popadliby w herezję
gdyby wymalowali go
takim jak jest
czarny nerwowy
w starej wyleniałej aureoli"

A tak co do śmierci...

[herbarium]

J. Kaczmarski, "Sąd nad Goyą"
Głuchy zdycha mało godnie stęka skarży się i gdera
cuchnie jakby robił w spodnie balwierz żyłę mu otwiera
cieknie siła upór pycha strach i miłość na poduchy
ze starości głuchy zdycha osiemdziesiąt lat żył głuchy
duchy zjawy i upiory kłócą się o krew pacjenta
nie usłyszy kłótni chory ale widzi i pamięta:

Nagiej Mai pierś dziewczęca księżnej Albi władczość warg
słońce się nad Sierrą znęca błyskiem broczy byczy kark
sępio wzrok królewski świeci nad jedwabnym łupem szat
Saturn zżera własne dzieci szatan się w rokoko wkradł
chłopski taniec dworskie łaski ciężar jąder plącze krok
słońce się nad Sierrą pastwi much ucztuje rój wśród zwłok
osioł człeczy los odmierza małpa się w zwierciadle gnie
płoną stosy od pacierza ofiar bóg sadysta chce

Głuchy zdycha mało godnie stęka skarży się i gdera
cuchnie jakby robił w spodnie balwierz żyłę mu otwiera
cieknie siła upór pycha strach i miłość na poduchy
ze starości głuchy zdycha osiemdziesiąt lat żył głuchy
duchy zjawy i upiory kłócą się o krew pacjenta
nie usłyszy kłótni chory ale widzi i pamięta:

Po pałacach i katedrach zdjęty strachem ludzki kał
świeżym mięsem trzęsie febra osły dosiadają małp
wachlarzami nietoperzy popiół z Sierry zmiata wiatr
kat ofierze swej nie wierzy że i nad nim stoi kat
Korsykanin zmywa z tronów zabobonów ciemną ciecz
grzebie w trzewiach wyzwolonych lepki od wolności miecz
słońce się nad Sierrą toczy i osusza czaszki z łez
w nieme niebo wznosi oczy zakopany w piachu pies

Głuchy zdechł i balwierz poszedł duchy trupa wezmą stąd
i na sabat go poniosą gdzie się wiedźm odbędzie sąd
co to ma być za malarstwo stylistycznej jaźni brak
literackość efekciarstwo chorej wyobraźni smak
szatan się ze śmiechu trzęsie zapluwają się staruchy
Goya myśli: miałem szczęście żem i żył i umarł głuchy...

A tak co do forumowych problemów z islamem...

[herbarium]

