Bergman nie żyje

[butters77]

wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80269,4350320.html
RIP.

[kubissimo]

a ja sobie wlasnie uzupelniam braki w jego filmografii dzieki uprzejmosci kina
Muranow, bo wiekszosc jego filmow znam wylacznie w formie scenariuszy masowo
kiedys wydawanych przez WAiF.

Zegnamy Wielkiego Artyste

No tak...

[dr.krisk]

Tak byc musi. Dziś w ramach zaduszek obejrzę "Tam, gdzie rosną poziomki".
Co nam zostało - Kwentin T. :(((

[kubissimo]

nie histeryzuj z tym Kłentinem
zreszta jakby co, jest jeszcze Zwiagincew ;)

Bez przesady.

[dr.krisk]

Histeryzować to ja przestałem tak ze ćwierć wieku temu.
Ot - skończyło się kino, które lubiłem i rozumiałem.
I tyle.

[kubissimo]

no to chyba juz umierac czas ;)

Hmm....

[dr.krisk]

A ile masz lat?
Chyba jednak niewiele, bo jekbys miał ich wystarczająco dużo, tobyś wiedział że
przemijanie rzeczy które lubimy - to rzecz zwyczajna. Sądzisz, ze trzeba
zawsze "iść z duchem czasu"?
Ja tam wolę sobie iść gdzie mi się podoba.

[aimarek]

Przyznać się – kto myślał, że on już dawno umarł? Bo tak się jakoś składało, że
jak w rozmowach ze znajomymi pojawiał się temat Bergmana, to często ludzie się
dziwili, że on nadal żyje. No i w końcu umarł.

Bergman to jest klasyczny przypadek reżysera obciążonego taką czcią i
namaszczeniem, że zdałoby się, iż nie jest w stanie prawdziwie poruszyć serc
młodzieży. Okazuje się, że jest inaczej. Opowiem teraz klasyczną, wzruszającą
historię z cyklu „Stare kino wiecznie żywe”:

Otóż prowadzę w Łodzi takie coś jak dkf i puszczałem tam 3 filmy tego twórcy.
„Poziomki”, „Personę” i „Siódmą pieczęć”. Za każdym razem było sporo ludzi, bo
wiadomo, dobrze jest się posnobować na bergmanofana, ale powiedziałbym, że do
wielu osób te filmy autentycznie przemówiły, o czym świadczyły głośno spadające
na podłogę kopary, a także świadectwa nawrócenia otrzymane w czasie dyskusji.
„Poziomki” zachwycają, „Persona” z tej trójki wydaje się najbardziej świeża,
najbardziej współczesna i jest klasycznym ciosem w jądra. Filmem boleśnie
prawdziwym w drążeniu tajemnic ludzkiej natury i przerażającym w trafności
swoich konkluzji. Ale nawet „Siódma pieczęć”, o której Alicja Helman już w
latach 70-ych pisała, że to teatralna ramota, okazuje się oddziaływać z wielką
siłą, bo w cudownie lekkiej przecież konstrukcji formalnej dźwiga ciężar pytań
ostatecznych.

Moje pytanie do Państwa brzmiałoby: czy tego rodzaju kino oddziałuje na Was
jakoś istotnie, czy też raczej, unosząc brew, z przekąsem nakłuwacie balon
podpisany „Wielki Artysta”?

Ja, choć można by mnie uznawać za toksyczny pomiot postmodernizmu (lubię
„Drużynę A” czy tam kino gore), to najpotężniejsze doznania filmowe swojego
życia wiązałbym jednak z Metafizycznym Kinem Transcendencji Artystów Pisanych
Wielką Literą, spośród których Bergman wydaje się być jednym z największych.

No i przy tej okazji przemycę słówko o filmie, który obejrzałem dosłownie kilka
dni temu i który zgniótł mnie tak jak bodaj żadne inne dzieło filmowe. Idzie o
„Słowo” C.T. Dreyera z 1955 r. – film, który musiał być inspiracją dla Bergmana.
Znowu, teoretycznie przegadany, teatralny staroć, ale w rzeczywistości – filmowy
ekwiwalent jakichś objawień fatimskich czy chuj wie czego. Wstrząsa, niszczy,
masakruje, zachwyca. Choć oczywiście tylko widzów, którzy nie puszczają pawia,
słysząc o dylematach w rodzaju „czy Bóg istnieje?”, „wiara a religia” i
„dlaczego cuda już się nie zdarzają?”. Aha, jakby ktoś nie wiedział, o czym to
jest, to spieszę z wyjaśnieniem, że idzie o rodzinkę, w której jest sędziwy,
gorliwy w protestanckich praktykach tatuś i trzech synków, z których jeden jest
wierzący, drugiego można by nazwać agnostykiem,a trzeci studiował teologię i
pod wpływem pism Kierkegaarda mu odjebało – zdaje mu się że jest Chrystusem.
Dalsze streszczenia są zbędne i mocno odradzam ich czytanie, co by se
ewentualnej przyjemności seansu nie popsuć.

[staua]

Moj maz wlasnie rak zareagaowl, gdy dzis w samochodzie sluchalismy radia i
podana te smutna wiadomosc. "To on jeszcze zyl?"?
Po czym ucielismy sobie mila pogawedke nt. "Siodmej pieczeci", "Poziomek"
i "Fanny i Aleksandra" (to sa filmy B. ktore ogladalismy razem).

