Poszedlem na film amerykanski "Sin City"....

[dr.krisk]

.. i juz nic nie rozumiem.
Dobre recenzje, sala az skowytala z zachwytu - a ja nic! Po 10 minutach
zaczalem sie krecic z nudow, a potem w trakcie nawet przysnalem...
Toz to po prostu sfilmowany komiks! Plaski,
I teraz sam nie wiem: albo wlasnie tworzy sie jakis nowy jezyk kina, dla mnie
niezrozumialy, albo ktos tu robi wszystkich w bambuko, wmawiajac ze to panie
taki jest kwentin tarantino wlasnie...
Moze ktos mnie, Starego Doktora, objasni w tej kwestii.
Zalaczam wyrazy zdumienia - KrisK

[braineater]

Oj doktorze, doktorze - czrne kino klasyczne doktor lubi? czrny humor i grę z
zabawą konwencją doktor lubi? choc jedną częsc komiksu pierwowzoru doktor w
rękach miał?
bo if odpowiedź na powyższe brzmi nie, to się nie dziwe, że film nie podszedł.
Natomiast, nie zachęcam, nie próbuje przekonac ale się wypowiem, czemu w/g moi,
film Sin City filmem dobrym a miejscami arcydzielnym jest. Otóż, po raz
pierwszy szerokiej widowni prezentuje sie opowieśc komiksową, przeznaczoną nie
dla pryszczatych młodzieńców w krótkich gaciach, tylko własnie dla widowni
spragnionej dobrego kina pełnego umownie traktowanej przemocy - a widownia ta
zapewniam jest wielka; po secundo - film jest perfekcyjna przekładem
intersemiotycznym i naprwdę w najlepszy z mozliwych sposbów tłumaczy swój
pierwowzór, nie traca nic z bardzo ważnego w kontekście cąłej serii komiksów
Milera klimatów i smaczkow graficznych; po trzecie film naszpikowany jest jak
jeżyk kryptocytatami z całej klasyki noire - praktycznie, żaden kadr nie jest
dziełkiem samodzielnym, a w ten czy inny sposób nawiązuje do jakiejś opowieśc z
gangsterskiej klasyki, po kolejne - film przywraca wiare w proste opowieści
oparte na klasycznie mitycznych fabułach i leitmotivach - miłośc, zemsta i
pochodne, nie bawiąc sie przy tym w psychologizowanie, a nie taka jest jego
rola, bo i nie taka jest rola mitu - a Sin City jest jednym z wazniejszych
mitów końcówki XX stulecia, jest mitem który w swej sile wyrazu dorównuje
mitowi Batmana. po następne - i znów gry, gry i jeszce raz gry, tym razem na
poziomie dla zdeklarowanych komiksowych maniaków - znowu jest tak, że w
wiekszości obrazów pojawia się jakis bonusowy dowcip dla obeznanych z medium.
po (sami liczcie dalej:)- nowośc plastyczna tego filmu - tak jeszce naprawde
nie było. i następne - perfekcyjnie dobrane role dla perfekcyjnych w tych
rolach aktorów. I hjedyny zarzut - paradoksalny może trochę - czasami,
szczególnie w części z Marvem, film trochę zbytnio komiksowy, bowiem za bardzo
podkresla superbohaterszczyzne Marva, która w komiksie nie była az tak
przerysowana:)
To tyle moich refleksji na temat SIn City, który od momentu zobaczenia go raz
1szy wylądował na drugim miejscu moich ulubionych ekranizacji komisków - bo na
pierwszym niezmiennie pozostaje Ghost World, który równiez polecam

Pozdrowienia:)

[stella25b]

to ja napewno na niego nie pojde!!! Nie lubie komiksow!

Ostatnio bylam na Tlumaczce. Ja zachwycona a innym tez sie nudzilo. Dochtor nie
jestes sam;)

Tez bylem na "Tlumaczce"!

[dr.krisk]

I tez mi sie podobalo....
Ale z tym "Sin City" to musze jeszcze pomyslec, bo jednakowoz mam watpliwosci.
Po co filmowac komiks?
Faktem jest, ze komiksow nie uzywam, moze wiec jestm zamkniety na tem formem
przekazu. Tak jak czesc ludnosci zamknieta jest na niezwykla urode muzyki
szkockiej...

[broch]

Tmaczka to The Interpreter z Kidman czy co innego?
Jesli to The Interpreter, to musze przyznac iz bylem nieco rozczarowany.
Muzyczka znakomita, ale to byl typowy Pollack. Tzn lubie Go, ale czy nie mozbaby
troszke inaczej?

Wychodzac z kina uslyszalem komentarz dwoch pan: film nie byl dobry poniewaz
Sean Penn i Nicole Kidman nie mieli romansu.

Tlumaczka i Hotel Rwanda to dla mnie taki maly wyrzucik sumienia. W obu muzyka
fantastyczna, te krajobrazy, ten smutek w powietrzu i nostalgia za czyms
nieokreslonym co minelo (podobnie jak w Nowhere in Africa ktory mnie sie
podobal). Ale filmu az tak duzo tam nie bylo. Z reszta w wypadku Pollacka, ja
juz kiedys ten film widzialem tzn wywolywal on silne uczucie deja vu.