Dodatki [ powieść | obraz | posłuchaj | nuty | wiadomości | Jacek o utworze |
ranking ]
Limeryki o narodach
Był Anglik co przyjaźń nawiązał z Hindusem
Z najczystszej sympatii, a nie pod przymusem.
Do dzisiaj by trwała
Ta przyjaźń wspaniała,
Lecz Hindus nieświeży dał mu ser.
Pretensje mieć trudno do tego Anglika,
Gdy druh w narodowej go dumie dotyka.
Więc wzgardził pariasem
I przyjaźń swą z czasem
Położył u stóp - Irlandczyka.
Narody, narody! Po diabła narody
Stojące na drodze do szczęścia i zgody?
Historia nam daje dobitne dowody:
Pragniecie pokoju? - Usuńcie przeszkody -
Narody, narody, narody!
Raz Francuz sąsiada miał, co był z Somalii,
W Tuluzie mieszkali i pastis pijali.
Lecz wnet się przekonał
Potomek Dantona
Że druh jego łeb ma ze stali.
Nie mieli pretensji koledzy Francuza,
Że przepić nie umiał czarnego łobuza.
Lecz rzekli: Mon ami,
Jak pić chcesz - to z nami!
Bo nie dla przybłędów Tuluza!
Narody, narody! Po diabła narody
Stojące na drodze do szczęścia i zgody?
Historia nam daje dobitne dowody:
Pragniecie pokoju? - Usuńcie przeszkody -
Narody, narody, narody!
Raz Chińczyk w Japonce się tak zauroczył,
Że wizje małżeństwa był przed nią roztoczył,
Lecz Kwiat Kraju Wiśni
Rzekł - ani się mi śni!
Spójrz w lustro, wszak skośne masz oczy!
Cóż z sercem złamanym uczynić na świecie?
Więc poszedł do wojska i śnił o odwecie.
Lecz - losu ironio! -
Brak wojny z Japonią
Do mnichów więc strzela w Tybecie!
Narody, narody! Po diabła narody
Stojące na drodze do szczęścia i zgody?
Historia nam daje dobitne dowody:
Pragniecie pokoju? - Usuńcie przeszkody -
Narody, narody, narody!
Sympatię Singalez raz czuł do Tamila,
Choć wrogość dzieliła ich ludy na Sri-La-
Nce - dawnym Cejlonie,
Gdzie nawet są słonie
W polityce mądre nad wyraz.
Lecz słoń Singaleza - Tamilów sympatyk -
Zwykł noc mu po nocy wykradać granaty,
I pojął Singalez,
Że musi, choć z żalem
Sympatie swe spisać na straty.
Narody, narody! Po diabła narody
Stojące na drodze do szczęścia i zgody?
Historia nam daje dobitne dowody:
Pragniecie pokoju? - Usuńcie przeszkody -
Narody, narody, narody!
Był też Palestyńczyk, co z Żydem się bratał
W przyjaźni tej widząc nadzieję dla świata,
Strzelając do niego
Powtarzał: Kolego,
Ta krew nas połączy na lata.
Lecz w takiej przyjaźni nie widział Żyd cnoty,
Bo nie miał ochoty na nowe Golgoty,
Więc rzekł - przyjacielu,
My tu, w Izraelu
Nie mamy dla ciebie roboty!
Narody, narody! Po diabła narody
Stojące na drodze do szczęścia i zgody?
Historia nam daje dobitne dowody:
Pragniecie pokoju? - Usuńcie przeszkody -
Narody, narody, narody!
Libijczyk, choć żony miał trzy, muzułmanki,
Czadyjkę zaprosił do swojej lepianki
I rzekł: Dla przykładu
Dam ja z tobą czadu -
I brał ją - wieczory i ranki.
Choć miłość przeszkody pokonać potrafi -
Nie zebrał za czyn swój Libijczyk ów braw i
Dla dobra socjali-
Zmu ją mu zabrali
Ci, których wychował Kadafi.
Narody, narody! Po diabła narody
Stojące na drodze do szczęścia i zgody?
Historia nam daje dobitne dowody:
Pragniecie pokoju? - Usuńcie przeszkody -
Narody, narody, narody!
Bez tchu w herbaciarni wypiwszy pięć herbat
Albańczyk zapałał miłością do Serba,
Lecz Serb, po Śliwowi-
Cy - Albańczykowi
Na zębach wypisał swój herbarz.
Szczerbaty Albańczyk - to pół Albańczyka,
Niejeden polityk się na tym potyka,
Choć jęczy duch Tity,
Że zbędny polityk,
Gdzie trzeba dentysty - praktyka.
Narody, narody! Po diabła narody
Stojące na drodze do szczęścia i zgody?
Historia nam daje dobitne dowody:
Pragniecie pokoju? - Usuńcie przeszkody -
Narody, narody, narody!
Na Cyprze był Turek, co druha miał - Greka,
Obydwu zabrała rodzima bezpieka.
Przy więźniów wymianie
Spotkali się w bramie -
Bez słowa minęli - człek człeka.
Wnet Greczyn u Turków, u Greków zaś Turek
O jednej godzinie stanęli pod murek.
W czas potem niedługi
Nad jednym i drugim
Piaszczysty się wznosił pagórek.
Narody, narody! Po diabła narody
Stojące na drodze do szczęścia i zgody?
Historia nam daje dobitne dowody:
Pragniecie pokoju? - Usuńcie przeszkody -
Narody, narody, narody!
Rosjanin był, który - nie jego to wina -
Za brata uważał pewnego Gruzina.
Czas drużby był krótki,
Bo ów nie pił wódki,
Rosjanin nie pijał zaś wina.
Napisał na niego gdzie trzeba więc donos
I łzę nad przyjaźnią utoczył wzmocnioną.
W obozie zaś Gruzin
Odsiedział lat tuzin,
Lecz przecież go w końcu zwolniono!
Narody, narody! Po diabła narody
Stojące na drodze do szczęścia i zgody?
Historia nam daje dobitne dowody:
Pragniecie pokoju? - Usuńcie przeszkody -
Narody, narody, narody!
Ci wszyscy o których tak długo tu mendzę
Co dzień się widują na forum OeNZet
I skarżą się wzajem
Na ludy i kraje,
Nie skarżąc się jednak na nędzę.
Bo mają do siebie już te kuluary
Gdzie naród z narodem się chwyta za bary,
Że nie o to chodzi,
Kto komu gdzie szkodzi,
Lecz o to - po ile dolary.
Narody, narody! Po diabła narody
Stojące na drodze do szczęścia i zgody?
Historia nam daje dobitne dowody:
Pragniecie pokoju? - Usuńcie przeszkody -
Narody, narody, narody!
Był Polak-patriota, co przy wódki skrzynce
Zawierał przyjaźni pakt z Ukraińcem.
Od słowa do słowa
Dotarli do Lwowa
Ścierając się jak dwa odyńce.
Gdy bić się skończyli, trafili za kraty
Podarłszy w pamięci doniosłe traktaty:
Bo gdy przyjdzie czas -
Wy nas, a my was!
Po brzuchach! - I: budem rezaty!
Narody, narody! Po diabła narody
Stojące na drodze do szczęścia i zgody?
Historia nam daje dobitne dowody:
Pragniecie pokoju? - Usuńcie przeszkody -
Narody, narody, narody!
Ach gdybyż narodów na świecie nie było,
Jak nam by się wtedy szczęśliwie tu żyło!
Dla dobra człowieka, dla szczęścia ludzkości
Złączonej w potężnym uścisku miłości
Aż z trzaskiem pękałyby kości
Jacek Kaczmarski
3.10.1987
www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze_alfabetycznie/kaczmarskiego/l/limeryki.php

