Insomnia co u Ciebie???n/t

[Gość: hot_dog]

[insomnia1]

Oj, ciężkie mam teraz życie, ciężkie. Od początku zeszłego tygodnia mąż się do
nas wprowadził. Dzieci są zachwycone, ale atmosfera jest gęsta. On dzień w
dzień z nią smsuje, rozmawia przez telefon, cały tydzień (za wyjątkiem weekendu)
do niej jeździł a to pod pretekstem zabrania swoich rzeczy, a to znowu, żeby
zabrać resztę ubrań, w końcu żeby oddać jej klucze, no a potem już bez
pretekstu. Generalnie coraz bardziej przekonuję się do zdania, żeby wynajął
sobie mieszkanie gdzieś blisko nas, żeby widywać się z dziewczynkami i żeby w
końcu zdecydował się czego tak naprawdę chce, jakie ma priorytety w życiu, bo
takiego lawirowania między mną i nią dłużej nie zniosę. Ja mu piorę, gotuję,
sprzątam a w zamian nic nie dostaję (kto inny za mnie bierze nagrodę). Czekam
do jutra, bo wieczorem idziemy na terapię. Prawdę mówiąc coraz mniej w nią
wierzę, bo jeśli miałaby odnieść skutek to dwie strony powinny chcieć coś
naprawiać, a póki co ja się staram a on nie. Tak naprawdę nie daje nam żadnych
szans. Ach, oby do jutra ...
Dziękuję za troskę i pozdrawiam bardzo serdecznie: pesymistycznie nastawiona do
życia Insomnia

[Gość: melmire]

Insomnia , ty jestes swieta kobieta,ja juz bym pod nieobecnosc dzieci sprala
po pysku, i patrzyla czy rowno puchnie.
Pomysl z wynajeciem mieszkania jest niezly, krwi ci trul nie bedzie, bo
niestety, ale z jego zachowania wynika ze ma cie, i twoje uczucia gleboko w
nosie. Nie ma co dzieciom zludnych nadziei robic, moim zdaniem.
przepraszam ze tak ostro, ale jak sobie wyobrazam co przezywasz zaciskajac
zeby to szlag mnie trafia, nie zaslugujesz na to!

[insomnia1]

Właśnie dostałam od niego smsa, że musi zostać w pracy dłużej (pracuje do 22)
gdzieś do 23.30, bo jest jakaś awaria maszyny. Ja już mam naprawdę tego dość.
Coś mi sie zdaje, że jutro to już go wywalę, po tej całej terapii, bo ubaw ze
mnie musi mieć świetny.

[melmire]

Wywal,wywal! i tylko nie pierz mu koszul na droge!
Moja propozycja terapii to cios talerzem w glowe, ale mozesz miec z tego
nieprzyjemnosci, wiec jednak odradzam.
Trzymaj sie, i ciesz sie ze idzie w cholere nastepna naiwna meczyc!

[insomnia1]

Kurcze, jak człowiek może się zmienić aż tak bardzo? A może to ja byłam ślepa?
Tak to jest jak facet się nie wyszumi przed ślubem, a potem mu woda sodowa i
nadmiar .... uderza do głowy. Ile można znieść???????? Ja już nie wyrabiam.

[melmire]

I masz swieta racje ze nie wyrabiasz, jakbys wyrabiala to znaczyloby ze jestes
chora psychicznie. Ciesz sie ze sie ujawnil teraz, kiedy jestes piekna i mloda
i mozesz sobie na nowo zycie z kims ulozyc jesli cie najdzie taka ochota.Albo
i zostac wspaniala samotna matka, a co!Masz dwie wspaniale corki, ktore nalezy
sie spokojny dom i usmiechnieta na nowo mama.Masz moje wsparcie, mimo ze ja
znam problem niejako z drugiej strony, jako dziecko rozwiedzionej pary,ktora
zreszta chyba byla w wypisz wymaluj podobnej sytuacji. Obie z moja mama to
przezylysmy, na pewno nie bylo latwo samej wychowywac dziecko, ale wieksze
tragedie sa na swiecie.Jestem szczesliwa ze zdecydowala sie na ten krok, obie
pozostajemy z moim tata w dobrych stosunkach, ale to tylko dlatego ze jakos
lepiej im sie zyje na odleglosc niz razem
Moze twoj eks nie jest zly, tylko zwyczajnie glupi, ale nie poswiecaj zycia
zeby to sprawdzic. Pozwol mu widywac dzieci, bo to im bedzie potrzebne, ale
nie pakuj sie w ratowanie zwiazku ktory juz dla twojego meza nie istnieje.Krwi
sobie tylko napsujesz, a nic z tego nie wyjdzie, czy moglabys mu po takich
przejsciach jeszcze zaufac? I na twoim miejscu zadbalabym jednak o zasadzenie
alimentow, bo nie jestem pewna czy mozna wierzyc w dlugoterminowosc jego
dobrych checi.
Trzymaj sie cieplutko, i miej satysfakcje ze to TY decydujesz sie na
zakonczenie tej farsy, ciekawe jaka bedzie jego mina jak sie okaze ze nie jest
warty zebys o niego walczyla

