Czy są mamy, które pierwszy poród zaliczyły w domu

[sugarxxx]

Ja co prawda chcę rodzić w Domu Narodzin, ale jedyna wątpliwość, której nie
mogę się pozbyć to właśnie ta, że to będzie mój pierwszy poród.

Z tego co czytam, większość (jeżeli nie wszystkie) z Was na poród domowy
zdecydowały się przy drugim lub kolejny, dziecku. A może się mylę? Czy są tu
takie, które pierwsze dziecko urodziły w domu bez końcówki w szpitalu?

[silije.amj]

Oczywiście że są tu takie. Na pewno się wypowiedzą. Niestety to nie byłam ja .
Ale moja znajoma dokładnie tydzień temu urodziła z naszą położna w domu pierwsze
dziecko, synka, wszystko było w absolutnym porządku, tylko musiała jednak mieć
nacięcie krocza. Ale jest bardzo szczęśliwa. Może kiedyś się ujawni, bo wiem, że
podczytuje to forum.

[sun.pl]

To ja jestem tym "podglądaczem", o którym pisze silije.amj, no i wreszcie się
ujawniam 16 września urodziłam w domku synka, było to najbardziej wzruszające
przeżycie w moim życiu, jeszcze teraz na samą myśl łzy szczęścia cisną sie do
oczu... Poród trwał ok. 6 godzin, musiałam zostać nacięta, ale położna
przedyskutowała to ze mną i razem tak postanowiłyśmy (główka miała za mało
miejsca i został mi dość duży fragment błony dziewiczej ) Mam 30 lat, to
pierwsze (ale nie ostatnie ) dziecko. Ciąża przebiegała bez komplikacji, więc
nawet przez myśl mi nie przeszło, że może się nie udać. Lekarz wiedział o mojej
decyzji i ją uszanował. Wkrótce "opublikuję" relację z naszego porodu - dam znać
na forum.

[silije.amj]

Witaj na forum Sun.pl, mam nadzieję, że nie uznałaś za nadużycie nazwanie cię
moją znajomą ))

Pierwsze, drugie i trzecie...

[kaakaa]

jak będą następne, to też planuję w domu.
Przy żadnym nie miałam wątpliwości, że dom jest najlepszym miejscem do porodu.
Choć, oczywiście, przy pierwszym najwięcej osób mnie straszyło komplikacjami. Na
szczęście mało kto wiedział.

To ja:)

[kropkaa]

jestem taką mamą.
Chciałam, zaczęłam i skończyłam.
Wszystko w jak najlepszym porządku.

[h_o_s_h_i]

Ja też dopiero będę debiutować jako mama, ale porodu innego niż w domu sobie nie
wyobrażam.
A to już niedługo...

Ja pierwszy raz rodziłam w domu

[quin]

nic strasznego, może nawet lepiej, że nie zostałam skażona szpitalną
wizją porodu./a właściwie to przeraziła mnie szpitalna wersja
porodu, dlatego wybrałam domowy/

[deigratia]

Ja dopiero będę rodzić pierwsze dziecko i jestem zdecydowana na
poród w domu. Nie potrzebuję szpitalnej traumy, żeby nabrać odwagi i
zdecydować się przy drugim dziecku. Na stronie rodzić po ludzku
przeczytałam kiedyś, że dla pierworódki poród domowy jest tak samo
dobry jak w szpitalu; dla wieloródki - ma już tylko same korzyści.
W sobotę poznam położną.

[sugarxxx]

Dziękuję za odpowiedzi. Pocieszyłyście mnie.
A czy wśród pierworódek domowych są takie po trzydziestce? Ja właśnie taką
jestem i to jest kolejny argument na nie mojego lekarza. Dziś właśnie się z nią
widziałam.

[oldzinka]

ja mam termin na 9.11 i mam 29 lat i to mój pierwszy poród.
lekarzowi nawet nie mówię. to nie jego sprawa. itak go nie będzie
przy porodzie. w czwartek mam spotkanie z położną. jak na razie boję
się tylko, żeby nie zacząć rodzić za wcześnie, bo lekarze mnie tym
straszą, bo szyjka miękka. ale jesstem dobrej myśli.

[pacsirta]

Pierwsze i drugie w domu. Przy pierwszym miałam 28 lat, przy drugim
32. I mam nadzieję, że będzie/-dą następne, również w domu.

I Ja

[klp78]

Mój pierwszy urodził się w domu. To był mój pierwszy poród w dodatku
bez żadnej ingerencji (nawet nie byłam nacinana). Zapraszam na mój
opis "Jak rodził się Tymianek".

Pozdrawiam i życzę powodzenia.

