Na Dzień Dziecka

[braineater]

wierszyków parę, prawdy uniwersalne o dziecięcym swiecie udatnie
przekazujących, co spod pióra pana psychiatry znamienitego wyszły, pana
Heinricha Hoffmana, które straszyły naszych dziadów i oburzenie moralne w
poczatkach wieku XX wzbudzały.

O upartym Michale co nie chciał jeść zupy

[braineater]

Michał był tłusty, zdrów najzupełniej,

Z buzią okrągłą jak księżyc w pełni,

Jędrna jak orzech, śliczną rumianą,

Jadł i pił wszystko, co na stół dano.

Raz gdy mu zupę stawia służąca,

On stąd ni zowąd talerz odtrąca,

Mama go łaje, a Michaś w sprzeczki:

„Nie chce i nie chce ani łyżeczki!”

Nazajutrz Michaś tak schudł nieboże,

Że go nikt w domu poznać nie może,

Dają do stołu, on znowu w sprzeczki,

Nie chce jeść zupy ani łyżeczki.

Nie słuchać starszych, rzecz bardzo brzydka,

W czwartym dniu Michaś wychudł jak nitka,

W piątym coś w piersiach i w gardle dusi,

Kto nie je zupy, ten umrzeć musi.

Tak też z Michasiem – był zdrów i tłusty,

Pięć dni nic nie jadł – umarł na szósty..

O Juleczku, co miał zwyczaj ssac palec

[braineater]

Ja wychodzę po ciasteczka”

Rzekła mama do Juleczka.

„Sprawiajże się tu przykładnie,

Nie ssij palców, bo nieładnie.

Bo kto palce w buzię tłoczy,

Zaraz krawiec doń wyskoczy

Z nożycami, zły okrutnie,

I paluszki nimi utnie”

Julek przyrzekł słuchać mamy,

Lecz nie wyszła jeszcze z bramy,

A już nieposłuszny malec

Myk – do buzi duży palec!

Wtem ktoś z trzaskiem drzwi otwiera,

Wpada krawiec jak pantera

I do Julka skoczy żwawo,

Nożycami w lewo, w prawo -

Uciął palec jeden, drugi!

Aż krew pryska na dwie strugi!

Julek w krzyk, a krawiec rzecze:

„Tak z nieposłuszeństwa leczę!”

Wraca mama – wielka bieda

Juleczkowi ciastek nie da.

Bo kto mamy nie usłucha,

Temu dosyć bułka sucha!

Płacze Julek w wielkiej trwodze

A paluszki na podłodze...

O Stefciu grymaśniku

[braineater]

Nikt ze Stefciem grymaśnikiem

Nie mógł dojść do ładu:

Jadłby chętnie konfiturki,

Nie chciał jeść obiadu.

Gdy mu dadzą smaczną zupę,

Lub kawałek mięsa,

Ani łyżki nie wypije,

Ani nie zje kęsa.

Biedna mama, widząc nieraz

Jego kwaśną minkę

Pyta: „Stefciu! Czyś ty chory?

Zjedzże odrobinkę!

Zjemy razem, dobrze synku?

Ja przy tobie siędę...”

Ale Stefcio krzyczy: „Nie chce!

Nie chce jeść! Nie będę!”

Kara w końcu go spotyka,

Bo ot, co się dzieje:

Pan Stefanek grymaśnicki

W oczach mizernieje.

Dzień nic nie jadł, nie jadł drugi,

Osłabł tak na trzeci,

Że zaledwie kroki stawia

Jak maleńkie dzieci

I nadziwić się nie mogą

Znajome chłopczyki,

Bo ma nogi pan grymaśnik

Cienkie jak patyczki!

Na dzień czwarty gdy z fotela

Ruszyć się nie może,

Począł Stefcio lamentować

„Ratujcie! Ach, Boże!...”

Jakieś leki obrzydliwe

Łykać trzeba było,

To też teraz pan Stefanek

Zajada aż miło.

O Cesi Cmokosi

[braineater]

Była jedna Cesi mała,

Co paluszki ciągle ssała,

I choć miała piąty rok,

Jak niemowlę, wciąż: cmok! cmok!

Mówi mama: „Brzydka wada!

Ssać paluszka nie wypada!

Moja Cesiu nie martw mnie

Bo zobaczysz będzie źle!

Przyjdzie krawiec, zły okrutnie

I paluszki Cesi utnie...

Ach! Już nikt by ich nie zszył

Toż dopiero płacz by był!”

Ale Cesia mysli sobie:

„Ej toć złego nic nie robię!

Mama tylko straszy mnie,

Skąd by krawiec wziął stu się?

Gdzież to zresztą krawców znają

Co paluszki obcinają?

O tem, choć mam piąty rok

Nie słyszałam – i znów: „cmok!”

Raz na miasto idąc mama

Rzekła: „Cesiu! Będziesz sama,

Grzeczną bądź! Przyniosę gruszek.

A pamiętaj!... wiesz?... paluszek!”

Ledwo się zamknęły drzwi,

Cesia mówi: „Ej, co mi!

Possę trochę... tak troszeczkę,

Raz jedyny przez chwileczkę...”

I paluszek w buzie chlup,

Wtem ktoś biegnie: tup, tup, tup!

Wpada krawiec, strasznie zły,

„Palec – woła utnę ci”

Zdjął okrutny Cesię strach!

Słyszy groźne: Szach! Szach! Szach!

Tnie zły krawiec nozycami,

A sukienkę krew już plami.

Skaleczywszy jak duch, znika.

Biedna Cesia w płacz i w krzyk.

Wchodzi mama: „Co ci to?”

Cesia beczy: „Och! Och! O!