[Gość: julia]

CO WY ROBICIE!!!! Nie popychajcie jej do niczego! Tak nie można."Rzuć go
zobaczymy jaką będzie miał minę" Co to za rada? Szczególnie że to nie Wy
będziecie oglądali tę minę.Insomia musisz sobie zdać sprawę ,że to TWoje
życie.TY i tylko TY decydujesz co zrobić i niestety ponosisz tego konsekwencję.
Byłam w podobnej do Ciebie sytuacji.Myśl; zostawić to w cholerę, ale dziecko,
czy sobie dam radę?, wspólne wycieczki na terapię . Pisz ,ale tego co Ci
podpowiadają nie traktuj jako instrukcji postępowania nie daj sobą manipulować.

[Gość: melmire]

Ojej, niech chce bron boze Insomnia manipulowac, ale wydaje mi sie ze podjela
juz decyzje, i to trudna, i ze byc moze potrzebuje w tej wlasnie decyzji
wsparcia. Bo jak widac sa ludzie chetni do "ratowania" jej zwiazku, na
przyklad mama jej meza, pytanie w tym, czy rzeczywiscie jest jeszcze co
ratowac.Bo dla mnie z zachowania meza wynika ze niestety nie. Gdyby przez te
kilka dni mieszkania na nowo razem zachowywal sie inaczej, bylabym pierwsza do
udzielania poparcie w "druga strone"!
Wiem z opowiesci rodziny jak wygladal rozwod mojej mamy. Cale pielgrzymki
rodzinne , z dwoch stron rodziny przychodzily i staraly sie ja namowic do
zaniechania rozwodu, wlasnie bo dziecko, bo bedzie trudno. I wiem ze bylo
trudno, zwlaszcza ze musiala bronic swojej, jakby nie bylo nie pochopnie
podjetej decyzji, przed cala, blizsza i dalsza rodzina, ktora o jej zwiazku
miala tyle pojecia co mogla zaobserwowac u cioci na imieninach.I nie bylo
nikogo kto powiedzialby, wierze w to co mowisz i w to co odczuwasz, cokolwiek
zrobisz popre cie.
Powiem wiec jak to widze. Insomnia jest dorosla kobieta. Opowiada nam o swoich
problemach, i nie mam powodu uwazac ze opowiada nieprawde, czy ze
koloryzuje.Byc moze mamy pelniejszy obraz sytuacji, moze latwiej jej nam sie
zwierzyc, niz ludziom z blizszego otoczenia.Wiem ze bardziej jest jej
potrzebna mozliwosc wygadania sie niz nasze opinie i dyskusje na temat ktory
jakby nie bylo jej nie dotyczy.Niemniej prawo do wyrazania opinii mamy, i z
tego prawa pozwolilam sobie skorzystac. I mimo przespanej nocy, i tego ze
jakby nie bylo sprawa mnie nie dotyczy, jak czytam jej post, to cholera mnie
szarpie.I naprawde nie mysle ze mieszkanie z mezem w sytauacji w ktorej on tak
sie zachowuje ulatwi jej zycie.Uwazam jej propozycje ze dobra, niech sie
wyprowadzi,i to na jakis sluszny czas, niech oboje przemysla sprawe, niech
potestuja zycie w "samotnosci", bo moze sie okaze ze zycie samotnej matki z
dochodzacym tata nie jest az takie straszne? Bo zycie na takich warunkach jak
teraz wykonczy ja psychicznie jak nic. Uwaga, wyglaszam moja WLASNA PRYWATNA
OPINIE:powinni sie rozejsc, przynajmniej na jakis czas, i zastanowic sie czy
jest co zbierac, nie wyobrazam sobie zycia z facetem ktory ustawicznie dzwoni
do swojej kochanki! Tzn. ja wiem ze jest to decyzja cholernie trudna, NIE WIEM
jak postapilabym w takiej sytacji (jestem mistrzynia wkladania glowy w
piasek,udawania ze wszystko jest w porzadku i wkopywania sie w chore zwiazki)
ale WIEM ze to jest to co nalezy zrobic.
Przy czym niezaleznie co Insomnia postanowi, ma moje wsparcie,i mam nadzieje
ze wszystko jakos sie ulozy, w te czy w inna strone, i ze bedzie mogla wkrotce
dac odpoczac zszarganym nerwom.
Pozdrawiam
joanna