[izolllda]

Hej sugarxxx, ja też mam zamiar rodzić w Domu Narodzin (termin na 15.11).
Wszystkie dziewczyny z mojej grupy ze szkoły rodzenia DN oczekują swoich
pierwszych dzieci (jedna już urodziła i ma same pozytywne wrażenia!). Jestem
teraz w 33 tc.Pozdrawiam

[sugarxxx]

Izollda, pamiętam cię z wątku o DN.
Ja mam termin na 25 listopada, chodzę własnie na szkołę rodzenia.

Wszystkim dziewczynom dziękuję za słowa otuchy. Mam o tyle kiepską sytuację
nazwijmy ja psychiczną , że jestem z lekarskiej rodziny, dookoła na dodatek
sami znajomi rodziny też lekarze i przypuścili na mnie taką nagonkę, że mam
wielkiego stresa.

A propos lekarzy

[kaakaa]

Weź pod uwagę to, że lekarze są szkoleni ta, by we wszystkim doszukiwać się
patologii
U nas pierwszy poród domowy najgorzej przeżyła teściowa-lekarz. Na szczęście
dowiedziała sie po fakcie.

[kropkaa]

> mam wielkiego stresa.
Sugarxxx, BŁAGAM!!!
Jakby mi ktoś tępą piłą ciął ucho...
"Kiepscy" dotarli i tu ((

tak, i po 30stce

[bibba]

moj pierwszy syn urodzil sie w domu. mialam 31 lat. porod trwal 4 h,
urodzilam bez nacinania, bez znieczulenia.
moje czwarte dziecko - takze synek, takze urodzil sie w domu. porod
trwal godzine, znow bez nacinania i znieczulenia.

ja tez

[wytuli]

tez urodzilam pierwsze dziecko w domu. Ma 2 m-ce i jest cale i zdrowe PPP

[silije.amj]

Bibba gratulacje - i w takim wątku o tym mówisz, zamiast opisać nam wszystko
dokładnie jak należy?!

[lysonka]

Są, Są. Pierworodnego urodziłam w domu. Poród był ciężki, ale wolę nie myśleć
jak by to wyglądało w szpitalu..

[hab_ek]

Witam,
Pierwszy poród - poród domowy. Dokładnie 10 m-cy temu 2 grudnia 2006roku.
pozdrawiam i polecam zdecydowanym

ja też, 2 lata przed 30-tką

[mamamada]

... i niektórzy lekarze też mnie straszyli, że jestem za stara, i ze
to duże ryzyko rodzić w tym wieku pierwsze dziecko w domu. No cóż,
czymś przecież muszą straszyć, jak już nie ma innych przeciwskazań,
nieprawdaż?
Wszystko było ok - Michał przyszedł na świat w domu, obyło się bez
nerwów i komplikacji.
Moim zdaniem, o ile nie ma powikłań, nie tyle sam wiek ma wpływ na
poród, co kondycja rodzącej - więc, o ile to możliwe, warto trochę
poćwiczyć, żeby być w dobrej formie. Ja pływałam, trochę się
rozciągałam i z rzadka ćwiczyłam jogę dla ciężarnych. I to mi w
zupełności wystarczyło.

[sugarxxx]

Mamada, dzięki za wsparcie. Ja dużo ćwiczę w ciąży, głównie fitness, bo przy
ćwiczeniach dla ciężarnych nudzę się jak mops . Więc u mnie też musi być dobrze!

sugarxxx, ależ bardzo proszę :)

[mamamada]

... jak będziesz jeszcze potrzebowała, daj znać Ja przy kolejnych
dzieciach nie byłam już taka odważna, żeby rodzić w domu, ale ten
pierwszy, domowy poród wspominam bardzo ciepło i dlatego, choć nie
planuję następnych, wciąż mnie ciągnie na forum. Trzymam kciuki za
szczęśliwe rozwiązanie!

[mocpytan]

bo pewnie pojawiają się nadal 'nowe' mamy, które mają pierwszy poród
domowy za sobą
a gdzie mogę poczytać o waszych wrażeniach z tego niezwykłego
wydarzenia?
szukałam np opisu właśnie sugarxxx, ale nie znalazłam

[sugarxxx]

Mocpytan, opis mojego porodu jest w wątku "wiesiołek i liście malin". Nie
zakładałam nowego wątku, bo jak mawiali starożytni Amerykanie "nothing to
write home about". Poród skończył się szpitalem i cc, chociaż na szczęście nie
był traumatyczny, tak jak doświadczenia innych forumowiczek. Na pocieszenie Ci
powiem, że inne koleżanki ze szkoły rodzenia w Domu Narodzin (też po 30)
urodziły swoje pierwsze dzieci właśnie w DN i są bardzo zadowolone. A ja
wszystko zrzucam na pech (akurat w tym przypadku).

sugarxxx, mamamada

[mocpytan]

sugarxxx czytałam,
mamamada - a czemu kolejne porody już w szpitalu?