[braineater]

Odpowiadam na pytanie szczerze i z serca - nie przebrnąłem przez żaden film Bergmana. Wiem o jego filmach wszystko, co musiałem wiedzieć na zajęcia z historii kina, kilkakroć zabierałem się do samodzielnych szturmów na dorobek życia, nie udało się nigdy niczego zobaczyć do końca. Tyle, że ja w kinie nie szukam metafizyki, bo po mojemu jest to medium do niej niezdolne i średnio wchodzę w rzeczy traktatowo-filozoficzne, wydają mi się one w kinie zawsze sztuczne i nadęte bez potrzeby - tak własnie miałem z Bergmanem, tak mam z Kieslowskim i paroma innymi od transcendencji. Dla mnie kino ma zmusić do myślenia oczami, Bergman mnie nie zmusił, to samo mogłem sobie po prostu przeczytać.
Co nie zamienia faktu, że i tak szkoda pana, mimo, że swoje już przezył.

[aimarek]

braineater napisał:

> Tyle, że ja w kinie nie szukam metafizyki, bo po mojemu jest to medium do niej
niezdolne

Heh, mam dokładnie na odwrót. W sensie: właśnie metafizyki najbardziej poszukuję
w kinie i uważam, że jest to medium najbardziej zdolne przekazywać to, co w inny
sposób niewyrażalne. W najlepszych filmach tych wszystkich Bergmanów,
Tarkowskich i Bressonów, to każdy listek poruszony na wietrze, każde
pierdnięcie zdaje się zwiastować tchnienie absolutu.

[butters77]

aimarek napisał:

> W najlepszych filmach tych wszystkich Bergmanów,
> Tarkowskich i Bressonów, to każdy listek poruszony na wietrze, każde
> pierdnięcie zdaje się zwiastować tchnienie absolutu.

Nie mogę powstrzymać uśmiechu:))

[chihiro2]

Ja Bergmana traktuje niemal jak bratnia dusze (obok paru innych). Ogladalam
niemal wszystkie jego filmy wydane w UK (a jest tego troche) i poza "Fanny i
Aleksandrem" - koniecznie wersja 5-godzinna, krotsza zubaza film
niesamowicie, "Siodma pieczecia" i "Sonata jesienna" do moich ulubionych
naleza "Sceny z zycia malzenskiego" i "Saraband". Takze szukam w filmach
metafizyki, a moze raczej nie szukam, ale sama mnie znajduje. Ciekawe, ze jeden
z glownych aktorow Bergmana, Erland Josephson, zagral tez w prau filmach
Tarkovskiego, m.in. w bardzo duchowej "Nostalgii".
Uwielbiam tez Bergmana za jego czlowieczenstwo i jednoczesne zaprzeczanie temu,
takze w zyciu prywatnym. Byl czlowiekiem wedlug mnie szczerym do bolu, ale w
odpowiednim momencie nie potrafiacym poradzic sobie ze swoja szczeroscia i
poszukujacym samotnosci - tu widze duzo podobienstw ze mna i przez to tez jest
mi tak bliski.

A teraz dołączył do niego Antonioni...

[butters77]

Przykra seria...

wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80269,4352997.html

[aimarek]

W sumie jest w tym coś absurdalnie śmiesznego. Wysłałem przed chwilą sms-a
kumplowi: "Antonioni też umarł.". Odpisał: "No wiem. Ale myślałem że on umarł
dawno".
Łot de fak, że z piątki moich ulubionych reżyserów of all time, dwóch umiera
niemal w tym samym momencie? Całe szczęście, że pozostali już nie żyją.

[aimarek]

Przy tej okazji polecam znakomitą stronkę:
www.deadoraliveinfo.com/dead.nsf/pages-nf/main
Widzę, że jeszcze nie zmienili statusu Antonioniemu. Ma uśmiechniętą buźkę. Ale
Bergman ma już czachę.

[sutekh1]

a dzis antonioni...

[beatanu]

Siedzę w środku kraju w żałobie i stwierdzam, z niemałym zdziwieniem, że śmierć
Bergmana poruszyła mnie prawie tyle co nic... Nie dziwi mnie fakt, że umierają
dziewięćdziesięcioletni ludzie... Nie rozumiem tej medialnej histerii
(tutejszej) w związku z odejściem pana B. ... Przecież jego filmy, z których
część poruszyła mnie kiedyś bardzo i do których chętnie powrócę, istnieją, nie
odeszły razem z nim, mogą jeszcze zachwycić (albo znudzić) miliony ludzi...

Ano właśnie.

[dr.krisk]

Drażni mnie taka histeria - pamiętam po śmierci JPII zrozpaczonych ludzi
pytających "i jak mamy teraz żyć??". Jakoś żyją, tyją i mają się dobrze.

Mnie śmierć Bergmana obeszła jednak mocno - bo umarł kawałek świata, który
znałem, rozumiałem i dobrze się w nim czułem. To jednak nastraja melancholijnie
nieco, takie stopniowe odchodzenie w niebyt naszych mistrzów. Ale tak być musi.
Tak jest urządzony najlepszy ze światów.

Szwedzki Papież.

[paolo630]

...No może jeden z kilku;-) Pani Beato Nu powinno być to takie oczywiste;-)
Borg zdradził i zostawił ich dla Monako, Garbo też już nie ma, Kamprada tu się
nie czci chyba zresztą to diabeł i Scrooge wcielony, a to najznańszy z tych,
którzy widzieli Szwecję szczęśliwą i najbogatszą na świecie, przywódczynię
kulturalną i polityczną... Zresztą raz na jakiś czas (dziesięć - dwadzieścia
lat) każdy przyzwoity kraj ulega histerii żałobnej. I jest to przygrywka do
politycznej zmiany, która niesie, a może jest niesiona przez społeczne poziomki

Pozdrawiam Was lutry nasze niezrewindykowane, jeszcze sobie o Was PiS
przypomni...

[schabomil]

To ja zgodnie z nową świecką tradycją:

;-)

Ukłony: Schabomił

;-)