NIgdzie w Afryce

[aaneta]

Nareszcie jakiś wspólny pogląd z panem Brochem mam! Ale tylko trochę wspólny, bo
mnie się Nigdzie w Afryce podobało bardzo bardzo, ale gdzie tam nostalgia za
czymś nieokreślonym co minęło to dalibóg nie wiem. A nie pomyliło Ci się
przypadkiem z Pożegnaniem z Afryką według Karen Blixen?

[stella25b]

No fakt, Pollack nakrecil "Pozegnanie z Afryka" z niezapomniana para Redford-
Strepp a "Nirgendwo in Afrika" Caroline Link- dostala za ten film oskara 2-3
lata temu.
A Tlumaczka urzekla mnie wlasnie tez dlatego ze romansu nie bylo:)Poza tym to
jednen z pierwszych filmow nakreconych w budynku ONZ. Historia ciekawa. Bialy
dla ktorego ojczyzna jest Afryka. Kidman przypominala mi bohaterke ksiazki
Barbary Wood "Rote Sonne schwarzes Land", nie znam tytulu ani po polsku ani w
orginale po angielsku, taka wlasnie biala, urodzona w Kenii z ojczyznianymi
problemami. No i ten nieszczesliwy Sean Pen- lepiej nie mogl zagrac.

[stella25b]

Tak ksiazka b. Wood to "Green city in the sun".

[broch]

Stefanie Zweig napisała powieść która została sfilmowana, znam i powieść i
książkę. Nie sądzę abycoś mi się myliło. Dopuściłbym myśl że w rożny sposób
odbieramy różne rzeczy. Czy myślisz że to zbyt odważne?

Irgendwo ín Deutschland

[stella25b]

Mysle, ze to normalne.
A czytales druga czesc "Irgendwo in Deutschland"? Dalsze losy Waltera, Jettel i
Reginy w powojennych Niemczech. Ciekawie jest pokazany brak zrozumienia dla
tych, ktorzy powrocili z raju do miejsca gdzie trwa walka o codzienna porcje
chleba.

[aaneta]

Odważne to za mało powiedziane, to niedopuszczalne, wszyscy mają myśleć tak,
jak ja, bo ja zawsze mam rację.
A teraz na poważnie: po pierwsze bardzo się cieszę, że wspomniałeś o tym
filmie, bo nikt z moich znajomych go nie oglądał i nie miałam z kim pogadać, a
należy on do absolutnej czołówki w moim prywatnym rankingu, obok wcześniejszego
filmu Caroline Link Tamta strona ciszy. W pewnym sensie są one podobne, ale o
tym za chwilę, a zanim się rozgadam na dobre, drobne pytanie: czym się różni
powieść od książki? Tzn. w tym przypadku, bo tak w ogóle to wiem. Chyba. ;)
Do rzeczy: ja też znam i powieść, i książkę, i jeszcze film. I powieść, i
książkę przeczytałam wprawdzie tylko raz, jednocześnie jedno i drugie, tak mi
się udało, za to film oglądałam kilka razy, ale ten ostatni raz był jakiś rok
temu, więc muszę odtworzyć wrażenia.
Wydaje mi się, że na upartego można się doszukać tego, o czym piszesz, czyli
nostalgii, ale nie za czymś nieokreślonym, tylko za szczęśliwym dzieciństwem i
za przyjaciółmi, szczególnymi, rzecz jasna, bo afrykańskimi, nie jest to bez
znaczenia, ale ta tęsknota za tym, co minęło, a zwłaszcza za tym, co się miało
w dzieciństwie i młodości, jest dokładnie taka sama w każdym przypadku,
niezależnie od tego, czy się to dzieciństwo spędziło w Afryce czy gdziekolwiek
indziej, i niezależnie od tego, czy dorosłe życie spędza się w tym samym
miejscu i otoczeniu, co dzieciństwo, czy nie. To wszystko jest w Nigdzie w
Afryce, ale nie na pierwszym planie, pomimo że cała historia opowiedziana jest
z perspektywy Reginy. Dla mnie jednak, ze względów, o których powyżej, o wiele
ważniejsza, bardziej wyraźna jest historia jej rodziców, zwłaszcza matki, z nią
się identyfikuję, jej przeżycia i podejście do sytuacji, w której się znalazła,
są mi bliższe, a w nich nie ma nostalgii za tym, co się utraciło, cokolwiek by
to było, nazwane czy nienazwane.
Oczywiście nie spierałabym się z Tobą, gdyby nie było Pożegnania z Afryką, ale
dla mnie te uczucia, o których piszesz, są tam o tyle bardziej wyraźne, że nie
mogę pogodzić się z podawaniem Nigdy w Afryce jako przykładu w tej kwestii.