[beata2802]

Mam bardzo podobne dylematy:
1) pierwszy poród
2) trzydziestka

Wlasnie wracam od ginekologa, która powiedziała, żebym rodziła w
szpitalu, bo nigdy nie wiadomo, nawet przy 100% zdrowej ciąży, czy
nie bedzie potrzebne np. cesarskie cięcie.
Hmmm.... mam ochotę rodzić w domu, ale jak mi tak powiedziała, to
zaczęłam się bać. Przecież jeśli w domu sie okaże, że potrzebne jest
cc, to zanim trafię na stół, to może minąć dużo czasu, może być
korek, i tak dalej. Dziecko moze sie w tym czasie juz udusić, czy
coś... nie wiem...

Czy są tu dziewczyny, ktore rodziły w domu i musiały na sygnale
jechać do szpitala?
Albo takie, których poród domowy odbył się nieszczęśliwie?
Jak przeglądam to forum, to widzę tylko pozytywy. To sprawa
moderacji, czy tak mało jest kobiet, ktorym się coś nie udało?

[kropkaa]

W porodzie domowym rzadko coś się dzieje nie tak, bo nie ma zbędnych
interwencji, które zazwyczaj indukują kolejne. No i nie ma leżenia
plackiem, co jest najgorszym wrogiem porodu.

[silije.amj]

Czy to sprawa moderacji? ) Nie, chyba to pomysł z serii teorii spiskowych. Po
prostu jakieś 99% porodów domowych kończy się szczęśliwie. W szpitalu mniej.

[beata2802]

> prostu jakieś 99% porodów domowych kończy się szczęśliwie.

no właśnie: czy ktoś zna dokładne statystyki?
Bardzo chcę rodzić w domu, ale mam sceptycznego męża. Muszę się
uzbroić w dobre argumenty.

Do mojej listy wątpliwości dokładam jeszcze trzeci punkt:

3) transport do szpitala
(chodzi o to, ze jesli bedzie taka potrzeba, a bedzie to akurat
godzina szczytu, a w centrum warszawy korki sa całymi dniami, to
droga do szpitala samochodem moze trwac godzinę, choć bez korków
trwałaby 5 minut. Zdaje się, że na karetkę nie ma co liczyć, choć
ubezpieczenie opłacone...)

Trochę zmieniam temat wątku, przepraszam.

[pacsirta]

Jak się tak bardzo boisz, lepiej żebyś rodziła w szpitalu. Stres i
niepokój może spowodować, że się zablokujesz i wtedy rzeczywiście
coś może pójść nie tak. 99% lekarzy powie, że rodzenie w domu jest
bardzo niebezpieczne, że komplikacje, krwotok, dziecku może się coś
stać itp., dlatego lepiej nie dzielić się swoimi planami z tzw.
normalnym lekarzem. Ja co prawda post factum, ale zawsze się
nasłuchałam.
Zdarzyć się coś zawsze może, ale prawdopodobieństwo, że zdarzy się w
domu jest zdecydowanie mniejsze niż w szpitalu. Zresztą w szpitalu
też nie jest w 100% bezpiecznie (chociażby bakterie). No i są
rzeczy, na które nie mamy wpływu.
Swoją drogą, sama kiedyś się zastanawiałam ile razy porody, które
prowadziła Irena, zakończyły się komplikacjami. Ale jakoś nie
śmiałam zapytać.

[kaakaa]

Z tego, co mi wiadomo, tylko raz zdarzyło się tak, że Irena trafiła z rodzącą do
szpitala z powodu potencjalnych powikłań czy wątpliwości i dziecko w szpitalu
urodziło się (po dość długim czasie od przyjazdu) w kiepskim stanie (dostało 1
punkt APGAR, czyli teoretycznie prawie bez oznak życia). Podejrzane jest jednak
to, że już po kilku minutach dziecko funkcjonowało całkiem dobrze i wszystko
skończyło się szczęśliwie. Moja teoria jest taka, że ten 1 punkt był przede
wszystkim "za karę" dla mamy, że odważyła się być tak nieodpowiedzialna, że
ośmieliła się rodzić w domu i narażać swoje dziecko prawie na śmierć.
Z moich danych wynika, że przez 18 lat praktyki i blisko 500 porodów domowych
tylko dwa razy rodzące z Ireną kobiety miały łyżeczkowanie jamy macicy w celu
usunięcia resztek popłodu. W tym raz na początku "domowej kariery" Ireny, gdy
jeszcze próbowała wprowadzać w domu procedury szpitalne a drugi raz też był
jakiś powód ale nie pamiętam szczegółów więc nie chcę zmyślać.
Z porodów z Ireną zakończonych w domu chyba żaden nie skończył się poważnymi
komplikacjami. Wiadomo, że zdarzają się różne drobiazgi - nieco silniejszy
krwotok u mamy, spadek tętna u dziecka pod koniec porodu, zielone wody - jednak,
generalnie, porody w domu to porody szczęśliwe.

