Jak pomoc.......????

[Gość: Saldo]

Moja najlepsza przyjaciolke przewieziono wlasnie na sale porodowa.
Rodzi malenstwo w 23 tyg. ciazy ktore nie ma najmniejszej szansy na
przezycie....Tak bardzo walczyla o ta dziecko,wszystko na nic....
Bardzo chcialabym jej pomoc,ale nie wiem jak....Rozmawiajac z nia przez
telefon poryczalam sie okropnie,na tyle tylko bylo mnie stac.....

Tak bardzo chcialabym jej pomoc!

[Gość: paula]

O Boze, strasznie mi przykro. Tez sie poryczalam.
Badz przy Niej, pozwol mowic, plakac, pozwol wyrzucic z siebie caly zal i bol.
I badz. To naprawde duzo. Badz!!!!
Czas zaleczy rane.
Pozdrawiam.

[Gość: Agnieszka]

Sama nie potrafię Ci nic poradzić, ale jestem w ciąży i zaglądam na stronę
www.dzieckoinfo.com, gdzie na forum znajduję wiele cennych porad od innych
dziewczyn. Wejdź i Ty, znajdz wątek "Urodziłam w 23 tygodniu". Pewna
dziewczyna zdecydowała się podzielić swoimi przeżyciami, swoim bólem. Stawiła
mu czoła i myślę, że jeśli się do niej zwrócisz, na pewno poradzi Ci, jak
postępować, aby Twoja przyjaciółka też sobie z tym poradziła.
Pozdrawiam bardzo serdecznie, trzymam kciuki, bądzcie dzielne, dziewczyny.

[Gość: ala]

Bądź z nią. Po prostu. Słuchaj, płacz, ale też dawaj nadzieję.
Ale co z dzieckiem? Czy to przesądzone?

[Gość: Saldo]

Dzieciatko urodzilo sie wczoraj martwe. Sliczna,malutka dziewczynka....
Jak laleczka...Nie miala najmniejszej szansy na przezycie!
Dlaczego zycie jest czasem tak potwornie trudne.....???

[Gość: Agnieszka]

Boże, jest mi tak przykro...
Trzymajcie się, bądźcie dzielne.

ala zafajdana suko!!!!!!!!!!!!!!!!!

[Gość: Miłka]

wsadź sobie te swoje dobre rady w swoje obsrane dupsko. Że też ciebie twoja
matka prostytutka nie poroniła!!!!!!!!! Ale ty poronisz każdy swój chory miot!

[Gość: Agnieszka]

Zapomniałam dodać, że ten wątek znajduje się w grupie "Oczekując na dziecko".
Są też inne, m.in. grupuące wątki o tym, jak poradzić sobie ze stratą ciąży.

[Gość: Insomnia]

Ponad dwa lata temu też straciłam swoje dziecko, ale było to na początku ciąży -
przełom 2 i 3 miesiąca. Okropnie to przeżyłam mimo, że był to dopiero początek
ciąży (ale ciąża była długo wyczekiwana i w końcu 'wywoływana'), więc nie
czułam ani ruchów, ani nie znałam płci dziecka, do tego w domu czekała na mnie
starsza córeczka. Dlatego nie jestem w stanie nawet sobie wyobrazić co musi
przeżywać Twoja przyjaciółka. Myślałam, że mój ból był już największy, ale na
pewno daleko mu do bólu Twojej przyjaciółki. Mi pomógł mój mąż. Nic
szczególnego nie robił, po prostu był, pozwolił mi się wypłakać, wysłuchał,
zajął się domem, bo ja nie miałam do tego głowy. Po jakimś czasie wyciągał mnie
z domu, bo chyba bym zwariowała siedząc sama i rozmyślając. Bo i nic więcej nie
da się zrobić. Wiem, że to brzmi banalnie, ale czas naprawdę leczy rany.
Trzymajcie się dzielnie.

[ariana_]

Ja też się dołączam do dziewczyn, bo jestem w stanie sobie wyobrazić co
przeżywa twoja koleżanka.O mało co też nie straciłabym dziecka.Leżałam od 27
tyg. na przemian w domu i w szpitalu , z 2cm ( a później 3cm)
rozwarciem.Lekarze mnie straszyli że mam donosić ciążę do 35tyg. , bo inaczej
dziecko nie ma szans.Wyobraźcie sobie mój stres i panikę.Ale na przekór
wszystkim donosiłam do 39 tyg.Nie wiem co bym zrobiła , gdybym straciła to
dziecko ; było tak wyczekane i "wyleczone hormonalnie". Bardzo , bardzo
współczuję twojej koleżance. Na pewno będzie jeszcze mamą.Serdecznie jej tego
życzę.