[stella25b]

Ja w prawdzie nie Broch, ale ze tez widzialam, czytalam i swojego glosu juz
udzielilam,wiec dodam swoje.
Slusznie zauwazylas te nostalgie za czyms utarconym tym bardziej, ze osadzona w
afrykanskich klimatach. Juz wspomnialam w tym watku o drugiej ksiazce "Irgendwo
in Deutschland", opisujacej dalsze zycie tych ludzi ale we Frankfurcie. To juz
zupelnie inna ksiazka ale wynika to z osadzenia jej akcji w powojennych
Niemczech. Tu brak tej nostalgii, tu zycie toczy sie szybko bez cienia
romantyzmu.
A wracajac do "Pozegnania z Afryka" Pollacka to podobna nostalgia w filmie
przebija. Przypominam sobie jedna z pierwszych scen filmu, kiedy to Karen
siedzac w swoim pokoju w Danii, spisuje swoje wspomnienia, zaczynajac "mialam
kiedys farme w Afryce" (czy tak jakos podobnie).

[broch]

"Odważne to za mało powiedziane, to niedopuszczalne, wszyscy mają myśleć tak,
jak ja, bo ja zawsze mam rację."
aaneta,
Ja widze, dziecko ze Ty masz ze mna jakies straszne problemy. W sumie dosc
zabawne to Twoje "niezgadzanie sie", tylko powiedz czy mam traktowac to
niezgadzanie jako kontestacje mlodego pokolenia, czy przypominasz sobie burzliwe
lata 60' czy tez po prostu nie lubisz moich postow (tak miedzy nami: nie czytaj
i nie odpowiadaj na nie, unikniesz frustracji).
Ty sie ze mna absolutnie nie musisz zgadzac, byc moze to bedzie szokiem dla
Ciebie, ale wiekszosc z forumowiczow regularnie sie ze mna nie zgadza, tyle ze
nikt do nikogo nie ma pretensji. Jesli Cie irytuje, to zachowuj sie jak dorosla,
ignoruj mnie bo to jedyne co mozesz zrobic do czasu gdy braineater mnie stad
wyrzuci.
Byc moze iz dla osob takich jak Ty powinienem strzelic sobie stopke: nie uwazam
ze zawsze mam racje. Mozna sie ze mna nie zgadzac, faktycznie bardzie mnie to
bardzo cieszyc. Ale tak naprawde nie chce mi sie, uwazam ze to strata czasu. :)

Wracajac do produkcji afrykanskich
Filmy o Afryce maja dla mnie nieco inny wydzwiek niz dla Ciebie. Kiedys, Czarny
Kontynent bardzo mnie fascynowal, byl to zywy, barwny swiat. Rozgrabiony
szczegolnie przez ostatnie poltora stulecia dzisiaj jest zapomniany. Nie ma to
nic wspolnego z akcja filmu, to obrazy Afryki wychylajace sie, gdzies tam w tle.
To sa zachody slonca nad sawanna i zmeczony podrozny i samotnosc zapomnianego i
uczucie straty.
Wiekszosc filmow i ksiazek o Afryce opowiada o rozstaniu, o tym ze cos zostalo w
domu (Europie) czego absolutnie nie chcialo sie stracic, a gdy opuszcza sie
Afryke, i wraca do domu, czesc duszy zostaje na Czarnym Ladzie i traci sie
jeszcze wiecej. Nie przypominam sobie komedii o Afryce, zawsze sa to rozlaki,
zawsze cos lub kogos sie traci. Nawet jesli na koncu bohaterowie osiagaja
spokoj, to jest to tak jakby jatrzaca sie rana w koncu sie zagoila i juz nie
boli, ale blizna zostala i zawsze bedzie przypominac o przeszlosci.

[aaneta]

No przecież się wygłupiam, w tym pierwszym akapicie przynajmniej, nie
zauważyłeś tego? W takim razie jesteśmy kwita, kiedyś ja nie poznałam się na
Twoim żarcie, dzisiaj Ty na moim. Chyba nie doczytałeś, że cieszę się, że mogę
się z Tobą pospierać, i to już nie był żart.
Fakt, odbieram Cię trochę inaczej niż innych z TWA, bo wydaje mi się, że jesteś
strasznie poważny, ponury nawet, powiedziałabym. Na podstawie Twoich wypowiedzi
wyobrażam sobie Ciebie jako zmęczonego życiem starca, pozbawionego wszelkich
złudzeń, a wydaje mi się, że tak naprawdę nie jesteś dużo starszy ode mnie.
Oczywiście mogę się mylić, ale takie mam wrażenie, nic na to nie poradzę. Nie
oznacza to jednak, że coś mam do Ciebie, po prostu nadajemy na różnych falach,
ale może z upływem czasu się dogadamy. A jeśli nie, to świat się nie zawali,
TWA w szczególności też nie.
Swoją drogą, nie spodziewałam się, że ktoś jeszcze zwróci się do mnie per
dziecko, ale miło mi, zwłaszcza że gdyby się moje dzieciątka trochę postarały,
to mogłabym już od dawna być babcią. No, może nie od dawna, ale jednak.
Afryka jest tragiczna, zgadzam się, co do reszty Twojej wypowiedzi również, ale
akurat w przypadku filmu, o którym rozmawiamy, jej tragiczna historia i
sytuacja niewiele ma do rzeczy. To nie jest opowieść o kolonialistach, którzy w
Afryce byli panami, ale to się skończyło, a oni nie mogą się z tym pogodzić. To
opowieść o niemieckich Żydach z Twojego rodzinnego Wrocławia, którzy w Afryce
znaleźli się w zasadzie wbrew własnej woli, uciekając przed Holocaustem, i
tylko dzięki temu przeżyli, ale nigdy nie czuli się tam u siebie, zwłaszcza że,
będąc cały czas obywatelami niemieckimi, dla władz brytyjskich formalnie byli
wrogami, co poskutkowało internowaniem, i gdyby nie starania Jettel, to nie
wiadomo, czy ich historia skończyłaby się szczęśliwie. Moim zdaniem to ma
decydujący wpływ na wymowę filmu i dziwi mnie, że Ty tego nie widzisz. Ale
przecież nie odbieram Ci prawa do innego spojrzenia, tylko się dziwię, a jako
dziecko mam do tego prawo, czyż nie?