Poezji ciąg dalszy... z innej beczki

[diabollo]

/Jerzy Jurandot/

High Life

Raz byli pan i pani
Zbyt dobrze wychowani,
Dystynkcja ich niezwykła
Służyła za przykład.
Wytworny mieli pałac,
W garażu lancia stała,
A po posadzkach lśniących
Snuł się rój służących.
Poza tym przez dzień cały
W pałacu panowały:
High life, Bon ton, Savoir vivre, Pardon.

W współżyciu nawet bliskim
O formy dbali wszystkie,
Tak byli wychowani
I pan ów, i pani.
Gdy czasem sercem pana
Targała siła znana,
Mógł wkroczyć najlegalniej
W próg pani sypialni.
Miał jednak taktu tyle,
Że wpierw posyłał bilet:
High life, Bon ton, Savoir vivre, Pardon.

Raz pan, nie bacząc na nic,
Wszedł do sypialni pani
I ujrzał w świetle ranka
Przy pani kochanka.
Nie znosił metod gminu,
Brutalnych rękoczynów,
I nie próbował wcale
Wieść rozmów z rywalem.
Spojrzeli - i po chwili
W milczeniu się skłonili:
High life, Bon ton, Savoir vivre, Pardon.

Pod laskiem na Bielanach
Pan stanął na wprost pana,
Cylindry, monokl w oku
I dystans sto kroków
W obronie czci kobiety
Podnieśli pistolety,
Błysnęło, wystrzeliło,
W niebie dziur przybyło.
Na ziemi zaś pan z panem
Szli oblać je szampanem:
High life, Bon ton, Savoir vivre, Pardon.

A w domu pan do pani
Rzekł: - Po cóż serca ranić?
Nie będę cię wstrzymywał,
Bądź wolna, szczęśliwa.
Szepnęła: - Tak, mój miły
Sny nasze się przyśniły,
On stanął na mej drodze,
Skończone, odchodzę.
Sam pomógł futro włożyć,
Uprzejmie drzwi otworzył:
High life, Bon ton, Savoir vivre, Pardon.

