szczerość

[nurkus]

z góry uprzedzam że nie oczekuje żadnych komentarzy, po prostu czuje potrzebe
przelania swoich myśli i posłania ich w przestrzeń:
dlaczego tak bardzo boli gdy osoba na której ci zależy nie potrafi być z tobą
szczera??? jak długo można udawać wobec drugiej osoby i nie dać jej do
zrozumienia że czuje już tylko obojętność.
Dlaczego ciągle mam wrażenie że między mną a dziewczynami toczy sie gra
której zasad ja nie znam... Jak coś czuje to o tym mówie! wydaje mi sie to
tak naturalne że nie potrawię zrozumieć że można postępować inaczej. a może
wcale nie mam racji...
mam już dość bycia pożądnym facetem, przyjacielem na którym można polegać...
mam już dość bycia SAMEMU!!!

[sajgonetka]

Czym Ty sie chłopie przejmujesz?
Tym, że jesteś sam? Czy tym, że nie potrafisz sobie poradzić z niektórymi
osobami...? Trzeba być twardym, nie "miętkim".
Wyjdź do ludzi, pokaż im, kim jesteś, nie poddawaj się i nie zmieniaj siebie...
Pozdrawiam,
Sajgonetka

[Gość: ania]

miłość przychodzi wtedy gdy sie jej nie szuka

[Gość: piecyk gazowy]

A ile trzeba czekać?

[Gość: xyz]

nie proś, i tak nie dostaniesz

[debi_bebi]

czasami zdarza się fuks :P

[Gość: zamyslona]

Szczerosc wymaga odwagi, a ludzie sa coraz bardziej bojazliwi,czuja strach ze
pozwalajac sobie na szczerosc straca cos ( kogos) wiec na wszelki wypadek nie
okazuja tego co czuja, taka postawa jest na dluzsza mete oczywiscie bez sensu,
poniewaz nikt nie jest na tyle malouwazny,aby nie zauwazyc symtomow
pojawiajacej sie obojetnosci.A gra to obawa...wiekszosc chcialaby poznac sile
uczuc drugiej strony, zanim sama sie zaangazuje,co oczywiscie nie prowadzi do
niczego dobrego.Mysle,ze podstawa uczucia jest przyjazn ( tak wiem,ze to
banal).

[nurkus]

święte słowa

[white.falcon]

Szczerość, jak i wiele innych rzeczy musi mieć swój czas i miejsce. Jeżeli
będziesz chciał szczerze rozmawiać w tramwaju pełnym ludzi, to nie zdziwi mnie,
że rozmówca raczej będzie unikał odpowiedzi. Trzeba wyczuć, kiedy można
porozmawiać szczerze. Ponadto, nowo poznana osoba też na początku nie powie
wszystkiego o Tobie, będzie chciała poznać, z kim ma do czynienia, a dopiero
później, jeżeli uzna, że warto, wyzna swoje "sekrety". Szczerość nie przychodzi
na zawołanie, trzeba dać czas na "otworzenie się" drugiej osoby.

Jeżeli uważasz ze swojej strony, że jesteś szczery, to nie zmieniaj tego, tylko
okaż cierpliwość wobec innych - daj czas. Każdy jest inny i "otwiera się"
inaczej. Inna sprawa, że na to trzeba sobie zapracować, by ktoś zechciał być
szczery wobec Ciebie, by zdradził swoje tajemnice. Nie wolno, moim zdaniem,
skłaniać kogoś ku szczerości, argumentując to tym, iż samemu jest się szczerym.

Pozdrv.:)

[nurkus]

nie bede ukrywał że jak zaczynałem ten temat to miałem świerzo "złamane
serce"... teraz nabieram perspektywy i inaczej postrzegam pewne rzeczy... tyle
tytułem wstępu;
tym niemniej to co pisałem na temat szczerości miało dotyczyć wzajemnych
relacji między dwiema osobami. I nie chodzi mi tu o "wyznawanie sekretów"
swojego prywatnego życia - na taką szczerość trzeba zasłużyć. Zgadzam się z tym
całkowicie. Tymniemniej gdy chodzi o wzajemne uczucia (lub w tej konkretnej
mojej prywatnej sytuacji - ich braku ze strony drugiej osoby) nie można siebie
wzajemnie oszukiwać! Nie, gdyż to dotyczy 2 osób i nie jest prywatną sprawą
jedenj z nich...

[white.falcon]

Moja wypowiedź dotyczyła ogólnie pojętej szczerości, gdyż pierwotnie nie
zaznaczyłeś o jakiego rodzaju szczere relacje Ci chodziło. Stąd mogła wynikać
nietrafność moich spostrzeżeń. Skoro mówisz o relacjach pomiędzy dwoma bliskimi
sobie osobami, to może warto się zastanowić, czy właśnie taka, a nie inna
sytuacja zaistniała nie dlatego, tak sądzę, że ta osoba chciała z rozmysłem nie
być szczera, tylko dlatego, że sama nie wiedziała, czy czuje coś, czy nie. W
końcu jednak doszła do pewnych wniosków i sprecyzowała swój stosunek wobec
Ciebie. Cóż, przykre, że nie w sposób, którego się spodziewałeś i że to
samouświadomienie zabrało trochę czasu. Nie miej żalu do tej osoby i postaraj
się ten żal nie przenosić na inne, choć uwzględniaj swoje nabyte doświadczenie.
Bywa w życiu i tak.:( Ale przynajmniej jest tego rodzaju "plus", że już wiesz,
a wiedza, jakiego rodzaju by ona nie była, pozwala na to, by iść dalej, a
nie "łamać" sobie głowę nad tym, czy coś istnieje, czy nie. Życzę powodzenia i
realizmu w ocenie sytuacji.:)

Pozdrv.:)

[nurkus]

dzięki za życzenia :)och i zapewniam że daleki jestem od tego by mieć żal do
kogokolwiek w tej sytacji. a co do realizmu w ocenie sytuacji... może i tego
się nauczę? hmmmmm tu może sie rodzić następny temat do rozmyślań:
śmiem uważać, że jestem osobą dość twardo stąpającą co ziemi na co dzień ale w
sytuacji uczuć zupełnie nieoczekiwanie włącza mi się "ślepa naiwność" - takie
domniemanie że ludzie postępują w dobrej wierze...
co o tym sądzicie? może nie jestem w tym odosobniony?

[white.falcon]

"Ślepa naiwność" w dziedzinie uczuć to, moim zdaniem, mierzenie swoją miarką
innych ludzi, pewnego rodzaju wiara w ich szczere intencje. Cóż, ludzie nie są
idealni i z tym w świecie "pozauczuciowym" liczymy się, a liczyć się z tym w
dziedzinie uczuć, a tym bardziej - zakładać tzw. "margines błędu" - jest
trudno, bo ... nie chce się.

Pozdrv.:)

[mgmgmg]

Tak...Stosowac zasade ograniczonego zaufania w dziedzinie uczuc...to wyklucza
uczucia...To wlasnie jest piekne, ze ufa sie calkowicie i bezwarunkowo...Swiat
wydaje sie piekniejszy i lepszy, uczciwszy i czystrzy... No i na tym to chyba
polega. Czasem uda sie... Czasem nie... Ale w koncu warto probowac... Milosc
podejrzliwa nie jest miloscia... W tym wypadku, mimo bledow, czlowiek nadal
pozostaje "glupi"... I dobrze!!!!!!