[broch]

"To opowieść o niemieckich Żydach z Twojego rodzinnego Wrocławia, którzy w
Afryce znaleźli się w zasadzie wbrew własnej woli, uciekając przed Holocaustem,
i tylko dzięki temu przeżyli, ale nigdy nie czuli się tam u siebie, zwłaszcza
że, będąc cały czas obywatelami niemieckimi, dla władz brytyjskich formalnie
byli wrogami, co poskutkowało internowaniem, i gdyby nie starania Jettel, to nie
wiadomo, czy ich historia skończyłaby się szczęśliwie. Moim zdaniem to ma
decydujący wpływ na wymowę filmu i dziwi mnie, że Ty tego nie widzisz. Ale
przecież nie odbieram Ci prawa do innego spojrzenia, tylko się dziwię, a jako
dziecko mam do tego prawo, czyż nie?"

No gratuluje spostrzegawczosci, przenikliwosci itp.

To że "Nigdzie w Afryce" jest historią ludzi którym cudownie udało się uniknąć
zagłady, o Holokauscie to jest oczywiste... Tyle że to nie holocaust łączy
Pożegnanie z Afryką, Hotel Rwanda, Nigdzie w Afryce, Tłamaczke. Chyba że coś
pominąłem?
Pisałem o atmosferze która w filmach i powieściach często łączy uciekinierow z
Wrocławia z plantatorem kawy. Mam nadzieje ze to nie Holocaust. W każdym razie
nie podejrzewam aby Blixen miała przeczucie wydażeń choć książka została wydana
pod koniec lat trzydziestych.

Ja absolutnie nie pisalem o oczywistych losach bohaterow ktoregokolwiek z
wymienionych filmow, co zdaje sie kompletnie umyka Twojej uwadze. Nie pisałem
również o kolonialiźmie.

Twoja dziwne przywiazanie do tlumaczenia holokaustu nie ma wiele wspolnego z
moimi uwagami.

W uwagach które zrobiłem o Pollocku, nie szło o Afrykę a jedynie o stosowanie
tej samej techniki przez ostatnie 30 lat. Afryka wyszła przy okazji, i właśnie
Afryka sprawiła że film mi się podobał. Aby nie było niejasności: wiem że był to
wilm polityczny, a nie krajoznawczy.


Ostatnie:
Jesli idzie o Twoj żart, ja tylko zaznzczyłem iż wydaje mi się że działam Ci na
nerwy. Stad ironiczna porada abyś ich nie czytała.

Ponieważ uważam że dyskusja nie ma już nic wspólnego z wątkiem rozpoczętym przez
drKrisKa, myślę że to na tyle.

[aaneta]

Nie rób mi tego, proszę! Nigdzie nie jest napisane, że ta dyskusja musi być
zgodna w każdym zdaniu z tematem rozpoczętym przez KrisKa. Ja naprawdę
żartowałam, że wszystko wiem najlepiej i że zawsze mam rację. A jeśli nie wiem,
to chciałabym się dowiedzieć. Na przykład skąd Twoja uwaga o moim dziwnym
przywiązaniu do tłumaczenia Holocaustu. Ja to gdzieś napisałam??? Ja nawet nie
wiem, co to znaczy: przywiązanie do tłumaczenia, Holocaustu czy czegokolwiek
innego. Ale może ja naprawdę tak mam, tylko o tym nie wiem?
A film nie był ani krajoznawczy, ani polityczny, tylko obyczajowy, ot co, jak
mówi dr.KrisK.
Buziaczki.

Znakiem tego - nowe idzie!

[dr.krisk]

braineater napisał:

> Oj doktorze, doktorze - czrne kino klasyczne doktor lubi? czrny humor i grę z
> zabawą konwencją doktor lubi? choc jedną częsc komiksu pierwowzoru doktor w
> rękach miał?
> bo if odpowiedź na powyższe brzmi nie, to się nie dziwe, że film nie
podszedł.
Nawet nie chodzi o to ze nie podszedl, tylko o to ze niezrozumiany zostal. To
tak mniej wiecej jakbym wybral sie na sztuke w jezyku gornokipczackim: widziec -
widze, slyszec - slysze, ale nie rozumiem! Widze , ze niby mial byc cinema-
noir, ale gdzie tu mroczne klimaty Chandlera? Raczej teksanska masakra pila
mechaniczna, ino nocna pora! Pomysly plastyczne owszem doceniam, ale starczylo
ich na jakies 10 minut, potem juz z grubsza wiedzialem co bedzie.
Ale nie marudze, tylko widze ze powstaje cos nowego, i ciesze sie bo bede mogl
zrzedzic i narzekac!