Lecz gdy już w progu stała,
W nim nagle krew zawrzała,
Jak skoczy, jak nie wrzaśnie,
Jak kopnie ją w... właśnie,
Zachwiała się, zawyła
I w mordę go strzeliła!
A potem, półzemdlona,
Upadła mu w ramiona.
- Och, ty! - szepnęła - miły!...
I odtąd powróciły:
High life, Bon ton, Savoir vivre, Pardon.

[herbarium]

W tej wytwornym utworze przekazane jest powszechne wśród kobiet polskich
przekonanie, że jak bije, to kocha:)
Niemniej, należy zauważyć pewien postęp i dążenie do partnerstwa w tym zakresie.

[diabollo]

herbarium napisała:

> W tej wytwornym utworze przekazane jest powszechne wśród kobiet polskich
> przekonanie, że jak bije, to kocha:)
> Niemniej, należy zauważyć pewien postęp i dążenie do partnerstwa w tym zakresie
> .

Czcigodna Herbarium,

Bardzo odważna interpretacja.

Moim zdaniem w zacytowanym utworze poetyckim podmiot liryczny wyraża odwieczne
zmagania formy z temperamentem.
Kulminację zmagań z całą pewnością opisują wersy:

"Jak skoczy, jak nie wrzaśnie,
Jak kopnie ją w... właśnie,
Zachwiała się, zawyła
I w mordę go strzeliła!"

Zwycięstwo temperamentu jest jednak złudne, utrwala ono formę, czyni ją silniejszą.
Podmiot liryczny pewnie spadłby z krzesła, gdyby się dowiedział, że jego liryka
tyczy się przemocy domowej.

Kłaniam się nisko.

[herbarium]

diabollo napisał:

> Moim zdaniem w zacytowanym utworze poetyckim podmiot liryczny wyraża odwieczne
> zmagania formy z temperamentem.

Czcigodny Diabollo,
Moim skromnym zdaniem zmagania formy z temperamentem są wymysłem dziewiętnasto,
a najdalej osiemnastowiecznym, więc nie są takie znów odwieczne. Wcześniej
ludzie nie zawracali sobie takimi kategoriami głowy.

> Kulminację zmagań z całą pewnością opisują wersy:
>
> "Jak skoczy, jak nie wrzaśnie,
> Jak kopnie ją w... właśnie,
> Zachwiała się, zawyła
> I w mordę go strzeliła!"
>
> Zwycięstwo temperamentu jest jednak złudne, utrwala ono formę, czyni ją
silniej
> szą.

Jest to jedna z możliwych interpretacji, lecz nie jedynie słuszna :). Równie
dobrze można potraktować ten utwór jako przedstawienie uzupełniających się
dwóch instytucji: codziennej i świątecznej, utrwalających się nawzajem i
koniecznych dla normalnego funkcjonowania.

> Podmiot liryczny pewnie spadłby z krzesła, gdyby się dowiedział, że jego
liryka
> tyczy się przemocy domowej.

Nie wątpię, że podmiot liryczny zapewne spadłby, a w każdym razie czułby się
poruszony:) Niemniej prawem, a nawet obowiązkiem czytelnika jest wejście w
dialog z utworem, nie zaś traktowanie go jak gotowego produktu z przekazem
estetycznym i ideologicznym.
Precz z konsumpcją wśród odbiorców!

[diabollo]

herbarium napisała:

> diabollo napisał:
>
> > Moim zdaniem w zacytowanym utworze poetyckim podmiot liryczny wyraża odwi
> eczne
> > zmagania formy z temperamentem.
>
> Czcigodny Diabollo,
> Moim skromnym zdaniem zmagania formy z temperamentem są wymysłem dziewiętnasto,
>
> a najdalej osiemnastowiecznym, więc nie są takie znów odwieczne. Wcześniej
> ludzie nie zawracali sobie takimi kategoriami głowy.
>
> > Kulminację zmagań z całą pewnością opisują wersy:
> >
> > "Jak skoczy, jak nie wrzaśnie,
> > Jak kopnie ją w... właśnie,
> > Zachwiała się, zawyła
> > I w mordę go strzeliła!"
> >
> > Zwycięstwo temperamentu jest jednak złudne, utrwala ono formę, czyni ją
> silniej
> > szą.
>
> Jest to jedna z możliwych interpretacji, lecz nie jedynie słuszna :). Równie
> dobrze można potraktować ten utwór jako przedstawienie uzupełniających się
> dwóch instytucji: codziennej i świątecznej, utrwalających się nawzajem i
> koniecznych dla normalnego funkcjonowania.
>
> > Podmiot liryczny pewnie spadłby z krzesła, gdyby się dowiedział, że jego
> liryka
> > tyczy się przemocy domowej.
>
> Nie wątpię, że podmiot liryczny zapewne spadłby, a w każdym razie czułby się
> poruszony:) Niemniej prawem, a nawet obowiązkiem czytelnika jest wejście w
> dialog z utworem, nie zaś traktowanie go jak gotowego produktu z przekazem
> estetycznym i ideologicznym.
> Precz z konsumpcją wśród odbiorców!

Precz, hej, precz!

A swoją drogą to szkoda mi dzisiejszej młodzieży maturalniej - my takim laniem
wody zdawaliśmy matury; a dzisiaj podobno maturę zdaje się rozwiązując testy i
robiąc PREZENTACJĘ...

Kłaniam się nisko.

A tak co do habemus...

[herbarium]

Kociszewski
Rany Boskie, co to tak świeci
Wszyscy ludzie podnoszą głowy
Patrzą dorośli, patrzą starcy
To Walery, nasz dźwigowy

Rany Boskie, a czymże on tak
Ciemność rozjaśnia, że wszystko blednie
Czy odbija, czy sam z siebie
Wszak zjawisko to niepowszednie

No, może mu się zapalił oddech
I stąd jest ten blask niepojęty
A może ten dźwig jest pod prądem
Bo jakieś przewody pękły

Jezus Maria, to blask nieziemski
Krzyknął ktoś i na ziemi klęka
Gdzie tam, to na pewno Walkowi
Robota pali się w rękach

Co to, sąsiad biegnie z nowiną
Walek wczoraj przyznał się żonie
Że przegrali współzawodnictwo
No i teraz ze wstydu płonie A
D
E
A

www.republika.pl/spiewnik_turysty/kocisze.html

Tym razem dla odmiany trochę prozy

[diabollo]

Wątek prawdzie o poezji, ale znalazłem doskonały frangment prozy (dramatu?),
który ze wszech miar zasługuje tutaj na zacytowanie.
Kłaniam się nisko.