[tumoi]

Dziewczyno, powinnaś dostać medal, mąż Ciebie jawnie lekceważy (mówiąc
delikatnie) a Ty mu gotujesz i pierzesz?.

[insomnia1]

Macie rację, ja się po prostu muszę wygadać, w dodatku anonimowo. Do tego
interesuje mnie spojrzenie na problem osób trzecich, zupełnie ze sprawą nie
związanych. Nie mogę kierować się radami innych (zwłaszcza kiedy są zupełnie
inne ) ale potrzebny mi w tym wszystkim obiektywizm. Słowa: 'powinnaś dostać
medal' dały mi dużo do myślenia. To nie chodzi o medal, bo ja nie jestem wcale
warta podziwu, że daję sobą tak manipulować, ja jestem po prostu głupia i tyle.
A Wasze wsparcie bardzo mi pomaga, miło jest przeczytać, że jesteście za mną. I
bardzo za to dziękuję. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że to moje życie i tylko
ja mogę podjąć decyzję. Tak jak i nikt nie podejmie decyzji za mojego męża.
Tylko, że to nie jest decyzja z tych co zrobić na obiad, czy na jaki kolor
pomalować ściany. Ta decyzja zaważy na całym naszym życiu (i życiu dzieci),
dlatego tak się daję, żeby czegoś nie żałować. Łatwiej jest chyba żałować, że
się było frajerką (gotującą obiadki czy piorącą) niż tego że się nie dało
dzieciom i sobie szansy na normalną rodzinę (jeśli to w ogóle możliwe, żeby ta
rodzina była jeszcze kiedyś normalna) I tylko (właściwie aż) o to w tym
wszystkim chodzi, a Wasze wypowiedzi nie są dla mnie wyrocznią, ale podnoszą
mnie na duchu, dają do myślenia, bardzo ich potrzebuję i serdecznie za nie
dziękuję.

[mam-darynka]

Pozwole sobie jeszcze raz zabrac glos, bo jak juz tu
kiedys pisalam sama mam za soba doswiadczenie separacji i
odbudowania zwiazku po niej.
Postaraj sie nie myslec o dzieciach. Wiem, ze to brzmi
zle i panie sie tu oburza ale to jest jedyne wyjscie w
tym momencie. Gdy sie mysli o dzieciach, pozostaje sie w
zwiazku (chyba, ze maz jest niebezpieczny albo nalogowiec
ale to Ciebie chyba nie dotyczy). Kobieta jest z natury
sklonna nagiac sie do bardzo wielu rzeczy byle tylko
dzieci byly szczesliwe. Ale to nie tedy droga. To, co
miedzy Wami dwojgiem musi byc ulozone w miare porzadnie
zanim bedziecie oboje skupiac sie na szczesciu dzieci. Wy
jestescie podstawa tej rodziny - jezeli macie byc ze soba
to nie dla szczescia dzieci ale glownie dla szczescia Was
dwojga - inaczej to nie zadziala i wciaz beda wracac
sytuacje jaka teraz przezywasz.
Sama sobie musisz na to odpowiedziec, czy widzisz szanse
na szczescie z Twoim mezem. Chocby malenka szanse. Jesli
tak, to warto walczyc - separacja, terapia, nocne Polakow
rozmowy, pomoc przyjaciol i rodziny. Jesli nie - szukaj
adwokata, bo szkoda czasu na zludzenia.
Przepraszam, ze brzmi to wszystko dosc obcesowo ale
staram Ci sie przekazac w skrocie owoce moich
kilkuletnich przemyslen i bardzo bolesnych doswiadczen.
Szczescia zycze,
Masza

[insomnia1]