Jakie nowe?

[noida]

Znaczy może i nowe, ale co to za sztuka zrobić w dzisiejszych czasach film tak,
żeby wyglądał jak komiks? Skoro można było zrobić latające supermany, Goldie
Hawn z dziurą w brzuchu i Golluma to czemu nie można było zrobić komiksu w
filmie? Do strony wizualnej zresztą się nie przyczepiam, bo nie ma co- była
świetna. Natomiast odpowiadając na pytanie braineatera- kino czarne kryminalne
uwielbiam. Czarny humor i zabawę konwencją takoż. Pierwowzoru nie miałam w
ręku, ale to akurat powinno być zaletą. Powiem więcej- cenię sobie kino z super
efektami specjalnymi! Podoba mi się kino oparte na komiksie! I komplenie nie
kupiłam tego filmu. Jedynie wątek z Michaelem Rourke wydał mi się ok- reszta
była po prostu nudna.
Och, jak się cieszę, że doktorowi też się nie za bardzo podobało! Po obejrzeniu
filmu walczyłam z chęcią założenia podobnego wątku, ale w końcu się poddałam.
Teraz czuję, że nie jestem w tym kosmosie jedynym kurczakiem- są też inne
kurczaki!

[agni_me]

Dziś właśnie, wracając do domu, usłyszałam w radio, że jeśli chce się rozmawiać
o kulturze, to powinno się mieć o niej ogólne pojęcie - także o komiksie, bo
jak tu oceniać sincity, kiedy komiks to czarna magia. Kompletnie się nie
zgadzałam z autorem aż sobie przeczytałam ten wątek. Podoba mi się ten film, za
jego komiksowość, za to, że aktorzy zagrali kompletnie niepapierowo, a
jednocześnie byli tacy "papierowi". Za przesade i zabawę konwencją. Za śliczne
dziewczyny, które szczęśliwie nie wyglądały jak z rozkładówy plejboja. Za to
też, że spokojnie i z przekonaniem mogłam powiedzieć synowi - to nie jest film
dla ciebie. Nie jestem przekonana, że to arcydzieło, pewnie nikt nie będzie
cytował fragmentów jak z Rejsu czy palpfikszyn, ale miałam dużą frajdę w
odnajdywaniu cytatów filmowych podczas oglądania i szeptów pani obok "to bez
sensu".

A takie nowe,

[braineater]

że, i owszem, były Supermany z niezła rolą Marlona Brando i niczym poza tym, że
były dwa pierwsze Batmany, czyli wizualna orgia i genialne aktorstwo, były
koszmarnie nieudane Hellboy'e, Punishery, czy niestety The League of
Extraordinary Gentelmen, ale to wszystko były raczej wariacje na temat postaci,
a nie ekranizacje komiksu. Tu natomiast mamy do czynienia z podejściem
ortodoxyjnym, czyli komiksowy pierwozór staje się storyboardem dla filmu i po
prostu dostajemy drugi raz to samao, tylko tym razem wszystko się rusza. Jest
to akcja mniej więcej taka jak Brannaghowskie ekranizacje Szekspira, które
niczego z tekstu i didaskaliów nie pomijają - stąd też mój podziw dla autorów.
Nowe wizualnie - oczywiście, mozna stwierdzić, że to już było, że łaczenie
animacji i żywego aktorstwa, że cały film kręcony na bluescreenach z
komputerowo nałożoną scenografią, był chociażby w zeszłym roku (Sky Kapitan i
świat jutra), ale tutaj efekciarstwo jest wykorzystane po europejsku, czyli nie
jest to li tylko epatowanie zaskakującymi obrazami, ale mają one swój sens
uzasadniony fabuła i psychologią postaci - chociażby gry kolorami, które w
niektórych miejscach kompletnie zmieniają sens danej sceny - wyblakłe okulary
Kevina (zresztą Frodo w tej roli mnie zmasakrował), bezdenna czerń oczu Nancy w
wątku z Hartigannem - zreszta i w komiksie, ta wersja Nancy jest chyba
najgenialniejszym pin-upem Millera - (plansza jest praktycznie cała w czerni,
leciutko tylko białymi kreseczkami, kilkoma zaledwie, zaznaczona jest sylwetka
i włosy, a jakies trzyczwarte całostronicowego kadru zajmują jeszce czarniejsze
oczy przerażonej dziewczynki - po prostu masterpis i tyle). No i do tego
dochodzi jeszce samo miasto, przy ktorym nawet barokowe Gotham Tima Burtona z
dwóch 1szych Batmanów, wygląda jak spokojna osada dla emerytów - naprawdę
czytając Millera nie wierzyłem, ze da się to tak pokazać - ale okazało się, że
jest to możliwe. Jak dla mnie naprawdę jeden z lepszych komercyjnych filmów lat
ostatnich.