**************************

OSTATNIA WIECZERZA

MICHAŁ ANIOŁ: - Dobry wieczór, Wasza Świątobliwość
PAPIEŻ: - Dobry wieczór Michale Aniele. Chciałbym z tobą pogadać o tym twoim
obrazie Ostatnia Wieczerza. Nie jestem zachwycony.
MICHAŁ ANIOŁ: - O rany, kosztował mnie wiele pracy.
PAPIEŻ: - Wcale nie jestem nim zachwycony.
MICHAŁ ANIOŁ: - Nie podoba ci się galaretka? Dodaje trochę koloru. Aha, chodzi o
kangura?
PAPIEŻ: - Jakiego kangura?
MICHAŁ ANIOŁ: - Żaden problem, zamaluję go.
PAPIEŻ: - Nie widziałem żadnego kangura.
MICHAŁ ANIOŁ: - Jest z tyłu. Nie ma sprawy, zamaluję go, zrobię z niego
apostoła. Zgoda?
PAPIEŻ: - W tym właśnie problem.
MICHAŁ ANIOŁ: - Jaki?
PAPIEŻ: - Apostołowie.
MICHAŁ ANIOŁ: - Są za bardzo żydowscy? Judasza zrobiłem najbardziej żydowskiego.
PAPIEŻ: - Nie o to chodzi. Jest ich tam dwudziestu ośmiu.
MICHAŁ ANIOŁ: - No to jeszcze jeden nie zaszkodzi, zrobię go z kangura.
PAPIEŻ: - Nie w tym rzecz.
MICHAŁ ANIOŁ: - No to zamaluję kangura. Mówiąc szczerze, nie byłem z niego
zadowolony.
PAPIEŻ: - Nie o to chodzi. Tam jest dwudziestu ośmiu apostołów!
MICHAŁ ANIOŁ: - Zbyt wielu?
PAPIEŻ: - No jasne, że zbyt wielu!
MICHAŁ ANIOŁ: - Chciałem oddać nastrój prawdziwej ostatniej wieczerzy, nie
jakiejś tam ostatniej kolacyjki, ostatniego posiłku czy finałowej przekąski.
Chciałem, żeby było, kurczę, z wykopem...
PAPIEŻ: - Tylko dwunastu apostołów uczestniczyło w ostatniej wieczerzy.
MICHAŁ ANIOŁ: - Może niektórzy przyszli z...
PAPIEŻ: - Tylko dwunastu w sumie.
MICHAŁ ANIOŁ: - Może wpadli ich przyjaciele?
PAPIEŻ: - Posłuchaj. Tylko dwunastu apostołów i Pan uczestniczyło w Ostatniej
Wieczerzy. W Biblii wyraźnie jest to napisane.
MICHAŁ ANIOŁ: - Żadnych przyjaciół?
PAPIEŻ: - Żadnych.
MICHAŁ ANIOŁ: - Kelnerzy?
PAPIEŻ: - Nie.
MICHAŁ ANIOŁ: - Kabaret!
PAPIEŻ: - Nie!
MICHAŁ ANIOŁ: - Lubię sceny z dużym rozmachem. Mogę kilku zamalować, ale...
PAPIEŻ: - Było tylko dwunastu apostołów.
MICHAŁ ANIOŁ: - Mam! Mam. Nazwiemy obraz Przedostatnia Wieczerza.
PAPIEŻ: - Co?
MICHAŁ ANIOŁ: - Musiała być i taka. Skoro była ostatnia, musiała być i
przedostatnia. Tak więc to będzie ta przednajwiększa wieczerza. Biblia chyba nie
mówi, ilu ludzi tam było, prawda?
PAPIEŻ: - Nie, ale...
MICHAŁ ANIOŁ: - Właśnie!
PAPIEŻ: - Słuchaj, Ostatnia Wieczerza to ważne wydarzenie w życiu naszego Pana,
a przednajwiększa taką nie była. Nawet jeśli był na niej zaklinacz węży i zespół
rockandrollowy. Zamówiłem u ciebie Ostatnią wieczerzę, i życzę sobie otrzymać
Ostatnią Wieczerzę. Z dwunastoma apostołami i jednym Chrystusem.
MICHAŁ ANIOŁ: - Jednym???
PAPIEŻ: - Tak. Jednym. Co cię opętało, że namalowałeś tam aż trzech Chrystusów?
MICHAŁ ANIOŁ: - Bo to robi wrażenie, koleś.
PAPIEŻ: - Wrażenie?
MICHAŁ ANIOŁ: - Jasne! Wspaniale wygląda! Jeden gruby idealnie równoważy dwóch
szczupłych.
PAPIEŻ: - Był tylko jeden Odkupiciel!
MICHAŁ ANIOŁ: - Wiem o tym. Wszyscy o tym wiemy, ale co z moją licencją artysty?
PAPIEŻ: - Chcę jednego Mesjasza!
MICHAŁ ANIOŁ: - Powiem ci, czego ty chcesz, koleś. Chcesz jakiegoś cholernego
fotografa, ot co! Ja jestem artystą, do ciężkiej cholery!
PAPIEŻ: - Zarac ci powiem, czego chcę. Chcę Ostatniej Wieczerzy z jednym
Chrystusem, dwunastoma apostołami, bez kangurów, bez numerów na trampolinie, do
południa w czawartek, albo ci nie zapłacę!
MICHAŁ ANIOŁ: - Cholerny faszysta!
PAPIEŻ: - Jestem cholernym papiezem. I może nie znam się na sztuce, ale wiem, co
lubię!
*****************

Poezji ciąg dalszy - tym razem znów Kaczmarski

[herbarium]

Polityka mi wisi
Dorodnym kalafiorem.
Błogosławieni cisi
I ci, co pyszczą w porę.
Historia mnie nie bierze,
Literatura nudzi.
Ja tam dziś w nic nie wierzę,
A już na bank - nie w ludzi.
Nawet drzewa twardnieją, by przeżyć,
Co tu mówić o ludziach, frajerzy!