I zaledwie wyrzec może:

„Był tu krawiec... Ach, mój Boże!

Mamo! Mamo!... rączka chora

Bez paluszków... Po doktora!”

A mamusia widzi: „Widzisz sama,

Że radziła dobrze mama,

Przestrzegałam! Jak to źle,

Gdy panienka palec ssie!”

Jak naprawdę było tam,

Ja w sekrecie powiem wam:

Ten zły krawiec to przebrany

Cesi wujek był kochany

Wielkie on nożyce wziął

I paluszki nimi ciął,

Lecz choć „utnę” groźnie wrzasnął,

Ledwie Cesie trochę drasnął.

Ta w przestrachu zaś myślała,

Że bez palców już została.

Tak to było! No i cóż?

Cesia palca nie ssie już

Nauczka ją poprawiła,

I już panna jest z niej miła.

[formaprzetrwalnikowa]

bardzo przydatne wierszyki.
dzieki nim cale pokolenia mlodszych kolegow po fachu autora maja za co te zupe,
dzieki ktorej sie nie umiera kupic.
i nie tylko zupe

;)

Dla dzieci

[ash3]

nie bójcie się dzieci
wierszy
nie bójcie się dzieci poetów
poeci nie gryzą
wiersze nie bodą
a poezja
jak święty Mikołaj
zawsze ma coś

[Zbigniew Rossa]

;-)

Hoffman OT

[ash3]

Ciekawe, ja mam tu napisane, że autorem (!) tych wierszyków jest Wacław
Szymanowski... Czyżby autora spolszczenia wzięto za autora wierszy?

[braineater]

Tak - Szymanowski spiracil Hoffmana i wydał Der Struwwelpeter, jak Złotą
Różdżkę. Po nim podbnego pirata zrobił Bełza - ten od Katechizmu Dziecka
Polskiego, a prócz tego te wierszyki krążą w dziesiatkach anonimowych tłumaczeń
(w tym moim, z angielskiej wersji, przerobionej przez Tiger Lillies:)
Dobro wspólne po prostu:)

P:)

[stella25b]

Od Dr Hoffmanna bardziej popularny jest " Max und Moritz" Wilhelma Busch'a,
gdzie caly tytul brzmi: "Max und Moritz eine Bubengeschichte in sieben
Streichen".

A zaczyna sie tak:

Ach, was muß man oft von bösen
Kinder hören oder lesen!
Wie zum Beispiel hier von diesen,
welche Max und Moritz hießen.

Alfabecik Pana Gorey'a dla tych wszystkich, którzy

[braineater]

maja zamiar nauczyć swe dzieciny rozpoznawania literków, w sposób może ciut
drastyczny, ale skuteczny:

users.aol.com/emarko/gorey.html
P:)

[sutekh1]

ja mam zamiar uczyć braineatera mówienia wspak: kawk kawk, eeem, eeem

jehehe podeślij mi pros bo nic nie dotawszy bardzo sie niepokoję czyżbys mnie
nie zaignorował, jo?

[nienietoperz]

Joan was quizzical, studied pataphysical
Science in the home
Late nights all alone with her a test tube
Oh, oh, oh, oh
Maxwell Edison, majoring in medicine
Calls her on the phone
"Can I take you out to the pictures Jo-o-o-oan?"
But as she's getting ready to go
A knock comes on the door

Bang! Bang! Maxwell's silver hammer
came down upon her head
Clang! Clang! Maxwell's silver hammer
made sure that she was dead

Back in school again Maxwell plays the fool again
Teacher gets annoyed
Wishing to avoid and unpleasant scene-e-e-ene
She tells Max to stay when the class has gone away
So he waits behind
Writing fifty times "I must not be so-o-o-o
But when she turns her back on the boy
He creeps up from behind

Bang! Bang! Maxwell's silver hammer
came down upon her head
Clang! Clang! Maxwell's silver hammer
made sure that she was dead

P.C. thirty one said "we've caught a dirty one"
Maxwell stands alone
Painting testimonial pictures, oh, oh, oh, oh
Rose and Valerie screaming from the gallery
Say he must go free
The judge does not agree, and he tells them so-o-o-o
But, as the words are leaving his lips
A noise comes form behind

Bang! Bang! Maxwell's silver hammer
came down upon her head
Clang! Clang! Maxwell's silver hammer
made sure that he was dead
Silver hammer man

[mamarcela]

Nie może zabraknąć mojego ulubieńca Ogdena Nasha

Dziecko

Dziecko
już się niczego nie musi uczyć
jak wszyscy starzy,
Dziecko wie,
że lód nie ziębi, a ogień nie parzy.
Dziecko wie,
że można czytać po ciemku,
ile się tylko chce
i oczom nic się nie stanie;
Wie, że można stanąć sobie na oparciu krzesła
i krzesło nie przewróci się,
i ręki się nie złamie.
Wie, że pierwszego dnia
od razu można leżeć sześć godzin na słońcu
i nie dostanie się porażenia;
Wie, ze można chodzić po rżysku
bez najmniejszego wrażenia.
Wie, że nie potrzebuje
płaszcza nieprzemakalnego na deszcz
ani kaloszy na błoto,
Wie, jak się prowadzi łódź żaglową
nie wsiadając nigdy przedtem w to to.
I wie, że nie zepsuje sobie apetytu
jedząc na kwadrans przed obiadem
trzy tabliczki czekolady z orzechami.
Poza tym większość dzieci jest zdania,
że tylko inni przeziębiają się
w przeciągu w mokrych ubraniach.

P;_)
jejku to mamarcela też chyba jest dzieckiem :) wszystkiego najlepszego zatem