[beata2802]

pacsirta napisała:

> Jak się tak bardzo boisz, lepiej żebyś rodziła w szpitalu. Stres i
> niepokój może spowodować, że się zablokujesz i wtedy rzeczywiście
> coś może pójść nie tak.

Bardziej się boi mój mąż.
Ja uważam, ze jechanie do szpitala i przebywanie tam powoduje
niemożliwość wyluzowania się, i wg mojego przeczucia może to być
powodem większej ilości komplikacji w szpitalach. Mam swoją prywatną
teorię na ten temat odkąd obejrzałam jeden film przyrodniczy: żyrafa
rodziła, i wyczuła, że jest jakieś zagrożenie. Jakiś drapieżnik był
nieopodal. Żyrafiątko rodziło się tylnymi nogami, i te tylne nożątka
już wisiały mamie-żyrafie z pochwy (żyrafa stała). W tym momencie
zatrzymała ona poród poprzez samo to, że się zaniepokoiła. Kilka
godzin tak przeczekała, aż się wyluzowała i urodziła do końca.
Wydaje mi się, ze takie zaniepokojenie wstrzymujące poród ma
coponiektóra kobieta, która musi wyjść z domu, zalogować się w
recepcji szpitala, przebywac wśród obcych, w nieswoim otoczeniu i
tak dalej.
To jeden z wielu powodów, dla których chcę rodzić w domu.

[h_o_s_h_i]

Jeśli chodzi o konieczność jazdy do szpitala, mam to przerobione
(odeszly mi zielone wody, wiec bezpieczniej było pojechać) -
jechaliśmy do św. Zofii po 15.00 - jeszcze nie szczyt, ale korki na
trasie były spore. I po złamaniu parę razy przepisów dojechaliśmy w
15 min - tyle co bez korków
Wazne, czy twoj maz w sytuacji stresowej umie zachowac zimna krew i
poprowadzic auto. A na karetkę bym nie liczyła - nawet jak
przyjedzie szybko, to trasa w obie strony zajmie jej tyle czasu co
wam samochodem...
I powiem ci, ze nawet ta jazda do szpitala nie byla taka straszna -
jak opowiadam to znajomym to jest zawsze mnostwo smiechu Chociaż
mimo wszystko nie zycze innym - w koncu jak w domu, to niech bedzie
w domu do konca

[beata2802]

> Wazne, czy twoj maz w sytuacji stresowej umie zachowac zimna krew
i > poprowadzic auto.

Jest bardzo dobrym kierowcą. Szkoda tylko, ze nie mamy syreny na
dachu samochodu.

[pacsirta]

Ale dlaczego nastawiasz się na taki wariant?
Lepiej myśl, że wszystko pójdzie dobrze.
Powiem Ci tylko, że ja też miałam pewne obawy przy drugim porodzie.
Otóż mieszkamy na IV piętrze bez windy i przemknęła mi kilka razy
przez głowę myśl, że jak coś będzie nie tak i trzeba będzie zejść do
samochodu w trakcie porodu... mój mąż jest raczej drobnej budowy...
poza tym musiałabym schodzić boso, bo z powodu upału nie mieściłam
się tego dnia w żadne buty... a najbliższy szpital to Bielański -
raczej niewiele dobrego o nim słyszałam... w takiej sytuacji nie
mogłam zakładać, że coś pójdzie nie tak

[beata2802]

Nie nastawiam się na jechanie do szpitala - w takim przypadku lepiej
byłoby jechać tam od razu.
Po prostu wiem, że taki wariant się zdarza i muszę to sobie ułożyć w
głowie.

[kropkaa]

Ja nie brałam pod uwagę szpitala w ogóle. Nie miałam nawet
wybranego. Tzn. myślałam, że jakby co, to do Zofii (w sytuacji
bardzo awaryjnej Inflancka, bo rzut beretem), ale nie byłam tam się
dowiadywać, nie miałam żadnej położnej etc. Torbę spakowałam już
chyba po terminie medycznym, tylko dlatego, że Irena kazała. Po
prostu nie przewidywałam żadnych problemów I co? Wszystko
potoczyło się dobrze, tak jak chciałam. Naprawdę w to wierzyłam, że
tak MUSI być.