A jak sie urządzili
Ci z władz i z opozycji?
Ten bił, a tego bili -
Obydwaj dziś w policji.
Więc żaden mnie nie skusi
Na byle ćmoje - boje.
Błogosławieni głusi
I ci, co słyszą swoje.
Nawet drzewa, by przeżyć, korzenie
Zapuszczają głęboko pod ziemię.

Katabas kirchę wznosi
Nie dla nas, a dla Pana
Więc jakby sam sie prosił
By z glana kapelana.
Mnie tego nikt nie wkrzepi,
Ja chcę mieć święty spokój.
Błogosławieni ślepi
I ci, co widzą w mroku.
Nawet drzewa rosną w ciemnościach
W dupie mają - na czyich kościach.

Mnie nie rajcuje kasa,
Kwatera i gablota.
Jak trafię skóre - klasa -
Pieroga wyłomotam.
Wykaże test, żem HIV-nik,
To w żyłę - i odjadę.
Błogosławieni sztywni
I ci, co żyją z czadem.
Nawet drzewa próchnieją przedwcześnie
A przecież istnieją - bezgrzesznie.

[herbarium]

Zapomniałam wkleić tytułu - "Odpowiedź na ankietę <Twój system wartości>"

[pelengajew]

Jak Kaczmarski to Kaczmarski.
Malutki fragmencik z płyty "Wojna postu z karnawałem"
z kawałka "Marcin Luter":

Grzechy Rzym za gotówkę odpuszcza
Lecz w wojennej się nurza rozkoszy
Papież w zbroi w ubóstwie tkwi tłuszcza
Z której grosza katedry się wznosi
W nawach katedr transakcje wszeteczne
Ksiądz spowiednik rozgrzesza za bilon
Tak jest, było i będzie zło i dobro jest wieczne
Lecz nie może być wieczny Babilon

Pozdr.

Dobra, dalej Kaczmarski...

[diabollo]

/Jacek Kaczmarski/

Jeśli nas Matka Boska nie obroni,
to co się stanie z tym narodem?

Codzienne modły więc zanoszę do Niej,
by ocaliła nas... przed głodem

Przed głodem ust, którym zabrakło chleba,
Przed głodem serc, w których nie mieszka miłość.
Przed głodem zemsty, której nam nie trzeba,
Przed głodem władzy, co jest tylko siłą.

Jeśli nas Matka Boska nie obroni,
to co się stanie z Polakami?

Codzienne modły więc zanoszę do Niej,
by ocaliła nas... przed nami

Nami co toną, tonąc innych topią,
Co marzą, innym odmawiając marzeń.
Co z głową w pętli jeszcze nogą kopią,
by ślad zostawić na kopniętej twarzy.

Jeśli nas Matka Boska nie obroni,
to co się stanie z Polakami.

Codzienne modły więc zanoszę do Niej,
by ocaliła nas przed NAMI.

Coś lżejszego

[diabollo]

Tak dla przeciwwagi, tekst nieco luźniejszy, choć poetycki.
Taki ładny wątek nie powinien zwiędnąć z nadmiaru patosu.

*******

Pruszy śnieżek, pruszy,
Zajączkowi marzną uszy,
Może mu czapeczkę dać?
... kurwa jego mać!

*******

Kłaniam się nisko.

No to podbijam wątek:)

[herbarium]

Z innego barda tym razem - G.Brassens, "Śmierć za idee."

Dla idei ponieść śmierć - któż zna ideę większą?
Ja wszak wciąż żyję, bo na próżno szukam ich.
Gdy nawet znajdę coś, to inni się tak śpieszą,
Że na śmiertelny skok nie starcza mi już sił.
Czasami myślę, że być może to i racja,
Tak ogniem wiary płonąć, by podpalić stos.
A jednak zanim spłonę, muszę dodać coś:
Ponieśmy za idee śmierć, ale nie zaraz.
Śmierć - tak, ale nie zaraz.