Pozdrowienia:)

(jeśli macie jeszcze jakieś watpliwości, to tak, oświadczam, że mam lekkiego
świra na punkcie komiksów:)

[daria13]

No i zrobiliście mi tym wątkiem wode z mózgu. Byłam nastawiona bardzo na
pójście na ten film, a teraz to już sama nie wiem. Czuję, że ten film może mi
się podobać, ale jeśli słabo znam się na komiksach, to czy będę potrafiła w
pełni go docenić? Sama już nie wiem, ale chyba pójdę, żeby wyrobić sobie własne
zdanie, bo inaczej nie da się nijak.
Ja mam za to problem z innym filmem, który ostatnio widziałam, nie taki już
niestety nowy, ale może widzieliście; chodzi o 21 gramów. Film niezły, ciekawy
pomysł, świetne wymieszanie chronologii, co każe maksymalnie się skupić i cały
czas zmusza do kombinowania, całośc wyjaśniona i dopowiedziana do końca, co też
nie pozostawia uczucia niedosytu. Wszystko zgrabne, no i świetnie zagrane, cała
trójka bohaterów wzniosła się na wyżyny swoich możliwośći, a te możliwości mają
naprawdę duże. I tu pojawia się problem, bo wszystko ładnie, pięknie, ale w tym
filmie coś nie zagrało do końca i najgorsze jest to, że ja sama nie wiem co. I
tak mnie to dreczy od kilku dni. Ktoś z was oglądał i miał może podobnie, bo
byłabym wdzięczna za uświadomnienie. A może Wam nie podobał się wcale, bo
większość moich znajomych zjechała ten film całkiem, tylko nikt nie umiał
powiedzieć czemu się nie podobał.
Polecam się i pozdrawiam upalnie:)

[nienietoperz]

O Sin City pisalem tu: forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=28749&w=25279703
I znow podkresle - jesli sa Was w stanie w filmie bawic i ryszac czerwone
tenisowki - to na Sin City marsz. Jesli ma byc gleboko psychologicznie,
realistycznie i poruszajaco - od Sin City odwrot.

Jesli idzie o 21 gramow - dla mnie w porzadku. Co prawda po Amorres perros
oczekiwania wobec Inarritu mialem moze rozbudzone nadmiernie, ale i tak uwazam,
ze warto bylo zobaczyc, chocby dla trojki glownych aktorow (w tym Seana Penna,
ktorego kiedys zupelnie nie moglem zniesc - a od czasu Mystic River jakby im
starszy tym lepszy).
Slyszalem a propos tego filmu zarzut nastepujacy: gdyby pokazac historie
chronologicznie, to bylaby niewiarygodna i nie poruszajaca. Moim zdaniem
podobnie mozna by mowic o Sin City - gdyby nakrecic komiksy Millera
realistycznie, bylyby okrutne i nudne. Tylko tu kompletnie nie o to chodzi.

Wasz, pakujacy powoli plecak,
nntpz

[aaneta]

O, widzisz, ja dokładnie tak samo mam z Seanem Pennem, jak był młody to za
bardzo mi się z Madonną kojarzył, a teraz jak sobie mądrą kobietę znalazł, to i
klasy nabrał. Na odwrót też to działa, patrz Bruce Willis i Tom Cruise. To tyle
ploteczek.
Do 21 gramów też nie mam zastrzeżeń, chociaż strasznie to ciężkie, ale przecież
nie może być zawsze lekko, łatwo i przyjemnie. W tym samym czasie mniej więcej
obejrzałam też Miasto Boga, a że w życiu też wtedy akurat miałam bardzo trudny
okres, więc zdołowałam się na maksa. Ale potem mogło być już tylko lepiej.
Natomiast Amores perros nie oglądałam, nad czym ubolewam strasznie, bo miałam
wielką ochotę, ale był w telewizorze z tak fatalnym lektorem, że nie mogłam
znieść. A "I twoją matkę też" znacie? Bo tak mi się skojarzyło. Dla mnie bomba.

[stella25b]

Sztuka to moze nie jest ale pomysl jest nowy i to jest dobry chwyt rekalmowy.
Ja wogole nie przepadam za filmami ktorych domena sa efekty techniczne,
specjalne czy jak je tam zwac. Wole dobrze opowiedziana historie z w ramach
klasycznej kinematografii, co jednak nie oznacza, ze pieknymi zdjeciami
pogardze.

[kwiecienka1]

:-)
muszę przyznać, że na wszystkie braineaterowe pytanie (zadane KrisKowi)
odpowiedziałabym nie, ale film mi się podobał (o dziwo?)
a jeśli chodzi o komiksy to zatrzymałam się na Asteriksie i wogóle jestem
lajkonikiem w tej dziedzienie :-))) nawet nie wiem gdzie by się tu w nie
zaopatrzyć - w Empiku cos widziałam, chyba...
do tej pory też unikałam jak mogłam amerykańskich filmów, na które w sobotnie
wieczory ciągneły tłumy rodaków zaopatrzonych w colę & popcorn (nie widziałam
Batmanów i innych takich), no, ale jak koleżanka prosi...
nie sądziłam, że mi się tak bardzo spodoba - przynam, że koleżanka złapała mnie
na Cive`a Owena i zmamiła obietnicą nadużycia akloholu po seansie...
tą, jakże wyrafinowaną recenzją, kończę i za zadanie domowe z niemieciego się
zabieram
pozdrawiając
Kwiecienka Napalona Germanistycznie

Jawohl, schnaps ist gut!!!