Masz rację Mam-darynko. Właśnie dlatego chciałam iść z mężem na terapię par, bo
wiem, że sami sobie z naszymi problemami nie poradzimy (już nie raz
próbowalismy). Wierzyłam, że taka terapia może coś dać, ale teraz nie jestem do
końca pewna, bo muszą dwie strony chcieć. Wiem, że gdyby to chodziło tylko o
mnie bałabym się ryzykować i próbować ratować związek (ja jestem zdania, że
nigdy nie jest za późno, pod warunkiem, że wszyscy chcą), zaufać jeszcze raz,
być zranioną ponownie, ale gotowa jestem to zrobić właśnie dla dzieci, żeby
miały pełną i szczęśliwa rodziną. I chcę to zrobić porządnie (stąd ta terapia),
nie chcę ciągnąć chorego związku ze względu na dzieci, tylko go uzdrowić dla
dzieci i siebie. Bo też uważam, że dzieci będą szczęśliwsze w niepełnej ale
kochającej rodzinie, niż pełnej, ale skłóconej itp. Gdyby po terapi nam się nie
powiodło, sama skończyłabym ten związek. Tyle, że uważam, że warto spróbować.
Przez tydzień sama widziałam, jak dzieci tęskniły za tatusiem, jak czepiały się
jego nóg gdy wychodził, jak płakały po jego wyjściu, dlatego chcę spróbować,
dla nich właśnie, żeby mieć czyste sumienie, a do tego kocham mimo wszystko
tego faceta.

[Gość: julia]

Mandarynka to niegłupia kobieta. Kiedyś , gdzieś usłyszałam zdanie; "Najlepsze
co możesz uczynić dla swojch dzieci , to być szczęśliwa"

[Gość: hot-dog]

Zamąciłam wątek i siedze cicho. Ale jestem.Nie mam czasu, aby jak kiedys usiąść
spokojnie i "poforumować". Mam trochę przemyśleń, ale muszę to uładzić. Na
razie "trzymam kciuki", Nie załamuj się i jak radzi mam_darynka, pomyśl o SWOIM
SZCZĘŚCIU.To wcale nie jest egoizm, przecież twoje szczęście to ład i spokój w
domu, to wszystko "wyczytają" dzieci i im też sie to udzieli. To sprawdzony
fakt.

[naganoga]

Isomina przeczytalam twoj wczesniejszy i obecny watek. Strasznie mi przykro z
tego powodu ze tak ci sie teraz niepowodzi. Mam nadzieje, ze mimo wszystko
dobrze sie to skonczy jakikolwiek bylby wynik twoich problemow. Napisz jak ci
sie uklada. Powiem jednak szczerze, ze ja odpoczelabym od tego czlowieka.
Zwyczajna pause bym sobie zrobila i wyjechala z dziecmi gdzies pod grusze.
Przemyslalabym to w ciszy, ukoilabym nerwy i odpoczela od meza, rodziny i jego
nowej partnerki (jakiekolwiek telefony zabronione). Jego bym uprzedzila, zeby
nie myslal ze izolujesz dzieci. Dopiero wtedy podjelabym decyzje, ktorej
bylybym swiadoma.
Pozdrawiam serdecznie.

[insomnia1]

Właśnie w ten weekend mój mąż pojechał do Zakopanego, wróci jutro, w środę ja
zamierzam tam wyjechać na trzy dni (sama, bez dzieci). W tym czasie mąż weźmie
urlop i zajmie się dziewczynkami. Wczoraj i dzisiaj byłam na warsztatach
psychologicznych, bardzo mnie wzmocniły, choć nie wiem na jak długo. A poza tym
u mnie bez zmian. Ciągle czekam, choć już cierpliwości coraz mniej a i odwagi
do zakończenia tej farsy jakby więcej. Póki co jestem zadowolona, że mam okazję
odpocząć od tego wszystkiego, tzn. od męża i jego późnych powrotów do domu i
bardzo cieszę się na ten wyjazd. Uwielbiam góry i mam ochotę się zmęczyć
fizycznie, żeby odpocząć psychicznie.

[Gość: hot_dog]

Tych gór ci zazdroszczę.No i nareszcie madra decyzja. Wakacje, może dłuższy
wyjazd z dziećmi czy bez, ale chwilowa ucieczka opd domu i kłopotów.Myślę, że
podniesie to poczucie swojej własnej wartości, i troche stanowczości.Jeśli
chcesz walczyć to na całego. Półsrodki nigdy nie były skuteczne.Pozdrowionka
pełne słonka. )