Doradza przodków chór, by śpieszyć się powoli
I wciąż do przodu prąc, odpocząć parę chwil.
Bo jaki zysk jest w tym, że się wyciągnie nogi,
Jeżeli jutro już nie będzie dokąd iść.
Opóźniać każą zaś ten marsz taktyki prawa,
Wykazujące, że nim Bogu duszę dasz,
To najpierw stań i swą ideę dobrze sprawdź.
Ponieśmy za idee śmierć, ale nie zaraz.
Śmierć - tak, ale nie zaraz.

Niejeden święty mąż, martyrologię głosząc,
Sam długo zwleka, nim na szafot wdrapie się.
Bo dobrze taki wie, że lepiej jeszcze pożyć,
Z daleka patrząc w ten swój świątobliwy cel.
Dlatego zanim się wypełnia ich ofiara,
Nierzadko egzekucji dokonuje czas,
Lecz widać oni teł wmawiają sobie tak:
Ponieśmy za idee śmierć, ale nie zaraz.
Śmierć - tak, ale nie zaraz.

Idea, jasna rzecz, wymaga poświęcenia,
Wyraźnie mówią to statuty wszystkich sekt.
Jednego chciałbym wszak od ofiar wyjaśnienia:
Jak wśród natłoku słów odnaleźć słuszną treść?
Sztandarów łopot to już dla mnie tylko hałas,
Więc prędko biegnę, gdy z oddali słyszę głos,
To mędrzec widząc grób, czym prędzej skręcił w bok.
Ponieśmy za idee śmierć, ale nie zaraz.
Śmierć - tak, ale nie zaraz.

Na próżno płynie krew i próżne hekatomby,
A złoty cielec próżno przechodzi z rąk do rąk.
Bo jeśliby tu mogły zaradzić ścięte głowy,
To by na ziemi raj był już niejeden rok.
Lecz Bóg nie syty wciąż i ciągle chce nas karać,
Podsyca marzeń żar, na szańce każe iść,
By śmierć spragniona krwi, krew naszą mogła pić.
Ponieśmy za idee śmierć, ale nie zaraz.
Śmierć - tak, ale nie zaraz.

Mesjasze ofiar złych, apostołowie śmierci,
Możecie pierwsi iść - błogosławimy wam
Lecz nam nie każcie tej ofiary z wami dzielić,
Niech najpierw każdy z was spróbuje tego sam.
Nareszcie ten rozpędzić można dance macabre,
Kostucha wreszcie chce wyznaczać sama los
I byle komu swych nie daje ostrzyć kos
Ponieśmy za idee śmierć, ale nie zaraz,
Śmierć tak - ale nie zaraz.
Ale nie zaraz.

W kwestii głupoty i innych takich...

[herbarium]

Śmiech

słowa M. Sieniawski, muzyka P. Gintrowski

Bardzo śmiesznie jest umierać
Kiedy żyć byś chciał
Nosić miano Oliviera
Kiedy jesteś Brown

Jak zabawnie chcieć i nie móc
Lub nie chcieć i móc
Dziś Rumulus jutro Remus
Jutro trup dziś wódz

Chciałbyś lecieć za widnokrąg
Miasto Ci się śni
Czemu żyć chcesz Pinokio
W korowodzie złych dni

Bardzo śmiesznie wstawać rano
Kiedy spać byś chciał
I z twarzyczką zapłakaną
Wychodzić na raut

Jak zabawnie myśleć o czymś
Kiedy braknie słów
Prosto z pełni w sen wyskoczyć
W roześmiany nów

Chciałbyś słońca - musisz moknąć
Myśląc - w to mi graj
Nie umieraj Pinokio
Jeszcze jedną noc trwaj


spiewnik.harcerski.pl/piosenka,1327,s%C5%82owa,M.,Sieniawski,muzyka,P.,Gintrowski,%C5%9Amiech.html