[dr.krisk]

kwiecienka1 napisała:

> na Cive`a Owena i zmamiła obietnicą nadużycia akloholu po seansie...
> tą, jakże wyrafinowaną recenzją, kończę i za zadanie domowe z niemieciego
Uwielbiam mowic po niemiecku, bo nie znam tego jezyka prawie kompletnie! Nawet
napisalem kiedys militarystyczna piosenke niemiecka, wykorzystujac slownictwo
nabyte podczas ogladania "Czterech pancernych i psa", tudziez "Klossa".
Pamietam tylko jedna zwrotke"
"Wir sind zwei deutsche soldaten
mit patronen und granaten;
magazinen mit patronen,
und motorrad mit kanonen!
Hollario, la
Hollario, la,la, la!!!"
Idiotyczne do kwadratu, ale mielismy mnostwo uciechy....
To jakby ktos potrzebowal dowodu na moje kompletne zidiocenie.
Pozdrawiam znad brot und schinken.
KrisK

[beatanu]

Piosenka piekna! A na jaka melodie to sie spiewa? Próbowalam na "Krakowiaczek
jeden", ale cos nie wychodzilo...

A wracajac do tematu watku, to jak na razie jestem jedyna TWA-owiczka, która
programowo sie na SinCity nie wybiera. Przeczytalam recenzje w Dagens Nyheter,
poogladalam pare obrazków, przesledzilam watek na TWA i... juz mi dobrze i
wiecej nie potrzebuje. I please, nie myslcie sobie, ze sie snobuje i na TAKIE
filmy nie chodze. Po prostu nie czuje potrzeby. Mam wrazenie, ze podobnie jak
drKrisk juz po 10 min zaczelabym sie wiercic w fotelu... Odpuszczam wiec sobie
i juz. A z komiksów to ja tylko 100 lat temu Tytusa, Romka i Atomka (którymi
zreszta udalo mi sie zarazic starsza córke) ....
I to by bylo na tyle :)
B

[stella25b]

Dochtore, talent mrnujesz!!!Moze jeszcze zreaktywuja Festiwal w Kolobrzegu to
wtedy duza szansa na wygranie I nagrody.
Moze sie kto jeszcze przyzna do znajomosci jezyka Gothego to wtedy choralnie
zaspiewamy, bo na razie we trzy (Beata, Kwiecienka i ja) chorek tylko
tworzymy:))

Beata, nie jestes sama z opinia o tym filmie. Podzielam dokladnie Twoje
zdanie:))

Kwiecienko, jak tylko sie pojawie w K_ce to zaraz zrobie egzamin z
niemieckiego;)

Czterej Pancerni i pies

[stella25b]

A propos Czterech pancernych, przypomnialo mi sie zdarzenie, ktore mialo
miejsce przed 4 laty w Polsce. Ogladalismy telewizje i akurat byla taka reklama
z Czteroma pancernymi, a wlasciwie tylko jednym, ktory mial przypominac Janka.
Ja jak tylko to zobaczylam to wrzasnelam do mojego syna: Patrz synu czterej
pancerni!!! a na to moj syn: yeee Bundeswehr!!

[kwiecienka1]

:-)))
Pancerni to jeden z moich ulubionych seriali!
Kloss też zawsze wysoko plasował się w rankingach :-)
Jako mała Kwiecienka marzyłam żeby zostać Honoratą (Lidka & Marusia były takie
mdłe... a Honorata! to była baba! no, i ze Śląska!)
a co do egzaminu... ich warte :-)
pozdrawiam
Kwiecienka Wspominająca

[daria13]

Ja też poszłam wreszcie i zupełnie mnie powaliło. Znaczy w pozytywnym sensie
tego określenia. Totalna jazda bez trzymanki!
Po obejrzeniu tego filmu wykrystalizowała mi się opinia na temat kinematografii
w ogólności. Otóż na własny użytek podzieliłam filmy na trzy podstawowe
kategorie: a. filmy, które dają po głowie, b. filmy, które daja po oczach, c.
filmy, które nic nie daja. Są oczywiście podgatunki: filmy, które straszą,
które śmieszą, które wzruszają i które podniecają. Ale wracając do gatunków
głównych, to Sin City jest jednym z najlepszych filmów z kategorii drugiej.
Mimo, że słabo znam komiksy, mimo że nie przepadam za czarnym kryminałem, Sin
City mnie urzekło, a dlaczego nie będę się powtarzać, bowiem Braineater
powiedział już wszystko na ten temat, a najchętniej podpisałabym sie pod postem
agni_me:).Nikt nie powiedział, że film musi coś wnosić w nasze życie, że musi
mieć jakiś głebszy sens, choć oczywiście takie filmy są badzo ważne, bardzo
potrzebne i bardzo przeze mnie lubiane, ale w kategorii rozrywka, ten film jest
majstersztykiem, mnie wbił w fotel i chłonełam każdą scenę z zachwytem, a
momentami z niepohamowanym chichotem. Dla mnie bomba!!!
Dziękuję wszystkim, którzy mnie zachęcili, warto było!
Serdecznie pozdrawiam, już na posterunku, bo przez weekend byłam odcięta od
internetu, powód może podam innym razem, bo jest przykry i głupi:(