[kaakaa]

Ja za pierwszym razem nawet nie miałam spakowanej torby, chociaż rodziłam "po
terminie". Ze szpitalem na Kasprzaka chciałam się jakoś umówić (miałam do nich
przez podwórko) ale jak zapytałam lekarza na szkole rodzenia, gdzie mogę
zadzwonić, jak się zacznie poród, żeby na wszelki wypadek "zaklepać sobie"
miejsce, to usłyszałam, że jak jestem taka nieodpowiedzialna, żeby narażać życie
własne i dziecka i rodzić w domu, to szpitala mam do tego nie mieszać... No, to
postanowiłam, że mieszać nie będę i szczęśliwie trzy razy się udało

[monicus]

mam wrazenie, ze lekarzom sie troszke poprzestawialo. sa od ratowania, ale nie
od zmuszania. siedza w szpitalach za nasz kase i jeszcze stawiaja warunki.
eutanazji i aborcji to by dokonywali, ale jak ktos ma wlasne zdanie to nie pasi.
ghhhhrrrrrr

[ewrzos]

Ja też miałam swój pierwszy poród w domu . Zdecydowaliśmy się z mężem, że przy
porodzie będziemy sami. Uważam, że była to najlepsza decyzja jaką mogłam wtedy
podjąć. Mam wspaniałe wspomnienia z tamtych chwil.

[987ania]

A możesz nam opisać swój domowy poród? Ja się szykuję do porodu domowego w
lipcu. Pozdrawiam i gratuluję.

[ewrzos]

No to napiszę Ci pokrótce jak to u mnie było. Oczywiście skupię się tylko na
porodzie, za nie na tym co było później, co opisałam już w innym temacie.

Termin miałam na 26 stycznia 2007. Urodziłam dokładnie tydzień wcześniej. Od
początku stycznia zaś codziennie w nocy (nie przesadzam tu) miałam tzw. skurcze
przepowiadające, trwające około 2-3 godzin zawsze w nocy. Przez kilka takich
nocy ciągle myślałam, że już rodzę, ale zawsze jednak to był fałszywy alarm. By
ulżyć sobie w bólu, stosowałam masaże (mąż był wykorzystywany), kąpiele, nocne
spacery itp.

W noc narodzin Grzesia było bardzo podobnie. Nie przejmując się bólem zbytnio
kazałam mężowi położyć się spać, a sama poszłam sobie do wanny. Woda zazwyczaj
bardzo mi pomagała. Tym razem również pomogła, ale w przetrzymaniu całej
pierwszej fazy porodu.
W między czasie obudziłam męża, ponieważ nie chciałam być już wtedy sama. On
wiele nie mógł zrobić, mógł tylko przy mnie być, ale przecież właśnie o to
chodziło W wodzie przeleżałam większą część nocy (od 1 do 7:30 a może nawet
dłużej). Gdy wyszłam z wanny odeszły mi wody płodowe, a raczej wystrzeliły. Było
tego niewiele, aż byłam zdziwiona, na filmach wygląda to straszniej.
Za chwilę już czułam ręką włoski na główce mojego synka. Było to niesamowite
odczucie. Wtedy nabrałam nowych sił i chęci. Wiedziałam, że to już nie może
potrwać długo.
Urodziłam synka w łazience klęcząc i trzymając się krzesła. Faza parcia okazała
się bardzo krótka i prawie niebolesna. Grześ miał małą główkę, za co byłam
bardzo wdzięczna - miałam przez to szybki i niekaleczący mnie poród.

Mąż owinął naszego dzieciaczka we wcześniej przygotowane pieluszki. Gdy
pępowina przestała tętnić, to ją zacisnął i odciął. Od tego momentu on zajął się
dzieciaczkiem a ja znów wskoczyłam do wanny, a właściwie pod prysznic. Tam
odkleiło się łożysko, byłam bardzo zdziwiona jego ogromnym rozmiarem. Po
założeniu domowych ubrań położyłam się z bobaskiem do łóżka i uczyliśmy się
wspólnie karmienia
W tym czasie mąż powiadomił świeżo upieczonych dziadków oraz wziął się za
doprowadzenie łazienki do normalności.

Nasza sielanka skończyła się jakieś 15-20 minut później jak przyjechała karetka
wezwana przez spanikowaną babcię, ale to już inna historia.