[daria13]

Chciałam nawiązać do wspomnianego gdzieś wyżej przez Aanetę filmu I twoją matkę
też, a że wczoraj obejrzałam norweski film Kumple pogląd na ten pierwszy
jeszcze bardziej mi się wykrystalizował. Mimo, że lubię kino latynoskie, mimo,
że podoba mi się wschodząca gwiazda Bernal, ten film w ogóle ni nie podszedł.
Nie umiem tego do końca sprecyzować, ale za dużo było w nim wulgarnośći nic nie
wnoszącej do treści, za mało treści przemawiających do mnie i niezrozumiała dla
mnie wymowa. Ogólnie - nie. A film norweski, mimo że z nieco hoolywodskim
zakończeniem, bardzo mi się podobał. Był ciepły, jasno określony, niósł
pozytywne wartości. Uff, sama siebie nie poznaję, bo to nie są w moim odczuciu
najważniejsze cechy filmu i dla kontrastu moge powiedzieć, że Amores perros
kompletnie takim filmem nie był, a mi się podobał. Chyba się zapętliłam;(
Niemniej jednak Kumple mi się podobali i osobom, które nie ogladały polecam, bo
to miły film o sile przyjaźni i zwycięstwie tejże mimo konfliktów i problemów.
Coś dzisiaj słabo u mnie z wyrażaniem myśli, sorry, ale może ktoś będzie w
stanie mi nieco rozjaśnić odnośnie tych dwóch filmów o przyjażni z dwóch
różnych półkól i różnych tradycji.
Pozdrawiam:)

[aaneta]

Melduję się posłusznie na starych śmieciach. To przez tego całego Tada, Dario,
zapomniałam o Tobie, przyznaję ze skruchą i obiecuję, że już więcej nie będę.
Ale zanim o Kumplach i Bernalu, to jeszcze dwa zdania o Sin City, bo od początku
wiedziałam, że to nie dla mnie, ale nie wiedziałam dlaczego, aż wreszcie
zajrzałam do onetu i znalazłam tam takie oto zdanie o tym filmie: "nastrój
wszechogarniającego pesymizmu, obskurne wnętrza i ulice skąpane w deszczu tworzą
miasto, w którym w każdym kącie czyha zło". Więc niestety, pesymizm, obskurne
wnętrza i zło - to absolutnie nie są moje klimaty, choćby w nie wiem jak
wymyślnej formie i stylistyce podane.
Kumple podobali się bardzo moim chłopakom, mnie średnio, nawet nie potrafię nic
konkretnego o nich napisać. Takie to trochę mdłe było, bez emocji. Taka
opowiastka o niczym, nawet niewiele pamiętam, tylko tego gościa, który w ogóle
nie ruszał się poza teren osiedla. To samo miałam z Elling, też wszyscy się
zachwycali, a mnie w ogóle nie ruszył. Ja też sama się sobie dziwię, bo ogólnie
lubię takie skromne, kameralne, przegadane filmy, ale tym coś brakowało, tylko
nie wiem co.
Natomiast I twoją matkę też jest oczywiście zupełnie innego gatunku, dlatego
trochę się opierałam, zanim poszłam do kina, ale nie żałowałam ani przez chwilę.
Potem oglądałam jeszcze z moimi chłopakami na Canalu, i wszyscy zgodnie
stwierdziliśmy, że jest super. Uśmialiśmy się oczywiście po pachy, bo teksty tam
są rewelacyjne, fakt, że wulgarne, ale ta wulgarność nie razi, współgra z całą
resztą, bo trudno, żeby ci akurat bohaterowie wyrażali się delikatnie i
subtelnie. Wszystko tam jest w odpowiednich ilościach i proporcjach, humoru i
wzruszenia akurat tyle, ile trzeba, szybkie tempo, genialne scenki z życia
meksykańskiej prowincji i w ogóle.
Muszę kończyć, bo głodne dziecię wróciło do domu, za chwilę wróci drugie, pewnie
jeszcze bardziej głodne, i bedzie zadyma. A jeszcze chcę polecić tym, którzy
mają w swoich telewizorach kanał TVP Kultura, film dokumentalny, który
rozpocznie się o 21:05, pt. Matka nieznanego żołnierza, w reżyserii Mariusza Malca.

[akondze]

'Sin City' ciekawym filmem jest...

To znaczy, że 2 godziny w kinie parę tygodni temu minęły całkiem przyjemnie,
bez ziewania i przymykania gałek ocznych...
Niepokoi mnie jednak trochę to okrucieństwo: urżnięte nogi obgryzane przez
wilka, na hakach głowy zarżniętych i zjedzonych kobiet, wykastrowany żółtek
itd...
Kiedyś lubiłem takie klimaty, lubiłem słuchać Cannibal Corpse czy Death i
wczytywać się w ich teksty, epatujące tylko jedną (zwłaszcza w przypadku
zespołu pierwszego) treścią i formą przekazu...
Można wzdrygnąć ramionami i pójść sobie dalej... ale czemu się jeszcze
niedoczepić do spółki Rodriguez / Tarantino - spółki nieco zwichrowanych
mózgów ;)
No ale ludzie to lubią i ludzie to kupią... krew się leje, morda się śmieje...